เทพสงครามสายเลือดมังกร

“หลงเฉิน  เจ้ามีแผนอย่างไร?”

ทั้งสามคนตัดสินใจที่จะลงมือระหว่างพิธีสังเวยโลหิต

“หากเจ้าต้องการคำแนะนำจากข้าละก็  ข้าคิดว่าตอนนี้เรายังไม่ควรลงมือ ในเมื่อคนของเรายังมีชีวิตอยู่  เราก็ยังมีความหวัง พวกเราทั้งสามคนทำได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว  แต่สำหรับเจ้านั้นต่างออกไป  หากเป็นไปได้  พวกเราก็อยากให้เจ้าแก้แค้นให้พวกเราด้วย”

“พี่หลี...”   หลงเฉินรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

“ฟังนะ... ในเมื่อเจ้าก็เรียกข้าว่าพี่แล้ว เจ้าจะช่วยข้าใช่หรือไม่? ข้าไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกต่อไปแล้ว  ดังนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าเฉินเอ๋อร์ พวกเราทั้งสามจะเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง  หากว่ามันล้มเหลว แก้แค้นให้พวกเราด้วยเถอะ!”

เมื่อเห็นว่าหลีจิ้งยังคงดึงดัน  หลงเฉินจึงทำได้เพียงเอ่ยตอบ

“ข้าจะต้องสังหารจ้าวลัทธิให้ได้  ข้าสัญญาว่าจะไม่ลงมือก่อนที่พิธีสังเวยโลหิตจะเริ่ม นอกเสียจากว่าจะมีเหตุการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเกิดขึ้นจริง ๆ ข้าก็จะไม่เปิดเผยตัวตน  ตกลงไหม?”

หากพวกเขายอมตาย  คงต้องมีคนแก้แค้นแทนพวกเขา  ซึ่งมันก็มากเกินพอแล้ว

ด้วยอายุเพียงเท่านี้  หลงเฉินก็บรรลุถึงระดับแก่นมนุษย์ขั้นต้นแล้ว  เมื่อเทียบกับจ้าวลัทธิแล้วเขาอาจจะไม่เก่งกาจเท่า  แต่หากเขายืนหยัดต่อไปเขาก็จะมีโอกาสแข็งแกร่งขึ้นมากกว่านี้

“พวกเรามาหารือเกี่ยวกับพิธีกรรมนี้กันเถอะ  เฉินเอ๋อร์ เจ้ายังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันใช่หรือไม่?” 
หลี่เผิงเอ่ยถาม

หลงเฉินพยักหน้า

“หลี่เผิง อธิบายให้เขาฟังที”

หลีจิ้งถือเป็นผู้นำ  เมื่อนางเอ่ยปาก  หลี่เผิงและทั้งสามก็นั่งลงและเริ่มอธิบาย

“พิธีสังเวยโลหิตนั้นมีพิธีการอยู่สามลำดับ  ลำดับแรก  สาวกทุกคนจะเข้าไปในเมืองใต้ดินและสักการะจ้าวลัทธิ  จากนั้นก็จะถวายเครื่องสักการบูชาแด่องค์เทพ  ลำดับที่สองก็คือการสังหารหมู่เด็กสาวและนำเลือดของพวกนางไปใส่ในสระจนเต็ม  ลำดับที่สามก็คือการอาบเลือด จ้าวลัทธิจะเป็นคนแรกที่ลงไปอาบเลือดในสระ  ตามด้วยผู้อาวุโสทั้งห้าและผู้คุมกฎ จากนั้นก็เป็นคราวของเหล่าสาวก  เท่านี้ก็ถือว่าพิธีสังเวยโลหิตเป็นอันเสร็จสิ้น”

“พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือพวกเราจะต้องลงมือในระหว่างการถวายเครื่องสักการบูชา  มิเช่นนั้นแล้ว  เมื่อพวกเขาเริ่มลงมือฆ่าคน  ชีวิตนับร้อยคงต้องสูญสิ้นไป  พวกนางยังสาวและงดงามนัก...  น้องสาวของข้าก็อยู่ในนั้นเช่นกัน”

ในตอนนี้เสียงของหลีจิ้งเย็นชาอย่างน่าเหลือเชื่อ

“เจ้าสัตว์ร้ายพวกนั้น!” หลี่เผิงและหลี่เฉิงถอนหายใจ

“พวกมันเลวทรามเสียยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก”

หลงเฉินเองก็คุกรุ่นไปด้วยจิตสังหาร  เขาเคยใช้วิชา [สกัดโลหิตสลายปราณ] ก่อนหน้านี้  แต่ก็ใช้กับสัตว์อสูรเท่านั้น  เมื่อครั้งที่เขาใช้มันกับไป๋จ้านสงและเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อนั้นเป็นเพราะความเกลียดชังที่เขามีต่อคนพวกนั้นและทั้งคู่ต่างเป็นศัตรูของหลงเฉิน  สำหรับลัทธิเซียนโลหิต  มีเด็กสาวนับร้อยนับพันคนที่บริสุทธิ์และไร้ทางสู้ถูกจับตัวมา!

