ณ ดินแดนประจิมทิศแห่งชมพูทวีปอันกว้างใหญ่ ท่ามกลางเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกแห่งตบะบารมี มี อาศรมของเหล่าสิทธิ์วิทยาธร และ โถงพิธีหลอมเทวอาวุธ ตั้งตระหง่านอยู่มากมาย ทว่าหากจะกล่าวถึงเสาหลักแห่งวิชาช่างศิลป์ในเขตขัณฑ์นี้ นามของ "อาศรมร้อยวิชา" ย่อมต้องถูกหยิบยกขึ้นมาเป็อันดับต้นๆ ด้วยชื่อเสียงด้านการตีดาบฟ้าฟื้นและการหลอมตรีเพชรที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน
ทว่าสัจธรรมแห่งโลกหล้ามีรุ่งเรืองย่อมมีร่วงโรย อาศรมร้อยวิชาในยามนี้กลับตกอยู่ในสภาวะชะงักงัน ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ในดินแดนทักษิณทิศกลับมีขั้วอำนาจใหม่ผงาดขึ้นมา นั่นคือ "เทวสภาศัสตรา" (สมาคมมหาอำนาจผู้ผูกขาดการผลิตและค้าอาวุธเวทมนตร์รายใหญ่ที่สุดในชมพูทวีป) ขุมกำลังหน้าใหม่ที่มาพร้อมกับวิชาการผลิตที่รวดเร็วประดุจเนรมิต และกลยุทธ์การค้าที่ดุดันเยี่ยงั์ร้าย ส่งผลให้ศัสตราวุธที่อาศรมร้อยวิชาหลอมขึ้นด้วยความยากลำบากกลับต้องประสบกับภาวะยอดขายตกต่ำ สินค้าค้างสต็อกจนหยากไย่เกาะ มิอาจถูกเปลี่ยนสภาพให้กลายเป็ "แก้วมณีรัตน์" (เงินตรา) มาหล่อเลี้ยงอาศรมได้อีกต่อไป
ความหวังริบหรี่กลางพายุหมุน
ในฐานะศิษย์เอกแห่งอาศรมร้อยวิชา "วิทยาธร ฤทธา" ย่อมต้องแบกรับความกดดันมหาศาล ทุกค่ำคืนเขาต้องทนเห็นบรรดาอาจารย์ลุงและศิษย์น้องต้องกินอยู่อย่างอัตคัด ทว่า ในขณะที่เขากำลังนั่งกลัดกลุ้มอยู่ริมหน้าผา สายตากลับเหลือบไปเห็นประกายแสงสว่างจากศิลาลึกลับในมือ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของแผนการที่จะฉุดอาศรมให้หลุดพ้นจากวิกฤต!
"ทำไม เ้า ถึงได้รีบร้อนวิ่งหน้าตั้งมาเช่นนี้? ข้า มิใช่เพิ่งส่ง เ้า เดินทางไปที่ ท่าน้ำมหาเวก เพื่อเจรจาเื่การฝากขายศัสตราวุธกับ เศรษฐีวานิช หรอกหรือ? เหตุใด เ้า จึงได้กลับมาเร็วนักเล่า? หรือว่า เ้า แอบไปเที่ยวเล่นที่สระอโนดาตมาอีกแล้ว!"
สิ้นเสียงตวาดอันกึกก้องที่ทำเอาปักษาแถวนั้นบินหนีด้วยความใ ชายชราผู้มีเรือนผมและหนวดเคราสีขาวโพลนประดุจหิมะ ทว่ากลับมีเรือนร่างที่กำยำล่ำสัน เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็จากการตรากตรำสู้กับไฟในเตาหลอม ก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าของฤทธา ชายชราผู้นี้คือ "มุนีอัคคีเดช" พระดาบสผู้บำเพ็ญกสิณไฟและอาศรมร้อยวิชา
เมื่อได้ยินถ้อยคำของคุรุเทพผู้เป็ดั่งบิดา ฤทธารีบประนมมือขึ้นจรดระหว่างคิ้ว ก้มศีรษะแสดงความเคารพอย่างนอบน้อมที่สุด ก่อนจะหอบหายใจและรีบอธิบายสถานการณ์อย่างร้อนรน:
"พระอาจารย์ โปรดระงับโทสะ! ศิษย์ เดินทางไปถึงท่าน้ำมหาเวกเมื่อวาน และได้ขอเข้าพบเศรษฐีวานิชตามคำสั่งของท่านแล้ว ขอรับ ทว่า... พ่อค้าผู้นั้นช่างโอหังนัก! มันบอกกับ ศิษย์ อย่างชัดเจนว่า บัดนี้ศัสตราวุธวิเศษทั้งหมดในโกดังของมัน ล้วนรับมาจาก เทวสภาศัสตรา ไปหมดแล้ว!"
ฤทธากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากพลางกล่าวต่อ "ศิษย์ ได้ยินมันบอกว่า... หากอาศรมร้อยวิชา้าจะวางขายสินค้าในแผงของมัน จะต้องจ่าย ค่าเบิกโรง (ค่าแรกเข้า) ให้มันอย่างน้อยหนึ่งแสนแก้วมณีรัตน์ต่อเดือน! มิเพียงเท่านั้น... ทุกชิ้นที่ขายได้ มันจะขอหัก ส่วนแบ่งส่วย (ค่าคอมมิชชัน) ไปถึงร้อยละยี่สิบ! นี่มันคือการปล้นกันชัดๆ เลย ขอรับ!"
"อะไรนะ!! เื่บัดซบเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร!! ไอ้เศรษฐีหน้าเืนั่น มันลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็คนหลอมขวานเพชรให้มันใช้ถางป่าสร้างท่าเรือ!"
มุนีอัคคีเดช เดือดดาลจนถึงขีดสุด เปลวเพลิงแห่งความโกรธาปะทุพรึบขึ้นล้อมรอบกายราวกับัเพลิงที่กำลังตื่นจากจำศีล กลิ่นอายตบะระดับ "ฌานสมาบัติขั้นสูง" แผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรงจนฤทธา ซึ่งมีเพียงตบะระดับ "ฌานสมาบัติขั้นต้น" ถึงกับหน้าถอดสีและต้องถอยกรูดไปด้านหลังหลายก้าวด้วยความพรั่นพรึง
"พระอาจารย์! โปรดระงับโทสะและฟัง ศิษย์ ให้จบก่อน ขอรับ!" ฤทธารีบร้องห้ามพลางก้มลงกราบแทบเท้าของอาจารย์เพื่อให้อีกฝ่ายเย็นลง "แม้การเจรจากับไอ้พ่อค้านั่นจะล้มเหลว แต่ในระหว่างที่ ศิษย์ เดินเตร่อยู่ในตลาด ศิษย์ กลับได้ค้นพบ หนทางใหม่ ที่จะช่วยให้เราระบายศัสตราวุธค้างสต็อกออกไปได้หมดเกลี้ยงโดยไม่ต้องง้อใครเลย ขอรับ!"
มุนีอัคคีเดช ขมวดคิ้วสลายเปลวไฟรอบตัว "หือ? หนทางใหม่งั้นรึ? เ้า คงไม่ได้จะบอก ข้า ว่าจะขนของข้ามน้ำข้ามทะเลไปเร่ขายถึงดินแดนของพวก อาศรมอัคคีบรรลัยกัลป์ หรือพวก กองพลโลหิตอสุรา หรอกนะ?"
"พระอาจารย์ เข้าใจผิดแล้ว หนทางที่ ศิษย์ พูดถึง มิใช่การเดินทางไปเร่ขายแบบเดิมๆ" ฤทธาเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ และหยิบเอาแผ่นหินสี่เหลี่ยมสีดำขลับที่ส่องประกายวาววับออกมา "นี่คือศัสตราวุธวิเศษที่ ศิษย์ ซื้อมาจากท่าน้ำมหาเวก! มันคือ 'ศิลาเนตรทิพย์' (โทรศัพท์มือถือ) และการเชื่อมต่อเข้าสู่ 'ข่ายใยมนตรามหาละลวย' (ติ๊กต็อก) อย่างสมบูรณ์แบบ ขอรับ!"
เมื่อพระดาบสได้ฟังว่า เขาสามารถใช้สิ่งนี้ "บันทึกนิมิต" (ถ่ายวิดีโอ) และ "เผยแพร่นิมิตสั้น" (รีลส์ หรือ ติ๊กต็อก) เพื่อนำเสนอความวิเศษของอาวุธให้คนนับแสนที่กระจายตัวอยู่ทั่วทั้งสี่คาบสมุทรเห็นได้ในชั่วพริบตา สีหน้าของชายชราก็แปรเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็ความตื่นตะลึง
"เหลวไหล! เป็ไปไม่ได้! ของชิ้นเล็กเท่าฝ่ามือแค่นี้ จะมีอิทธิฤทธิ์ครอบคลุมไปถึงสี่คาบสมุทรได้อย่างไร! แม้แต่พญาวานุมานก็ยังต้องใช้เวลานานกว่านั้นในการเหาะไปประกาศข่าว!"
