กลิ่นอายดินที่ชื้นแฉะและกลิ่นคาวเืจางๆ จากาแที่ฝ่าเท้าของพายดูจะเป็สิ่งเดียวที่ย้ำเตือนว่าพวกเขายังมีลมหายใจอยู่ ไนท์กึ่งเดินกึ่งพยุงพายลัดเลาะไปตามแนวสันเขาที่ลาดชันที่สุด มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านร้างที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านน้ำตกขนาดใหญ่ แสงแดดที่เคยสาดส่องบัดนี้ถูกกลืนหายไปด้วยเมฆฝนสีดำทมิฬที่เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมยอดดอยอย่างรวดเร็ว ลมป่าเริ่มพัดกรรโชกแรงจนต้นไม้ใหญ่เอนลู่ส่งเสียงหวีดหวิว พายกัดฟันสู้กับความเ็ป เธอพยายามก้าวตามคนข้างหน้าให้ทันโดยไม่ยอมให้ตัวเองกลายเป็ภาระ
"อีกนิดเดียวพาย... หมู่บ้านข้างหน้ามีที่หลบฝนที่ปลอดภัยพอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของไนท์ไม่ได้ดูราบเรียบเหมือนวันแรก มันแฝงไปด้วยความกังวลและความห่วงใยที่ปิดไม่มิด เขาขยับเข้ามาประคองไหล่เธอไว้แน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างเล็กเริ่มโงนเงนเพราะความเหนื่อยล้าที่เกินขีดจำกัด ััจากมือหนาที่ผ่านการจับปืนมานับครั้งไม่ถ้วนนั้นดูเหมือนจะเป็พิกัดเดียวที่พายใช้ยึดเหนี่ยวชีวิตท่ามกลางพายุที่กำลังจะปะทุขึ้นในไม่ช้า
หมู่บ้านที่ไนท์พูดถึงปรากฏขึ้นท่ามกลางไอหมอกที่ม้วนตัวหนาตา มันคือกลุ่มกระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่าที่ถูกทิ้งร้างมานานนับปีจนเถาวัลย์ปกคลุมไปทั่ว ความมืดมิดและเงียบสงัดของหมู่บ้านแห่งนี้ดูน่าเกรงขามและลึกลับเกินกว่าจะคาดเดา ไนท์พาพายตรงไปยังกระท่อมหลังที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดและมีชัยภูมิที่มองเห็นทางเข้าหมู่บ้านได้ชัดเจนที่สุด เขาตรวจสอบความเรียบร้อยอย่างระมัดระวังพลางกวาดสายตามองสำรวจรอบด้านด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ตื่นตัวเต็มพิกัด เมื่อพบว่าปลอดภัยเขาจึงประคองพายลงนั่งบนแคร่ไม้ที่ยังพอใช้งานได้
"รออยู่ตรงนี้ อย่าขยับไปไหนจนกว่าผมจะบอก" ไนท์กระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดก่อนจะหายเข้าไปในเงามืดเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยรอบกระท่อม พายซุกตัวเข้าหาผนังไม้ที่เย็นเยียบ ลมหายใจของเธอติดขัดและหัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวที่ยังค้างคา กลิ่นอายจากพวกที่ตามล่าพวกเขายังคงตามหลอกหลอนอยู่ทุกย่างก้าว ทว่าเมื่อมองเห็นแผ่นหลังกว้างของชายในชุดลายพรางที่คอยระแวดระวังภัยให้ที่ปากประตู ความหวาดกลัวนั้นกลับค่อยๆ ละลายหายไปทีละน้อย
สายฝนเริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงจนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากม่านน้ำสีขาวโพลน เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังสนั่นราวกับเสียงรัวะุ ไนท์ขยับกลับเข้ามาข้างในกระท่อมที่มืดสลัว เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าเบื้องหน้าพายพลางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่แห้งที่สุดออกมาจากเป้ แสงไฟสลัวจากฟ้าแลบข้างนอกทำให้พายมองเห็นใบหน้าคมเข้มของเขาชัดขึ้น ดวงตาสีนิลคู่นั้นดูอ่อนแสงลงยามจ้องมองมาที่เธอ
"คุณตัวสั่นมากนะพาย..." เขาเอ่ยแ่เบาพร้อมกับยื่นมือที่สากกร้านมาแตะที่ข้างแก้มของเธออย่างทะนุถนอม ััอุ่นจากปลายนิ้วของเขาดูเหมือนจะเป็สิ่งเดียวที่ช่วยละลายความหนาวเหน็บในใจได้ในวินาทีนี้ พายหลับตาลงซึมซับไออุ่นนั้น เธอรู้สึกว่ากำแพงที่เขาเคยสร้างไว้เพื่อกีดกันคนอื่น บัดนี้มันได้พังทลายลงสิ้นเชิงเพียงเพื่อจะโอบกอดความเปราะบางของเธอเอาไว้
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของทหารหนุ่มเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มผ่อนคลายลง ท่ามกลางพายุฝนและการล่าที่ยังคงอยู่ข้างนอกนั้น พื้นที่เล็กๆ ในกระท่อมร้างแห่งนี้กลับกลายเป็ใจกลางของความรู้สึกที่เริ่มหลอมรวมเข้าหากันอย่างช้าๆ ความรักที่ผลิบานในสมรภูมิป่าแห่งนี้ไม่ได้ดูหวือหวา แต่มันกลับหนักแน่นและมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใดที่เธอเคยพบเจอมาตลอดชีวิต
เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังสนั่นราวกับจะถล่มกระท่อมไม้ผุพังนี้ให้ราบเป็หน้ากลอง ความมืดมิดภายนอกถูกฉีกกระชากด้วยแสงฟ้าแลบที่สาดเข้ามาเป็ระยะ เผยให้เห็นรอยรั่วของหลังคาที่มีน้ำฝนไหลลงมาเป็สาย ไนท์ไม่ได้ขยับไปไหน เขายังคงนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพาย สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาที่สั่นระริกของเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย กลิ่นไอฝนที่เย็นเฉียบปะทะกับกลิ่นอายดินที่ระเหยขึ้นมาสร้างบรรยากาศที่ทั้งอ้างว้างและบีบคั้นหัวใจในเวลาเดียวกัน
"พาย... คุณต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกนี่ออก ไม่อย่างนั้นไข้จะขึ้นสูงกว่านี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำของไนท์นุ่มนวลลงอย่างที่พายไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาถอดเสื้อลายพรางตัวนอกที่ยังแห้งสนิทอยู่ออกแล้วส่งให้เธอ มือที่สากกร้านของเขาััถูกมือที่เย็นเฉียบของพายเพียงแ่เบา ทว่ากลับส่งผ่านกระแสความร้อนวูบวาบไปทั่วร่างของนักข่าวสาว พายรับเสื้อมาประคองไว้ แววตาของเธอสั่นไหวเมื่อมองเห็นรอยแผลเป็ฉกรรจ์ที่ต้นแขนของเขาที่ปรากฏชัดภายใต้แสงไฟสลัวจากฟ้าแลบ
"แผลนี้... คือเหตุการณ์ที่คุณเล่าให้ฟังใช่ไหมคะ" พายเอ่ยถามเสียงแ่เบาพลางเลื่อนปลายนิ้วไปััรอยแผลเป็นั้นอย่างลืมตัว ไนท์นิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างกายของเขาเกร็งเขม็งก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลงภายใต้ััที่แสนอ่อนโยนของหญิงสาว "ครับ... มันคือตราบาปที่เตือนใจผมเสมอว่าการเชื่อใจคนในป่านี้มันอันตรายแค่ไหน แต่พาย..." เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบตากับเธอ "กับคุณ... ผมกลับรู้สึกว่าความระแวงที่ผมเคยมีมันกำลังจะละลายหายไป"
คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นนั้นทำเอาหัวใจของพายพองโตขึ้นมาอย่างประหลาด ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่มีเพียงเสียงฝนที่เป็พยาน พายมองเห็นน้ำแข็งในดวงตาของไนท์ที่กำลังละลายกลายเป็หยดน้ำที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน เธอเอนกายเข้าหาไออุ่นจากร่างกายหนาของเขาโดยสัญชาตญาณ พื้นที่เล็กๆ ในกระท่อมร้างที่เคยดูน่ากลัว บัดนี้กลับกลายเป็พื้นที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมมาในชีวิต ความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางการหนีตายดูจะมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด
ไนท์โอบแขนรอบไหล่บางของพายเพื่อมอบความอบอุ่น เขาซบหน้าลงกับกลุ่มผมที่เปียกชื้นของเธอ ซึมซับกลิ่นอายความเป็ผู้หญิงที่ช่วยปลอบประโลมิญญาที่บอบช้ำของเขามานานนับปี "ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอันตรายคุณได้อีกพาย... แม้ว่าผมต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม" คำมั่นสัญญาที่ออกมาจากปากของชายที่พูดน้อยที่สุดคนนี้มีน้ำหนักมากกว่าคำพูดใดๆ ในโลก พายซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็จังหวะเดียวกับเธอ
รุ่งเช้าวันใหม่พายุอาจจะสงบลง ทว่าการล่าที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นเมื่อร่องรอยของหนอนบ่อนไส้เริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นในเงาของหมู่บ้านแห่งนี้ ไนท์กระชับปืนไรเฟิลไว้ในมือหนึ่งข้าง อีกข้างยังคงเกาะกุมมือของพายไว้แน่น ความแค้นและการหักหลังอาจจะรออยู่ข้างหน้า แต่ในใจของคนทั้งคู่กลับไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไป เมื่อพิกัดที่พวกเขาตามหามาตลอดบัดนี้ได้หลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกันท่ามกลางป่าแม่ฮ่องสอนที่แสนลึกลับแห่งนี้
924