“คงไม่มีคนดี ๆ ที่ไหนที่จะเข้าลัทธิเซียนโลหิต  ครั้งนี้ข้าจะลงมือสังหารโดยไม่ยั้งมือเลยทีเดียว”

เมื่อคิดถึงการสังหารหมู่ที่บ้าคลั่ง  มังกรโลหิตก็ร้องคำรามอยู่ในร่างของหลงเฉิน  คลื่นพลังกระหายเลือดค่อย ๆ ปะทุจากร่างของเขา

วันที่สองจะมาถึงในอีกไม่ช้า  และพวกเขาทั้งสี่คนก็เฝ้ารออย่างอดทน  ไม่นานม่านรัตติกาลก็แผ่ปกคลุมลงมา  เป็นเวลานานทีเดียวก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดสนิท  หลงเฉินและคนอื่น ๆ รวมตัวกับเหล่าสาวกนับพันมุ่งหน้าไปที่ตำหนักโลหิต

เหล่าสาวกลัทธิเซียนโลหิตอยู่ในระดับขอบเขตชีพจรมังกรขั้นห้าขึ้นไป  เมื่อสาวกนับพันรวมตัวกัน  พลังความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่เมืองพฤกษาหมอกทั้งเมืองจะเทียบได้

ภายใต้อิทธิพลยิ่งใหญ่ของจ้าวลัทธิ  คลื่นพลังโลหิตและความชั่วร้ายแผ่กระจายออกมาจากลัทธิแห่งนี้  หลงเฉินมองไปรอบ ๆ และพบว่ามีเพียงไม่กี่คนที่ไม่ได้ดูโหดเหี้ยมนัก

‘ข้าอยากรู้นักว่ามีคนบริสุทธิ์กี่คนที่ตายไปด้วยน้ำมือของสัตว์ร้ายพวกนี้...’

เมื่อพวกเขาเดินตามคนกลุ่มใหญ่ที่นำโดยผู้คุมกฎ  หลงเฉินและคนอื่น ๆ ได้เข้าไปในตำหนักโลหิต  เขาเห็นอุโมงค์ลงไปยังเมืองใต้ดินซึ่งเป็นทางยาวแคบ ๆ และบันไดที่นำลงไป  ทางลงนั้นแคบจนเดินผ่านได้เพียงสองคนเท่านั้น

หลงเฉินอยู่ปลายแถว  เมื่อเขาเดินผ่านอุโมงค์ลงไปยังเมืองใต้ดินเป็นเวลานาน  ทางเดินก็เริ่มขยายกว้างออก

มันเป็นสถานที่ขนาดใหญ่ที่ขุดลึกลงไปโดยกำลังคน  มันเป็นเมืองใต้ดินที่ได้จำลองตามลักษณะของเมืองทั่วไปขึ้นมา  สิ่งที่แตกต่างมีเพียงกำแพงที่นี่ซึ่งล้วนเป็นสีแดงทั้งหมดและมีภาพวาดแปลกประหลาดดูน่าสะพรึงกลัวแต่งแต้มอยู่บนนั้น

‘ระวังตัวไว้จะดีกว่า’

หลีจิ้งเตือนเขา  ทั้งสามคนแยกตัวจากหลงเฉิน  พวกเขาต้องการต่อสู้กับลัทธิเซียนโลหิตอย่างเปิดเผย  ส่วนหลงเฉินมาที่นี่เพื่อเฝ้าดูเท่านั้น

แน่นอนว่านั่นคือสิ่งที่หลีจิ้งและอีกสองคนเชื่อ

หลังจากเดินไปรอบ ๆ เมืองใต้ดินเป็นเวลานาน  ทุกคนก็เคลื่อนตัวไปยังทิศทางที่จำเพาะเจาะจง  ในที่สุดหลงเฉินก็มาถึงยังใจกลางเมืองที่ห่างออกไป  เบื้องหน้ามีสระขนาดใหญ่ที่คนนับพันสามารถลงไปได้  เวลานี้สระว่างเปล่า  แต่เมื่อดูจากคราบเลือดจึงสรุปได้ว่ามันคือสระโลหิตนั่นเอง

