ประโยคนี้คล้ายกับเหมือนมีใครเอาอะไรมาแทงกลางอกของจี้เยี่ยนจื๋อไม่ได้หนักหน่วงนักแต่กลับให้ความรู้สึกเย็นะเืราวกับก้าวพลาดตกบันไดในความฝัน
สายตาของเขาค่อยๆเลื่อนต่ำลง จนไปหยุดอยู่ที่ขาของจี้ลี่ผิงกระดูกสะบ้าหัวเข่าที่คุกเข่าอยู่กับพื้นควรจะเป็รูปทรงรีแต่ตอนนี้มันกลับดูเหมือนมีอะไรบางอย่างห่อหุ้มอยู่จนบวมนูนออกมาอีกหลายเิเ
ที่แท้การคุกเข่าครั้งนี้ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วเพราะจี้ลี่ผิงปักใจเชื่อว่าเขาไม่มีทางนิ่งดูดายกับเื่นี้แน่นอน
นิ้วมือที่กำรอบข้อมือของจี้ทิงพลันเพิ่มแรงบีบจี้ทิงหันไปมองคนข้างกายเห็นเพียงจี้เยี่ยนจื๋อที่หลุบตามองคนที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าแววตาเข้มจัดจนเหลือเพียงความดำมืด "คุณอารองลุกขึ้นมาคุยกันก่อนเถอะครับ"
"ในเมื่อฉันยอมคุกเข่าตรงนี้แล้ว ศักดิ์ศรีอะไรนั่นฉันไม่สนใจทั้งนั้นแหละ"จี้ลี่ผิงปักใจว่าอีกฝ่ายจะต้องใจอ่อน จึงใช้การบังคับทางอ้อมทันที"เสี่ยวจื๋อ ตอนนี้อา้าคำตอบจากปากหลานแค่คำเดียวว่าหลาน... จะช่วยจี้รุ่ยหรือไม่ช่วย?"
จี้เยี่ยนจื๋อจ้องมองเขาเขม็งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย "เื่ผิดกฎหมายคำพูดของผมคำเดียวมันจะมีน้ำหนักขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
ถ้อยคำราบเรียบไม่กี่คำนี้เปรียบเสมือนน้ำแข็งถังใหญ่ที่ราดรดลงบนศีรษะของจี้ลี่ผิงจนเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจใบหน้าของเขาพลันขาวซีด ริมฝีปากสั่นระริก "เสี่ยว...เสี่ยวจื๋อ..."
จี้เยี่ยนจื๋อไม่แม้แต่จะชายตาแลเขาฉุดกระชากจี้ทิงให้เดินตรงไปยังโซฟาทันที
หลังจากนั่งลงแล้วจี้ทิงลอบสังเกตอาการของอีกฝ่าย พลางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง :[จี้เยี่ยนจื๋อกลับไม่ใจอ่อนแฮะ]
เมื่อได้ยินประโยคนี้จี้เยี่ยนจื๋อก็แค่นยิ้มหยันในใจ เขาพูดจารุนแรงกับจี้ทิงมาตลอดอีกฝ่ายเจอเื่มามากมายขนาดนั้นแล้ว แต่ยังคิดว่าเขาเป็คนใจอ่อนอยู่อีกงั้นเหรอ?
ในเวลานี้จี้เยี่ยนจื๋อลืมไปเสียสนิทว่าที่เขาเปลี่ยนใจนั้นเป็เพราะอะไรเขามัวแต่คิดว่าจี้ทิงเป็พวกเจ็บแล้วไม่จำ
ทางด้านนั้นเมื่อจี้ลี่ผิงเห็นว่าจี้เยี่ยนจื๋อเมินเฉยต่อเขาจริงๆก็จำต้องลุกขึ้นยืนอย่างกระอักกระอ่วน
ถ้าจะบอกว่าการคุกเข่าเมื่อครู่คือการเสียเกียรติในฐานะผู้ใหญ่การต้องลุกขึ้นเองตอนนี้ก็เท่ากับว่าศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี
ความอัดอั้นตันใจนี้พลันะเิออกเมื่อเขาเหลือบไปเห็นจี้ทิง"ฉันกำลังคุยธุระกับพี่ชายแกแกมีสิทธิ์อะไรมานั่งฟังอยู่ตรงนี้ ไสหัวกลับไป..."
