คุณพ่อยอดซุปเปอร์สตาร์ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 97 :รักเธอจริง ๆ

        เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ครั้งนี้หลิวจือเซียเรียบเรียงดนตรีประกอบอย่างจริงจังเป็นพิเศษ

        นอกจากใช้เสียงสังเคราะห์ในโปรแกรมบนคอมพิวเตอร์แล้ว หลิวจือเซียยังตั้งใจเล่นเปียโนกับไวโอลินอีกด้วย… ถึงตอนนี้ เวลาได้ผ่านไป 20 นาทีแล้ว

        ในช่วงนี้ ผลการแข่งของเพลงแรกในหัวข้อความรักก็ได้ออกมาแล้ว

        ‘ เพราะรัก’ ของหลิวจือเซียมียอดดาวน์โหลดถึง 8,369,332 ครั้ง ภายในเวลา 1 ชั่วโมงบนแพลตฟอร์มแพนด้ามิวสิค ขณะที่ ‘ลำนำเพลงพื้นบ้าน’ ของหานจวิ้นชิงมียอดดาวน์โหลดที่น่าสงสาร แค่ 51,220 ครั้งเท่านั้น

        แตกต่างกันถึง 100 เท่า ยังจะเทียบไปทำไม ? ผลก็เห็นกันอยู่ชัด ๆ แล้วไม่ใช่หรือ ?

        นอกจากนี้ หลังจากเริ่มการแข่งระหว่างหลิวจือเซียและจินฉือถัง แม้ว่าจำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์ ‘ห้องเชือด’ จะขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ตลอด แต่ก็แสดงให้เห็นถึงแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และตอนนี้ก็คงที่อยู่ที่ 8 ล้านคน

        ยอดดาวน์โหลดเพลงมากกว่า 8 ล้านในเวลา 1 ชั่วโมง ดูเหมือนจะไม่ได้น่ากลัวจนเกินไป

        อย่างไรก็ตาม รอบแรกและรอบที่สองนี้ หลิวจือเซียคือผู้ชนะ เรื่องนี้ไม่สามารถเถียงได้เลย

        ดังนั้น เพลง ‘ เพราะรัก’ และ ‘ลำนำเพลงพื้นบ้าน’ ที่ไม่มีผลต่อการแข่งแล้ว แพนด้ามิวสิคได้เอาพวกมันออกจากแพลตฟอร์ม และโพสเวย์ป๋อในบัญชีทางการว่า :

        “ด้วยปัญหาทางลิขสิทธิ์ของเพลง ‘เพราะรัก’ และ ‘ลำนำเพลงพื้นบ้าน’ ทางเราจึงถอดเพลงทั้งสองออกจากแพลตฟอร์ม หวังว่าเพื่อน ๆ ทุกคนจะเข้าใจ ! ”

        เพราะการแข่งระหว่างหลิวจือเซียและจินฉือถังได้กระจายไปทั่วโลกออนไลน์แล้ว ดังนั้น เมื่อเพลง ‘เพราะรัก’ ของหลิวจือเซียปรากฏบนแพลตฟอร์มแพนด้ามิวสิคและปล่อยให้ดาวน์โหลดฟรี ทุกคนจึงรีบบอกต่อกัน

        ชาวเน็ตบางคนหลังจากดาวน์โหลดเพลงแล้ว ยังเอามันไปลงเวย์ป๋อและวีแชทของตัวเองเพื่อโปรโมทอีกด้วย จึงมีคนไปที่แพนด้ามิวสิคเพื่อดาวน์โหลดเพลงเพิ่มขึ้น

        ขณะที่สถานการณ์กำลังเข้มข้น ก็หาเพลง ‘เพราะรัก’ บนแพนด้ามิวสิคไม่เจอแล้ว ชาวเน็ตหลายคนที่ไม่มีโอกาสดาวน์โหลดต่างก็ไม่พอใจ

        “อะไรกัน ? ไหนว่าเอาขึ้นแพนด้ามิวสิคแล้วไม่ใช่หรือ ? ”

        “ ลำนำเพลงพื้นบ้านอะไรนั่นไม่เพราะเท่าเพลง เพราะรัก ฉันอยากฟัง เพราะรัก มากกว่า”

        “แพนด้ามิวสิค นี่มันเรื่องอะไรกัน ? เพลงที่ปล่อยออกมาถูกลบไปแล้วหรือ ? ”

