Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 156 และแล้วในที่สุดก็ถึงวันผ่าตัดคุณปู่ของนานะดนัยได้ทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผ่าตัดและเตรียมที่กำลังจะเข้าไปในห้องผ่าตัดหลังจากพยาบาลพาคุณปู่ของนานะเข้าไปแต่ก่อนที่ดนัยจะได้เข้าไปในห้องผ่าตัดนานะก็วิ่งมาเสียก่อน “พี่ดนัยเดี๋ยวก่อนค่ะ !!” นานะวิ่งมาในชุดนักเรียนของเธอเพราะว่าวันนี้มีสอบเก็บคะแนนเธอจึงไม่สามารถลาหยุดได้แต่เธอก็รีบทำข้อสอบเสร็จให้ไวที่สุดก่อนจะขออาจารย์กลับก่อนเพื่อมาให้ทันก่อนการผ่าตัดของปู่เธอที่กำลังจะเริ่มและเธอก็มาทัน “อ้าวนานะสอบเสร็จแล้วเหรอเป็นไงบ้างล่ะ” ดนัยหันไปเห็นนานะจึงถามเรื่องการสอบ “สบายมากค่ะข้อสอบไม่ได้ยากอะไร” นานะบอก “งั้นเหรอดีแล้วนี่พี่กำลังจะเข้าผ่าตัดพอดีอีกราวสองชั่วโมงน่าจะผ่าตัดเสร็จกลับไปรอที่ห้องพักพิเศษก็ได้นะ” ดนัยพูด “ไม่เป็นไรค่ะหนูจะรอที่หน้าห้องผ่าตัดนี่พี่ดนัยคะคุณปู่จะหายใช่มั้ย” นานะเป็นกังวลกลัวว่าปู่เธอจะไม่หายจากอาการป่วยของโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ “เชื่อใจพี่เถอะพี่จะผ่าตัดให้สุดฝีมือเลย” ดนัยยิ้มให้นานะ “ค่ะเข้าใจแล้วค่ะ” นานะพยักหน้า “เอาล่ะยังไงก็ได้เวลาแล้วยังไงพี่ขอตัวก่อนนะ” ดนัยพูดก่อนจะหันหลังและเดินเข้าไปในห้องผ่าตัดอย่างมั่นใจ ภายในห้องผ่าตัด “หมอดนัยพร้อมมั้ย” หมออิจิโนเสะที่ยืนรออยู่ถามดนัยเมื่อเห็นเขาเข้ามา “พร้อมครับหมออิจิโนเสะเรื่องคำแนะนำยังไงผมก็ฝากด้วยนะครับ” ดนัยพยักหน้า “โอเคถ้าอย่างนั้นก็เริ่มการผ่าตัดเถอะ” หมออิจิโนเสะพูดก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับพยาบาลวิสัญญีเพื่อให้สัญญาณในการวางยาสลบและยาชาแก่ผู้ป่วย ใช้เวลาไม่ถึงนาทีค่ากราฟบนหน้าจอก็แสดงผลว่าผู้ป่วยได้หลับลึกเป็นที่เรียบร้อย “ผู้ป่วยพร้อมแล้วค่ะ” พยาบาลวิสัญญีบอก “ครับถ้าอย่างนั้นก็เริ่มผ่าตัดเปิดหน้าอกได้ขอมีดครับ !!” ดนัยเดินไปประจำที่และก็ยื่นมือออกไปขออุปกรณ์ทันที หมออิจิโนเสะ ปีนึงแล้วสินะที่หมอดนัยเข้ามาทำงานที่นี่ฝีมือหมอดนัยถือว่าเป็นหนึ่งในคนที่พัฒนาได้ไวมากจนถึงขนาดหนูฮิคาริไว้ใจมอบหมายให้เป็นหัวหน้าทีมผ่าตัดเคสหายากนั่นแถมแต่ละเคสก็ผ่าตัดสำเร็จทุกครั้งเราเองก็ไม่ได้เข้าร่วมผ่าตัดกับหมอดนัยมาหลายเดือนแล้วด้วยสิขอดูฝีมือหน่อยแล้วกัน