"ไอ้คนบ้า คนลามกคนโรคจิต เห็นว่าข้าเป็บ่าวแล้วคิดจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ"
หลังจากได้สติกลับคืนมาคำก่นด่าภายในห้องนอนขนาดเล็ก ก็พ่นออกมาให้ได้ยินไม่หยุดจนน้ำเสียงคนด่าเริ่มแหบแห้งเพราะใช้เส้นเสียงมากเกินไป
เมื่อได้ระบายอารมณ์จนพอใจร่างบางถึงได้หยุดนั่งพักให้หายเหนื่อยพรางใช้นิ้วเรียวลูบริมฝีปากตนที่บวมช้ำทั้งยังมีรอยแผลแตกชวนให้นึกถึงจุมพิตแรกในชีวิตที่ผ่านมา
เป็ครั้งแรกที่หลานซินได้ััว่าการถูกจุมพิตเป็เช่นไรมันช่างเร่าร้อน ดูดดื่มและอ่อนโยน ให้ความรู้สึกหวานละมุนไปด้วยในเวลาเดียวกัน
มาคิดดูแล้วคุณชายสวี่ช่างเป็บุรุษที่ร้ายกาจและชำชองมากนักรสจูบของเขาทำให้นางหลงเคลิบเคลิ้มได้อย่างง่ายดาย
"โอ๊ยยยหลานซินเ้าบ้าไปแล้ว ยอมให้เขากระทำเื่น่าอายแล้วยังมาเพ้อคิดบ้าบออะไรอีก"
เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นส่งผลให้หลานซินแทบไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนจนรุ่งเช้าทำให้ใบหน้าสวยยามนี้อดไม่ได้ที่จะดูอิดโรย ถุงใต้ดวงตามีรอยดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด
"เมื่อคืนเ้าหายไปไหนมาข้าได้ยินเสียงโวยวาย เปิดประตูออกมาแต่ไม่เจอเ้าทำให้ข้ากลัวว่าคุณชายสามหรือฮูหยินใหญ่มา ต้องพากันรีบหนีกลับก่อนทั้งที่ยังไม่เสร็จกิจกันเลย" เหมยจีรีบวิ่งตรงเข้ามาหาป้องปากกระซิบกระซาบกับหลานซิน
เพราะเมื่อคืนหาตัวอีกฝ่ายไม่พบนางกับคนรักเลยจำต้องหยุดกิจกามทั้งหมดลงต่างพาแยกย้ายกันกลับเรือนนอนอย่างอารมณ์ค้างสุดขีด
"ประเดี๋ยวข้าคืนเงินทั้งหมดให้"หลานซินเลือกที่จะยอมขาดทุน คืนเงินทั้งหมดให้เหมยจีแต่ไม่ยอมบอกว่าเมื่อคืนนางหายไปไหนมา
"ช่างเถิด ๆข้าไม่เอาคืนหรอก ยังไงคืนนี้ข้าก็ต้องขอเช่าห้องเ้าต่ออยู่แล้วว่าแต่เมื่อคืนยุงเยอะหรือ ถึงกัดคอเ้าเป็รอยจ้ำเสียเยอะเชียว"
"อ่อยุงเยอะจริงอย่างเ้าว่า ข้าต้องรีบไปเอาขนมให้คุณชายแล้ว"หลานซินรีบใช้สองมือตะปบลำคอปิดบังรอยแดงทันที ก่อนจะรีบเดินออกหนีห่างจากเหมยจี
ภายในหัวหญิงสาวพรางนึกโมโหตัวตนเหตุที่สร้างรอยบนลำคอขึ้นมา
เป็อย่างที่นางคิดกังวลไว้จริง ๆว่าต้องมีคนสังเกตเห็นรอยช้ำบนคอเป็แน่ เพราะเป็่คิมหันตฤดูจะเอาผ้ามาพันคอปิดไว้ก็ยิ่งกลายเป็จุดสังเกตนางเลยทำได้เพียงปล่อยเส้นผมลงมาปิดลำคอไว้ แต่สุดท้ายก็ยังมีคนมองเห็นอยู่ดี
คอยดูเถิดถ้าพบหน้านางจะด่าให้ยกใหญ่เลยคอยดู
แม้อารมณ์หลานซินจะไม่ดีนักแต่นางยังไม่ลืมทำหน้าที่ของตน ในการนำของว่างไปเตรียมให้เ้านายของนางตอนคุณชายสามทำงาน ได้มีขนมไว้กินรองท้องก่อนมื้อหลักของวันอย่างเช่นทุกครั้ง
ร่างบางเพิ่งเดินได้พ้นมุมทางเดินกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อมองเห็นบุคคลคุ้นหน้ายืนอยู่ด้านหน้าห้องทำงานของเ้านาย
