ณ โรงอาหาร
“นั่งกินตรงนี้สินะ..เจ้ากระต่าย?”
“อะ..อา”
ท่ามกลางโรงอาหารที่คนพลุกพล่าน พวกผมนั่งกินมื้อเที่ยงกัน4คนที่โต๊ะๆหนึ่ง
โดยผมกับรูอันนั่งอยู่ข้างกัน ส่วนชีน่ากับลูน่า นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“นี่เรเวล…งานปฐมนิเทศวันพรุ่งนี้นายจะเอายังไงหรอ?” รูอันหันมาถามผมแบบนั้น
“จะทำยังไงได้ล่ะ..ก็คงต้องขึ้นไปพูดนั่นแหละ” ผมตอบกลับไปแบบนั้นพร้อมกับทำหน้าเซ็งเล็กน้อย
“ว่าแต่นายคิดแล้วหรอว่าจะขึ้นไปพูดอะไรน่ะ…เจ้ากระต่าย ?”
“นี่..ลูน่า!”
“อะ..อา..อะไร?” ลูน่าหน้าแดงเล็กน้อยที่ผมเรียกชื่อเธอ..แล้วหันหน้าไปด้านข้างทันที
“ตัวฉันเองก็มีชื่อเหมือนกันนะ..ทำไมเรียกฉันว่ากระต่ายล่ะ!?”
“กะ..กะ..ก็ช่วยไม่ได้นิ..ก็ผมนายมีสีขาว..ส่วนตานายก็มีสีแดง..ฉันจะเรียกนายว่ากระต่ายมันผิดตรงไหนล่ะ!!”
“แต่ว่าฉันไม่ได้ชื่อกระต่ายสักหน่อยนิ!!!”
“โธว้อยยย..ไม่รู้แล้วว..ก็ฉันจะเรียกนายว่ากระต่าย กระต่าย กระต่าย จะทำไมล่ะ..นายมีปัญหางั้นหรอ!!” เธอตะโกนเสียงดังลุกขึ้นแล้วยื่นหน้ามาใกล้ผมทันที
“อะ…เอ่อ…ไม่มีครับ”
“นี่พี่ลูน่า..เสียงดังเกินไปแล้ว..คนรอบๆหันมามองโต๊ะเราหมดแล้วเห็นมั้ย” ชีน่าดึงเสื้อลูน่าเล็กน้อยพร้อมกับกล่าวเตือนด้วยความกังวล
“ฮึ…ชั้นไม่สนใจหรอก” เธอกลับไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวเอง..เอามือกอดอกแล้วสะบัดหน้าหันไป
“เห้ออ..” ผมถอนหายทันที..พร้อมกับคิดว่าช่างเป็นมื้อกลางวันที่วุ่นวายจัง
……………………….
หลังกินเสร็จพวกผมได้ขึ้นไปเรียนกันต่อ…หลังเรียนจบ…อาจารย์ที่ปรึกษาได้เรียกผมไปคุยที่ห้องพักอาจารย์ เกี่ยวกับวันปฐมนิเทศ..ทำให้รูอันต้องกลับห้องพักไปก่อน
ส่วนเนื้อหาที่คุย..ก็สอนเกี่ยวกับมารยาทเล็กน้อยในการกล่าวสุนทรพจน์..และวิธีการพูดต่างๆ ซึ่งผมเองก็ตั้งใจฟังไปอย่างดีจนในที่สุด..วันปฐมนิเทศในวันรุ่งขึ้นก็ได้มาถึง
……………………….
“สามัญชนอย่างนาย..อย่าทำห้องSของพวกเราขายหน้าล่ะ”
“คะ..ครับ..ผมจะพยายามครับ”
ตอนนี้มีนักเรียนจำนวนมากมารวมตัวกันหนาแน่นที่หน้าหอประชุม โดยมีทั้งห้อง S,A,B,C,D อยู่กันแยกกันเป็นกลุ่มตามห้อง
“พยายามเข้านะเรเวล”
“อืม..ขอบใจนะ..รูอัน”
“นี่..เจ้ากระต่าย..นายอยากพูดอะไรก็พูดไปบนเวทีนั่นเลย…พวกเราจะคอยมองดูนายเอง”
“อืม”
ตอนนี้ตัวผมอยู่ในกลุ่มของห้องS..และกำลังจะแยกตัวออกไป..เพื่อไปเตรียมตัวตรงหลังเวที
“งั้น..ฉันไปก่อนนะ..” ผมโบกมีแล้วแยกออกจากห้องSทันที..
