จุติเทพอสูรสยบบรรพกาล【จบ】

        แม้ว่าเลือดของอสูรร้ายจะไม่ได้มากมายนัก แต่เมื่อฉินอวี่ดื่มไปจนหมดพลังของพลังปราณในร่างกายของเขาก็ถึงขีดสุด

        พลังในโลหิตของอสูรร้ายระดับสี่กว่าร้อยตัวนั้นก็เป็นเหมือนดั่งพายุที่รุนแรงที่พุ่งตรงไปยังทั่วทุกพื้นที่ในร่างกายของฉินอวี่

        “ฉึก...”

        ร่างกายของฉินอวี่เริ่มปริออก รอยแตกเริ่มปรากฏออกมาให้เห็นเลือดไหลออกมาจากบาดแผลทันที

        การบาดเจ็บของร่างกายทำให้การเผาผลาญพลังปราณทั่วทั้งร่างมีความเข้มข้นมากขึ้น

        ฉินอวี่ไม่ได้ให้ความสนใจกับร่างกาย เขาทำการควบคุมพลังปราณในร่างกาย และหลอมเลือดอสูรร้ายอย่างเต็มกำลังยังโชคดีที่เพลิงแอ่งธรณีได้กลับสู่จุดตันเถียนแล้ว ไม่เช่นนั้นสายเลือดหยาจื้อที่ติดอยู่ในเลือดอสูรก็คงถูกมันดูดกลืนไปจนหมด!

        “ข้าต้องทำการหลอมสายเลือดของหยาจื้อเสียก่อนจึงจะสามารถหลอมไข่มุกโลหิตของตนเองได้ จากนั้นจึงประสานรวมสายเลือดหยาจื้อเข้าไปก่อนที่ไข่มุกโลหิตจะก่อตัว!”

        หลังจากตัดสินใจแล้ว ฉินอวี่ก็ใช้พลังทั้งหมดหลอมเลือดอสูรร้าย

        ในตอนนี้ด้วยการหลอมพลังที่ดุเดือดในร่างกายได้ทำลายอวัยวะภายในของเขาอย่างรุนแรง ฉินอวี่ไม่เพียงจะต้องทนต่อความเจ็บปวดที่มหาศาลเท่านั้นแต่ยังต้องจดจ่ออยู่กับการกลั่นเลือดอสูรร้ายสิ่งนี้ทำให้ฉินอวี่ต้องเผชิญกับความท้าทายในความอุตสาหะของตนเองเป็นอย่างยิ่ง

        หลังจากนั้นไม่นาน

        ฉินอวี่ก็มีเลือดโชกไปทั้งร่าง ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยแตกที่หนาแน่นเลือดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ทั้งร่างของเขามีแสงสีแดงเปล่งประกายออกมาราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชติช่วง และในร่างกายของเขาตอนนี้กำลังพบกับการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่

        พลังปราณในเลือดของอสูรร้ายเป็นเหมือนลมพายุที่พัดกระหน่ำทำให้เลือดของอสูรร้ายสายเลือดหยาจื้อนั้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

        แท้จริงแล้วการขัดหลอมเป็นการกำจัดสิ่งแปลกปลอมและปรับแต่งแก่นแท้ของมันพลังปราณของอสูรร้ายที่มีอยู่ในเลือดอสูรร้ายเหล่านี้เพียงพอที่จะทำลายกากปฏิกูลในโลหิตและสิ่งที่เหลือไว้ก็คือแก่นแท้ของมัน ที่มีสายเลือดหยาจื้อปะปนอยู่

        แต่สิ่งที่ฉินอวี่รู้สึกเสียดายคือ อสูรร้ายเหล่านี้ได้ตายไปนานแล้วพลังที่มีอยู่ในเลือดได้สูญเสียลงไปอย่างมากและพลังของสายเลือดหยาจื้อนั้นก็ยิ่งน่าเวทนานัก

        ไม่ใช่ว่าฉินอวี่จะไม่เคยคิดถึงสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนแต่ในตอนนั้นพวกของฉู่สยงได้มาถึงที่นี่ ทำให้เขาจำเป็นต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดรองลงมาเสียก่อนคือการได้เก็บรวบรวมเลือดอสูรร้าย

