ผู้พิทักษ์แดนเหนือ (จบ)

บทที่ 52 ทีมที่ขาดการติดต่อ

ฮั่วอวี๋ปฏิบัติตามมาตรการต่อไปนี้อย่างไม่ลังเล

หนึ่ง ปิดประตูสถานีหน้าด่านและโรงรถ

สอง เปิดโหมดแจ้งเตือนล่วงหน้า เมื่อพายุหิมะรุนแรงขึ้นถึงระดับที่ทำบันไดเสียหาย แผงหน้าจอหลักจะแจ้งเตือนทันที

สาม รายงานกับสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 009

หลังจากปฏิบัติตามมาตรการดังกล่าวแล้ว ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มก็ออกจากห้องควบคุมและกลับไปยังห้องนอนชั้นบน

หลังจากฮั่วอวี๋ออกไป เสี่ยวอวี๋ก็นอนอยู่ข้างบ้านสุนัขของเสี่ยวถวนอย่างเชื่อฟังโดยไม่ขยับไปไหน

เมื่อเห็นชายหนุ่มกลับมา เจ้าตัวเล็กก็ลุกขึ้นและเดินไปหาอีกฝ่าย

ฮั่วอวี๋อุ้มมันขึ้นและเดินไปที่บ้านสุนัขของเสี่ยวถวน

ไม่รู้ว่าพายุหิมะมาถึงเร็วเกินไปหรือเสี่ยวถวนนอนนานเกินไปกันแน่ ฮั่วอวี๋สังหรณ์ใจไม่ดีนัก เขารู้สึกเหมือนว่าเรื่องไม่ดีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็ไม่พบความประมาทของตัวเอง เขาจึงหยุดคิดเกี่ยวกับลางสังหรณ์ดังกล่าว

ไม่ว่าสิ่งที่กำลังจะมาถึงคืออะไร เขาจะต้องรับมือได้แน่

ความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบันไม่เลวนัก เพราะมีลูกธนูพิเศษ แม้แต่หมีขั้วโลกก็สามารถสู้ได้

แม้มันจะเป็นหมีขั้วโลกที่อ่อนแอ แต่เขาก็อยู่ในห้องปิด ไม่ว่าจะคิดอย่างไรเขาในตอนนี้ก็มีพลังครึ่งหนึ่งของหมีขั้วโลก

ชายหนุ่มลูบขนหยิกบนหัวของเสี่ยวอวี๋เบา ๆ จากนั้นจึงเดินลงไปด้านล่าง และเริ่มเตรียมมื้อเที่ยง

ในสถานีไม่มีห้องครัว นั่นคือปัญหาใหญ่ที่ส่งผลอย่างร้ายแรงต่อคุณภาพชีวิตของฮั่วอวี๋

ตอนที่ไม่มีพายุหิมะ เขาสามารถกินบาร์บีคิวด้านนอกเมื่อใดก็ได้ แต่ตอนนี้เขาติดอยู่ภายในสถานีหน้าด่านจึงทำได้เพียงกินอาหารสำเร็จรูปเท่านั้น

ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มและลูกหมาป่ากินอาหารกลางวันของตนอย่างเรียบง่าย

เสี่ยวถวนยังคงหลับอยู่เช่นเดิม อีกฝ่ายจึงไม่สามารถกินอะไรได้

และเพราะเสี่ยวถวนเป็นแบบนี้ ฮั่วอวี๋จึงไม่อาจถ่ายทอดสดได้

มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงขององค์กรผู้พิทักษ์น้ำแข็งจะดูการถ่ายทอดสดของเขาหรือไม่ หากพวกเขาเห็นลูกหมีขั้วโลกที่มีค่ากำลังหลับเป็นตาย อีกฝ่ายคงไม่มีวันยอมให้เขาดูแลเจ้าตัวน้อยต่ออย่างแน่นอน

เมื่อไม่มีอะไรให้ทำ ชายหนุ่มก็หยิบเครื่องเกม PS5 ที่เสี่ยวอวี๋สั่งให้ระบบมอบให้เขาก่อนหน้านี้ออกมาจากคลังสินค้า

ก่อนจะข้ามมาที่นี่ ฮั่วอวี๋เองก็เป็นคนที่ชื่นชอบการเล่นเกมคนหนึ่ง สิ่งที่เขาชอบมากที่สุดคือการเล่นเกมคอนโซล

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ข้ามมาโลกนี้แล้ว เขาก็ได้เป็นผู้พิทักษ์น้ำแข็ง การฝึกฝนและการปฏิบัติหน้าที่เจ้าหน้าที่รักษาการของสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 ทำให้เขาไม่มีเวลาเล่นเกมเลย และชายหนุ่มก็ไม่รู้ด้วยว่าเกมของโลกนี้เป็นแบบใด