เหล่าสาวกตั้งแถวอยู่ที่ด้านหนึ่งของสระโลหิต  ในขณะที่อีกด้านหนึ่งมีแท่นบูชาสีแดงขนาดใหญ่  ธูปสามแท่งถูกจุดจนไหม้ เกลียวควันลอยขึ้นสู่จุดสูงสุดของเมืองใต้ดิน

ด้านล่างแท่นบูชาคือผู้อาวุโสของลัทธิห้าคนซึ่งมีทั้งหญิงและชาย  พวกเขาต่างสวมชุดคลุมสีทองและแดง  พวกเขาคือผู้อาวุโสในตำนานของลัทธิเซียนโลหิตซึ่งทุกคนล้วนดูน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

หลงเฉินกวาดตามองไปที่พวกเขา

 ‘ข้าบอกได้เลยว่าทั้งห้าคนนี้ไม่ใช่คนดีแน่ ๆ จ้าวลัทธิไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี  ข้าคิดว่าคนพวกนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนักหรอก  จากคลื่นพลังแข็งแกร่งที่แผ่ออกมา  พวกเขาน่าจะสังหารคนไปไม่น้อย’

เมื่อสัมผัสถึงพลังในร่างกายของตนเอง  หลงเฉินก็ขมวดคิ้วแน่น

“สัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นสี่และแก่นโลหิตของสัตว์อสูรกร่อนจิตยังไม่เพียงพอจะทำให้ข้าบรรลุถึงระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์  ก่อนที่ข้าจะสู้กับจ้าวลัทธิ ข้าคงต้องใช้วิชา [สกัดโลหิตสลายปราณ]เพื่อที่จะบรรลุสู่ขั้นสมบูรณ์ได้เสียก่อน...”

ทว่าหลงเฉินไม่อยากใช้วิชา [สกัดโลหิตสลายปราณ] กับมนุษย์

“อย่าคิดมากเลย  หากเจ้าไม่ทำเช่นนี้และเกิดอะไรขึ้นกับหลิงชิง  เจ้าคงเสียใจไปชั่วชีวิตแน่ ๆ”

หลิงซีปลอบเขาด้วยเหตุผล

เมื่อนึกถึงเด็กสาว  หลงเฉินจึงไม่มีทางเลือกนอกจากพยักหน้า

“ตกลง ข้าจะยกเว้นเพื่อนางก็แล้วกัน!”

“หลงเฉิน [สกัดโลหิตสลายปราณ] เป็นทักษะที่ท้าทายสวรรค์  ข้าไม่เคยเห็นสิ่งใดน่าอัศจรรย์เช่นนั้นมาก่อน  มันนำมาซึ่งความแข็งแกร่งที่ไม่สิ้นสุดและผู้คนต่างหลงใหลคลั่งไคล้ การที่จะสามารถควบคุมตัวเองได้ในวัยนี้นั้นน่ายกย่องมากเลยนะ”

หลงเฉินรู้สึกยินดีกับคำชื่นชมจากใจของหลิงซี

“ก็ข้าน่ะไม่ธรรมดาอยู่แล้ว...”

“หน้าไม่อาย!”

เมื่อหลิงซีหยอกล้อเขาอย่างร่าเริง  หลงเฉินจึงรู้สึกผ่อนคลายขึ้น  ก่อนหน้านี้จ้าวลัทธิทำให้เขารู้สึกหนักใจอย่างมาก

“พิธีสังเวยโลหิตจะเริ่มขึ้นแล้ว  ทุกคนคุกเข่า!”

ในบรรดาผู้อาวุโสทั้งห้ามีชายสี่คนและหญิงอีกหนึ่งคน  หญิงชราหน้าตาอัปลักษณ์กรีดเสียงร้องที่ทิ่มแทงโสตประสาทของทุกคนโดยรอบ  หลงเฉินเองก็รู้สึกแสบแก้วหูขณะที่คุกเข่าลงพร้อมกับฝูงชน

เมื่อหญิงชราคำรามเสร็จก็หันกลับไปพูดกับจ้าวลัทธิครู่หนึ่งก่อนจะไปยืนอยู่ทางด้านข้าง 

หลงเฉินคุกเข่าและในขณะที่ทุกคนกำลังรู้สึกประหม่า  เขาก็กวาดตามองไปรอบ ๆ

“เสี่ยวซี  เจ้าสัมผัสถึงหลิงชิงได้หรือไม่?”