        “อสูรร้ายตัวนั้นกลืนกระบี่มังกรเข้าไปในร่างกายของมันจะต้องมีสายเลือดของหยาจื้ออย่างแน่นอน” ฉินอวี่พึมพำด้วยความกังวลร่างกายของเขาต้องแบกรับจากความเจ็บปวดที่รุนแรง แต่ความเจ็บปวดนี้ก็มาพร้อมกับความแข็งแกร่งที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายพละกำลังชนิดนี้มาพร้อมความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ฉินอวี่รู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์และตกนรกสลับกันอยู่ตลอดเวลาและยังทำให้กำลังวังชาของเขาค่อยๆ อ่อนแรงลง

        แต่ฉินอวี่ยังไม่ยอมแพ้ บังคับกำลังของตนเองขึ้นมาก่อนจะหยิบเลือดเนื้อของร่างอสูรร้ายตัวนั้นออกมาจะสำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับครั้งนี้แล้วฉินอวี่ไม่สนใจแล้วว่าชิ้นเนื้อเหล่านี้จะสุกหรือดิบเขาได้กัดฉีกมันออกอย่างบ้าคลั่ง

        “ไม่พอ!”

        ในไม่ช้า ซากร่างของอสูรร้ายก็ถูกฉินอวี่กัดแทะไปกว่าครึ่งร่างพลังที่มีอยู่ในเนื้อของมันได้ถ่ายเทสู่ร่างกายของเขาอีกครั้งก่อนจะถูกขัดเกลาด้วยพลังปราณอีกครั้ง

        เมื่อฉินอวี่กัดแทะซากร่างของอสูรร้ายไปจนหมดโดยเหลือเฉพาะส่วนศีรษะเขาก็รู้สึกได้ถึงพลังของการขัดหลอม จนฉินอวี่เริ่มเป็นกังวล

        ยังไม่พอ!

        ในตอนนี้ร่างกายของฉินอวี่ถูกทำลายเพราะพลังจากปราณในโลหิตซึ่งอยู่ในร่างกายผนวกกับพลังที่ปะปนอยู่ในเนื้อของอสูรร้าย ยิ่งเร่งให้รอยแตกในร่างกายเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเลือดไหลออกมาจากทั่วทั้งร่างของฉินอวี่จนร่างกายของเขาต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

        “เอี๊ยด!”

        ฉินอวี่กัดฟันแน่น ร่างกายของเขาเริ่มปรากฏเสียงลั่นขึ้นมาเขาที่มีใบหน้าเคร่งขรึมบังคับให้ตนเองเปิดปากก่อนจะกัดลงไปบนศีรษะของอสูรร้ายอย่างรวดเร็ว!

        ไม่นานนัก อสูรร้ายก็เหลือเพียงกระดูกฉินอวี่ได้กัดกินส่วนที่เหลือไปจนเกือบหมดแล้ว

        ฉินอวี่ไม่สนใจเรื่องอื่นใดทั้งสิ้นเขาเอาแต่ฝืนทนกับความเจ็บปวดจากการปรับแต่งพลังที่ปะปนอยู่ในเนื้อของอสูรร้าย

        ในตอนนี้เขากำลังเผชิญอยู่กับความเสี่ยงของร่างที่อาจแตกออกมีเพียงการสร้างไข่มุกโลหิตออกมาเท่านั้นจึงจะคลี่คลายสถานการณ์วิกฤตินี้

        เมื่อเขาทำการปรับแต่งพลังในเลือดเนื้ออสูรร้ายจนสมบูรณ์แล้วฉินอวี่ก็ตะโกนขึ้นมาในใจ “จงหลอมรวม!”

        “ตูม!”

        ร่างกายของฉินอวี่ส่งเสียงอย่างสั่นสะท้านในตอนนี้กระดูกหลายชิ้นของเขาเริ่มถูกทำลายด้วยพลังของปราณในโลหิตของอสูรร้าย

        แต่ในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้มีเลือดหยดลักษณะดั่งไข่มุกสีขาวครามขนาดเท่าเม็ดทรายที่แทบจะไม่อาจสังเกตเห็นลอยอยู่ในเส้นลมปราณของฉินอวี่ ทันทีที่ไข่มุกสีขาวครามปรากฏขึ้นฉินอวี่ก็รู้สึกปลาบปลื้มใจพลังปราณที่รุนแรงในร่างกายต่างพุ่งกลับไปมาอยู่ในเส้นลมปราณคัดแยกหลอมเอากากสกปรกที่ปะปนอยู่ออกมาทันที

        เมื่อเลือดในเส้นลมปราณทั้งหมดถูกพลังจากปราณโลหิตของอสูรร้ายทำลายล้างไข่มุกโลหิตสีม่วงอ่อนขนาดไม่ถึงครึ่งนิ้วก้อยก็ปรากฏขึ้นเม็ดหนึ่ง

        ฉินอวี่ที่รวมพลังจนถึงจุดขอบเขตของการระเบิดได้รวมไข่มุกสีขาวครามที่อยู่ในสายเลือดหยาจื้อเข้ากับไข่มุกโลหิตในร่างของตนเอง!

