จอมยุทธ์ซุปตาร์

        เช้าวันนี้ไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงเดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อถ่ายซีรีส์ในสถานที่ที่เป็นฉากภายในบริษัทของพระเอก และมีบางส่วนใช้เป็นฉากภายในบริษัทของตัวร้ายของเรื่องเช่นกัน  ไป่ฉีจึงต้องเข้าฉากกับนักแสดงรุ่นพี่จำนวนหนึ่ง  อย่างน้อยมีหานชิงที่เขาพอจะรู้จัก  ส่วนที่เหลือเขาหาข้อมูลเตรียมไว้ในสมองเรียบร้อยแล้ว

        หากต้องการเป็นที่เอ็นดูของนักแสดงอาวุโส  ควรจำผลงานที่โดดเด่นและสร้างชื่อให้กับคนเหล่านั้นเอาไว้  แล้วนำมันออกมาพูดคุยกับพวกเขาเพื่อสร้างความประทับใจ  แต่ต้องใช้คำพูดให้ดี  ไม่ให้เหมือนกับกำลังประจบพวกเขาอยู่  ดารานักแสดงทุกคนอยากเป็นที่จดจำ หากคน ๆ หนึ่งที่เพิ่งเข้าวงการมาสามารถจดจำผลงานของพวกเขาได้  ความรู้สึกประทับใจก็จะเกิดขึ้น และมันจะลบเลือนยากพอ ๆ กับความไม่ชอบหน้าตั้งแต่แรกเห็น

        ไป่ฉีไม่ลืมแวะซื้อของกินระหว่างทางสำหรับนำไปให้ทีมงานและนักแสดงที่ร่วมงานวันนี้ด้วย  เพราะเขาถือว่าค่าน้ำร้อนน้ำชานี้จะช่วยให้เขาสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่น ๆ ในกองถ่ายได้ระดับหนึ่ง

        เมื่อรถขับมาถึงที่หมายแล้วไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงรีบเดินลงมาพร้อมกับขนมมากมาย

        “สวัสดีครับพี่ ๆ วันนี้ผมซื้อขนมมาฝากครับ  ทานได้เลยนะครับ  วันนี้ขอฝากตัวด้วยนะครับ” ไป่ฉีกล่าวก่อนจะหันไปถามทีมงานใกล้ ๆ เพื่อถามว่าจะวางขนมไว้ตรงไหนได้บ้าง  แต่สิ่งที่ทำให้ทีมงานประทับใจไป่ฉีคือเขาสามารถจำชื่อทีมงานทุกคนที่เขาเคยเจอเมื่อตอนถ่ายทำครั้งก่อนได้หมดทุกคน

        “นั่นน่ะเหรอหน้าใหม่ที่เขาลือกันว่ามีฝีมือการแสดงร้ายกาจ” นักแสดงหญิงวัย 40 เอามือป้องปากกระซิบกับนักแสดงหญิงอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ

        “เจี่ยเจีย (พี่สาว) วันนี้ต้องเข้าฉากกับเขา  ระวังไว้ด้วยก็ดีนะครับ” หานชิงโผล่มาข้าง ๆ ทำให้ทั้ง 2 คนตกใจเล็กน้อย

        “เฮอะ ฉันจะสอนให้เขารู้ว่ามืออาชีพเขาทำกันยังไง  ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉากวันนี้ที่มีการเปลี่ยนอารมณ์สลับไปมาจะไม่ทำให้เขาเบลอได้” นักแสดงหญิงวัย 40 กล่าว  เธอรับบทเป็นผู้บริหารในบริษัทของพระเอกที่คอยจ้องจะแย่งตำแหน่งประธานจากพระเอกอยู่  แต่ในขณะเดียวกันเธอก็คอยจ้องจับผิดนางเอก  เพื่อเล่นงานพระเอกเช่นกัน

        “ใช่แล้ว  แต่ถือว่าอยู่เป็นล่ะนะ รู้จักค่าน้ำร้อนน้ำชาด้วย  อ้อ จะว่าไปหน้าใหม่วันนี้ที่ต้องเข้าฉากด้วยมีนักร้องหญิงวัยรุ่นที่ชื่อปิงเยว่ด้วยใช่ไหม  ฝีมือการแสดงเป็นยังไงบ้าง” นักแสดงหญิงอีกคนถาม

