Bustling Officialdom กลรักเกมอำนาจ [นิยายแปล]

ตอนที่ 5 ป่วยก็คอยเฝ้าไข้ (1)

        ความใคร่หาราคะเวียนวนในห้องนอนตลอดคืน

        กู้ชิงจำไม่ได้ว่าตนถึงปลายทางไปกี่ครั้ง ร่างกายที่ไม่ยอมให้ควบคุมหักหลังความแน่วแน่ของตน รุกเข้าไปร่วมรักกับหยวนจุนอย่างเร่าร้อน ทำเอาเขาหมดรูปไปเลย

        ในเมื่อเป็นแรงขับของยาเลิฟกับสารกระตุ้น ก็คงโยนความผิดให้อีกฝ่ายไม่ได้ หรือจะโยนความผิดให้ตนเองก็ไม่ได้เช่นกัน แต่ไม่ว่าใครที่มีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายคนหนึ่งแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ก็ต้องกระสับกระส่ายอยู่ดี

        เหตุการณ์นี้ก็ถือเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายของตนไปไกลพอสมควร

        ขณะที่เขานอนตะแคงหันหลังให้ชายหนุ่มพลางมองแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาข้างใน ห้วงความคิดกำลังกลั่นกรองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ในเวลานี้

        สำหรับวิธีลงมือโต้ตระกูลเซี่ยกับเซี่ยเจี่ยนอี้นั้นค่อยว่ากันหลังจากนี้ สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้คือจะมองหน้าหยวนจุนอย่างไร คิดไปคิดมาทางที่ดีที่สุดแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ก็บอกว่าเป็นเรื่องผิดพลาดก็ได้ จะได้ไม่ต้องมาคิดสาละวนกับเรื่องนี้จนเกินเหตุ

        แถมเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ คงไม่เกิดความผูกพันกันเกินจำเป็นเพียงเพราะร่วมรักไปแค่ครั้งเดียวหรอก

        เมื่อดมกลิ่นห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหลังร่วมรัก และเรี่ยวแรงที่หลงเหลือจากการร่วมรักอย่างเผ็ดร้อน ไม่ต้องมองเขาก็รู้ว่าบนเรือนกายละเลงไปด้วยร่องรอยแห่งรัก

        พอได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของชายหนุ่มข้างหลัง ก็คิดว่าอีกฝ่ายคงกำลังหลับฝันยังไม่ตื่นนอน เพื่อไม่ให้ทั้งสองต้องกระอักกระอ่วนหลังจากอีกฝ่ายลืมตาตื่น อาศัยจังหวะนี้กลับไปก่อนดีกว่า

        เขาขยับตัวเล็กน้อย คิดจะลงจากเตียงกลับเข้าไปหาเสื้อผ้าในห้องอาบน้ำ ทว่าประตูกลับส่งเสียง ‘ก๊อกๆ’ ขึ้นมาเดี๋ยวนั้น แล้วเสียงหยวนเยี่ยนก็ดังขึ้น “พี่รอง หยางเตี่ยนซือโทรหานายกเทศมนตรีกู้”

        กู้ชิงชะงักกายที่กำลังจะพลิกตัว โดยยังคงค้างท่านอนหันหลังให้หยวนจุนตามเดิม พลางมองนอกหน้าต่างต่อไป

        สายลมแผ่วเบาพัดเข้ามาจากด้านนอก ผ้าม่านไหวปลิวลู่ผ่านพวงแก้มเขาอย่างอ่อนโยน

        เมื่อได้ยินเสียงของน้องสาม หยวนจุนก็ขยับตัวเล็กน้อย เขาค่อยๆ ลืมตาและลุกขึ้น ลงจากเตียงเท้าเปล่า แล้วเปิดประตูรับมือถือมา พร้อมกำชับว่าให้พ่อบ้านเตรียมเสื้อผ้าสองชุดกับน้ำขึ้นมาด้วย

        หยวนเยี่ยนส่งเสียงว่า “ได้เลย” แล้วเดินลงไป

        ขณะที่เขาถือมือถือเดินกลับไปที่เตียง กู้ชิงที่แสร้งต่อไปไม่ไหวอีก ก็ยื่นมือมา..แต่ไม่ได้พลิกกายไปมองหน้า

