มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันต่อมา

แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องพัก

นัทลืมตาขึ้นช้า ๆ

เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเพดาน

เมื่อคืนเขาหลับไปแทบจะทันทีหลังจากกลับมาถึงที่พัก

สิบวันในดันเจียน

สิบวันที่แทบไม่มีคืนไหนได้นอนเต็มที่

วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้ตื่นขึ้นมาโดยไม่ต้องคิดว่า...

อีกไม่กี่ชั่วโมงจะต้องเจอบอสหรือไม่

นัทพลิกตัว

มองไปยังอีกฝั่งของห้อง

มาร์โกตื่นแล้ว

เขากำลังจัดอุปกรณ์ของตัวเองอย่างเงียบ ๆ

“พี่”

มาร์โกหันมา

“ตื่นแล้วเหรอ?”

“ครับ”

นัทค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง

ร่างกายยังรู้สึกล้าอยู่บ้าง แต่ไม่เหมือนเมื่อวาน

เขาหันไปมองง้าวที่วางอยู่ข้างผนัง

จากนั้นมองมือของตัวเอง

ปราณก่อเกิดขั้นต้น

เรื่องนี้ยังคงอยู่ในหัว

เขายังไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตอนไหน

ไม่มีการระเบิดพลัง

ไม่มีความรู้สึกผิดปกติ

และไม่มีใครรู้จนกระทั่งไคสัมผัสปราณของเขาได้

มาร์โกมองเขาอยู่พักหนึ่ง

“ยังคิดเรื่องปราณอยู่?”

นัทพยักหน้า

“นิดหน่อย”

“อย่าเพิ่งคิดมาก”

“ครับ”

นัทถอนหายใจ

“วันนี้ไปกิลด์ก่อน”

มาร์โกพยักหน้า

“เรื่องแหวน”

“ใช่”

นัทมองนิ้วของตัวเอง

แหวนมิติยังอยู่กับเขา

ของชิ้นเดียวที่เหลือจากบอส

และเป็นของที่ทั้งสองตั้งใจจะนำไปแลกเป็นพาหนะสำหรับเดินทาง

นัทลุกขึ้น

“ไปกันเถอะ”

ระหว่างทางไปกิลด์

เมืองยังคงเหมือนเดิม

ผู้คนเดินสวนกัน

ร้านค้าเริ่มเปิด

รถลากเคลื่อนผ่านถนน

เสียงพ่อค้าตะโกนเรียกลูกค้า

ทุกอย่างดูธรรมดา

แต่สำหรับนัท...

วันนี้กลับรู้สึกต่างออกไปเล็กน้อย

ตั้งแต่เดินออกจากที่พักมา

เขารู้สึกว่ามีคนมองพวกเขามากกว่าปกติ

ชายสองคนที่กำลังยกของอยู่ริมถนนหันมามอง

หญิงสาวหน้าร้านอาหารกระซิบอะไรบางอย่างกับเพื่อน

แม้แต่นักผจญภัยที่เดินสวนมา บางคนก็หันกลับมามองอีกครั้ง

นัทขมวดคิ้ว

“พี่”

“ว่า?”

“ผมคิดไปเองหรือเปล่า?”

มาร์โกมองไปรอบ ๆ

“เรื่องอะไร?”

“คนมองเราเยอะกว่าปกติ”

มาร์โกเงียบไปครู่หนึ่ง

“อาจไม่ใช่เรื่องแปลก”

“ทำไม?”

“พวกเราเพิ่งกลับจากดันเจียน”

นัทนิ่ง

“จริงด้วย”

มาร์โกเดินต่อ

“แล้วคนที่กลับมาด้วยไม่ได้มีแค่พวกเรา”

“คนของกิลด์ก็กลับมาด้วย”

“ข่าวคงไปถึงคนอื่นแล้ว”

นัทเกาหัว

“ข่าวไปเร็วขนาดนั้นเลย?”