        “ปิงเยว่ไม่น่ากลัวเท่าไหร่หรอกครับ  ผมได้ยินทีมงานคุยกันว่าการถ่ายทำเมื่อวันก่อน  ไป่ฉีเป็นคนลากเธอไปปรับอารมณ์ก่อนถ่ายแต่ละฉากทุกครั้ง” หานชิงตอบ

        “สวัสดีครับ คุณจวี๋ฮวา  คุณมู่ตาน  ผมชื่อไป่ฉี  เพิ่งเข้าวงการเมื่อไม่นานมานี้  ขอฝากตัวด้วยนะครับ” ไป่ฉีก้มตัวทำความเคารพทั้ง 2 คน  แต่ด้วยความที่มีทิฏฐิ  ทำให้ทั้งสองทำเป็นไม่สนใจไป่ฉี  หากคิดว่าไป่ฉีจะโกรธล่ะก็ หึ หึ คิดผิด  ไป่ฉีล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา  มันเป็นถุงผ้าใบเล็กขนาด 2X3 ซม. เท่านั้น  เขายื่นมันให้กับนักแสดงทั้ง 2 คน

        “นี่คือ.....” จวี๋ฮวาถาม

        “ข้างในมียันต์ที่ทำให้โชคดีครับ  วันนี้ล็อตเตอรี่ออกนี่ครับ  ไม่แน่ว่าเจี่ยเจียทั้ง 2 หลังจากรับมันไปอาจจะถูกรางวัลก็ได้นะ” ไป่ฉีกล่าว

        “จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ” ทั้ง 2 คนถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็รับเอาไป  ไป่ฉียิ้ม  เขารู้ว่าทั้ง 2 คนเชื่อเรื่องดวงมาก  แถมยังชอบเสี่ยงโชคอีกด้วย  เมื่อมีเวลาว่าง  ทั้ง 2 คนมักจะไปที่คาสิโนเป็นประจำ  ซึ่งสมัยก่อนมีข่าวออกมาบ่อย ๆ จนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่จะเห็นทั้ง 2 คนนี้เข้าคาสิโน  ส่วนจวี๋ฮวากับมู่ตานทั้ง 2 คนมองถุงผ้าใบเล็กที่ใส่ยันต์ด้วยตาเป็นประกาย   แม้ใบหน้ายังนิ่งอยู่

        “อ๊ะ โทรศัพท์  ฉันขอตัวไปรับก่อนนะ” จวี๋ฮวาขอตัวไปคุยโทรศัพท์  ไม่นานก็มีเสียงของเธอดังขึ้น

        “เอ๋” เสียงของจวี๋ฮวาดังมาก  ก่อนเธอจะวิ่งมาหามู่ตานด้วยสีหน้าดีใจมาก

        “เป็นอะไรจวี๋ฮวา” มู่ตานถาม

        “เธอเอาล็อตเตอรี่ที่พวกเราซื้อไว้ออกมาหน่อยสิ  คนขายที่เราไปเหมาเขามาโทรมาบอกว่าเลขที่เราซื้อไปถูกรางวัลล่ะ” จวี๋ฮวากล่าว  เมื่อมู่ตานได้ยิน  เธอรีบหยิบเอาล็อตเตอรี่ออกมาจากกระเป๋าสะพายของเธอทันที

        “เยส  อ๊ะ ขอโทษค่ะ” เธอกระโดดชูมือด้วยความดีใจ  ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธออยู่ในกองถ่ายละคร  จึงได้กล่าวขอโทษที่ส่งเสียงดังเป็นเด็ก ๆ

        “ว่าแต่คิดว่าวันนี้ปิงเยว่จะมาสายอีกไหมนะ” หานชิงเปลี่ยนประเด็นเพื่อไม่ให้มู่ตานอับอายไปมากกว่านี้   ขณะที่ไป่ฉีขอตัวไปเตรียมตัว