"อารอง"
จี้เยี่ยนจื๋อขัดจังหวะการแผดเสียงะโของเขาขึ้นมาดื้อๆพลางเอ่ยว่า "เมื่อกี้คุณอาบอกว่าขอแค่ผมยอมช่วยจี้รุ่ย จะให้อาทำอะไรก็ย่อมได้... คำพูดนี้ยังถือเป็คำสัตย์อยู่ไหมครับ?"
จี้ลี่ผิงชะงักไปหัวใจพลันเปี่ยมไปด้วยความยินดี "นับสิ...แน่นอนว่าต้องนับ!"
จี้ทิงที่อยู่ข้างๆขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่จี้เยี่ยนจื๋อกลับแสยะยิ้มเ็า"ในเมื่อคุณอาพูดคำไหนคำนั้นงั้นคุณอาก็ไปรับโทษแทนจี้รุ่ยเถอะ"
สิ้นคำพูดนั้นทั้งห้องโถงก็เงียบสงัดจนแม้แต่เสียงเข็มตกก็คงจะได้ยิน
จี้ลี่ผิงจ้องมองเขาด้วยความตระหนกดวงตาแทบจะถลนออกจากเบ้า "หลาน...หลานพูดเื่อะไรน่ะ?"
"ทำไมครับ คุณอารู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเหรอ?" จี้เยี่ยนจื๋อเอนหลังพิงโซฟาน้ำเสียงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน "เื่การลักลอบค้าของเถื่อนพวกคุณสองพ่อลูกล้วนมีส่วนร่วม ไม่มีใครบริสุทธิ์ไปกว่าใครเพียงแต่คนหนึ่งเป็ตัวการ อีกคนเป็ผู้สมรู้ร่วมคิด"
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของจี้ลี่ผิงเริ่มสั่นกระตุกทว่าจี้เยี่ยนจื๋อยังคงเอ่ยต่อไปอย่างไม่รีบร้อน "ขอแค่คุณอายอมรับกับตำรวจว่าเป็ตัวการใหญ่ โดยที่ผมไม่ต้องช่วยจี้รุ่ยก็คงติดคุกไม่กี่ปีหรอกครับ"
เมื่อได้ยินดังนั้นจี้ทิงก็ลอบหลุบตาลงเงียบๆ [ถ้าพูดกันตามตรงขังจี้ลี่ผิงไว้ยังได้ผลน้อยกว่าขังจี้รุ่ย ก่อนเกิดเื่จี้รุ่ยแอบติดต่อเส้นทางยาเสพติดไว้แล้ว ต่อให้เขาออกมาแล้วไม่อยากทำพวกค้ายาทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ หรอก]
ยาเสพติด...เ้าพ่อค้ายา?
ร่างกายของจี้เยี่ยนจื๋อพลันแข็งทื่อเส้นเืที่ขมวดปูดนูนขึ้นมา สองพ่อลูกคู่นี้กล้าดีอย่างไรถึงทำเื่แบบนี้!
เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัดขณะเดียวกันในอกของเขาก็พลันรู้สึกสั่นไหวอย่างรุนแรง
ประเทศจีนไม่เคยผ่อนปรนให้กับอาชญากรรมด้านยาเสพติดถ้าธุรกิจขนส่งทางเรือเข้าไปพัวพันกับการลักลอบขนยาจุดจบย่อมพินาศย่อยยับอย่างไม่ต้องสงสัยและการประกาศข่าวของตำรวจในภายหลังจะทำให้ราคาหุ้นของกลุ่มบริษัทดิ่งลงเหวมูลค่าการตลาดนับหมื่นล้านจะมลายหายไปภายในไม่กี่วันความร่วมมือทั้งหมดจะพังทลายลงสิ้นทันที
ถ้าวันนี้เขาไม่ได้ยินเสียงในใจของจี้ทิงแล้วเลือกที่จะผ่อนหนักเป็เบาให้สองพ่อลูกคู่นี้ก็เท่ากับว่าเขาเป็คนผลักกลุ่มบริษัทลงสู่หน้าผาด้วยมือของตัวเอง
ในตอนนี้จี้เหยียนจื่อรู้สึกเหมือนมีลูกไฟลุกโชนอยู่ในอวัยวะภายในไฟยิ่งลุกโชนก็ยิ่งปะทุเสียงดัง
เขาเงยหน้าขึ้นเตรียมจะะเิอารมณ์แต่ไม่คาดคิดว่าจี้ลี่ผิงจะมีท่าทีดุร้ายขึ้นมาเสียก่อน"จี้เยี่ยนจื๋อ แกไม่ต้องมาพูดจาไร้สาระกับฉันฉันถามแกแค่คำเดียว จะช่วยหรือไม่ช่วย!"
จี้เยี่ยนจื๋อหัวเราะออกมาด้วยความโกรธจัดแววตาเหี้ยมเกรียมแผ่ซ่านอย่างรุนแรง "นอกจากจะไม่ช่วยแล้วผมยังจะส่งคุณอาเข้าไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในคุกด้วย!"
ปัง!จี้ลี่ผิงทุบโต๊ะลุกพรวดขึ้นมา "จี้เยี่ยนจื๋อแกคิดว่าแกเป็ใครกันแน่ คุณพ่อมอบอำนาจให้แกหน่อยเดียวแกก็กล้าปีนเกลียวข้ามหัวผู้ใหญ่เชียวเหรอ?"
ท่ามกลางความคลุ้มคลั่งใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนผิดรูป "แกจะให้ฉันไปมอบตัวงั้นเหรอได้!งั้นฉันก็จะบอกตำรวจเหมือนกันว่าไอ้เื่ลักลอบขนของหนีนั่นแกต่างหากที่เป็ตัวการหลักยังไงเสียธุรกิจขนส่ง แกก็เป็คนคุมมาตลอด ขอแค่ตราบใดที่เราพ่อลูกยืนยันหนักแน่นคอยดูเถอะว่าพวกมันจะสาวไปถึงแกไหม!"
จี้เยี่ยนจื๋อมองดูใบหน้าที่น่าเกลียดน่าชังของเขาพลางแสยะยิ้ม
ในจังหวะนั้นเองจี้ทิงพลันยกนิ้วชี้ขึ้น แล้วชี้ไปยังมุมขวาบนของเพดานด้วยท่าทีที่สงบ"ระบบรักษาความปลอดภัย M81 กล้องวงจรปิดหลายมุมมองบันทึกภาพและเสียงแบบเรียลไทม์"
จี้ลี่ผิงชะงักกึกอ้าปากค้างราวกับไก่ที่ถูกบีบคอ
หน้าอกของจี้เยี่ยนจื๋อกระเพื่อมไหวเขาเบือนหน้าหนีแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกลับมาทำหน้าขรึมตามเดิม"เลี่ยวข่าย"
บอดี้การ์ดก้าวออกมา"ครับ ท่านประธานจี้"
"นายนำกำลังคนส่งตัวจี้ลี่ผิงไปที่สถานีตำรวจด้วยตัวเองแล้วแจ้งว่าทางกลุ่มบริษัทจะให้ความร่วมมือในการสอบสวนอย่างเต็มที่ส่วนหลักฐานที่เกี่ยวข้องจะถูกส่งตามไปทันที"
"รับทราบครับ"
เลี่ยวข่ายสะบัดมือบอดี้การ์ดสองคนก็ก้าวฉับๆ ตรงไปหาจี้ลี่ผิง
จี้ลี่ผิงถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว"พวกแกจะทำอะไร ใครกล้าก็ลองดู ปล่อยฉันนะ!!"