ภายในกระบี่หลิงซี   หลิงซีหันไปมองด้านข้างและขมวดคิ้ว

“ทางด้านซ้ายของสระโลหิตมีประตูใหญ่อยู่หลายบานห่างออกไปจากสระโลหิตราวสามร้อยเชียะ  มีหญิงสาวนับร้อยอยู่ข้างหลังนั่น  แต่ดูเหมือนว่าหลิงซีจะไม่ได้อยู่ที่นั่น  ข้าจะหานางต่อไป...”

เมื่อยังไม่รู้ว่าหยางหลิงชิงอยู่ที่ใดกันแน่  หลงเฉินจึงยังไม่กล้าลงมือ

เวลานี้จ้าวลัทธิประกาศว่าพิธีได้เริ่มขึ้นแล้ว  เขาขึ้นไปที่แท่นบูชาก่อนจะถวายเครื่องสักการะ  ไม่นานหลังจากนั้น  ผู้อาวุโสทั้งห้าก็ทำเช่นเดียวกัน

บนสระโลหิตมีสะพานที่ทอดยาวไปยังแท่นบูชา  ทุกคนเดินไปบนสะพานและถวายเครื่องสักการะจากนั้นก็ดึงอ่างที่อยู่ด้านล่างแท่นบูชาออกมา มันเต็มไปด้วยเลือดสด ๆ 

หลังจากถวายเครื่องสักการะเรียบร้อยแล้วทุกคนก็กลับมาที่ตำแหน่งเดิม  ทว่าในตอนนี้มีอ่างเลือดอยู่ในมือของพวกเขา  แม้แต่จ้าวลัทธิเองก็เช่นกัน  

“นี่คือเวลาที่สำคัญยิ่งสำหรับพวกเราทุกคน!”

เวลานี้ จ้าวลัทธิถือสระโลหิตสด ๆ ไว้แน่น

หญิงชรากรีดเสียงร้องขึ้นอีกครั้ง  นางจ้องเขม็งไปที่จ้าวลัทธิ  เขาหัวเราะร่าอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น

“สหายข้า  ดื่ม!”

“ดื่ม!”

“ดีมาก!”

จ้าวลัทธิเริ่มดื่มเลือดจากอ่างจนหมด  จากนั้นก็โยนอ่างกระเบื้องลงไปในสระโลหิตจนมันแตกเป็นเสี่ยง ๆ จากนั้นอ่างกระเบื้องก็ถูกโยนลงไปในสระโลหิตทีละใบ ๆ จนเต็มไปด้วยเศษกระเบื้อง

เมื่อสัมผัสกับเลือด  เศษชิ้นส่วนของพวกมันทั้งหมดจึงกลายเป็นสีแดง

“เปิดประตูและนำแหล่งโลหิตเข้ามา!”

ผู้นำลัทธิออกคำสั่ง  จากนั้นก็เดินออกไปจากสระโลหิต  ประตูบานมหึมาส่งเสียงครืนขณะที่พวกมันเปิดออก ประตูทั้งสี่บานนั้นหนักอึ้งและหนามาก  แม้แต่กำลังของหลงเฉินก็คงยากที่จะทำลายประตูหินเหล่านี้ในเวลาอันสั้น

จ้าวลัทธิเตรียมการไว้อย่างดีเพื่อให้แน่ใจว่าพิธีจะดำเนินไปอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค

ประตูหินเปิดขึ้นทีละบาน ๆ เสียงกรีดร้องดังขึ้นให้ได้ยิน  เสียงกรีดร้องเจียนจะขาดใจนั้นทำให้เหล่าสาวกลัทธิเซียนโลหิตหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ร้องสิ ร้องเข้าไป! พวกเจ้ามีเวลาอยู่ในโลกนี้อีกเพียงไม่กี่อึดใจ  เชิญร้องไห้ตามสบาย  พวกเจ้าควรจะรู้สึกเป็นเกียรติที่ทำให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้นด้วยเลือดของพวกเจ้า”

เสียงหัวเราะร่าของจ้าวลัทธิก้องสะท้อนไปทั่วเมืองใต้ดิน

หลงเฉินกำหมัดแน่นท่ามกลางฝูงชน

“หลงเฉิน  ข้าพบหลิงชิงแล้ว  นางอยู่ข้างล่างแท่นบูชา!”

*********************