        พูดถึงโจโฉ  โจโฉก็มาจริง ๆ  ปิงเยว่ที่กำลังตกเป็นหัวข้อในการสนทนาได้เดินทางมาถึงสถานที่ถ่ายละครแล้ว  เพราะคราวที่แล้วเธอมาสาย  ครั้งนี้จึงได้ยกเลิกงานที่กระชั้นชิดไป 1 งานเพื่อไม่ให้สายอีก  เนื่องจากวันนี้เธอต้องเข้าฉากกับนักแสดงอาวุโสหลายคน  การให้พวกเขารอไม่เป็นผลดีกับเธอเลยแม้แต่น้อย

        “สวัสดีค่ะ  ทุกคน  ฉันปิงเยว่  วันนี้ขอฝากตัวด้วยนะคะ” ปิงเยว่พูดเสียงดังฟังชัดพร้อมกับก้มตัวลงอย่างนอบน้อม เธอเดินไปทักทายเหล่านักแสดงอาวุโสหลายคน  เมื่อผู้กำกับเห็นเธอ  เขารีบเดินเข้ามาหาปิงเยว่ทันที  แล้วคว้าบ่าของนักร้องสาว  จากนั้นลากตัวเธอไปทันที

        “ไปเตรียมตัว  เสร็จแล้วไปหาไป่ฉีเลย  พวกเธอจะต้องแสดงในฉากแรก” ผู้กำกับกล่าว

        “ให้ไปหาไป่ฉีอีกแล้วเหรอคะ” ปิงเยว่เดินตามการลากของผู้กำกับไปยังห้องแต่งตัวนักแสดงหญิง  สุดท้ายเธอก็มานั่งแหมะตรงหน้าไป่ฉีที่กำลังจิบชาสมุนไพรชิว ๆ  เหมือนไม่เครียดเลยที่ต้องแสดงกับนักแสดงมากฝีมือที่มาเข้าฉากในวันนี้

        “ไป่ฉี  ฉันฝากจัดการเรื่องอารมณ์ของปิงเยว่ก่อนเข้าฉากด้วยนะ  อีก 10 นาทีเจอกัน” ผู้กำกับพูดจบก็เดินกลับไปสั่งงานทีมงานให้เตรียมตัวให้พร้อม

        “งั้นเรามาเริ่มกันเลยนะครับ” ไป่ฉียกยิ้มขึ้น  ปิงเยว่สะดุ้งตัวลอยหลังจากได้ยินไป่ฉีพูด

        “ม่ายยยยยยยยย” เสียงกรีดร้องของปิงเยว่ดังออกมาจากห้องที่ผู้กำกับเตรียมไว้ให้ไป่ฉีกับปิงเยว่เป็นพิเศษ  ทีมงานที่เคยร่วมงานกับทั้ง 2 คนมาก่อนมีอาการสะดุ้งเล็กน้อย  แต่ทีมงานที่มาใหม่กับนักแสดงคนอื่นที่เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์นี้เป็นครั้งแรก  บางคนตกใจทำสิ่งของหล่น  บางคนสะดุ้งสุดตัวก็มี

        “อะไรน่ะ” ทีมงานคนหนึ่งถาม

        “อ้อ ไป่ฉีกำลังปรับอารมณ์ให้ปิงเยว่น่ะ  แต่ใช้วิธีการไหนพวกเราไม่รู้หรอก  แค่คิดก็สยองแล้วล่ะ” ทีมงานอีกคนยิ้มแห้ง ๆ

        “เด็กนั่นเสียงดังเกินไปแล้วนะ” จวี๋ฮวากล่าว

        “นั่นสิ” มู่ตานเห็นด้วยกับจวี๋ฮวา

        “ทำไมปิงเยว่ถึงกรีดร้องอย่างนั้นกันนะ” หานชิงทำท่าทางสงสัย

        10 นาทีต่อมา  ปิงเยว่เดินก้มหน้าออกมา  ซึ่งผู้กำกับได้สั่งไว้ว่าไม่ให้ใครพูดคุยกับเธอเด็ดขาด  ส่วนไป่ฉีตอนนี้เขาเดินไปเข้าฉากเรียบร้อยแล้ว  ฉากนี้เป็นห้องประชุมที่ผู้บริหารหญิงคนหนึ่งต้องการทำลายเครดิตของพระเอกต่อหน้าผู้บริหารคนอื่น  โดยผู้บริหารหญิงนี้รับบทโดยจวี๋ฮวาที่สบประหม่าไป่ฉีไว้เมื่อตอนที่ไป่ฉีมาถึงสถานที่ถ่ายทำใหม่ ๆ