เสียงโวยวายดังระงมไปตลอดทางที่เขาถูกลากออกไปจี้ลี่ผิงเริ่มจากการดิ้นรนะโด่า ตามด้วยการอ้อนวอนขอความเมตตาจากจี้เยี่ยนจื๋อและเมื่อขอร้องไม่สำเร็จ เขาก็เปลี่ยนมาด่าทอจี้ทิงอย่างหยาบคายแทน
จี้เยี่ยนจื๋อฟังคำด่าทอที่ฟังไม่ได้ศัพท์เ่าั้ก่อนจะปรายตาไปมองคนข้างกาย "ไม่ต้องไปใส่ใจคำพูดของเขาหรอก"
ทว่าจี้ทิงกลับนิ่งสงบยิ่งกว่าเขาเสียอีก"ครับ มันก็แค่ 'ปรากฏการณ์เตะแมว[1]'เท่านั้นเอง"
ปรากฏการณ์เตะแมว?
ยังไม่ทันที่จี้เยี่ยนจื๋อจะตามทันจี้ทิงก็เงยหน้าขึ้น "ตอนนี้ผมกลับไปนอนได้หรือยังครับ?"
จี้เยี่ยนจื๋อไม่ตอบแต่กลับหันมามองเขาและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "เื่ที่สองพ่อลูกนั่นลักลอบขนของหนีภาษีนายรู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหม?"
จี้ทิงครุ่นคิดอยู่สองวินาที"ครับ"
แววตาของจี้เยี่ยนจื๋อเริ่มเ็าขึ้น"งั้นทำไมไม่บอกฉัน?"
"ถ้าผมบอก... พี่จะเชื่อเหรอครับ?"
ไม่เชื่อ...คำสองคำนี้ผุดขึ้นมาในใจทันที ทำให้หางตาของจี้เยี่ยนจื๋อกระตุกวูบ
เขาตระหนักได้ว่าปฏิกิริยาตอบโต้โดยสัญชาตญาณของเขานั้นปฏิเสธจี้ทิงไปก่อนที่สมองจะทันได้ไตร่ตรองเสียอีกราวกับว่ามันกลายเป็ความเคยชินไปแล้ว
จี้ทิงมองเขานิ่งๆ"ผมว่าในใจพี่คงมีคำตอบอยู่แล้วละครับ"
นี่เป็ครั้งแรกที่จี้เยี่ยนจื๋อรู้สึกเหมือนมีคำพูดนับพันแต่กลับเอ่ยไม่ออกแม้แต่คำเดียวเขาทำได้เพียงยืนเงียบงัน มองดูจี้ทิงหันหลังเดินขึ้นบันไดไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากอาบน้ำเสร็จจี้ทิงก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง
ก่อนจะหลับตาลงเขาคิดในใจเงียบๆ : [ตระกูลจี้ไม่ใช่ที่ที่ควรอยู่นานๆฉันต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด]
ภายในห้องทำงานจี้เยี่ยนจื๋อกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
ปลายสายไม่ได้รับคำสั่งมาครู่ใหญ่จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ท่านประธานจี้ครับ...ท่านประธานจี้?"
จี้เยี่ยนจื๋อได้สติกลับมาจึงสั่งการ"ส่งคนไปง้างปากพวกจี้รุ่ยให้ได้เอาหลักฐานเื่ลักลอบค้ายามา แล้วส่งให้ตำรวจทันที"
"ครับ"
หลังจากวางสายจี้เยี่ยนจื๋อเดินออกจากห้องทำงาน ลอบมองไปยังห้องของจี้ทิงที่อยู่ชั้นสามจากนั้นเขาก็หลุบตาคมลง แววตาดูราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกที่ยากจะหยั่งถึง…
เชิงอรรถ
[1]ปรากฏการณ์เตะแมว (踢猫效应) เป็ทฤษฎีทางจิตวิทยาที่อธิบายถึงการระบายอารมณ์เสียต่อๆ กันเป็ทอดๆ
732