        พนักงานของแพนด้ามิวสิคเองก็จนปัญญา พวกเขาอยากปล่อยเพลงบนแพลตฟอร์มของตัวเองต่อเหมือนกัน เพราะไม่ใช่แค่เพิ่มปริมาณการใช้งานได้เป็นจำนวนมากเท่านั้น แต่ยังทำให้แพนด้ามิวสิคเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปมากขึ้นด้วย

        แต่เมื่อไม่ได้รับอนุญาตจากผู้แต่งเพลง และการบันทึกเสียงของเพลงนี้ก็ไม่สมบูรณ์ พวกเขาจึงทำได้แค่ตัดสินใจถอดเพลงนี้ออกจากแพลตฟอร์มเท่านั้น !

        ………………

        นี่เป็นแค่ฉากประกอบเล็ก ๆ หลิวจือเซียไม่สนใจว่าเพลงจะมียอดดาวน์โหลดที่ดีบนแพลตฟอร์มแพนด้ามิวสิคหรือไม่ ตอนนี้เขาทุ่มเทสมาธิไปกับการทำเพลงอย่างเต็มที่

        เพราะความพิเศษของเพลงนี้ หลิวจือเซียจำเป็นต้องทำดนตรีให้ออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ ห้ามผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว

        และในระหว่างรอนี่เอง ผู้ชมนับไม่ถ้วนที่อยู่หน้าจอก็คุยกันตลอดเวลา ม่านกระสุนและของขวัญลอยขึ้นมาไม่หยุด

        พวกเขาพากันเฝ้ารอ รอให้หลิวจือเซียแต่งเพลงภาษากวางตุ้งที่น่าทึ่งให้พวกเขาฟัง !

        เมื่อถึงเวลา 4 ทุ่ม 40 นาที หลิวจือเซียก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนภายใต้สายตาคาดหวังและกังวลของเหล่าผู้ชม เขาถือโน้ตบุ๊คกลับมาที่หน้ากล้อง และพูดว่า “ในที่สุดก็เสร็จแล้ว ! ”

        “อะไรนะ ? เสร็จแล้ว ? พี่เซียของฉัน คุณต้องระวังนะ เพลงนี้เป็นเพลงภาษากวางตุ้งนะ ! ”

        “ใช่แล้ว พี่เซียของฉัน ยังมีเวลาเหลืออีกตั้ง 20 นาที คุณต้องคิดให้รอบคอบนะ”

        “เรารู้ว่าเพลง ‘พ่อ’ คุณแต่งสด ๆ ได้เลย แต่นี่มันเพลงภาษากวางตุ้งนะ มันไม่เหมือนกัน ! ”

        เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างฮือฮากันยกใหญ่ เพราะเพลงภาษาจีนกลางแตกต่างจากเพลงภาษาจีนกวางตุ้ง บางครั้งก็ใช้ดนตรีกลบคำร้องที่ไม่ชัดเจนได้ แต่ในเพลงกวางตุ้งนั้น ถ้าเนื้อร้องกับทำนองไม่เข้ากัน มันจะเห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษ !

        หลิวจือเซียถือกีตาร์ไฟฟ้าอยู่ในมือ เขาจิบน้ำให้ชุ่มคอ และกำลังจะเริ่มต้นร้องเพลง

        “พ่อหนุ่ม เธอเขียนเนื้อเพลงเสร็จแล้วหรือ ? ” ตอนนั้นเอง หวงปิ่งคุนที่อยู่บนหน้าจอก็กล่าวเตือนอย่างใจดี “เพลงภาษากวางตุ้ง ถ้าจะให้ดีก็ใคร่ครวญสักหน่อย ลองร้องดูก่อนสักนิด”

        “เหล่าหวง วางใจได้เลยครับ ! ” หลิวจือเซียพยักหน้าให้หวงปิ่งคุน แล้วชี้ไปที่หัวของตัวเอง ก่อนจะพูดว่า “เพลงมันวิ่งอยู่ในนี้หมดแล้วครับ ร้องตอนนี้ได้เลย ! ”

        คนเก่งยิ่งมีความกล้าอย่างแท้จริง เมื่อได้ยินแบบนั้นหวงปิ่งคุนก็ส่ายหน้า และไม่พูดอะไรอีก