หมออิจิโนเสะคิดในใจพลางมองดูดนัยที่กำลังลงมีดผ่าเปิดหน้าอก กรีด !! เสียงมีดกรีดลงไปบนหน้าอกของผู้ป่วย กรีดหนังกำพร้าก่อนแล้วค่อยกรีดตามแนวกล้ามเนื้อเพื่อให้เป็นแผลเป็นน้อยที่สุดงั้นเหรอเป็นเทคนิคขั้นสูงมากในประเทศหมอที่มั่นใจใช้เทคนิคนี้ในการผ่าตัดมีนับจำนวนได้เลยฝีมือการผ่าตัดเปิดหน้าอกนี่สมบูรณ์แบบมากแสดงว่าฝึกมาเยอะนี่หนูฮิคาริฝึกหมอดนัยยังไงกันนะ หมออิจิโนเสะคิดในใจซึ่งเขารู้มาว่าดนัยและทีมแพทย์ของโรงพยาบาลนั้นมักจะไปฝึกที่บ้านตระกูลทาเคนากะของฮิคาริตลอดแต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าทีมผ่าตัดของโรงพยาบาลฝึกกันอย่างไรและด้วยวิธีไหน ซึ่งฮิคารินั้นนอกจากทีมผ่าตัดแล้วนั้นเธอไม่เคยพูดถึงเรื่องการมีอยู่ของเครื่อง VR-Life เลย “ขอเครื่องถ่างหน้าอกครับ !!” ดนัยที่ผ่าตัดเปิดหน้าอกเสร็จก็ขอเครื่องถ่างทันทีเพื่อที่จะได้ผ่าตัดต่อไปได้ กึก !! กึก !! กึก !! ดนัยใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบวินาทีก็ติดตั้งเครื่องถ่างหน้าอกเสร็จเมื่อถ่างหน้าอกเสร็จแล้วดนัยก็เริ่มมองไปยังหัวใจเจ้าปัญหา “นี่ไงเจอเส้นเลือดที่ตีบแล้วแบนยังกับกระดาษแน่ะ” ดนัยมองเห็นเส้นเลือดที่ตีบด้วยสายตาตัวเองหมออิจิโนเสะเองเมื่อเห็นเส้นเลือดที่ตีบก็ขมวดคิ้วเพราะมันแบนมาก เส้นเลือดตีบขนาดนี้ต้องใช้หลอดเลือดเทียมยาวกว่าปกติเพราะตอนที่เลือดพยายามไหลผ่านเลือดที่ผ่านไปไม่ได้จะค้างอยู่ตรงหลอดเลือดด้านล่างมันจะขยายจนทำให้ผนังหลอดเลือดบางถ้าไม่ตัดตรงนั้นออกด้วยเวลารักษาเสร็จแล้วมีโอกาสเป็นไปได้สูงที่หลอดเลือดจะกลับมาตีบอีกครั้ง หมออิจิโนเสะคิดจากประสบการณ์ทำงานหลายสิบปีของเขา “หมอดนัยเส้นเลือดตีบขนาดนี้ต้อ...” หมออิจิโนเสะกำลังจะแนะนำการผ่าตัดแต่ทว่ายังพูดไม่ทันจบดนัยก็ขออุปกรณ์และก็เริ่มการรักษาเส้นเลือดตีบ “คลิปหยุดเลือด !!” กริ๊ก !! ดนัยขอคลิปหยุดเลือดก่อนจะหนีบหยุดเลือดทันทีซึ่งจุดที่ดนัยหนีบหยุดเลือดนั้นอยู่ห่างจากจุดที่เส้นเลือดตีบไปเป็นนิ้ว “มีดครับ !!” กรีด !! ดนัยขอมีดต่อและก็ทำการตัดหลอดเลือดออกไปยาวกว่า 4 เซนติเมตร “อ๊ะหมอดนัยคะตัดเยอะไปหรือเปล่าคะหลอดเลือดตรงนั้นยังดีอยู่ไม่ใช่เหรอคะ !!” ผู้ช่วยจากแผนกฉุกเฉินอุทานออกมาเมื่อเห็นดนัยตัดเส้นเลือดออกไปยาวมาก “ไม่เยอะหรอกครับนี่แหละกำลังดีเลยเพราะไอ้หลอดเลือดที่คุณเห็นว่าดีนี่ที่จริงแล้วมันบางมากเพราะตลอดเวลาที่ผู้ป่วยมีอาการเส้นเลือดตีบเลือดที่ไหนผ่านไปไม่ได้มันจะค้างอยู่ด้านนอกจนทำให้เส้นเลือดขยายจนมันบางมากเลยล่ะครับลองดูนี่สิครับมันบางกว่าเส้นเลือดปกติตั้งเท่านึงแน่ะ” ดนัยพูดก่อนจะโชว์เส้นเลือดให้ดู “อ๊ะจริงด้วยบางมากเลยค่ะถ้าไม่ส่องดูแบบนี้ไม่เห็นเลยนะคะเนี่ยว่าผนังมันบางหมดแล้ว” ผู้ช่วยอุทานออกมา “ใช่มั้ยล่ะครับเพราะแบบนี้แหละผมถึงตัดหลอดเลือดออกมายาวมากกว่าปกติไม่ได้ตัดออกแค่ตรงที่มันตีบเอาล่ะคุณมาช่วยผมตกแต่งหลอดเลือดเทียมดีกว่าการผ่าตัดจะได้เสร็จไวๆ” ดนัยพูดจากนั้นเขาก็ขอหลอดเลือดเทียมมาและช่วยกันตกแต่งกับผู้ช่วยอย่างรวดเร็ว นี่มันเราแทบไม่ต้องให้คำปรึกษาเลย !! หมออิจิโนเสะอุทานอยู่ในใจ ถ้าจำไม่ผิดเคสผ่าตัดเกี่ยวกับหัวใจหมอดนัยเคยผ่ามาแค่ 14 เคสเท่านั้นแถมแต่ละเคสก็ไม่มีการผ่าตัดเกี่ยวกับหลอดเลือดหัวใจตีบเลยถึงหมอดนัยจะเคยเข้าผ่าตัดหลอดเลือดสมองตีบก็เถอะแต่นั่นไม่เหมือนกันเพราะหลอดเลือดสมองนั้นเล็กกว่าหลอดเลือดหัวใจมากแรงดันเวลาเลือดไหนผ่านจึงไม่สูงเท่าดังนั้นเลือดที่ไหลผ่านไปไม่ได้จึงไม่สามารถทำให้ผนังหลอดเลือดบางได้ หมออิจิโนเสะคิดในใจ “นี่เขาไปมีประสบการณ์เรื่องนี้มาจากไหนกันนะเนี่ย” หมออิจิโนเสะพูดกับตัวเองเบาๆ “หือว่ายังไงนะครับหมออิจิโนเสะ” ดนัยเหมือนกับได้ยินหมออิจิโนเสะพูดอะไรบางอย่างจึงหันมาถาม “อ้อไม่มีอะไรหรอกผ่าตัดต่อไปเถอะรักษาความเร็วเอาไว้แล้วก็ตัดแต่งหลอดเลือดเทียมให้ดี” หมออิจิโนเสะพูด “ครับหมออิจิโนเสะ” ดนัยพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปสนใจการตัดแต่งหลอดเลือดเทียมต่อ 15 นาทีต่อมา “เอาล่ะเสร็จแล้วเรามาเริ่มติดหลอดเลือดเทียมเข้าไปกันเถอะครับเร่งทำเวลากันหน่อยการผ่าตัดจะได้เสร็จแล้วขึ้นผู้ป่วยจะได้ใช้เวลาพักฟื้นน้อยหน่อย” ดนัยพูดเพราะยิ่งเขาผ่าตัดเสร็จแล้วเท่าไหร่ผู้ป่วยก็จะยิ่งใช้เวลาพักฟื้นน้อยลงเท่านั้น “ค่ะ !!!!!!!” ทุกคนในห้องผ่าตัดตอบจากนั้นการผ่าตัดติดหลอดเลือดเทียมก็เริ่มขึ้น