ผมเดินตามหลินหลินเข้าไปดูใน "บ้าน" ของเธอ... สภาพมันแย่กว่าที่คิดไว้เยอะ มันคือเพิงไม้ผุๆ ที่มีหม้อดินเก่าๆ ตั้งอยู่บนกองไฟเล็กๆ เพื่อต้มน้ำผักประทังชีวิต เตียงนอนก็เป็นเพียงฟางแห้งที่มีผ้าป่านขาดๆ คลุมไว้
"นี่น่ะหรือบ้านเจ้า... หลินหลิน" ผมพึมพำพลางหยิบ ฮอตดอกปิ้ง หอมๆ ที่แขวนติดแฮนด์จักรยานออกมาส่งให้เธอหลายไม้ "เอ้า กินซะ ข้าปิ้งมาเผื่อกินระหว่างทาง ไม่เอาไรตอบแทนหรอกน่า เห็นเจ้าลำบากข้าก็แค่ขัดตา"
หลินหลินรับฮอตดอกไปกัดคำแรกแล้วถึงกับตาโต รสชาติความหวานของเนื้อและกลิ่นรมควันทำให้น้ำตาเธอร่วงเผาะ "ฮึก... ขอบพระคุณท่านมากจ้ะ... ข้าไม่เคยได้กินของดีขนาดนี้เลย"
ผมยืนพิงจักรยานมองสาวน้อยวัย 19 ปีที่เคี้ยวของกินอย่างตะกรุมตะกราม "หลินหลิน... เจ้ายังเด็กนะ อายุแค่ 19 ปีเอง ชีวิตเจ้าควรจะได้เจออะไรดีๆ กว่าการมาขุดผักบุ้งข้างทางแบบนี้ ไปอยู่บ้านข้ามั้ย? ซ้อนจักรยานข้าไปตอนนี้เลย ทิ้งที่นี่ไว้ซะ"
เธอกะพริบตาถี่ๆ ด้วยความระแวง "ท่าน... ท่านจะเอาข้าไปขายหรือเปล่า? ข้าไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนนะจ๊ะ"
ผมหัวเราะร่าพลางเดินเข้าไปลูบหัวเธอเบาๆ "ขายทำไมให้เสียดายของล่ะ? ข้าแค่อยากได้คนมาอยู่ด้วย มาเป็นครอบครัว เป็นพี่น้อง หรือเป็นอะไรก็ได้ที่เจ้าอยากเป็น แค่เจ้าไม่หักหลังข้า ทำงานบ้านให้ข้า ทำของอร่อยๆ (ที่ข้าจะสอน) ให้กิน และที่สำคัญ... 'ทำตามที่ข้าสั่ง' ได้ทุกอย่าง... แค่นี้พอทำได้มั้ย?"
หลินหลินนิ่งไปครู่หนึ่ง คำว่า 'ทำตามคำสั่งทุกอย่าง' มันกว้างจนเธอนึกไม่ถึงว่าเรฟจะสั่งให้เธอ "ทำ" อะไรบนเตียงบ้าง แต่เมื่อเทียบกับความอดอยากตรงหน้า เธอก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
"แค่... แค่นั้นจริงๆ หรือจ๊ะ? ถ้าท่านรับปากว่าจะไม่ทิ้งข้า... ข้าก็ยอมไปกับท่านจ้ะ" เธอก้มหน้าตอบเสียงเบา
"ดีมาก! งั้นทิ้งหม้อดินเน่าๆ นี่ไว้ซะ ขึ้นมานั่งซ้อนท้ายข้า... ข้าจะพาเจ้าไปรู้จักกับสิ่งที่เรียกว่า 'แอร์' และ 'น้ำอุ่น' รับรองว่าเจ้าจะลืมหมู่บ้านส้นตีนนี่ไปเลย!"
ผมพยุงร่างบางที่มอมแมมขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน Black Phantom ความนุ่มของเบาะทำให้เธอร้องอุ๊ยออกมาด้วยความแปลกใจ ผมสตาร์ทเกียร์ไฟฟ้าแล้วพุ่งทะยานออกไปทันที
‘หึหึ... เชนเอ๊ย... ได้สาว 19 ขาวๆ สวยๆ มาเป็นคนใช้ส่วนตัวแบบนี้ กูก็แค่รอเวลา 'เจียระไน' ให้เธอกลายเป็นแม่บ้านสายยั่วประจำคฤหาสน์กูเท่านั้นเอง 555+’