มาร์โกยิ้มบาง ๆ

“ในเมืองนักผจญภัย ข่าวเรื่องดันเจียนไม่เคยช้า”

นัทถอนหายใจ

“ผมไม่ค่อยชอบเวลาคนมองเยอะ ๆ เลย”

“เดี๋ยวก็ชิน”

“ไม่อยากชิน”

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงกิลด์

สิ่งแรกที่เห็นคือ...

คนเยอะกว่าปกติ

บริเวณหน้าเคาน์เตอร์เต็มไปด้วยนักผจญภัย

เจ้าหน้าที่หลายคนกำลังเดินไปมา

มีทั้งคนถือเอกสาร

คนถือแผนที่

และคนที่กำลังพูดคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เสียงสนทนาดังไปทั่วโถง

“ทีมสำรวจกลับมาครบจริงเหรอ?”

“ได้ยินว่าบอสตายแล้ว”

“ใครฆ่า?”

“ไม่รู้”

“แต่ได้ยินว่ามีคนจากกิลด์อยู่ในนั้นด้วย”

“สิบวันเลยนะ”

“ประตูเปิดหลังบอสตายด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นดันเจียนนี้...”

เสียงพูดค่อย ๆ ดังขึ้นหลายจุด

นัทหยุดเดิน

มาร์โกก็หยุดเช่นกัน

ทั้งสองมองหน้ากัน

นัทพูดเบา ๆ

“วุ่นวายกว่าที่คิด”

“อืม”

มาร์โกตอบ

“เรื่องใหญ่”

ทั้งคู่เดินเข้าไป

ทันทีที่พนักงานคนหนึ่งเห็นพวกเขา

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป

“นั่นไง!”

เสียงนั้นทำให้คนใกล้ ๆ หันมา

“สองคนนั้นเหรอ?”

“ใช่”

“คนที่เข้าไปกับทีมสำรวจ?”

“ได้ยินว่าช่วยคนออกมาด้วย”

นัทชะงัก

เขาหันมองมาร์โก

มาร์โกเองก็ได้ยิน

แต่ไม่ได้พูดอะไร

เจ้าหน้าที่คนนั้นรีบเดินเข้ามา

“คุณนัท คุณมาร์โก”

“ครับ?”

“หัวหน้าทีมกำลังรอพวกคุณอยู่”

นัทพยักหน้า

“เรื่องแหวนใช่ไหมครับ?”

“ส่วนหนึ่งค่ะ”

เธอหยุดเล็กน้อย

“แต่มีเรื่องรายงานดันเจียนด้วย”

นัทมองไปรอบ ๆ

“คิดไว้แล้วครับ”

ห้องด้านในของกิลด์ยังเต็มไปด้วยเอกสาร

หัวหน้าทีมสำรวจกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะ

บนโต๊ะมีแผนที่ของพื้นที่ดันเจียน

รายงานหลายฉบับ

และเอกสารที่เขียนรายละเอียดของเหตุการณ์ตลอดสิบวันที่ผ่านมา

เมื่อเห็นนัทกับมาร์โก เขาหันมาทันที

“มาแล้ว”

“ครับ”

นัทกับมาร์โกเดินเข้าไป

ไคและสมาชิกทีมสำรวจบางส่วนก็อยู่ที่นี่ด้วย

หัวหน้าทีมมองทุกคน

“ก่อนอื่น”

เขาหยุด

“พวกนายกลับมาได้ครบ นั่นเป็นเรื่องที่ดีมาก”

สมาชิกทีมบางคนพยักหน้า

ชายคนหนึ่งที่เคยติดอยู่ในดันเจียนมองนัทกับมาร์โก

“ถ้าไม่มีสองคนนี้...”