อย่างไรก็ดี ถือว่าระบบมีความรอบคอบมาก เพราะนอกจากอุปกรณ์เกมครบชุดแล้ว ยังมีชุดอุปกรณ์เสริมอย่างเช่น หน้าจอ หูฟัง รีโมทควบคุม และอื่น ๆ มาให้ด้วย

หลังจากเชื่อมต่ออุปกรณ์ทั้งหมดอย่างชำนาญ ฮั่วอวี๋ก็กอดเสี่ยวอวี๋ราวกับมันเป็นหมอนใบนุ่มอย่างตื่นเต้น จากนั้นจึงนำเตียงขนาดใหญ่ที่อยู่ภายในชุดเฟอร์นิเจอร์หรูออกมาจากคลังสินค้าของระบบ

เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่อุ้มลูกหมาป่าขนฟูไว้ในอ้อมแขน ชายหนุ่มเริ่มสัมผัสกับประสบการณ์เกมของโลกนี้อย่างช้า ๆ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็โยนจอยเกมในมือทิ้งและจมอยู่กับความคิด

เกมในโลกนี้ห่วยขนาดนี้เลยเหรอ?

เล่นไปตามเนื้อเรื่อง ต่อสู้กับอสูร อัปเกรด ซื้ออุปกรณ์ จากนั้นก็สู้กับอสูรอีกครั้ง...

ไม่มี Assassin's Creed ภาค valhalla ไม่มี  The Elder Scrolls ภาค Skyrim ไม่มี  Civilization ไม่มี  Red Dead Redemption...

ไม่มีแม้กระทั่งเกม Plants Vs Zombies ด้วยซ้ำ! 

ฮั่วอวี๋นอนอยู่บนเตียงอย่างเบื่อหน่าย เขากางแขนกางขาจนสุดความยาว ดูคล้ายกับตัวอักษร 太*[1] ของจีน

หลังจากข้ามมา ชายหนุ่มรู้สึกเสมอว่ายังไม่ได้ออกจากโลกเดิม เพราะโลกทั้งสองใบคล้ายกันมาก จนบางครั้งเขายังสงสัยว่าการทะลุมิติมาที่นี่เป็นแค่ความฝันหรือไม่

ตอนนี้เองที่ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มรู้สึกได้ถึงความเป็นจริง

เพลงที่แตกต่าง ผู้พิทักษ์น้ำแข็งที่แตกต่าง เกมที่แตกต่าง...

แก่นแท้ของชีวิตมักจะอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ

ทว่าขณะที่ฮั่วอวี๋กำลังนอนอยู่บนเตียงและครุ่นคิด เสียงของโหมดการแจ้งเตือนล่วงหน้าก็ดังขึ้น

ชายหนุ่มลืมตาอย่างรวดเร็วก่อนจะกระโดดลงจากเตียง

หลังจากปลอบเสี่ยวอวี๋ที่หวาดผวาเสร็จ เขาก็รีบวิ่งไปที่ห้องควบคุมทันที

เสียงแจ้งเตือนนี้ไม่ใช่สัญญาณที่บอกว่าสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 กำลังประสบอันตราย แต่เป็นสัญญาณแจ้งเตือนฉุกเฉินของเครื่องมือสื่อสาร!

“ถึงสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมด ถึงสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมด มีภารกิจเร่งด่วน..."

“ถึงสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมด ถึงสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมด..."

น้ำเสียงเป็นกังวลของซูเพ่ยเพ่ยที่ดังออกมาจากเครื่องมือสื่อสารทำให้ฮั่วอวี๋รีบพุ่งตัวเข้าไปฟังทันที

“ฉันเพิ่งได้รับคำสั่งมาจากเบื้องบน ทีมผู้พิทักษ์น้ำแข็งและนักวิทยาศาสตร์จากประเทศแคนาดาที่ทำงานร่วมกันกำลังเผชิญกับพายุหิมะภายในขอบเขตที่สถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 009 ดูแลและตอนนี้พวกเขาก็ขาดการติดต่อไปแล้ว” 

"สมาชิกในทีมมีคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องการความช่วยเหลือจากทางทีมแพทย์..."

“สถานการณ์เร่งด่วน สถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่มีความสามารถในการออกปฏิบัติการค้นหาโปรดลงชื่อเข้าร่วมภารกิจและเริ่มปฏิบัติการกู้ภัยทันที!"

“เจ้าหน้าที่ประสานงานซู ไม่ต้องกังวล บอกพิกัดของทีมตอนที่พวกเขาขาดการติดต่อไปมา แล้วเราจะได้ตัดสินใจกันว่าสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์แห่งไหนควรออกไป" น้ำเสียงของไป๋เสี่ยวโม่สงบนิ่ง ปราศจากความเกียจคร้านและเอื่อยเฉื่อยอย่างที่เคยเป็น

“ได้ ได้… ขอฉันดูสักครู่"

“เจอแล้ว พิกัดของทีมตอนที่ขาดการติดต่อไปคือละติจูด 82 องศา 55 ลิปดา ลองจิจูด 11 องศา 56 ลิปดา และสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่อยู่ใกล้จุดดังกล่าวที่สุด… คือ..."

