Fallen paradise

“เอาละฉันคิดว่าเราควรพอแค่นี้ก่อน เอาละตัวฉัน ฉันจะให้สิ่งนี้กับนาย” ตัวเออีกคนนึงได้ยื่นกล่องเล็กๆกล่องหนึ่งให้กับเอ หลังจากที่เอทำใจอยู่นานเอก็เงยหน้าขึ้นมามองกล่องที่ถูกยื่นให้เขา เขามองกล่องอย่างสงสัยพลางรับกล่องมา มันเป็นกล่องไม้สี่เหลี่ยมจัตุรัสธรรมดาไม่มีลวดลายตกแต่งใดบนกล่องซึ่งมีช่องเสียบกุญแจอยู่ด้านนึงของกล่องและเมื่อตัวเออีกคนนึงเห็นเอรับไปเขาจึงเอ่ยปากขึ้น

“ปลดล็อคสิเอ เอากุญแจที่อยู่กับนายเปิดมันออกมา” เมื่อได้ยินดังนั้นเอก็มองไปยังตัวของเขาอีกคนนึงอย่างสงสัย

“ฉันจะปลดล็อคมันได้ยังไงในเมื่อฉันไม่มีกุญแจ”

“นายมีมัน นายมีมันอย่างแน่นอนกุญแจของนายนะ” เมื่อได้ฟังดังนั้นเอจึงคลำหาลูกกุญแจรอบตัวเขาแต่เออีกคนก็หยุดเขาไว้

“ไม่เอนายหาผิดที่แล้ว ลูกกุญแจมันอยู่ตรงนี้ มันอยู่ตรงนี้ตลอด” เออีกคนนึงใช้นิ้วชี้ชี้ไปยังหน้าอกของเอ

“นมหรอ” เอเอียงหัวตอบ

“ไม่ใช่โว๊ย!! หัวใจ หัวใจมึงอะ”

“ออ!! ไอ้เราก็นึกว่านมแล้วฉันต้องทำอย่างไรละ”

“ใช้ใจของนายเปิดมันออกมา” เอได้แต่นิ่งไปซักพักก่อนที่เขาจะหลับตาลงพลางปล่อยความรู้สึกต่างๆออกมาและโดยสันชาติญาณเขาให้ความรู้สึกของเขาไหลผ่านไปเหมือนสายน้ำในตอนแรกอารมณ์ต่างๆของเอไหลประดังเข้ามาทั้งความสุข  ความทุก ความเสียใจ ความผิดพลาดและอารมณ์ต่างๆมันไหลเข้ามาหาเขาอย่างต่อเนื่องจนในที่สุดตอนนี้อารมณ์ของเอนั้นไร้ซึ่งสิ่งเจือปนใดๆ และเขาก็ตระหนักรู้ได้ว่าไม่ว่าตัวของเขาจะดีหรือเลวแต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่มีอะไรไปมากกว่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่เกิดขึ้นและกำลังไหลไปตามสายธารของเวลาเมื่อตระหนักได้ดังนั้นเอก็เกิดความมั่นใจขึ้นมาเนื่องจากตัวเขาเป็นแค่ส่วนเล็กๆที่ไม่สำคัญอะไรในธารเวลาและความกลัวของเขาก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่สมเหตุสมผลเอาสะเลยและเมื่อเขามีความมั่นใจในตัวเองเขาก็ตระหนักว่าชีวิตของเขาต้องการอะไรสิ่งต่างๆที่คลุมเคลือจนถึงตอนนี้มันค่อยๆกระจ่างชัดมากขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนและแล้วเมื่อความรู้สึกเพียงชั่วครู่เกิดขึ้นความรู้สึกนั้นเหมือนกับว่าเอนั้นเข้าใจตัวเองแม้จะเป็นเพียงเสียววินาทีแต่ก็มีเสียงบางอย่างที่ถูกเปิดออกแต่เอกลับไม่สนใจเขาพอใจและกำลังดื่มด่ำความรู้สึกที่สบายใจนี้ประหนึ่งคนหิวน้ำได้เจอโอเอซิสกลางทะเลทราย นานเท่าไหร่ไม่รู้เอก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาเขามองไปที่โต๊ะน้ำชาที่ว่างเปล่าและห้องที่มืดมิดนั้นค่อยๆสลายตัวออกไปและปรากฏให้เห็นสวนที่สวยงามอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สวนนั้นค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อย ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆและแสงแดดอันอบอุ่นก็เข้ามาปะทะกับผิดของเอและสายลมแผ่วเบาก็เข้าปะทะผิวของเขาให้ความรู้สึกผ่อนคลายและไม่ยึดติดกับโลกภายนอกและเมื่อสวนชัดเจนมากขึ้นเอก็เห็นสัตว์ต่างๆอย่างเช่น นก กระต่ายและกวาง!!! ถ้าก่อนหน้านี้เมื่อเอเห็นกวางเขาคงเผ่นหนีไปแล้วแต่ตอนนี้กวางน้อยสีขาวกลับเดินเข้ามาหาเขาอย่างเชื่องเชื่อในขณะนั้นเอก็ได้ยินเสียงน้ำไหลเขาจึงมองไปยังทิศทางนั้นเขาก็เห็นน้ำตกที่สวยงามด้วยตัวน้ำตกไม่สูงมากนักและใต้น้ำตกก็มีสระน้ำอยู่ด้วยและน้ำในสระนั้นเป็นสีฟ้าเขียวมรกตและมีความใสเป็นอย่างมากเมื่อเห็นดังนั้นเอจึงเดินไปยังบริเวณน้ำตกอย่างไม่รีรอและเมื่อเขาเข้าใกล้น้ำตกอากาศรอบๆก็ค่อยๆเย็นสบายตัวมากขึ้นทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของเขาอีกคนนึงดังขึ้นมา

“เป็นยังไงละ เมื่อเจ้าเห็นตัวเองเจ้าจักเห็นสิ่งรอบตัวชัดเจนและสวยงามมากขึ้นเอาละตัวฉันงานของฉันจบลงแล้วไว้เจอกันใหม่ อ่อ! อย่าลืมเปิดการแจ้งเตือนขึ้นมาด้วยนะฉันไปละ” เอรีบหันกลับไปเพื่อหาต้นตอของเสียงแต่เมื่อเขาหันกลับไปเขากลับไม่เจออะไรเลยเอได้แต่พึมพำออกมาเบาๆ

“ขอบใจตัวฉัน” ก่อนที่เขาจะหันกลับมาแล้วมองไปยังกลุ่มปลาคราฟที่ลอยผ่านเขาไป