ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า

บทที่ 59 เรียกร้องผลประโยชน์

โรงหมอหลวง ห้องลับของผู้ดูแล

ซุนอี้ขู่กำลังใช้พัดโบกสะบัดใส่เตาไฟ เพื่อให้น้ำยาในหม้อต้มร้อนเดือดได้ที่

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออก เด็กหนุ่มในชุดดำวิ่งเข้ามา

"ใต้เท้าขอรับ! ล้มเหลวแล้ว!"

เขายังคงเหลียวมองไปทางด้านหลังอย่างตื่นกลัว เพราะกำลังตระหนกว่าจ้าวอู่เจียงจะติดตามมาหรือไม่

"อะไรนะ!" ซุนอี้ขู่ตกตะลึง "มีคนคอยอารักขามันอยู่หรือ?"

"ไม่ใช่ขอรับ… ไม่ใช่ แต่เป็นจ้าวอู่เจียงแข็งแกร่งมากเกินไป เขาสามารถฆ่าคนของพวกเราได้ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น..." เด็กหนุ่มในชุดดำยังคงตัวสั่น ยิ่งพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกกลัวมากเท่านั้น

"เป็นไปไม่ได้…" ซุนอี้ขู่ไม่อยากเชื่อ

"มันจะมีฝีมือต่อสู้สูงส่งขนาดนั้นได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด"

เด็กหนุ่มในชุดดำยกมือกุมหน้าอกตัวเอง ใบหน้าซีดขาวขึ้นเรื่อย ๆ

"ใต้เท้าขอรับ ข้าน้อย..."

พรึ่บ!

ฉับพลันหัวใจของเขาระเบิดออก ม่านหมอกโลหิตสาดกระจาย ตัวคนยังพูดไม่ทันจบ ก็ล้มลงไปกระแทกกับพื้นห้องเสียแล้ว

ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!

เข็มแหลมสี่เล่มพุ่งออกมาจากหน้าอกของเด็กหนุ่มชุดดำ ทำเอาซุนอี้ขู่ตาเบิกโพลง พยายามจะหมุนกายหนี แต่สายเกินไป!

ผู้ดูแลโรงหมอหลวงรีบระเบิดพลังลมปราณห่อหุ้มกาย แต่เข็มเงินเหล่านั้นกลับพุ่งทะลวงผ่านม่านพลัง เข้ามาทิ่มแทงผิวหนังของเขาได้อยู่ดี

"อ๊าก!"

ซุนอี้ขู่กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสั่นเทายากจะควบคุมได้

ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นในหัวใจ เขาไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเข็มเงินเหล่านี้แทงทะลวงเข้าสู่หัวใจ เกรงว่าเขาก็คงต้องตายไม่ต่างจากบริวาร

โชคดี ที่เมื่อเข็มเงินเหล่านี้เจาะทะลวงผ่านม่านพลังลมปราณเข้ามา อานุภาพของมันก็ถูกทอนลงไปหลายส่วน ซุนอี้ขู่จึงได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจก็ยังคงสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว

เห็นทีเขาคงไม่สามารถกำจัดจ้าวอู่เจียงได้ง่าย ๆ ตามที่คิดเสียแล้ว อีกฝ่ายเก็บงำฝีมือไว้มากเกินไป เป็นไปได้อย่างไรที่มันจะเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์?

ซุนอี้ขู่เดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้ พยายามข่มความเจ็บปวด ค่อย ๆ ถอนเข็มเงินออกจากร่างกายด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่านในใจ 

...

ตำหนักหย่างซิน

จ้าวอู่เจียงกลับมายังห้องบรรทมของฮ่องเต้ ปรากฏว่านางก็เพิ่งกลับมาจากการประชุมพอดี

"ทูลฝ่าบาท วันนี้กระหม่อมถูกเฉินอันปังใส่ร้ายแทบตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" จ้าวอู่เจียงแสดงสีหน้าขมขื่นเป็นอย่างยิ่ง

ฮ่องเต้หญิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ในมือถือคัมภีร์โบราณ หันหน้าชำเลืองมองขันทีหนุ่มเล็กน้อย

"เดี๋ยวข้าจะส่งคนไปสืบสวนเฉินอันปังเอง"

"อีกอย่าง ระหว่างทางกลับมาที่นี่ กระหม่อมเจอมือสังหารด้วยพ่ะย่ะค่ะ!" จ้าวอู่เจียงรายงานด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

"หากไม่ใช่เพราะว่ากระหม่อมโชคดี วันนี้กระหม่อมคงไม่ได้กลับมาพบเจอฝ่าบาทอีกแล้ว"

"ว่าอย่างไรนะ เจ้าเจอมือสังหารอย่างนั้นหรือ? ที่ไหน?" ฮ่องเต้หญิงวางคัมภีร์ในมือลง และลุกขึ้นยืน รีบเดินเข้ามาสำรวจความเรียบร้อยบนร่างกายของจ้าวอู่เจียงทันที

"เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?"