        ในห้องไลฟ์พลันเงียบกริบ

        หลิวจือเซียคลิกไปที่ดนตรีซึ่งตนได้ทำขึ้นอย่างพิถีพิถันบนคอมพิวเตอร์

        เสียงกีตาร์ไฟฟ้าใสชัดเจนแต่รุนแรงดังขึ้นพร้อมเสียงกลอง ราวกับสายน้ำที่ไหลลงมาจากลำธารบนภูเขา ดังเข้าโสตประสาทของผู้ชม

        ว่ากันตามตรง ทำนองเพลงท่อนนี้มันแปลกมาก ทำนองดนตรีสร้างบรรยากาศที่สงบและคุ้นเคย จะให้เรียกว่าดนตรีป็อปก็ได้ แต่ก็ยังมีความตื่นเต้นของดนตรีร็อคอยู่ด้วย

        ทำนองเพลงที่ไพเราะนี้ดึงดูดความสนใจของผู้ชมได้อย่างรวดเร็ว ข้อความม่านกระสุนบนหน้าจอก็เริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ ของขวัญโผล่ขึ้นมาเป็นระยะ

        “เพลง ‘รักเธอจริง ๆ ’ มอบให้แม่ที่รักยิ่งของผม ผู้หญิงที่ให้ชีวิตผมและเลี้ยงดูผมจนเติบใหญ่ ! ”

        เสียงทุ้มต่ำและแหบเล็กน้อยของหลิวจือเซียดังขึ้น

        “ไม่มีทางที่จะทำให้มือที่ทำงานหนักคงความสวยงามได้

        แม่คอยกอดผมจากด้านหลังเพื่อให้ความอบอุ่นกับผมเสมอ

        แม่จะคอยบ่นและสอนไปในตัว

        ผมรู้สึกผิดที่ไม่รู้จักทะนุถนอมมัน…”

        นี่เป็นเพลงภาษาจีนกวางตุ้งของจริง ทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงกันหมด !

        ถึงอย่างไรภาษากวางตุ้งก็เป็นภาษาท้องถิ่น แม้ว่าจะมีบางคำที่เป็นคำพ้องเสียงให้พอฟังว่าเป็นคำอะไรอยู่บ้าง แต่ภาษากวางตุ้งส่วนใหญ่แล้ว ผู้ชมที่ไม่เข้าใจภาษากวางตุ้งก็ฟังไม่ออกอยู่ดี

        แต่พวกเขาไม่เข้าใจภาษากวางตุ้งแล้วยังไง ? คุณภาพของเพลงไม่ได้ขึ้นอยู่กับเนื้อร้องอย่างเดียว แต่ยังมีทำนอง จังหวะ และอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย…

        ร้องได้กับได้ร้อง สองอย่างนี้แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

        เหล่าผู้ชมฟังอย่างตั้งใจ แม้ว่าผู้ชมบางคนจะไม่เข้าใจ แต่พวกเขาก็ไม่ได้รบกวนหลิวจือเซีย

        “ชอบเปิดเพลงที่แม่ไม่ชอบ

        แต่ความรักของแม่ก็ไม่เคยน้อยลงเลย

        แม่ก็ยังมุ่งมั่นที่จะให้ผมเอาชนะกับปัญหาที่อยู่ภายในใจของผม

        สุดท้ายแล้ว ผมก็หวังว่าจะสามารถตอบแทนพระคุณแม่ได้…”

        ที่หน้าจอ หลิวจือเซียอินไปกับเพลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

        หลังจากหลอมรวมเข้ากับความทรงจำสุดท้ายของร่างนี้อย่างสมบูรณ์ หลิวจือเซียก็ตระหนักได้ถึงความยิ่งใหญ่ของคุณแม่ และในขณะเดียวกันความรู้สึกขอบคุณและรู้สึกผิดที่มีต่อแม่ก็ทำให้หลิวจือเซียซาบซึ้งตื้นตันใจมาก

        ในความทรงจำนั้น เธอเป็นแม่ที่ใจดีและอ่อนโยน เธอไม่เข้าใจเรื่องดนตรี ไม่เข้าใจความฝันที่อยากจะเป็นซุปเปอร์สตาร์ของลูกชาย แต่เธอก็ยังสนับสนุนลูกอย่างแน่วแน่เสมอมา แม้ว่าลูกชายจะหนีออกบ้าน เธอก็ไม่ขัดขวาง

        ลูกชายไม่รู้จะตอบแทนแม่ของตนได้อย่างไร เขาทำได้แค่ตั้งใจ ตั้งใจ และตั้งใจเรียนให้มากขึ้น เขาอยากพิสูจน์ให้แม่ของตนเห็นว่าลูกชายของท่านยอดเยี่ยมที่สุด !