“คะ..คุณเรเวลคะ”
“หืม..?” ผมหันหลังกลับไปเล็กน้อยเพราะได้ยินเสียงอันไพเราะเรียกชื่อตัวเอง..
นั่นมัน…ท่านเซซิเลียนี่นา...เด็กสาวตระกูลเชื้อพระวงศ์คนนั้นที่ผมเจอที่ข้างตรอก..ในเหตุการณ์มีเรื่องกับพวกโจร3คน …..เธอคนนี้เรียกผมมีเรื่องอะไรกันแน่นะ…จริงสิ!..เธอเองก็อยู่ห้องSเหมือนกันนี่นา..ผมเองก็ยังไม่เคยคุยกับเธออีกเลยหลังจากวันนั้น…แต่ทำไมอยู่ดีๆถึงได้มาเรียกชื่อผมล่ะนิ??
เห้ออ..ขอให้อย่าเป็นเรื่องไม่ดีเลยนะ..เพราะตัวผมเองก็ไม่ค่อยอยากมีปัญหากับเชื้อพระวงศ์เท่าไร..ต้องเรียกว่าไม่ค่อยอยากยุ่งด้วยซ้ำ…โดยเฉพาะคนที่ชื่อเซเลน่าอะไรนั่นด้วย
“มีอะไรหรอครับ….ท่านเซซิเลีย?” ผมพยายามพูดด้วยคำสุภาพที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
“คะ..คะ..คือว่า..”
“ครับ?”
“คะ..คะ..คือว่า…” เซซิเลียพูดด้วยอาการตะกุกตะกัก..พร้อมกับเริ่มหน้าแดง
ทุกสายตาในห้องล้วนหันไปจับจ้องที่เซซิเลียทันที
“คะ..คือว่าพยายามเข้านะคะ” เซซิเลียกล่าวแบบนั้น..พร้อมกับวิ่งไปหลบที่ด้านหลังของเซเลน่าทันที
“ขอบพระคุณมากครับท่านเซซิเลีย” ผมยิ้มให้เธอแล้วโค้งคำนับทันที..หลังจากนั้นรีบเดินจากไป…
ผู้ชายหลายคนมองเรเวลด้วยความอิจฉา..ส่วนผู้หญิงหลายคนก็เปล่งจิตสังหารออกมา..หนึ่งในนั้นก็มีเซเลน่าด้วย
เซซิเลียมองส่งหลังเด็กหนุ่ม..แล้วซบหน้าไปบนไหล่ของเซเลน่าด้วยใบหน้าร้อนผ่าวทันที
‘นะ…ในที่สุดฉันก็ได้คุยกับเขาแล้ว..ดะ..ดีใจสุดๆ ดีใจสุดๆเลยค่ะ >//<' เธอคิดแบบนั้นพร้อมกับยิ้มในใจ
หลังจากนั้นก็มีอาจารย์เจ้าหน้าที่เรียกให้นักเรียนทยอยเข้าห้องประชุมโดยเริ่มจากห้องDก่อน แล้วห้องSเป็นห้องสุดท้าย โดยที่ห้องSได้นั่งแถวหน้าสุด โดยขณะที่ห้องSกำลังเดินเข้าไปเป็นแถวนั้นเอง
“นะ..นั่นห้องSงั้นหรอ?”
“เพิ่งเคยเห็นพวกเขาอยู่รวมกันครั้งแรกเลยนะ”
“โห…มีแต่คนหน้าตาดีทั้งนั้นเลยนี่นา”
“ก็แหงล่ะ…พวกนั้นมีแต่ขุนนางชั้นสูงกับราชวงศ์เลยนะ…สมกับเป็น S-Class ของแท้เลยล่ะ”
“เอ๋!?…แต่เห็นว่ามีชนชั้นล่างคนนึงด้วยไม่ใช่หรอ? ”
“นั่นสิ..เห็นว่าเขาได้ที่1ด้วยนะ..ไม่รู้ไปตายที่ไหนแล้ว”
“เขาก็คือคนที่จะมากล่าวสุนทรพจน์บนเวทีไงล่ะ..เจ้าโง่..ตอนนี้คงนั่งห่อเหี่ยวอยู่ที่หลังเวทีละมั้ง ฮ่าๆ”
“นี่ว่าแต่นายคิดยังไงล่ะ?”