        “การประชุมคราวนี้มีขึ้นเพื่ออยากจะให้ผู้ถือหุ้นทุกคนทราบว่าฉันไม่ไว้ใจให้ท่านประธานคนปัจจุบันบริหารงานต่อ  ทำไมน่ะเหรอ  ยอดขายของบริษัทเราตกลงเรื่อย ๆ  นอกจากนี้ยังมีข้อมูลของบริษัทเรารั่วไหลไปยังบริษัทคู่แข่ง  เหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในบริษัทของเรา  จนกระทั่งประธานจ้างเลขาใหม่เข้ามา” จวี๋ฮวากล่าว  สีหน้าที่แสดงออกมาของจวี๋ฮวาในบทผู้บริหารหญิงถือว่าทำได้ดีทีเดียว  ทั้งน้ำเสียงและการสื่ออารมณ์ทางสายตา  ตอนนี้เธอกำลังจะดูว่าไป่ฉีในบทพระเอกของเรื่องจะโต้กลับมาด้วยการแสดงแบบไหน

        “ทำไมถึงต้องเป็นเลขาของผมล่ะ  พนักงานคนอื่นก็สามารถทำได้เช่นกัน  ช่วงที่ผมรับเลขาคนนี้เข้ามาก็มีพนักงานเข้ามาในบริษัทอีก 3-4 คนเสียด้วยซ้ำ  แล้วหนึ่งในนั้นก็เป็นคนที่อยู่ในความดูแลของคุณ  แทนที่จะมาโทษว่าเป็นความผิดใครลอย ๆ คุณควรมีหลักฐานมาแสดงให้ทุกคนได้เห็นจะดีกว่า  อย่างเช่นสิ่งนี้” ชายหนุ่มเปิดไฟล์จากโน้ตบุ๊กเพื่อฉายเข้าไปยังจอใหญ่ด้านหน้า  ในภาพเป็นภาพจากกล้องวงจรปิด  เผยให้เห็นว่าพนักงานในแผนกของผู้บริหารหญิงแอบทำการถ่ายรูปเอกสารในแฟ้มเอกสารสำคัญของบริษัทไป  ฉากนี้ไป่ฉีนั่งหลังตั้งตรง  แผ่กลิ่นอายของผู้มีอำนาจและน่ายำเกรง  นักแสดงอาวุโสที่ร่วมในฉากนี้ต่างก็รู้สึกกันได้

        'เด็กอะไรกัน  สามารถแสดงจนเกิดบรรยากาศที่อึดอัดแบบนี้ได้ด้วยเรอะ'

        'ดูยังไงก็ไม่เหมือนเด็กมัธยม  เขาสามารถแสดงจนเราเห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ได้อย่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ'

        'สายตาที่จ้องมาที่ฉันดูเย็นชามาก  แถมยังส่งความประสงค์ร้ายมาจนรู้สึกได้ชัด  นี่ฉันกำลังแสดงกับนักแสดงหน้าใหม่จริง ๆ เหรอ  ไม่ได้ฉันจะต้องทดสอบดูซะหน่อย  เดี๋ยวเจี่ยเจียคนนี้จะเล่นใหญ่ให้ดู' จวี๋ฮวาคิด

        “ไม่จริง  พนักงานของฉันไม่ทำแบบนั้นแน่  นี่มันภาพตัดต่อที่เตรียมมาใส่ร้ายพนักงานของฉันสินะ” จวี๋ฮวากล่าว  แสดงสีหน้าลนลาน  ไม่คิดว่าประธานจะมีไฟล์วิดีโอจากกล้องวงจรปิดเป็นหลักฐาน  นั่นกลายเป็นว่าสิ่งที่เธอกล่าวหาประธานไป กลับย้อนมาเข้าตัวเธอเอง  ตรงนี้จวี๋ฮวาชี้หน้าไป่ฉีที่สวมบทบาทประธาน  พร้อมกับตะคอกใส่  โดยหวังให้ไป่ฉีสะดุ้งและหลุดจากบทที่แสดงอยู่  แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น  ไป่ฉีมองมานิ่ง ๆ สีหน้าดูมืดครึ้มลง  แถมการมองของเขายังทำให้จวี๋ฮวาถึงกับเย็นที่สันหลัง  ขาอ่อน  จนเธอทรุดตัวลงไปกับพื้น