        “ความรักของแม่ทำให้ใจผมรู้สึกอบอุ่นอยู่เสมอ

        แม่ดูแลผมมาตลอดชีวิตของผมโดยไม่บ่นอะไรสักคำ…”

        เมื่อร้องเพลงมาถึงตรงนี้ หลิวจือเซียก็หยุด ดนตรีที่ผ่อนคลายกลายเป็นเร่งเร้า

        “มันคือความอบอุ่นในดวงตาของแม่

        ที่สอนให้ผมอดทนและก้าวต่อไป

        เป็นกำลังใจให้ผมเมื่อผมล้มลง คอยบอกผมว่าอย่ายอมแพ้…”

        ผู้ชมทุกคนรู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นแรง เสียงที่อ่อนโยนละมุนละไมของหลิวจือเซียเหมือนสายน้ำที่ไหลเข้าสู่ส่วนลึกของหัวใจ

        ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ความทรงจำถูกกดไว้ในส่วนลึกของหัวใจพวกเขาถูกเพลงนี้ชักนำให้ออกมา

        พวกเขาจำได้อย่างชัดเจน ตอนที่พวกเขายังเด็ก ตอนที่เพิ่งหัดเดิน แม่ของพวกเขาคอยประคองพวกเขาอย่างระมัดระวัง พาพวกเขาก้าวเดินออกไปที่ประตูบ้าน เดินผ่านเส้นทางเล็ก ๆ ตรงไปยังถนนเส้นยาวของชีวิต…

        “อธิบายไม่ได้เลยว่าจะตอบแทนพระคุณแม่ได้อย่างไร

        ความรักของแม่กว้างใหญ่และไม่มีที่สิ้นสุด

        ได้โปรดให้ผมได้บอกแม่สักคำว่า ผมรักแม่จริง ๆ…”

        ความทรงจำหลั่งไหลมาช้า ๆ ในที่สุด พวกเขาก็เติบโตจากเด็กสู่ผู้ใหญ่ เรียน ทำงาน… แต่ก็ได้จากแม่ไปจริง ๆ ใช่ไหม ?

        ตอนที่จะไปทำงานหรือเลิกงาน ใครเป็นคนบอกให้ระวังความปลอดภัยบนท้องถนน ? ตอนที่อากาศหนาว ใครเป็นคนบอกให้สวมเสื้อผ้าอุ่น ๆ เพิ่มอีกชั้น ? ตอนที่เหนื่อยจากงาน ใครเป็นคนบอกให้พักผ่อนให้เต็มที่และดื่มน้ำเยอะ ๆ ?

        จากเด็กจนเติบใหญ่ ความรักความใส่ใจของแม่ไม่เคยจางหาย เพราะในสายตาของพวกเธอ ไม่ว่าลูกของเธอจะอายุเท่าไร ไม่ว่าจะแต่งงานแล้วหรือยัง พวกเขาก็ยังเป็นลูกเสมอ !

        พวกผู้ชมในห้องไลฟ์พากันร้องไห้ พวกเขาคิดถึงสิ่งที่แม่ทำเพื่อพวกเขา คิดว่าพวกเขาจะตอบแทนแม่ของตนได้อย่างไร… คิดจนในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ !

        เหล่าผู้ชมนับไม่ถ้วนแอบเช็ดน้ำตาอยู่หน้าจอมือถือและคอมพิวเตอร์

        “ไม่มีทางที่จะทำให้มือที่ทำงานหนักคงความสวยงามได้

        แม่คอยกอดผมจากด้านหลังเพื่อให้ความอบอุ่นกับผมเสมอ

        …………………

        ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง

        แบ่งปันความรุ่งโรจน์และความหวัง…”

        เพลงยังคงร้องต่อไป จำนวนผู้ที่เข้าห้องไลฟ์ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น 8.3 ล้าน… 8.5 ล้าน… 9 ล้าน…

        เหล่าผู้ชมที่รู้สึกถึงความรักในเพลงของหลิวจือเซียยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ความรักที่ไม่ขออะไรตอบแทน แค่อยากปกป้องคุณอยู่เงียบ ๆ และรักคุณเท่านั้น !