        “ไข่มุกโลหิต! ขึ้นเป็นรูปร่าง!” ฉินอวี่ส่งเสียงคำรามพลังในปราณโลหิตของอสูรร้ายได้ระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงจนไข่มุกวิญญาณขนาดเท่าครึ่งเล็บนิ้วก้อยถูกบีบอัดจนเหลือขนาดเท่าเม็ดทรายจนตอนนี้เส้นลมปราณของฉินอวี่ก็ได้ดูเหมือนว่างเปล่าไปในทันที

        แก่นแท้ของเลือดทั้งหมดได้หลอมรวมอยู่ในไข่มุกโลหิตนี้แล้ว

        “เวิง!”

        ทันใดนั้นก็เกิดเสียงบางอย่างขึ้นไข่มุกโลหิตขนาดเท่าเม็ดทรายเกิดแรงดึงดูดที่แข็งแกร่งขึ้นมาทันทีทำการดูดซับพลังปราณในร่างกายของฉินอวี่อย่างบ้าคลั่ง!

        ฉินอวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่มีเวลาจะตรวจสอบความสำเร็จและรีบนำไข่มุกโลหิตเข้าไปในจุดตันเถียน จากนั้นจึบหยิบโอสถใส่ไว้ในปากก่อนจะเรียกใช้วิชาเซียนมรรคาสวรรค์

        ฉินอวี่ยังไม่รู้ว่าในขณะที่เขากำลังทำการหลอมสายเลือดของหยาจื้อนั้นเพลิงแอ่งธรณีในจุดตันเถียนก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอยู่อย่างเงียบๆ เช่นกัน

        จากสีเข้มอันมืดมิดได้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเทาเล็กน้อยขนาดเท่ากำปั้นของมันลดลงเหลือขนาดเท่าหัวแม่โป้งแต่กลับมีพลังประหลาดถูกปลดปล่อยออกมา!

        ครึ่งเดือนต่อมา

        ฉือเซียวที่ยังคงเปลือยท่อนบนได้มาถึงยังสถานที่ซึ่งฉินอวี่กำลังทำสมาธิอยู่เมื่อมองไปทางฉินอวี่ที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในชุดคลุมสีดำที่เริ่มเป็นสีดำปนแดงเขาก็ขมวดคิ้วแน่น สายตามองตรงไปยังกองกระดูกของอสูรร้ายหลังจากรู้สึกประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่งฉือเซียวก็มองไปทางน้ำเต้าสีครามและน้ำเต้าสีเขียวหยกที่อยู่ด้านข้างฉินอวี่

        หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ฉือเซียวก็เดินมาข้างกายของฉินอวี่ก่อนจะหยิบน้ำเต้าสีเขียวหยกขึ้นมา และใช้มโนจิตส่องเข้าไปภายใน พลางขมวดคิ้วจากนั้นจึงหยิบน้ำเต้าสีครามขึ้นมา เมื่อใช้มโนจิตส่องเข้าไปดูดวงตาของฉือเซียวก็เบิกโพลงและถอนหายใจออกมา

        “เป็นไปได้อย่างไรกัน? เขาดื่มมันจนหมดเชียวหรือ?”ฉือเซียวรู้สึกตกใจราวกับถูกคลื่นซัดสาด

        ในน้ำเต้าสีครามมีเลือดอสูรร้ายที่เกี่ยวกับอัคคีอยู่กว่าร้อยชนิดเดิมทีฉือเซียวคิดไว้ว่าฉินอวี่คงจะดื่มไปได้สักหนึ่งในสิบส่วนแต่กลับนึกไม่ถึงว่าฉินอวี่จะดื่มเลือดนี้ไปจนหมด

        “นี่มันเลือดอสูรกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบตัวเชียวนะด้วยพลังของปราณโลหิตที่บรรจุอยู่ในนั้นแม้แต่ตัวข้าเองก็ไม่สามารถจะดื่มจนหมดได้ในคราวเดียว แล้วเขาทำได้อย่างไร?”ในใจของฉือเซียวไม่อาจสงบลงได้เลย