เขาพูดออกมาเบา ๆ

“พวกเราคงไม่ได้ออกมา”

ห้องเงียบลงเล็กน้อย

นัทชะงัก

เขาไม่ได้ตอบทันที

มาร์โกเองก็ไม่ได้พูดอะไร

หัวหน้าทีมหันไปมองคนอื่น

“รายงานต่อ”

เจ้าหน้าที่เปิดเอกสาร

“ทีมสำรวจขาดการติดต่อจากพื้นที่ดันเจียนเป็นเวลานาน”

“ประตูไม่สามารถเปิดได้”

“มีการส่งคนมาตรวจสอบเพิ่มเติมเมื่อประมาณสองวันก่อน แต่ไม่สามารถเปิดประตูได้”

“จึงมีคำสั่งให้กลับไปตามผู้เชี่ยวชาญ”

เจ้าหน้าที่หยุด

“แต่ก่อนที่ผู้เชี่ยวชาญจะมาถึง...”

เธอมองนัทกับมาร์โก

“ประตูเปิดเอง”

“หลังจากบอสถูกกำจัด”

หัวหน้าทีมพยักหน้า

“และนี่เป็นเรื่องที่ต้องบันทึกไว้ทั้งหมด”

ไคเสริมขึ้น

“บอสถูกพวกเราจัดการ”

เจ้าหน้าที่จดทันที

“รับทราบค่ะ”

“มีผู้รอดชีวิตทั้งหมดตามรายงาน”

“และไม่มีใครเหลืออยู่ในดันเจียนแล้ว”

หัวหน้าทีมมองทุกคน

“หลังจากนี้กิลด์จะส่งทีมเข้าไปตรวจสอบพื้นที่อีกครั้ง”

นัทฟังเงียบ ๆ

เขาไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้

ดันเจียนที่เคยปิดตายมานาน

ตอนนี้บอสตายแล้ว

แน่นอนว่ากิลด์ย่อมต้องการรู้ว่า...

ข้างในยังมีอะไรเหลืออยู่บ้าง

หลังจากรายงานเรื่องดันเจียนเสร็จ

นัทล้วงมือเข้าไปในเสื้อ

หยิบแหวนมิติออกมา

ทันทีที่แหวนปรากฏบนโต๊ะ

สายตาของทุกคนก็หันมามอง

หัวหน้าทีมเงียบไป

“นั่นคือ...”

“ของดรอปจากบอสครับ”

นัทตอบ

หัวหน้าทีมมองแหวนอย่างจริงจัง

“มีแค่วงเดียว?”

“ครับ”

“ไม่มีอย่างอื่น?”

“ไม่มีครับ”

หัวหน้าทีมพยักหน้าช้า ๆ

“ของแบบนี้หายากมาก”

คำพูดนั้นทำให้คนในห้องเงียบลงอีกครั้ง

นัทมองแหวน

“พวกเรารู้แล้วครับ”

มาร์โกพูดขึ้น

“พวกเราคิดว่าจะเอามาแลกพาหนะ”

หัวหน้าทีมเลิกคิ้ว

“พาหนะ?”

“ครับ”

นัทพยักหน้า

“เราอยากมีสัตว์ไว้เดินทาง”

หัวหน้าทีมมองสองพี่น้องอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ได้”

“กิลด์มีช่องทางจัดหาอยู่”

“แต่เรื่องแบบนี้ต้องดูให้เหมาะกับพวกนายก่อน”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

หัวหน้าทีมหยิบแหวนขึ้นมาดูอีกครั้ง

“ของชิ้นนี้มีค่ามาก”

“พวกนายแน่ใจว่าจะเอาไปแลก?”