        ความรักที่เรียกว่า รักของแม่

        ……………

        ณ เรือนสี่ประสาน เขตหมิงฉง เซี่ยงไฮ้

        หลิวซู่เหรินและคุณนายหลิวเอนพิงกันและกันอยู่ในห้องนั่งเล่น มองดูแท็บแล็ตสีเขียวที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกาแฟ

        ในตอนที่หลิวจือเซียร้องท่อนแรกจบ คุณนายหลิวก็ขอบตาแดงแล้ว

        คนอื่นฟังภาษากวางตุ้งไม่เข้าใจ แต่คุณนายหลิวฟังเข้าใจเป็นอย่างดี

        ชื่อของคุณนายหลิวคือ หวังเหวินจิ้ง บ้านเกิดของเธออยู่ที่เมืองเจินไห่ มณฑลกวางตุ้ง ตอนเป็นเด็ก เธอได้ตามพ่อจากเมืองเจินไห่มาที่เซี่ยงไฮ้ ดังนั้น ภาษาที่เธอคุ้นเคยมากที่สุดมาตั้งแต่เด็กก็คือภาษากวางตุ้ง

        นี่จึงอธิบายได้ว่าทำไมหลิวจือเซียจึงพูดภาษากวางตุ้งได้ดี

        หวังเหวินจิ้งมองดูหลิวจือเซียเล่นกีตาร์ไฟฟ้าพร้อมร้องเพลงเสียงทุ้มต่ำอยู่ในจอ แล้วน้ำตาก็ไหลลงมาเป็นสาย

        หลิวซู่เหรินโอบไหล่ภรรยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา ตัวเขาเองก็มีน้ำตาคลอเช่นกัน

        “ซู่เหริน คุณ… คุณโทรหาเสี่ยวเซียบอกให้เขากลับบ้านไม่ได้หรือ ? ” หวังเหวินจิ้งสะอื้นเบา ๆ และพูดพร้อมน้ำตา “4 ปีที่ผ่านมา เขาต้องลำบากมากแน่ ๆ ”

        หลิวซู่เหรินเงียบ ไม่พูดอะไร

        ความจริง ในใจเขารู้แล้วว่าเขาเองที่ผิด

        ขนาดไม่มีการสนับสนุนจากพวกเขา ความสามารถของหลิวจือเซียยังสูงมากขนาดนี้ มากพอที่จะพิสูจน์ถึงพรสวรรค์ของเขาได้

        ถ้าเขาสนับสนุนเสี่ยวเซียอย่างเต็มที่ตั้งแต่ต้น บางทีลูกชายคนนี้อาจจะลำบากน้อยลง

        เมื่อเห็นหลิวซู่เหรินไม่พูดอะไร หวังเหวินจิ้งก็หน้าบึ้งเล็กน้อย “ซู่เหริน คุณพ่อก็เห็นด้วยที่จะให้เสี่ยวเซียกลับมา ทำไมคุณถึงดื้อรั้นขนาดนี้ ? โกรธกับลูกชายมาตั้ง 4 ปี ยังนานไม่พอหรือไง ? ”

        “ก็ได้ ก็ได้ ! ” หลิวซู่เหรินโบกมือ “ถ้าอยากกลับมาก็กลับ ถ้าไม่กลับก็ช่าง ! ”

        หวังเหวินจิ้ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ “คุณ… คุณหมายความว่าจะยอมให้เขากลับมาหรือ ? ”

        “หึ ! ”

        หลิวซู่เหรินส่งเสียง หึ และไม่พูดอะไร แต่สีหน้าคิดถึงของเขาก็เผยความในใจออกมาหมดแล้ว

        แน่นอนว่า แม่กับพ่อแสดงความรักต่อลูกไม่เหมือนกัน

        ความรักของพ่อไม่เก่งเรื่องคำพูด แต่ลึกซึ้งดั่งขุนเขา

        ความรักของแม่แสดงออกอย่างเปิดเผย และยิ่งใหญ่ดั่งมหาสมุทร !