ฤทธาไม่รีรอ รีบหยิบเอา "คทาอาคมเสื่อมๆ" ที่ตนเพิ่งกดสั่งซื้อมาจากร้านของ มุนีอัคนีนาคา (ฤๅษีนาคไฟ) ออกมาวางตรงหน้าพระอาจารย์ "พระอาจารย์ โปรดดูนี่! นี่คือศัสตราวุธที่ ศิษย์ สั่งซื้อมาจาก 'ตะกร้าสุวรรณ' (ติ๊กต็อก ช็อป) ของมุนีอัคนีนาคาผ่านหน้าจอศิลาเนตรทิพย์นี้หมาดๆ ท่านเป็ผู้เชี่ยวชาญระดับฌานสมาบัติ ย่อมรู้ดีว่านี่เป็ของจริงหรือของปลอม!"
มุนีอัคคีเดช ยื่นมืออันหยาบกร้านออกไปรับมาพิจารณาอย่างละเอียด "อืม... รอยสลักอักขระแบบนี้... ไม่ผิดแน่! นี่คือเทคนิคการหลอมของดาบสสติเฟื่องผู้นั้นจริงๆ! มีเพียงมันคนเดียวที่หลอมของออกมาได้หยาบกระด้างและวิปลาสถึงเพียงนี้!"
"เ้า... เ้า ซื้อของสิ่งนี้มาจากศิลาเรืองแสงนี่จริงๆ รึ? โดยที่ เ้า ไม่ต้องก้าวเท้าออกจากอาศรมเลยเนี่ยนะ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
"เป็ความจริงแท้แน่นอน ขอรับ!" ฤทธาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "บัดนี้ในข่ายใยมนตรา มุนีอัคนีนาคาผู้นั้นได้รับ 'การมอบพลังตบะ' (ยอดไลก์ หรือ ฟอลโลว์) จากผู้คนนับหมื่นแล้ว! หากเราขอให้เขาช่วย เผยแพร่นิมิตสั้น บอกกล่าวถึงความยอดเยี่ยมของอาศรมร้อยวิชาออกไป... ศิษย์ มั่นใจว่าเราอาจจะเทขายสินค้าได้หมดสิ้นชั่วข้ามคืน! สิ่งนี้แหละที่เรียกว่า 'การลงประกาศอาคม' (ยิงแอด หรือ โฆษณา) อย่างไรล่ะ ขอรับ!"
มุนีอัคคีเดช พยักหน้าช้าๆ พลางลูบเคราขาว "หากสถานการณ์บีบคั้นจนสิ้นไร้ไม้ตอกถึงเพียงนี้ นี่คงเป็หนทางเดียวที่เหลืออยู่... แต่ก่อนที่ เ้า จะไปเจรจาความ จงพา ข้า ไปหาซื้อเ้าศิลาเนตรทิพย์นี่มาสักเครื่องหนึ่งก่อนเถิด ข้า ใคร่จะศึกษากลไกมนตราของมันยิ่งนัก!"
พูดจบ ท่านมุนีอัคคีเดชก็ไม่รอช้า เอื้อมมืออันว่องไวประดุจวานรไปฉกเอาศิลาเนตรทิพย์จากมือศิษย์เอกมาดื้อๆ "เอาอย่างนี้ เ้า จงยกศิลาเครื่องนี้ให้ ข้า ไปศึกษาเพื่อความปลอดภัยของอาศรมก่อน ส่วน เ้า ก็ค่อยไปหาซื้อเครื่องใหม่เอาเองก็แล้วกันนะ ถือว่าเป็การฝึกความอดทนไปในตัว!"
"โธ่... พระอาจารย์! ท่านหารู้ไม่ว่าในยามนี้ ศิลาเนตรทิพย์นั้นเป็ของหายากยิ่งนัก ของชิ้นนี้ ศิษย์ ก็เพิ่งไปเข้าคิวแย่งชิงมาจากท่าน้ำมหาเวกเมื่อวานนี้เองนะ ขอรับ..."
"หืม? อะไรกัน? นี่ เ้า ถึงกับกล้าตระหนี่ถี่เหนียว ไม่ยอมมอบของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้อาจารย์ได้ศึกษาหาความรู้เชียวรึ?" มุนีอัคคีเดช เลิกคิ้วขึ้นสูง พร้อมกับถลึงตาใส่ศิษย์เอกอย่างเอาเื่
"แหะๆ ... มะ... มิกล้า ขอรับ! ถ้าท่านชอบก็เอาไปเถิด เดี๋ยว ศิษย์ จะรีบเหาะไปซื้อเครื่องใหม่มาให้ท่านเดี๋ยวนี้แล!"