มาร์โกตอบแทน

“ครับ”

“พวกเราเดินทางบ่อย”

“มีพาหนะจะสะดวกกว่า”

นัทพยักหน้า

“เก็บไว้เฉย ๆ ก็ไม่ได้ช่วยอะไร”

หัวหน้าทีมหัวเราะเบา ๆ

“เข้าใจแล้ว”

เขาวางแหวนลง

“งั้นวันนี้ยังไม่ต้องตัดสินใจ”

“พักจากดันเจียนมาสิบวันแล้ว”

“พวกนายควรดูตัวเลือกให้ดี”

นัทตอบ

“ครับ”

เมื่อทั้งสองเดินออกจากห้อง

เสียงพูดคุยด้านนอกกลับดังขึ้นอีกครั้ง

แต่คราวนี้...

มันต่างออกไป

“นั่นสองคนนั้น”

“คนที่ฆ่าบอสเหรอ?”

“ไม่ใช่แค่ฆ่าบอส”

“ได้ยินว่าช่วยคนในทีมสำรวจด้วย”

“จริงเหรอ?”

“คนที่รอดกลับมาพูดเอง”

นัทเดินผ่านไป

เขาได้ยินทุกคำ

แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง

มาร์โกเดินอยู่ข้าง ๆ

“ได้ยินไหม?”

“ครับ”

“รู้สึกยังไง?”

นัทคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“แปลก ๆ”

“แปลกยังไง?”

“ผมไม่คิดว่าจะมีคนรู้จัก”

มาร์โกยิ้ม

“ตอนนี้เริ่มมีแล้ว”

นัทถอนหายใจ

“ผมไม่ได้อยากดังเลย”

“นายไม่ได้ทำเพื่อดัง”

“ก็จริง”

นัทเดินต่อ

“ผมแค่ไม่อยากเห็นคนตายต่อหน้า”

มาร์โกเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพูดเบา ๆ

“นั่นแหละ”

“อะไรครับ?”

“ถึงได้มีคนจำชื่อเรา”

นัทไม่ได้ตอบ

เขาเพียงมองไปข้างหน้า

ครั้งนี้...

สายตาของผู้คนไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเท่าเดิม

เพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า

ชื่อของพวกเขาไม่ได้ถูกพูดถึงเพราะพวกเขาแข็งแกร่งที่สุด

แต่เพราะในวันที่คนอื่นกำลังจะตาย...

พวกเขาเลือกที่จะเข้าไป

นัทกับมาร์โกเดินออกจากกิลด์

แหวนมิติไม่ได้อยู่กับพวกเขาแล้ว

มันถูกฝากไว้ให้กิลด์ตรวจสอบและเตรียมการแลกเปลี่ยน

ทั้งสองเดินไปตามถนนอย่างช้า ๆ

“พี่”

“ว่า?”

“ถ้าได้สัตว์มาแล้ว”

“อืม?”

“มันจะกินเยอะไหม?”

มาร์โกหันมามอง

“นายคิดเรื่องนั้นเป็นอย่างแรกเลย?”

“ก็เงินเราไม่ได้เยอะ”

มาร์โกนิ่งไป

นัทพูดต่อ

“ถ้ามันกินเยอะ เราจะจนกว่าเดิมไหม?”

มาร์โกถอนหายใจ

“นายเพิ่งได้ของหายากมา”

“แล้วกำลังจะเอาไปแลกสัตว์”

“แต่สิ่งแรกที่คิดคือค่าอาหาร?”

นัทพยักหน้า

“ถูกครับ”

มาร์โกส่ายหน้า

แต่สุดท้ายก็หัวเราะออกมา

“ก็ต้องคิดไว้ก่อน”

ทั้งสองเดินต่อไป

ท่ามกลางเมืองที่ยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม

เพียงแต่วันนี้...

มีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

จากคนแปลกหน้าสองคนที่ไม่มีใครรู้จัก

ชื่อของ นัท

และ มาร์โก

กำลังเริ่มถูกพูดถึงในกิลด์

และจากแหวนมิติวงเดียวที่ได้มาจากบอส...

การเดินทางครั้งต่อไปของพวกเขา

กำลังจะมีเพื่อนร่วมทางเพิ่มขึ้นมาอีกสองตัว.