เสียงของซูเพ่ยเพ่ยขาดห้วงกะทันหัน

เมื่อเห็นว่าเสียงของอีกฝ่ายเงียบหายไปจากเครื่องมือสื่อสาร ไป๋เสี่ยวโม่ก็รีบถาม "เพ่ยเพ่ย? เพ่ยเพ่ย? สรุปคือที่ไหน?"

"มันคือสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249!"

เกิดความเงียบขึ้นในช่องทางสื่อสารฉุกเฉิน

หัวหน้าสถานีทุกคนรู้ดีว่าสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 เป็นสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ และมีฮั่วอวี๋ประจำการอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น

“เพ่ยเพ่ย นอกเหนือจากสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 สถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ใกล้ที่สุดอีกแห่งก็คือสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 099 ของฉันใช่ไหม?" ไป๋เสี่ยวโม่ถามอย่างใจเย็น

“ใช่ แต่สถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 099 อยู่ห่างจากจุดสูญหายถึง 240 กิโลเมตร มันไกลเกินไป"

เมื่อไป๋เสี่ยวโม่ได้ยินเช่นนั้น เธอก็เงียบลง

ด้วยสภาพอากาศแบบนี้ หากต้องพาทีมเดินทางเป็นระยะทาง 230 กิโลเมตร ก็คงต้องลุ้นว่าจะไปถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัยหรือไม่ มิหนำซ้ำ ต่อให้สมาชิกของทีมที่สูญหายจะต่อสู้กับพายุหิมะอยู่ได้ แต่ผู้ที่บาดเจ็บคงไม่มีความหวังที่จะได้รับความช่วยเหลือ

ฮั่วอวี๋ยกเครื่องมือสื่อสารขึ้นและเอ่ย "ผมอยู่ห่างจากตำแหน่งสูญหายแค่ไหน?"

"หัวหน้าสถานีฮั่ว!" ไป๋เสี่ยวโม่เอ่ยแทรกฮั่วอวี๋ “ด้วยสถานะของสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 ในตอนนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือ แม้แต่หัวหน้าสถานีฮั่วเองก็อาจจะไม่สามารถรอดจากพายุหิมะได้” 

“การไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่วิถีของผู้พิทักษ์น้ำแข็ง นี่คือความรับผิดชอบของผม" น้ำเสียงของฮั่วอวี๋ไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"คุณไม่ได้จะไปช่วยคน! แต่กำลังจะไปตาย!" ไป๋เสี่ยวโม่เอ่ย

“ใช่แล้ว หัวหน้าสถานีฮั่ว หัวหน้าสถานีไป๋พูดถูก คิดดูอีกทีเถอะ” 

“หัวหน้าสถานีฮั่ว ผมชื่นชมในความกล้าหาญของคุณนะ แต่นี่เป็นเรื่องร้ายแรง อย่าสละชีวิตของคุณเพราะความหุนหันพลันแล่น"

"หัวหน้าสถานีฮั่ว สถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 เพิ่งเริ่มเปิดทำการอีกครั้ง คุณยังไม่พร้อมหรอก ตามกฎข้อบังคับแล้ว สถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของคุณไม่จำเป็นจะต้องเข้าร่วมภารกิจที่มีความเสี่ยงสูงเช่นนี้” 

หัวหน้าสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ต่างพยายามโน้มน้าวผ่านวิทยุสื่อสาร

“ทุกคน โปรดเชื่อผม" ฮั่วอวี๋เอ่ยอย่างหนักแน่น “ผมอาจจะไม่สามารถพาพวกเขากลับมาได้ทุกคน แต่อย่างน้อยที่สุดผมก็สามารถพาคนเจ็บกลับมาที่สถานีวิจัยได้"

“หัวหน้าสถานีไป๋ คุณสามารถพาทีมของคุณมาด้วยกันได้ คุณรับผิดชอบในการช่วยเหลือคนส่วนใหญ่ ส่วนผมจะรับผิดชอบการช่วยเหลือคนเจ็บเอง"

“พวกเราคือผู้พิทักษ์น้ำแข็ง ตราบใดที่เราร่วมมือกัน พายุหิมะจะไม่สามารถพรากชีวิตใครไปได้แม้แต่ชีวิตเดียว!"

[1]  太 : ตัวอักษรของจีน มีลักษณะคล้ายกับท่าทางของคนที่นอนกางแขนกางขา