ลี่หยางเดินมาห้องน้องสาว เห็นนางหลับแล้วจึงจัดผ้าห่มให้ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เจอน้อง โล่งอกที่น้องกลับมาอย่างปลอดภัย เขากลับออกไปจากห้องของลี่หลิน เดินตรงไปห้องพักของตัวเองแล้วอาบน้ำเข้านอนทันที เพราะอดหลับอดนอนมาทั้งคืนจึงหลับไปอย่างง่ายดาย ไป๋เหยียนที่กำลังจะเดินมาดูลี่หลินเช่นกันเห็นลี่หยางเดินออกมาจากห้องแล้วกลับห้องพัก เขาก็หมุนตัวเดินกลับห้องพักเช่นกัน
เช้าวันใหม่
“ท่านพ่อ…ท่านพ่อลี่หลินมีของจะให้ดูเ้าค่ะ”
ลี่หลินนอนตื่นสาย อาบน้ำแต่งตัววิ่งออกมาจากห้อง ตรงมาหาไป๋เหยียนที่ห้องสมุนไพร เขาและลี่หยางกำลังทำความสะอาดโสมอยู่
“ท่านพี่ ท่านพ่อ ดูสิ่งนี้เร็วเข้า มันเอาไปทำอะไรได้บ้างเ้าคะ”
“เห็ดหลินจือ”
“ลี่หลินเ้าไปเอามาจากไหน พ่อขอดูสักหน่อยนะ”
“ท่านพ่อ มันอยู่ไม่ไกลจากโสมเท่าไรเ้าค่ะ เสี่ยวไป่พาลี่หลินไปดู มันมีเยอะมาก ๆ”
“เมื่อวานพ่อไม่เห็นว่าเ้าถืออะไร หรือว่า…”
“แห่ะแห่ะ …ลี่หลินพึ่งเรียนทำค่ายกลก็เลยลองใช้ดู ท่านพ่อนี่เ้าค่ะค่ายกลที่ว่า”
“ลี่หลินเก่งมาก”
ไป๋เหยียนชมแล้วลูบหัวลี่หลินเบา ๆ
“ลี่หลินเอาโสมออกมาทำความสะอาดแล้วค่อยเอาไปเก็บไว้ในค่ายกล เห็ดหลินจือที่ขึ้นบนกิ่งไม้ก็ให้มันอยู่อย่างนั้นแหละที่เ้าเอามากองไว้นี่ก็ใช้ไม่หมดหรอก”
“ท่านพ่อ แบ่งไปขายดีหรือไม่เ้าคะ เราเลือกเก็บไว้บางส่วน ที่เหลือก็ขายไปไม่ต้องเสียดาย ลี่หลินมีเยอะ”
“ได้พ่อจะเอาไปขายให้ แต่ตอนนี้มาช่วยกันล้างทำความสะอาดโสมเดียวนี้”
ไป๋เหยียนออกคำสั่ง ลี่หลินเดินคอตกมาช่วยลี่หยาง ล้างทำความสะอาดโสม เสี่ยวไป่ก็เดินเล่นข้างๆ
“พี่ลี่หยางขอบคุณ”
ลี่หยางยิ้มแล้วพยักหน้า
“ดีที่เ้าทิ้งร่องรอยไว้บ้าง ไม่เช่นนั่นก็คงหาเ้าไม่เจอ”
“ท่านพ่อ เมื่อวานลี่หลินรู้ว่าทำให้ทุกคนอดหลับอดนอน เพื่อตามหาลี่หลิน ท่านพ่อเอาเห็ดหลินจือให้ท่านลุงคนละดอกเถอะนะ”
“เ้ารู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก ป่าชั้นในอันตรายมากโชคดีที่ไม่เป็ไร”
ลี่หลินก้มหน้าสำนึกผิด ล้างโสมต่อไปจนเสร็จช่วยกันผึ่งตากให้แห้ง
“ต่อไปข้าจะตั้งใจเรียนทุกวิชา ข้าให้สัญญากับตัวเองไว้เมื่อตอนหลงอยู่ในป่า ชีวิตที่รอพึ่งแต่คนอื่น เมื่อพบเจออุปสรรค์ก็ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย”
“ดีมากลี่หลิน เอาล่ะ เ้าสองคนไปเตรียมตัวเถอะ วันนี้ตั้งใจร่ำเรียนล่ะ”
วันนี้เป็จิ้นซื่อมาสอนเด็กแฝด ทั้งสองตั้งใจร่ำเรียนมาก จิ้นซื่อสอนหมดทุกอย่าง มีซิงิและฟูหลินสลับกันมาสอน เด็กแฝดเรียนรู้ได้เร็ว ทุกๆ เช้าก็วิ่งออกกำลังฝึกกล้ามเนื้อ ฝึกวรยุทธ์ จนเก่งและชำนาญทุกอย่าง
ตอนนี้ทั้งสองก็อายุ 8 ขวบปีแล้ว ไป๋เหยียนจะลงเขาเพื่อนำสมุนไพรไปขาย เด็กทั้งสองอยากไปเที่ยวในเมืองสักครั้งจึงขออนุญาตไปด้วย แน่นอนว่าั้แ่เกิดมาเด็กแฝดไม่เคยได้ลงเขาเลย เพราะไปเหยียนเกรงว่าจะเจอเข้ากับคนในตระกูลพ่อแท้ ๆ ของเด็กแฝด เพราะหลังจากที่เด็กแฝดเกิดไม่นาน มีคนกลุ่มหนึ่งมาตามหามารดาของเด็กแฝดและหลินอวี้ หลินอวี้เล่าให้ฟังว่าฮูหยินของนางถูกสามีหย่าและขับไล่ออกจากจวน นางเร่ร่อนมาเรื่อยเพื่อจะพาลูกมาอยู่ซานตง
“ท่านพ่อลี่หลินอยากเข้าเมืองด้วยเ้าค่ะ”
เด็กแฝดทั้งยิ่งโตก็ยี่งหน้าตาเหมือนกัน ลี่หยางมีใบหน้าอวบอิ่มเช่นเด็กหญิง ถ้าไม่คุ้นเคยก็จะแยกไม่ออกว่าเป็เด็กชาย
“ท่านพ่อข้าก็อยากไปขอรับ”
ลี่หยางช่วยพูดอีกแรง เขาก็อยากไปเที่ยวดูในเมืองสักครั้งเช่นกัน
“ในเมืองมันอันตรายมากนัก พวกเ้ายังเด็ก”
“ท่านพ่อ พวกเราจะไม่เดินห่างท่านเลยนะเ้าคะ ให้ลี่หลินไปด้วยน๊า”
“หึ เ้าก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง แล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ”
ไป๋เหยียนพูดดัก
“ท่านพ่อข้าจะตามติดลี่หลินตลอดไม่ห่างน้องเลยแม้แต่ก้าวเดียวขอรับ”
เพราะความอยากไปเที่ยวในเมืองของเด็กทั้งคู่จึงได้ช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อมพ่อให้ใจอ่อน ไป๋เหยียนหรือจะทนใจแข็งกับเด็กทั้งสองได้ เดิมเขาก็อยากจะให้เด็กทั้งสองไปพบผู้คนบ้างเช่นกันจึงอนุญาต
“ได้ แต่เ้าทั่งสองห้ามห่างพ่อแม้แต่ก้าวเดียว”
“ตกลงเ้าค่ะ/ขอรับ”
ทั้งคู่ตอบรับ แล้วหันมาสบตากัน
15K