        เลือดอสูรร้ายกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบตัว ไม่ต้องพูดเลยว่าพลังอัคคีที่บรรจุอยู่ภายในนั้นยิ่งใหญ่เพียงใดแม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นเทียนชุ่ยก็ยากที่ทนต่อพลังปราณโลหิตนั้นได้แม้ว่าฉือเซียวอาจจะกลืนมันจนหมดได้ และพลังปราณโลหิตนี้จะไม่มีผลถึงตายแต่อย่างไรก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส

        “ช่างบ้าอะไรเช่นนี้!” ฉือเซียวค่อยๆ นั่งลง และเก็บความตกใจเอาไว้ในใจก่อนจะหันไปมองกองกระดูกของอสูรร้าย จากนั้นจึงมองไปยังพื้นที่เปื้อนเลือดฉือเซียวก็ถึงกับตกตะลึงอีกครั้ง

        “หรือจะมีอสูรร้ายจู่โจมเข้ามา เขาจึงฆ่าอสูรร้ายจากนั้นก็กินเลือดเนื้อของมันไปจนหมด?”

        “หรือ... เลือดที่อยู่ในน้ำเต้าพวกนั้นยังไม่พอเขาจึงต้องกลืนกินเลือดเนื้อของอสูรร้ายเพิ่มอีกตัวหนึ่งเพื่อกระตุ้นพลังอัคคี?”

        “มีร่างอสุนีลึกลับ และยังมีเพลิงแอ่งธรณีด้วยไม่รู้อาจารย์ไปตามหาคนประหลาดเช่นนี้มาจากไหนกัน!”

        ก่อนที่ฉือเซียวจะรู้สึกตัว ฉินอวี่ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว เพียงแต่กำลังทำการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของตนเอง

        ขณะที่ฉือเซียวกำลังตกตะลึงอยู่นั้นฉินอวี่ก็ฟื้นอาการบาดเจ็บของตนเองไปพอสมควรแล้วและตอนนี้เขากลับไม่ได้สนใจอะไรในร่างกายของตนเองแต่กลับสาดส่องมโนจิตลึกเข้าไปในจุดตันเถียน

        เมื่อเขาได้เห็นสถานการณ์ในจุดตันเถียนฉินอวี่ก็รู้สึกดีใจแต่ก็ยังผิดหวังอยู่เล็กน้อย

        เพลิงแอ่งธรณีก็มีความเปลี่ยนแปลง สีของมันไม่ดูมืดมนอีกต่อไปแต่ยังแฝงไปด้วยแสงสีเทา เดิมมีขนาดเท่ากำปั้นแต่ตอนนี้เมื่อได้รับการดูดซับพลังอัคคีของอสูรร้ายจำนวนกว่าร้อยตัวมันก็เปลี่ยนขนาดไปเหลือเท่าหัวแม่มือ เพียงแต่เมื่อพิจารณาจากพลังปราณภายในของมัน กลับมีความแข็งแกร่งมากกว่าเดิมและยังมีพลังงานลึกลับที่อธิบายไม่ได้อยู่ภายใน จนทำให้ฉินอวี่ต้องตกใจ

        และไข่มุกโลหิตขนาดเท่าเม็ดทรายที่ลอยอยู่ในจุดตันเถียนได้เริ่มหมุนขึ้นช้าๆแม้ว่าจะมีความละเอียดเท่าเม็ดทราย แต่ไข่มุกวิญญาณนี้กลับมีประโยชน์อย่างมาก

        เดิมแล้วไข่มุกวิญญาณนี้ถูกขัดเกลาด้วยปราณโลหิตของอสูรร้าย และยังได้รับการกำจัดสิ่งแปลกปลอมด้วยเลือดในเส้นลมปราณของฉินอวี่เหลือทิ้งไว้เพียงแก่นของโลหิต และในตอนนี้ไข่มุกโลหิตได้กลายเป็นแหล่งกำเนิดของเลือดทั่วทั้งร่างกาย

        เลือดไหลซึมออกจากไข่มุกโลหิต ไหลผ่านไปตามเส้นลมปราณและเลือดที่อยู่ตามเส้นลมปราณซึ่งไหลไปทั่วร่างกายก็ไหลรวมเข้าสู่ไข่มุกโลหิตเช่นกันนี่คือสัญลักษณ์ของขั้นเทียนชุ่ยชั้นที่สอง จากนี้เป็นต้นไปเลือดของฉินอวี่จะไม่ได้เป็นเพียงเลือดอย่างทั่วไปเท่านั้นแต่ยังมีพลังของอสุนีลึกลับซึ่งนี่ถือเป็นการเปิดร่างอสุนีลึกลับของเขาอย่างแท้จริง

        พลังของอสุนีลึกลับนี้แข็งแกร่งขึ้นตามระดับการฝึกฝน เมื่อถึงจุดสูงสุดเลือดหนึ่งหยดก็จะระเบิดฟ้าดินได้ เช่นเดียวกับที่เพลิงอสุนีบาตดีระงับเลือดปีศาจ!

        อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้ฉินอวี่รู้สึกผิดหวังคือไข่มุกโลหิตมีเพียงสีม่วงอ่อนและพลังสายฟ้าบางๆ เท่านั้นที่มองเห็นเด่นชัด นอกจากนี้แล้วมันไม่มีอะไรที่ดูพิเศษเลย

        “ล้มเหลวแล้วหรือ?” ฉินอวี่ไม่ค่อยพอใจเมื่อนึกถึงสถานการณ์ที่อันตรายและคับขันเมื่อครั้งก่อน ในใจของเขาก็ยังหวาดหวั่นจากการคำนวณของเขา ทำเช่นนี้อาจจะช่วยให้สายเลือดของหยาจื้อเกิดการปรับแต่งขึ้นมาได้และอาจช่วยให้หลอมสายเลือดของหยาจื้อให้เพิ่มมากขึ้นได้

        แม้ว่าจะน้อยนิดแต่อย่างน้อยที่สุดก็ควรทำให้ไข่มุกโลหิตมีความเปลี่ยนแปลงไปบ้างจึงจะถูกต้องมิใช่หรือ?

        “หรืออาจเป็นเพราะอสูรร้ายตัวนั้นได้ตายไปแล้วสายเลือดหยาจื้อที่เหลืออยู่จึงเหลือน้อยเต็มที จนยากที่จะทำได้สำเร็จ?” ฉินอวี่ครุ่นคิด

        บางทีอาจเป็นเพราะตนเองคิดง่ายเกินไปสายเลือดของหยาจื้อจะขัดหลอมออกมาอย่างง่ายดายได้หรือ? อย่างไรก็ตามหากสามารถจับตัวอสูรร้ายสายเลือดหยาจื้อมาได้จำนวนมากขึ้นบางทีก็อาจจะได้ครอบครองสายเลือดหยาจื้อที่แท้จริง

        เมื่อฉินอวี่ระงับความคิดไว้ในใจแล้ว เขาก็มองไปทางไข่มุกโลหิตและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับไข่มุกโลหิตไปทางเมล็ดพันธุ์คืนชีพที่อยู่ใจกลางจุดตันเถียน

        หากไข่มุกโลหิตสามารถดูดซับพลังสายฟ้าจากเมล็ดพันธุ์คืนชีพได้ก็จะต้องทำให้พละกำลังของตนเองแข็งแกร่งมากขึ้นได้แน่นอน

        “ต่อไปจะต้องทำให้ไข่มุกโลหิตกลายเป็นโอสถโลหิต เช่นนี้ก็จะทำให้มันกลายเป็นแหล่งจ่ายพลังงานได้ เอ๊ะ...หากสามารถครอบครองสายเลือดหยาจื้อได้ มันจะไม่ยิ่งดีไปอีกหรือ? น่าเสียดาย...”

        แม้ว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ แต่ฉินอวี่ก็ไม่ได้ผิดหวังมากนักอย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะทำการทดลองเขาก็ได้เผื่อใจไว้สำหรับความล้มเหลวแล้ว

        “เดี๋ยวสิ ในเมื่อเขตต้องห้ามมีอสูรร้ายที่มีสายเลือดหยาจื้ออยู่ตัวหนึ่งมันก็อาจจะมีอสูรร้ายตัวอื่นที่เป็นเช่นนี้หรือไม่?”

        “หากเป็นเช่นนี้...”

        “เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขตต้องห้ามจะมีความเกี่ยวข้องกับหนึ่งในอสูรร้ายที่ดุร้ายที่สุดอย่างหยาจื้อ?หรือว่า... ในส่วนลึกของเขตต้องห้ามจะมีพลังปราณของหยาจื้อสัมผัสอารมณ์แห่งเต๋าของหยาจื้อ? บางทีอาจจะเป็นร่างของหยาจื้อ?ไม่เช่นนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่อสูรร้ายทั่วไปจะมีสายเลือดของหยาจื้อ”

        “หรือว่า ฉู่สยงจะรู้ความลับของเขตต้องห้าม?”