“ไม่รู้สิ..ฉันไม่สนใจหรอก…ฉันรู้แค่ผู้หญิงผมสีแดงกับผมสีเหลืองสองคนนั้นสวยมากๆเลยล่ะ…อยากลองจีบบ้างจังเลยน้าาา”
“นี่แกจะบ้าหรอ!!..สองคนนั้นเป็นถึงเชื้อพระวงศ์เลยนะ..ขืนลูกขุนนางระดับล่างอย่างพวกเราไปจีบเข้าเดี๋ยวก็จบไม่สวยหรอก”
“ไม่สนหรอกน่าาา..ฉันจะก้าวข้ามขีดจำกัดนั่นให้ดู”
"นี่แกบ้าไปแล้วรีไงงงงงงง!!!!!!!!”
“พวกเธอตรงนั้นน่ะ..ช่วยเงียบๆหน่อยได้มั้ย!!!” อาจารย์ดุเตือนทันที
“ขะ..ขอโทษคร้าบบบบบบบ/ผะ..ผมผิดไปแล้วคร้าบบบบบ”
หลังสมาชิกห้องSนั่งบนเก้าอี้แถวหน้ากันทุกคนเรียบร้อย…อาจารย์ใหญ่ก็กล่าวบนเวทีผ่านไมค์หน้าโพเดี้ยมทันที
“สวัสดีนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ชั้นปีที่1 ที่รักทั้งหลาย…ฉัน ฟานเซล ฟอน แคโรไลน์ เป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์แห่งนี้ …….”
อาจารย์ใหญ่ผู้ชายดูมีอายุกล่าวแนะนำตัวพร้อมเกริ่นนำเรื่องต่างๆ ทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกในโรงเรียน,ข้อมูลเกี่ยวกับอาจารย์และบุคคลากร รวมทั้งบทลงโทษและรางวัลต่างๆ ซึ่งนักเรียนแต่ละคนล้วนฟังอย่างตั้งใจจนกระทั่ง
“….สำหรับเวลานี้ก็ได้ถึงช่วงเวลาสำคัญที่เป็นประเพณีประจำของโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ทุกปีนั่นคือการกล่าวสุนทรพจน์ของนักเรียนที่ได้ที่1ในตอนสอบเข้านั่นเอง…..ฉะนั้นครูขอเชิญ..เรเวล ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกนักเรียนห้องS ขึ้นมาบนเวทีได้ ณ บัดนี้..”
มีเสียงปรบมือ..พร้อมกับดนตรีเซกโซโฟนเป่าประกอบจังหวะ
ในตอนนั้นเองได้มีเด็กหนุ่มผมขาวตาสีแดงผู้หนึ่งค่อยๆเดินขึ้นมาบนเวที
เขาโค้งคำนับตามมารยาทที่เพิ่งได้เรียนมา..แล้วกล่าวผ่านไมค์แนะนำตัวอย่างสุภาพทันที
“กราบเรียนคณาจารย์ บุคลากร ที่เคาพรพ และเพื่อนร่วมรุ่นอันเป็นที่รักทุกคน…กระผมเรเวลเป็นตัวนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์รุ่นที่ 728 เป็นสามัญชนที่มาจากเมืองชนบททางตอนเหนือชื่อว่าเนอันครับ…ในวันนี้กระผมยินดีอย่างยิ่งที่ได้……….."
เรเวลกล่าวสุนทรพจน์ด้วยบทพูดที่ตัวเองได้เตรียมมากับอาจารย์ที่ปรึกษาเมื่อวาน
“เฮอะ!….” เซเลน่ากอดอกแล้วหันไปด้วยใบหน้าบูดเบี้ยวทันที
“นี่เซซิเลีย..เธอไม่คิดว่าหมอนั่นมันน่าหงุดหงิดบ้างเลยหรอ!?”