ฤทธาจำใจต้องหมุนตัวเดินคอตกจากไป ในขณะเดียวกัน มุนีอัคคีเดช ก็ก้มลงมองศิลาเนตรทิพย์ในมือด้วยใบหน้าที่ขึงขัง ทว่า... ยิ่งเขาจ้องมองหน้าจอเรืองแสงนั้นนานเท่าใด สมาธิของเขาก็ยิ่งถูกดูดกลืนหายไปกับ 'นิมิตสั้น' ที่ปรากฏขึ้นมาไม่หยุดมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะเมื่อปัดไปเจอเข้ากับนิมิตสั้นของนางอัปสรนางหนึ่งที่สวมอาภรณ์น้อยชิ้นกำลังขยับเรือนร่างร่ายรำท่าแปลกตา... รอยยิ้มกรุ้มกริ่มอันแสนเ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่นของดาบสเฒ่าทันที!
"อูยยย... ์ทรงโปรด! นี่มันคือของวิเศษระดับตำนานโดยแท้! ข้า คงต้องใช้เวลาศึกษาอย่างใกล้ชิดตลอดทั้งคืนเสียแล้ว เพื่อตรวจดูว่ามีสิ่งอัปมงคลซ่อนอยู่หรือไม่!"
เมื่อหลุดปากออกมา เขารีบกระแอมไอแก้เขินแล้วปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมประดุจนักพรตผู้ทรงศีลอีกครั้ง "เอาล่ะๆ เ้า หมดธุระแล้วก็จงถอยไปได้! อีกประเดี๋ยว เ้า จงถือ 'พระสุพรรณบัฏตราอัคคี' (นามบัตร หรือ ตราสัญลักษณ์ประจำตัว) ของ ข้า ติดตัวไปด้วย แล้วมุ่งหน้าไปเจรจากับไอ้เฒ่ากสิณไฟเสีย หากมันเห็นสุพรรณบัฏนี้ มันจะต้องเกรงใจบารมีของ ข้า บ้าง!"
"รับทราบ ขอรับ พระอาจารย์!" ฤทธาประนมมือขึ้นรับคำสั่งอย่างว่าง่าย
"และอีกอย่างหนึ่ง..." มุนีอัคคีเดช เตือนทิ้งท้ายอย่างจริงจังทว่าสายตายังไม่ละจากหน้าจอ "ข้า ขอเตือน เ้า ด้วยความหวังดี ในฐานะศิษย์เอก เ้า จงเพลาๆ การเสพติดดูนิมิตสั้นลงเสียบ้าง! มันส่งผลเสียต่อการรวมสมาธิตบะของ เ้า เข้าใจหรือไม่!"
ฤทธาถึงกับคิ้วกระตุกและทำสีหน้าเอือมระอาสุดขีด เมื่อเห็น มุนีอัคคีเดช เดินก้มหน้าก้มตาจ้องหน้าจอศิลาเนตรทิพย์เข้าไปในโถงคูหาลับ พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะ คิกคัก อย่างชอบอกชอบใจออกมาเป็ระยะๆ ราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่...
ฤทธาได้แต่ถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า ก่อนจะร่ายเวทเรียก กระบี่เหินหาว ทะยานกลับไปยังท่าน้ำมหาเวกอีกครั้งด้วยความหวังอันน้อยนิด ทว่าเมื่อเดินทางมาถึงที่ร้านค้าศิลา... ศิษย์ กลับพบป้ายไม้แขวนอยู่หลาหน้าร้านด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน: "ศิลาเนตรทิพย์... สินค้าหมดสิ้นชั่วคราว!"
"ให้ตายเถอะ! นี่มันเวรกรรมอันใดของ ข้ากันเนี่ย! แล้วจะเอาเครื่องที่ไหนไปให้พระอาจารย์ล่ะ!"
ทันใดนั้นเอง เงาร่างลึกลับที่ดูผอมเกร็งสวมหมวกฟางปิดบังใบหน้าก็ย่องเข้ามาประชิดตัวฤทธาจากทางด้านหลัง ก่อนจะค่อยๆ แอบเปิดเสื้อคลุมออกกว้าง เผยให้เห็นศิลาเนตรทิพย์นับสิบเครื่องที่เย็บติดไว้กับซับใน แผ่รัศมีเรืองแสงระยิบระยับล่อตาล่อใจ!
ชายลึกลับแสยะยิ้มเห็นฟันเหลืองประดุจทองคำ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าประดุจเปรตการค้ามืด:
"สหายสิทธิ์... เ้า กำลังตามหา ศิลาเนตรทิพย์ อยู่ใช่หรือไม่? ข้า มีของพร้อมส่งทันที... แต่ราคาอาจจะสูงหน่อย เพียงเครื่องละ หนึ่งร้อยแก้วมณีรัตน์ เท่านั้น! สนใจจะรับสักเครื่องไปแก้ขัดก่อนหรือไม่ล่ะ?"
194