ผู้ช่วยของดนัยทำหน้าที่ถือหลอดเลือดให้นิ่งส่วนดนัยก็เริ่มทำหน้าที่เย็บหลอดเลือดเทียมเข้ากับหลอดเลือดหัวใจของผู้ป่วย ฝีเข็มนิ่งมากแถมยังแม่นยำยังกับคอมพิวเตอร์ความเร็วในการเย็บเองก็อยู่ในระดับแถวหน้า หมออิจิโนเสะคิดในใจ “อายุยังไม่ถึงสามสิบเลยแต่ฝีมือมาถึงขั้นนี้แล้วที่ขาดก็แค่ประสบการณ์สินะ” หมออิจิโนเสะพูดกับตัวเอง กลับมาที่ดนัย เยี่ยมเหมือนที่ฝึกกับ VR-Life เลยดีนะตอนฝึกกับนั้นมีข้อมูลเกี่ยวกับเส้นเลือดตีบในกรณีที่ตีบจนแทบจะบางเป็นกระดาษด้วยนั่นจึงทำให้เรารู้ว่าถ้าเจอกรณีแบบนี้จะต้องผ่าตัดแบบไหนนี่ถ้าเครื่อง VR-Life เผยแพร่สู่สาธารณะชนจะเป็นประโยชน์ให้กับวงการแพทย์ขนาดไหนกันนะ ดนัยคิดในใจก่อนจะเลิกคิดเรื่อง VR-Life และตั้งใจเย็บหลอดเลือดเทียมต่อไปจนกระทั่งในที่สุดพอเวลาผ่านไปอีกชั่วโมงดนัยก็เย็บหลอดเลือดเทียมเรียบร้อย “เอาล่ะมาดูกันว่าจะมีรอยรั่วมั้ย” ดนัยพูดอย่างเป็นกังวลเพราะขั้นตอนหลังจากนี้คือขั้นตอนสำคัญเพราะถ้ามีเลือดรั่วออกมานั่นหมายความว่าเขาจะต้องเย็บใหม่และนั่นจะทำให้เสียเวลาเพิ่มขึ้นไปอีก กริ๊ก !! ดนัยถอนคลิปหยุดเลือดออกเพื่อให้เลือดไหลเวียนผ่านได้เหมือนเดิมและเมื่อถอนคลิปออกเลือดก็รีบไหลผ่านหลอดเลือดเทียมมุ่งหน้าเข้าสู่หัวใจของผู้ป่วยทันที ดนัยและทุกคนที่อยู่ในห้องผ่าตัดต่างจ้องมองไปที่หลอดเลือดเทียมจนกระทั่งผ่านไปหลายวินาที “ไม่มี...ไม่มีเลือดไหลค่ะการผ่าตัดสำเร็จแล้ว !!” ผู้ช่วยร้องออกมาอย่างดีใจเมื่อการผ่าตัดสำเร็จ “ฟู่ว...โล่งอกไปทีเอาล่ะครับมาปิดหน้าอกกันเถอะจะได้จบการผ่าตัด” ดนัยพ่นลมหายใจออกมา “ค่ะ !!” ทุกคนพยักหน้าก่อนจะเริ่มขั้นตอนสุดท้ายเพื่อจบการผ่าตัด หน้าห้องผ่าตัด นานะเฝ้ารออยู่หน้าห้องผ่าตัดมานานนับชั่วโมง “คุณปู่...พี่ดนัย !!” นานะเฝ้าภาวนาอยู่หน้าห้องทันใดนั้นเองไฟที่หน้าห้องผ่าตัดก็ดับลง พรึบ !! ทันทีที่ไฟดับลงนานะก็เบิกตากว้างและรีบลุกขึ้นยืนทันทีเพราะที่ไฟหน้าห้องผ่าตัดดับนั่นหมายความว่าการผ่าตัดเสร็จสิ้นแล้วแต่ถึงจะเสร็จสิ้นเธอก็ไม่รู้อยู่ดีว่าการผ่าตัดสำเร็จมั้ยจนกว่าหมอในห้องผ่าตัดจะออกมาแจ้งผลการผ่าตัด ครืด !! ประตูห้องผ่าตัดถูกเปิดออกพร้อมกับดนัยที่เดินออกมา “พี่ดนัยการผ่าตัดเป็นยังไงบ้างคะ” นานะรีบถามดนัยซึ่งดนัยที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มและตอบออกไป “การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีตอนนี้พยาบาลกำลังจะพาปู่ของหนูไปที่ห้องพักคงอีกราวหนึ่งชั่วโมงนั่นแหละฤทธิยาสลบถึงจะหมด” ดนัยบอกเพราะการผ่าตัดเสร็จเร็วกว่าที่คิดยาสลบที่ให้ไว้จึงออกฤทธิต่อไปอีกกว่าหนึ่งชั่วโมง “ฮือ...ขอบคุณค่ะพี่ดนัย...ขอบคุณมากค่ะ” นานะได้ยินแบบนั้นก็ร้องไห้ออกมา “หือไม่ร้องไห้สิเวลาแบบนี้ต้องยิ้มเข้าไว้นะ” ดนัยยกมือขึ้นลูบหัวนานะ “ฮึก...ค่ะหนูจะยิ้มเอาไว้” นานะพยายามฮึบจากนั้นปู่ของเธอก็ถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด “รีบตามไปเถอะเดี๋ยวพี่จะกลับไปเขียนรายงานผลการผ่าตัดก่อนแล้วจะตามไปดูอาการปู่ของหนูตอนท่านฟื้น” ดนัยบอก “ค่ะ” นานะพยักหน้าและก็รีบเดินตามปู่ของเธอที่พยาบาลกำลังเข็นไปขึ้นลิฟท์ “การผ่าตัดเธอทำได้ดีมากหมอดนัย” หมออิจิโนเสะเดินออกมาจากห้องผ่าตัดพูดชื่นชมดนัย “นั่นเป็นเพราะมีหมออิจิโนเสะเป็นหมอที่ปรึกษาต่างหากล่ะครับการผ่าตัดถึงได้ราบรื่นขนาดนี้” ดนัยพูดอย่างถ่อมตัว “อย่ามาถ่อมตัวเลยน่าฉันน่ะแทบไม่ได้แนะนำอะไรเธอตอนผ่าตัดเลยด้วยซ้ำนึกไม่ถึงเลยว่าเมื่อปีก่อนเธอยังเป็นหมอจบใหม่อยู่เลย” หมออิจิโนเสะนึกถึงเรื่องราวเมื่อปีก่อน “นั่นสินะครับผมเองก็นึกไม่ถึงเลยว่าผมจะมาถึงจุดนี้ได้” ดนัยเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันเพราะเมื่อปีก่อนเขายังเป็นแค่หมอที่อ่อนประสบการณ์อยู่เลยแต่มาตอนนี้เขาดันผ่าตัดเคสยากๆตั้งหลายเคสผ่านไปได้ด้วยดี คงต้องขอบคุณฮิคาริกับเจ้าเครื่อง VR-Life นั่นแหละนะ ดนัยคิดในใจ “เออจริงสิในเมื่อเธอมีฝีมือขนาดนี้เห็นทีฉันคงต้องขอยืมแรงเธอหน่อย” หมออิจิโนเสะนึกขึ้นได้ “ขอยืมแรง ??” ดนัยทำหน้าสงสัยว่าหมออิจิโนเสะจะมายืมแรงอะไรเขา “อือ...