        'อะไรกัน  ความรู้สึกที่เจ้าเด็กนี่จ้องฉัน  ราวกับฉันเป็นเหยื่ออย่างนั้นล่ะ  ไม่เคยเจอใครที่แค่จ้องด้วยสายตาแล้วจะน่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลย' จวี๋ฮวาคิด

        “คลิปนี้ได้รับการยืนยันจากผู้เชี่ยวชาญของภาครัฐแล้วว่าไม่มีการตัดต่อ” ไป่ฉีหยิบเอกสารรับรองขึ้นมาให้กับผู้บริหารคนอื่นดู

        “ตอนนี้คุณช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิครับ  ว่าผมควรจะต้องให้คุณรับผิดชอบเหมือนกับที่คุณอยากให้ผมรับผิดชอบรึเปล่า” แม้หน้าตาของไป่ฉีที่รับบทเป็นประธานจะยังคงยิ้มอยู่  แต่บรรยากาศที่แผ่ออกมาทำให้ผู้บริหารหญิง(จวี๋ฮวา) ถึงกับกลัวสุดขีดขึ้นมาจริง ๆ จนน้ำใส ๆ ไหลออกมาจากระหว่างขาของเธอโดยที่เธอควบคุมไม่ได้

        ตอนนี้รอบ ๆ ทั้งทีมงาน  นักแสดงคนอื่นที่ไม่ได้เข้าฉาก รวมถึงผู้กำกับถึงกับอ้าปากค้าง  แค่มองไป่ฉีจากระยะไกลพวกเขาคิดว่าคน ๆ นี้ไม่ควรไปยั่วโทสะเป็นอันขาด  แต่คิดไม่ถึงว่าจวี๋ฮวาที่อยู่ใกล้จะกลัวถึงกับปัสสาวะราดออกมา

        “ผู้กำกับ  จะสั่งคัทไหมครับ” ทีมงานคนหนึ่งเข้ามากระซิบถาม

        “ไม่ต้อง  อารมณ์มาเต็มแบบนี้แหละ  ละครมันถึงจะแรงส์ หึหึ” ผู้กำกับแม้จะตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น  แต่เขาไม่ยอมปล่อยให้สิ่งที่ไป่ฉีทำเสียเปล่าแน่

        ในห้องประชุมชายหนุ่มที่เป็นประธานเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นมือให้  เขามองผู้บริหารหญิงด้วยสายตาเพียงอย่างเดียว  ก็ทำให้เธอถึงกับเย็นสันหลังวาบขึ้นมาอีกครั้ง

        'ไงล่ะ  เด็กน้อย  ลองของข้าแบบนี้  ข้าคืนให้ทั้งต้นทั้งดอกเลยนะ หึหึ' ไป่ฉียังคงส่งแรงกดดันอย่างต่อเนื่องใส่จวี๋ฮวาที่นั่งกองอยู่ที่พื้น

        เมื่อไป่ฉีเห็นว่าจวี๋ฮวาไม่ยอมจับมือกับตน  จึงได้เดินกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้ของเขา  เขาผายมือทั้งสองข้างไปข้างหน้า

        'ดูเหมือนจะแรงไปแฮะ  เด็กนั่นดูเหมือนจะช็อกไปแล้ว' ไป่ฉีรู้สึกผิดหน่อย ๆ  คิดได้แบบนั้นเขาจึงรีบให้จบฉากนี้  แล้วให้ทีมงานช่วยพาจวี๋ฮวาไปจัดการ  เอ่อ  นั่นล่ะ

        “งั้นเรามาโหวตกัน” ไป่ฉีกล่าวขึ้นเป็นสัญญาณให้ผู้บริหารคนอื่น (นักแสดงคนอื่น) ดำเนินการแสดงต่อเพื่อไม่ให้ฉากนี้เสียไป  โดยที่ในใจของนักแสดงที่ร่วมฉากคนอื่นต่างคิดเหมือนกันคือ ไป่ฉีเป็นหน้าใหม่ที่น่าสะพรึงกลัว