เสียงะุดังไปทั่ว ท่ามกลางสิ่งที่เรียกได้เพียงแค่ว่าการเข่นฆ่า สิ่งที่ดูเหมือนหุ่นเหล็กขนาดใหญ่มีรูปร่างคล้ายคน เพียงแต่ไม่มีแขนและใบหน้า มีแค่ดวงไฟสีแดงฉานฉายออกมาพร้อมกับปืนกลที่ควรจะอยู่ในส่วนที่เป็แขนลั่นะุออกมาอย่างต่อเนื่อง เสียงร้องของผู้ที่โดนยิงดังออกมาอย่างต่อเนื่องไม่แพ้กับเสียงปืน มันดูราวกับเป็นรกบนดินก็ไม่ปาน
ร่างร่างหนึ่งวิ่งหลบดงะุด้วยความทุลักทุเล ตามติดมาด้วยอีกร่างที่มีขนาดเล็กกว่า ทั้งคู่ต่างพากันไปหลบที่บริเวณซากเหล็กที่หลุดออกมาจากเพดาน ทั้งคู่ต่างลอบสังเกตการต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย ที่ฝั่งที่ถูกฆ่าเพียงฝ่ายเดียวเริ่มโต้กลับ มีบางคนเสกลูกไฟออกมาโยนใส่อีกฝ่าย บางคนทำท่าเหมือนบีบอะไรบางอย่างก็ทำให้หุ่นถูกบีบอัดไปด้วย มันช่างเป็ภาพที่เหมือนอยู่ในภาพยนตร์บางอย่างไม่มีผิด แต่สิ่งที่ยังเห็นได้ชัดคือพวกเขายังคงเสียเปรียบอยู่เช่นเดิม พวกหุ่นเหล็กแทบจะไม่ลดจำนวนลงจากเดิมเลยด้วยซ้ำ
" ต้องเร่งมือแล้วล่ะ ไอ้หนู ฝากเธอหน่อย วิ่งไปตรงนั้นซะ " ร่างแรกเป็ชายหนุ่มวัยกลางคน เขาส่งร่างของเด็กผู้หญิงที่แบกไว้บนบ่าให้กับอีกร่างที่เป็เด็กหนุ่ม ก่อนจะชี้มือไปที่บริเวณที่อยู่หลังพวกหุ่นเหล็ก ที่ตรงนั้นไร้ซึ่งหุ่นแม้แต่ตัวเดียว แต่กลับมีสิ่งที่คล้ายตู้ที่เปิดฝาอยู่เรียงรายกันบนกำแพง
" แล้วลุงล่ะ " หางคิ้วของเด็กหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยขณะที่รับร่างของเด็กหญิงมาอุ้มไว้ พวกที่สู้อยู่จะเป็ยังไงเขาไม่สนใจ แต่ชายตรงหน้านั้นไม่ใช่
" เดี๋ยวจะคอยเคลียร์ทางให้แกไงเล่า เอ้า ไปซะ " ใบหน้าของผู้ที่ถูกเรียกว่าลุงกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย ต้องโทษตัวเขาเองที่ไม่บอกชื่อให้มันรู้ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเรียกเป็อย่างอื่นไม่ได้รึไง เขาดันหลังร่างที่เล็กกว่าให้เตรียมออกวิ่ง ก่อนจะโยนบางอย่างใส่พวกหุ่นที่ขวางทาง
บึ้ม!!! เสียงะเิดังกึกก้อง คลื่นกระแทกส่งผลให้ทั้งหุ่นและคนกระเด็นไปด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว เด็กหนุ่มออกวิ่งทันทีโดยที่ไม่ต้องมีคำบอกจากอีกคนที่วิ่งตามมาไม่ห่างพลางโยนะเิไปอีกสองสามลูก ซากหุ่นที่ขวางทางรวมถึงพวกหุ่นบางส่วนถูกขาของเด็กหนุ่มเตะให้มันออกไปจากเส้นทางวิ่ง ในที่สุดทั้งคู่ก็วิ่งมาถึงบริเวณที่ชายหนุ่มบอกเอาไว้ แต่ทว่า
" หลบเร็ว เ้าหนู " ชายหนุ่มโถมเข้าใส่ร่างเล็ก ก่อนที่จะมีบางอย่างทุบใส่ที่ที่เขาเคยอยู่ กำแพงด้านหลังยุบลงไปสื่อถึงความรุนแรงของมันได้เป็อย่างดี
" งานเข้าแล้วไง " สิ่งที่โจมตีพวกเขาคือหุ่นเหล็กขนาดใหญ่ มันมีขนาดถึงห้าเมตร มีปืนกลเหมือนพวกตัวเล็กอยู่ที่ไหล่ แต่มีแขนที่ถือกระบองเหล็กขนาดใหญ่อยู่แทน และมันไม่ได้มีเพียงตัวเดียว แต่มากันนับสิบตัว แถมะเิที่เขาใช้ก็ไม่ได้ผลกับเ้าตัวนี้เสียด้วย เขาหันไปมองร่างของเด็กหนุ่มและเด็กสาว ก่อนจะจัดแจงยัดทั้งสองร่างลงในตู้บนกำแพงที่ยังไม่ถูกทุบไป
" จะทำอะไรน่ะ ลุง " ร่างเล็กถามออกมา
" เ้าหนู ดูแลเด็กผู้หญิงคนนั้นให้ดีๆล่ะ ต่อให้ตายก็อย่าปล่อยมือเชียว แต่อย่าตายเลยจะดีกว่าน่ะนะ " พูดจบก็ปิดตู้ ก่อนจะกดปุ่มเพื่อให้มันส่งทั้งคู่ออกไป และหยิบรีโมทของอะไรบางอย่างออกมา
" ลุง ทำบ้าอะไรเนี่ย เปิดสิ " ปึง! เสียงทุบตู้ส่งออกมาจากข้างใน แต่ก็ไม่สามารถแม้แต่จะะเืมันแม้แต่น้อย
" เ้าหนู อย่าลืมซะละ หาความฝันของตัวเองให้เจอ ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับที่นี้อีกแล้ว " รีโมทถูกกด พร้อมกับที่ะเิเริ่มทำงาน
" แกเป็อิสระแล้ว โลกา "
" ลุง! ลุงงงงงงงงง " ภาพเบื้องหน้าลอยห่างออกไปก่อนที่มันจะถูกปิดด้วยอะไรบางอย่าง พร้อมกับแรงะเืที่ทำให้เขาหมดสติไป