คนผู้นี้เป็ผู้ติดตามของชายหนุ่มที่นางเพิ่งก่นด่าไปเมื่อคืนและอยากจะด่าซ้ำอีกหากได้พบหน้า แต่พอเอาเข้าจริง ตอนนี้นางขอเลือกไม่พบเขาอีกจะเป็การดีมากกว่า
เหตุใดเขาถึงมาหาคุณชายสามแต่เช้าเช่นนี้จวนตนเองไม่มีให้อยู่หรืออย่างไร ถึงต้องมาจวนผู้อื่นอยู่บ่อยครั้งเช่นนี้
"เป็อะไรไม่เข้าไปรึ"
"อะ ว๊ายยยย"อยู่ ๆ ถูกลมหายใจร้อนพ่นเข้ารูหูขณะที่กำลังคิดเพลิน ๆทำให้หลานซินถึงกลับสะดุ้งใแทบหงายหลังล้ม
"ใถึงเพียงนี้"แม้จะเป็ตัวต้นเหตุให้หญิงสาวต้องเสียหลัก แต่ด้วยความไวของจางเหล่ยสุดท้ายเขาก็สามารถคว้าร่างบางมาอยู่ในอ้อมกอดได้อย่างทันท่วงที
"คะ..คุณชายสวี่ปล่อยตัวบ่าวก่อนเ้าค่ะ"
"เมื่อคืนมิใช่ว่าชอบอยู่ในอ้อมกอดข้าเช่นนี้หรือ"จางเหล่ยไม่ยอมปล่อยร่างบางที่พยายามดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดออกทั้งยังกระชับให้แแ่ขึ้นกว่าเดิม
"คุณชายสวี่พูดจาเลื่อนลอยแล้วปล่อยบ่าวเถิดเ้าค่ะ"
แม้ไม่อยากปล่อยเพียงใดแต่เมื่อน้ำเสียงหวานเริ่มมีอารมณ์ขุ่นโกรธมากขึ้นทำให้ชายหนุ่มจำต้องปล่อยร่างบางให้เป็อิสระ ไม่คิดแกล้งนางต่ออีก
ั์ตาคมจ้องใบหน้าสวยที่กำลังบูดบึ้งขณะก้มเก็บขนมที่พื้นเพราะเมื่อครู่นางถูกเขาทำให้ใ จนถาดขนมที่ถือไว้หล่นกระจายยามนี้นางคงโกรธเขาที่ทำให้ขนมตกหมด ทั้งยังถูกฉวยโอกาสโดนกินเต้าหู้อีก
แต่จะให้ทำอย่างไรได้เมื่อได้ััเพียงครั้ง ก็ยิ่งอยากััตลอดไป
หลานซินยอมรับว่านางโกรธจริง ๆนอกเหนือจากเื่ก่อนหน้าก็ยังมีเื่ขนมกุ้ยฮวาหอมน่ากินต้องหล่นเปื้อนพื้นดินอีก
ทั้งหมดนี้เป็เพราะเขาคนเดียวเท่านั้น
แต่อย่างไรนางก็ยังเป็เพียงแค่สาวใช้ไม่มีสิทธิ์จะว่ากล่าวอันใดเขาได้ ความโกรธทั้งหมดจึงปรากฏอยู่บนใบหน้าอย่างไม่ปิดบัง
"ทำอันใดให้สาวใช้ข้าโมโหอีก"เจียงซูเปิดประตูออกมาก็เห็นเพียงตอนหลานซินส่งสายตามองค้อนให้สหายก่อนจะเดินหันหลังจากไป เหลือเพียงเ้าตัวต้นเหตุที่ยืนยิ้มมองตามหลัง
ทว่าคำถามของเจียงซูดั่งกำลังสนทนากับอากาศมีคำถามแต่ไร้คำตอบ
ชายหนุ่มได้แต่มองสหายด้วยสายตาน่าหมั่นไส้เมื่ออีกฝ่ายมองเขาด้วยปลายหางตาชั่วครู่ ก่อนจะเดินสวนเข้าห้องไปทำตัวดั่งว่าเป็เ้าของห้องหนังสือและจวนแห่งนี้
"ว่าแต่เ้ามาทำไมแต่เช้า"
"แค่อยากมา"
เจียงซูได้แต่กรอกตามองบนหน่ายใจกับสหายช่างพูดจาได้ง่ายดายยิ่งนัก ทั้งที่เป็จวนผู้อื่นแท้ ๆ แต่นึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไปตามใจชอบ
หลานซินเอาขนมไปเปลี่ยนด้วยอารมณ์หงุดหงิดพอได้ขนมจานใหม่มา นางก็ให้สาวใช้คนอื่นเอาไปให้คุณชายสามแทนเพราะนางย่อมไม่มีทางยอมไปพบหน้าบุรุษผู้นั้นอีกเป็แน่
คนโรคจิตชอบฉวยโอกาสนางได้ทุกครั้งที่พบหน้า
"เป็อันใดไปหลานซินผู้ใดทำให้เ้าโกรธกัน" เสียวเสานั่งลงข้างกายร่างบางหลังสังเกตเห็นว่านางดูท่าจะอารมณ์ไม่ดี ทั้งที่ก่อนออกจากโรงครัวไป ยังดูอาการดีๆ อยู่เลย