        หยวนจุนวางมือถือไว้ในมือเขา

        พอรับมือถือมา ก็เลื่อนปุ่มรับสายแล้วแนบหู เมื่อเอ่ยว่า “เลขาหยางว่ายังไงครับ” ก็ตกใจกับเสียงแหบแห้งของตนไปเฮือกหนึ่ง

        ‘สวัสดีครับท่านนายกเทศมนตรีกู้ เช้านี้โรงแรมแกรนด์นครเจียงโทรติดต่อมา แจ้งว่ารถของท่านจอดอยู่ที่นั่น ผมเลยโทรมาถามเหตุการณ์ให้ชัดเจนก่อนครับ’ หยางเตี่ยนซือรายงานเหตุผลที่โทรมาหา ‘ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมครับ’

        “เป็นหวัดนิดหน่อยน่ะ สองวันนี้ฉันต้องลาพัก ถ้ามีกำหนดการทำงานก็ยกให้รองนายกเทศมนตรีเหลาไปจัดการ ไม่ก็คอยฉันเข้างานไปจัดการเองอีกที” กู้ชิงสั่งงาน

        ‘รับทราบแล้วครับ ท่านพักผ่อนให้เต็มที่นะครับ ถ้ามีปัญหาอะไร ผมจะติดต่อท่านทันที’

        ทั้งสองพูดคุยกันเสร็จ ก็วางสายไป

        กู้ชิงลดมือที่จับมือถือลง กำลังคิดจะรอเงียบๆ จนกว่าเสื้อผ้าจะมา แต่ชายหนุ่มข้างหลังกลับเป็นฝ่ายเข้ามาใกล้ จนความอบอุ่นโถมผ่านแผ่นหลังมา

        “นายยืดเส้นยืดสายหน่อยสิ” หยวนจุนเอ่ยพลางใช้นิ้วมือสัมผัสไปตามแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยจูบ

        “อืม...” เมื่อกระดูกสะบักโดนสัมผัส กู้ชิงก็สะดุ้งเบาๆ ราวกับโดนไฟช็อตไปที เพื่อหลีกการแตะเนื้อต้องตัว เขาจึงพลิกกายหันมา แต่คิดไม่ถึงว่าความรู้สึกปวดรางๆ ตามร่างกายจะทำให้เขาต้องร้อง ‘ซี้ด’ ออกอย่างทนไม่ไหว

        ขณะนอนตะแคงข้างเท้าคางมองเขา หยวนจุนก็ใช้นิ้วชี้ชี้ไปที่ข้อต่อแขน “เมื่อคืนออกแรงหนักไป กล้ามเนื้อกับข้อต่อของนายถึงปวดเมื่อยอยู่บ้าง ถ้านวดหรือยืดเส้นยืดสายสักหน่อยก็หายดีเหมือนเดิมแล้ว” จากนั้นก็เงียบเสียงลง ก่อนจะลูบไล้ใบหน้าของเขา “ฉันจะนวดตัวให้นาย”

        กู้ชิงคว้าจับมือที่ยื่นมาเพื่อห้ามไว้ “ไม่ต้อง”

        หยวนจุนมองเขาด้วยสายตาลุ่มลึก “นายยังถือตัวอีกเหรอ”

        กู้ชิงหลบสายตาที่ส่อแววล่วงละเมิดเป็นที่สุด “เปล่า นี่ก็แค่เรื่องผิดพลาด” พูดจบก็ลุกมานั่งเหยียดแขนออก...ปวดเมื่อยนิดหน่อยจริงๆ ด้วย

        “นายคิดซะว่าเรื่องเมื่อคืนคือเรื่องสนุกๆ อย่าคิดว่าเป็นเรื่องผิดพลาดเลยดีกว่า” หยวนจุนเชยชมเรือนร่างเบื้องหน้าที่เกลื่อนไปด้วยกลีบดอกความใคร่

        กู้ชิงนิ่งเงียบ จากนั้นก็หันหน้ามามองเขา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “ผมหวังว่าประธานหยวนจะไม่เก็บเรื่องเมื่อคืนมาใส่ใจมากกว่าครับ”

        ภาษากายของเขาเด่นชัดเต็มตา คิดเสียว่าระหว่างเราสองคนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยก็แล้วกัน

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขา มุมปากหยวนจุนก็ผุดรอยยิ้มสื่อเลศนัย

        หลังเมินสายตากลับมา กู้ชิงจึงคิดว่าจะออกไปจากคฤหาสน์สวนดอกไม้เลียบทะเลสาบของตระกูลเจียง