พอดีมันเกี่ยวกับการผ่าตัดโรคหัวใจน่ะเพื่อนเก่าฉันขอร้องมาตอนแรกว่าจะปฏิเสธเพราะฉันเองก็ผ่าตัดไม่ไหวแล้วหมอที่รู้จักฉันก็ไม่ไว้วางใจให้ผ่าตัดเคสนี้เพราะถ้าพลาดผู้ป่วยตายแน่” หมออิจิโนเสะพูดเกริ่น “เกี่ยวกับการผ่าตัดเหรอครับ !!” ดนัยอุทานเบาๆ “ใช่เพราะงั้นขอยืมแรงเธอไปผ่าตัดโรคหัวใจเคสของเพื่อนฉันหน่อยนะหมอดนัย” หมออิจิโนเสะขอให้ดนัยไปช่วยกันโต้งๆ “ผมเหรอครับหมออิจิโนเสะไปขอให้ฮิคาริช่วยจะไม่ดีกว่าเหรอครับ” ดนัยบอกเพราะฮิคารินั้นฝีมือดีกว่าเขามากแถมเธอเองก็เป็นเจเนรัลลิสต์สามารถผ่าตัดได้ทุกแขนงวิชาอยู่แล้ว “หนูฮิคาริไม่ว่างน่ะเห็นว่าช่วงนี้เธอมีเรื่องต้องจัดการต้องใช้เวลาหลายเดือนเคสนี้ดูจากสภาพร่างกายของผู้ป่วยแล้วอย่างมากก็ทนได้แค่ 2 เดือนเท่านั้น” หมออิจิโนเสะบอก ยัยฮิคาริไม่ว่างงั้นเหรอจริงสิวันนี้ก็ลางานครึ่งวันนี่นายุ่งเรื่องอะไรของเธอกันนะ ดนัยคิดในใจเพราะวันนี้ฮิคาริลางานตอนเช้าและจะมาทำงานในช่วงบ่าย “ว่าไงล่ะหมอดนัยฉันขอยืมแรงเธอหน่อยได้มั้ย” หมออิจิโนเสะถาม “เอ่อ...ก็ได้ครับถ้าหมออิจิโนเสะไว้ใจผม...ผมก็จะช่วยเอง” ดนัยพยักหน้าเพราะเขาเองก็ไม่อยากปฏิเสธอยู่แล้ว อีกด้านหนึ่ง ที่ร้านกาแฟย่านใจกลางโตเกียวฮิคาริกำลังนั่งอ่านเอกสารอะไรบางอย่างอยู่ตรงข้ามเธอมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยกแก้วกาแฟขึ้นจิบรอฮิคาริอ่านเอกสารซึ่งผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามฮิคารินั้นก็คือไวโอเล็ต คริมสัน น้าสาวของไซโต้นั่นเอง “ได้ค่ะเอาแบบนี้แหละใช้ถ้ายึดตามเอกสารนี่จะสามารถลดต้นทุนไปได้อีกหลายแสนเหรียญ !!” ฮิคาริวางเอกสารพลางบอกไวโอเล็ต “โอเคลดเกรดลงมาเพื่อให้เข้าถึงง่ายสินะแบบนี้ราคาขายจะได้ไม่ล่อตาล่อใจพวกโลภมาก” ไวโอเล็ตพยักหน้าเข้าใจ “ใช่ค่ะยังไงก็ฝากจัดการเรื่องวัสดุด้วยนะคะ” ฮิคาริพูด “ได้ฉันจะจัดการให้เองเรื่องชิปประมวลผลกับโปรแกรมก็ฝากเธอด้วยแล้วกันยังไงฉันขอตัวก่อนแล้วจะจะรีบบินไปจีนเพื่อคุยกับโรงงานผลิตวัสดุ” ไวโอเลตพูดก่อนจะทิ้งเงินค่ากาแฟไว้และเดินออกจากร้านไป “ฟู่ว...คุณพ่อคุณแม่คะนี่หนูทำถูกแล้วใช่มั้ยคะที่จะนำมันออกมาให้โลกรู้จักน่ะหนูไม่รู้หรอกนะว่าจะมีใครนำเทคโนโลยีนี้ไปใช้ในทางที่ไม่ดีอย่างทางการทหารหรือเปล่า” ฮิคาริพูดอย่างเป็นกังวล จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 156 ขอยืมแรงหน่อย

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 156 ขอยืมแรงหน่อย

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้