ชายหนุ่มมองพินิจสำรวจใบหน้าหญิงสาวแม้จะดูอิดโรยไม่ค่อยสดใสเหมือนทุกวันแต่อย่างไรก็ไม่ทำให้ความงามของนางลดน้อยลงได้เลย
ในบรรดาเหล่าสาวใช้ในจวนทั้งหมดหลานซินนับว่ามีใบหน้างดงามที่สุด หากจับให้แต่งกายดี ๆมีโอกาสได้บำรุงผิวพรรณให้ผุดผ่องเต็มที่เขารับรองได้ว่าแม้แต่เหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่บางคนยังมีความงามสู้นางมิได้อย่างแน่นอน
และเพราะเหตุนี้ เขาถึงคิดหมายปองนางไว้เป็ของตนใช้ฐานะที่ตนเป็บุตรชายหัวหน้าแม่บ้านไล่บ่าวชายคนอื่นที่คิดหมายปองหญิงสาวเช่นกัน ให้ออกห่างจากนางมากที่สุดจนกระทั่งมีเพียงเขาผู้เดียวเท่านั้นที่ได้ใกล้ชิดและพูดคุยกับหญิงสาวมากกว่าผู้ใด
แต่ถึงเขาจะสามารถกันเหล่าบ่าวไพร่ด้วยกันออกไปได้เสียวเสาก็ไม่อาจวางใจได้ ว่าหลานซินจะตกเป็ของเขาผู้เดียว
ด้วยความงามของนางเขาเชื่อว่าสักวันเหล่านายท่านไม่ว่าคนใดก็คนหนึ่งต้องรับนางขึ้นเป็อนุอย่างแน่นอนทำให้เสียวเสาไม่อาจรอช้าต้องรีบหาทางคว้าหลานซินมาเป็ภรรยาของเขาให้ได้โดยเร็วเพื่อตัดปัญหาที่เป็กังวลออกไปได้อย่างสิ้นเชิง
"ไม่มีหรอก"
"หากมีปัญหาอะไรก็บอกข้าได้นะข้าช่วยเ้าได้อย่างแน่นอน"
หลานซินเงยหน้ามองใบหน้าเสียวเสาแล้วพรางนึกถึงตัวปัญหาของนาง จากนั้นจึงพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่
อย่างเขาหรือจะมีปัญญาจัดการปัญหาให้นางได้
"ช่างเถอะ ๆหลีกทาง ข้าจะไปทำงานแล้ว"
"ทำไมหลานซินเ้าไม่เห็นความจริงใจที่ข้ามีให้เ้าหรือ"
"ข้าเห็นและเพราะเห็น ข้าถึงบอกกับเ้าหลายครั้งแล้วมิใช่หรือว่าเื่ระหว่างเรามันเป็ไปไม่ได้"
"ทำไมเื่ของเ้ากับข้าจะเป็ไปไม่ได้ข้ากับเ้ายังดูเป็ไปได้ง่ายกว่าเื่ของเ้ากับคุณชายสวี่เสียอีกคุณชายสวี่ก็แค่หยอกเย้าเ้าเล่นเท่านั้น คนมีชาติตระกูลสูงส่งอย่างเขาจะมารักมาชอบสาวใช้อย่างเ้าได้ยังไง" นอกจากเหล่าเ้านายชายในจวน ก็ยังมีคุณชายสวี่อีกคนที่เสียวเสาเป็กังวล
เขาเป็บุรุษด้วยกันย่อมมองออกว่าคุณชายสวี่คิดอย่างไรกับหลานซิน
คนอย่างคุณชายสวี่ตอนนี้คงแค่เพียงเห็นว่าหลานซินน่าสนใจเท่านั้นแต่สุดท้ายบ่าวอย่างนางก็เป็ได้แค่นางบำเรอในเรือนหรือมากสุดก็เป็ได้แค่อนุเท่านั้น
แต่ถ้านางเลือกเขาเขาย่อมยกย่องเป็ภรรยาเอกอย่างแน่นอน มิหนำซ้ำเขาจะมีนางเป็ภรรยาผู้เดียวอีกด้วย
เพราะคำพูดของเสียวเสาทำให้อารมณ์หลานซินยิ่งพุ่งขึ้นสูงสองมือเรียวผลักอีกฝ่ายที่ขว้างทางจนกระเด็นออกไปไกล ก่อนจะเดินลงเท้าหนัก ๆกลับเรือนตน
คุณชายสวี่จะหยอกเย้าเล่นหรือจริงจังนางหาได้สนใจ คนอย่างนางย่อมรู้และประมาณตนเองดี ว่าอยู่ในสถานะใด
อีกอย่าง สาวใช้อย่างนางก็หาได้สนใจคุณชายมีชาติตระกูลอย่างคุณชายสวี่เสียหน่อย
173