เมื่อเห็นความวิตกกังวลบนใบหน้าของฮ่องเต้หญิง ชายหนุ่มก็ดึงชายเสื้อของตนขึ้น ให้นางได้เห็นรอยเลือดที่เปื้อนอยู่ พร้อมกับตอบว่า

"ดูเอาเถอะพ่ะย่ะค่ะ รอยเลือดยังไม่ทันแห้งเลย ขณะนั้น มือสังหารโจมตีกระหม่อมด้วยกระบี่ กระหม่อมพยายามหลบหนีเท่าที่ทำได้ พวกมันมากันหลายคน กระหม่อมถูกต้อนไปจนมุม ตอนแรกนึกว่าจะต้องตายเสียแล้ว"

ฮ่องเต้เบิกตากว้าง

"แต่กระหม่อมก็นึกถึงฝ่าบาทขึ้นมาพ่ะย่ะค่ะ" จ้าวอู่เจียงพูดต่อไปด้วยสีหน้าจริงจัง

"กระหม่อมนึกขึ้นมาได้ว่าหากกระหม่อมตายเสีย แล้วผู้ใดจะคอยปกป้องฝ่าบาท? กระหม่อมก็เลยรวบรวมความกล้า สู้รบปรบมือกับเหล่ามือสังหารนั่น โชคดีที่กระหม่อมหลบหนีกลับมาหาฝ่าบาทได้อีกครั้ง ฝ่าบาทคงไม่รู้หรอกว่ากระบี่เหล่านั้นน่ากลัวมากเพียงใด รอบกายของกระหม่อมมีแต่โลหิต บรรยากาศไม่ต่างไปจากสนามรบ มีแต่เสียงกรีดร้องโหยหวน และเสียงคมกระบี่กรีดแทง..."

ตอนแรกฮ่องเต้หญิงก็รู้สึกตื้นตันใจ แต่ยิ่งรับฟังไปมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากลมากเท่านั้น หญิงสาวเริ่มขมวดคิ้ว และเปิดเสื้อคลุมของจ้าวอู่เจียงเพื่อตรวจดูร่างกายอีกฝ่าย และพบว่าชายหนุ่มไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่น้อย

"ที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงหรือ"

ได้ยินดังนั้น จ้าวอู่เจียงก็มีใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง "เรื่องมือสังหารเป็นความจริง แต่เรื่องอาการบาดเจ็บไม่จริงพ่ะย่ะค่ะ"

เซวียนหยวนจิ้งกลอกตาด้วยความเหนื่อยใจ แต่ในเวลาเดียวกัน นางก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

หากจ้าวอู่เจียงได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจริง ๆ นางคงเสียใจเป็นอย่างยิ่ง

แต่ทำไมจ้าวอู่เจียงถึงได้เที่ยวมีเรื่องไปทั่วเช่นนี้?

เซวียนหยวนจิ้งกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ "ตอนแรกเจ้าก็มีเรื่องกับเฉินอันปัง ตอนนี้เจ้าก็มาเจอมือสังหารอีก เจ้านี่มันหาเรื่องปวดหัวให้ข้าอยู่เรื่อย"

"ฝ่าบาทเข้าใจผิดแล้ว กระหม่อมไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อหาเรื่องปวดหัวให้แก่ฝ่าบาท" จ้าวอู่เจียงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่กระหม่อมอยู่ที่นี่เพื่อปฏิบัติภารกิจพิเศษต่างหาก"

ใบหน้างดงามของเซวียนหยวนจิ้งกระตุกเล็กน้อย ".... นี่เจ้ากำลังเรียกร้องค่าชดเชยหรือ?"

"ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ" จ้าวอู่เจียงตอบกลับเรียบ ๆ

"กระหม่อมคิดว่าเรื่องราวบางอย่างเราก็ไม่ควรออกหน้าด้วยตนเอง ดังนั้น กระหม่อมจึงอยากจะสร้างขุมกำลังเอาไว้ด้านนอกเพื่อคอยปฏิบัติงานต่าง ๆ ให้พวกเราในเงามืดพ่ะย่ะค่ะ และกระหม่อมก็ต้องการจวนสักหลังที่อยู่นอกวังหลวง เพื่อใช้เป็นฐานที่มั่นในอนาคต"

ฮ่องเต้หญิงมีสีหน้าเคร่งขรึม นางจ้องเข้าไปในดวงตาของขันทีหนุ่มพลางใช้ความคิด ก่อนจะพยักหน้า

"ตกลง! ข้าจะมอบรางวัลเป็นจวนหลังใหญ่ให้กับเจ้า เจี๋ยเอ้อร์ซานอยู่ที่นี่แล้ว นับจากนี้ไป เขาจะคอยอารักขาเจ้า"

"แค่นี้เองหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

เซวียนหยวนจิ้งหัวเราะในลำคอ "ในสายตาของเจ้า ยังไม่เพียงพออีกหรือ?"

"เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยฝ่าบาท"

จ้าวอู่เจียงประสานมือคำนับ

"กระหม่อมยินดีรับใช้ฝ่าบาทตลอดไป แม้ว่าต้อง ‘ทำศึก’ กับนางสนมอีกเป็นร้อยครั้ง กระหม่อมก็จะขอทุ่มเททำหน้าที่อย่างเต็มกำลัง ไม่มีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย!"