“หืม?…เซซิเลีย” เซเลน่ามองไปทางเซซิเลียทันที..แต่พบว่าเธอกำลังหน้าแดง..เหม่อลอยมองไปบนเวทีนั่นที่เด็กหนุ่มผมขาวพูดอยู่ โดยไม่ได้ฟังคำพูดของเธอแม้แต่น้อย
“นี่เซซิเลีย!..”
“ฮัลโหลๆ..” เซเลน่ายื่นมือตัวเองไปโบกด้านหน้าเซซิเลียทันที..แต่พบว่าเธอยังเหม่อลอยหน้าแดงไม่กระพริบตาแม้แต่น้อย
“เซซิเลียยยยยยยย!!!” เซเลน่าตะโกนกรอกหูเซซิเลียระยะเผาขนทันที
“อ้ะ!…มีอะไรหรอคะ..เอ้ย..มะ..มีอะไรงั้นหรอเซเลน่า?” เซซิเลียเอามือกดไปที่หูตัวเองทันที..เนื่องจากชาแก้วหูเล็กน้อย
“นี่..ถึงแม้ว่าตระกูลของพวกเราจะไม่ค่อยถูกกัน..แต่เนื่องจากในโรงเรียนนี้ไม่มีใครเห็นฉะนั้นเธอไม่จำเป็นต้องเมินฉันก็ได้นะ..ฮึ..”เซลาหน้ากอดอกตัวเองแล้วหันหน้าไปด้วยสีหน้างอนทันที
“เเเเอ๋…แต่ฉันไม่ได้เมินเธอเลยนะ”
“เมื่อกี้นี้มันเมินชัดๆเลยไม่ใช่หรอ!!…ถึงยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเด็กนะ…ฉันอยากให้เธอเอาใจใส่เพื่อนที่อยู่ตรงหน้าหน่อย”
“….แล้วฉันไม่เอาใจใส่เธอตรงไหนล่ะ?” เซซิเลียกล่าวด้วยสีหน้างงๆเล็กน้อย..เพราะไม่ค่อยเข้าใจที่เซเลน่าพูดเท่าไร
“ก็ทุกตรงเลยไงล่ะ!!!!!!” เซเลน่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วตะโกนใส่ทันที..จนเซซิเลียตกใจ
“เเเเเเเเเอ๋!?”
“อีกอย่างตั้งแต่ตอนแข่งเข้ารอบชิงครั้งนั้นในตอนท้ายเธอดูเหม่อลอยแปลกๆนะ..ที่จริงถ้าเธอไม่เหม่อลอยในตอนนั้นตัวเธอคงไม่แพ้ฉันง่ายๆแบบนี้หรอก..ใช่มั้ยล่ะ”
“เอ่อ..นั่นมันก็..”
“จนถึงตอนนี้เธอก็มีอาการเหม่อใจลอยอยู่…แล้ววันๆตอนอยู่ในห้องนอนก็มัวแต่พูดถึงไอผมขาวนั่นอยู่ได้…ไอหมอนั่นมันทำอะไรกับเธอกันแน่เนี่ยเซซิเลีย…”
“เอ๋..!…เปล่านะ..เขาคนนั้นไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย” เซซิเลียร้อนลนทันทีเมื่อเซเลน่ากล่าวถึงเด็กหนุ่มผมขาว…นั่นทำให้เซเลน่ายิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม
ทว่าท่ามกลางห้องประชุมที่เป็นไปด้วยความสงบ
และเรเวลที่กล่าวสุนทรพจน์ตามปกตินั่นเอง มีเสียงตะโกนดังขึ้นทันทีในห้องประชุม
“อย่าได้ใจให้มันมากนะ..เจ้าชนชั้นล่างงงง!!!! ไม่ว่ายังไงฉันก็รับไม่ได้ที่ผู้นำรุ่นของพวกเราไม่ใช่เชื้อพระวงศ์…แต่กลับเป็นสามัญชนหนูสกกระปรกอย่างแก!!!!”
ห้องประชุมเงียบกริบทันที…รวมทั้งเรเวลเองก็หยุดกล่าวสุนทรพจน์เช่นกัน
และตอนนั้นเอง
106K
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
