เจ้าพ่อมาเฟียย้อนเวลามาใช้ชีวิตสดใสในรั้วโรงเรียน!

"คุณปู่วิน~ จะไปเที่ยวไหนต่อไหมคะ?" แพรวาหลานทิพย์ตัวแสบของปู่วินเทอร์ ได้ตะโกนถามวินเทอร์ที่พึ่งเดินออกมาจากห้องอาบน้ำชายพร้อมกับเมฆา

"ถามน้องซัมเลย" วินเทอร์ยิ้มจางๆ และมองไปยังภรรยาตัวน้อยของเขา

"อ๋า~ คนหนึ่งก็ให้ถามพี่วิน อีกคนก็ให้ถามน้องซัม! งั้นสรุปว่าทั้งสองคนตกลงที่จะไปกินหมูกระทะกันนะ!" แพรวาแยกเขี้ยวใส่คู่สามีภรรยาด้วยความหมั่นไส้

"หมูกระทะ?"

"ใช่แล้วหมูกระทะ! หมูกระทะย่างเนย!"

"หมูกระทะคืออะไรเหรอ?" ซัมเมอร์ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

เมื่อได้ยินคำถามของซัมเมอร์ ทุกคนก็พากันจ้องมองซัมเมอร์ด้วยความมึนงง แต่ถ้าพอคิดดีๆ ไม่แปลกเท่าไหร่ที่ซัมเมอร์จะไม่รู้จักหมูกระทะ ก็เพราะเธอเอาแต่เก็บตัวอยู่บ้าน นอกจากมาโรงเรียน เธอไม่ค่อยจะออกไปเที่ยวไหนสักเท่าไหร่

"เอาเป็นว่าพอได้เห็นแกจะรู้เองนังซัม! ไปกันเลย! >W<"

"แล้วพวกเราจะไปยังไงละ?" เปียโนกะพริบตาเบาๆ และมองไปที่เพื่อนๆ

"งั้นไปรถฉันไหม? พวกเรามีหกคนน่าจะนั่งกันพอ" วินเทอร์พูดขึ้นมาด้วยท่าทีที่สบายๆ

ซัมเมอร์มองไปที่วินเทอร์ด้วยความสงสัย ไม่ใช่ว่าพี่เสือเป็นคนขับรถมาส่งพวกเขาหรือ แล้ววินเทอร์จะไปเอารถมาจากไหน?

วินเทอร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วต่อสายตรงไปหาพี่เสือว่า "พี่เสือวันนี้ไม่ต้องมารับนะครับ แต่ช่วยให้คนเตรียมรถให้ผมหน่อย ขอรถที่นั่งได้ประมาณหกคน อ่อ! และก็ไม่ต้องหรูมากนะครับ"

หลังจากที่วินเทอร์วางสายลง เมฆาก็ได้เดินจูงมือเอิงเอยมาหากลุ่มของวินเทอร์ ด้วยท่าทางที่ดูเขินๆ

"เอ่อ...คุณชายครับ ผม..ขอพาเอิงเอยไปด้วยไหมครับ?" เมฆาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติ แต่มันดูตะกุกตะกักจากความเขินไม่น้อย

"ตามใจแกเลย!" วินเทอร์เผยรอยยิ้มที่ขี้เล่นออกมา.

"ขอบคุณครับ คุณชาย... o////o"

...

หลังจากจบการแข่งขันกีฬาในกิจกรรมรับน้องของวันนี้ กลุ่มของวินเทอร์ได้พากันเดินออกนอกโรงเรียน เพื่อพากันไปกินหมูกระทะตามที่ตกลงกันไว้

"พวกเรามีกันเจ็ดคน รถจะนั่งพอเหรอ?" เปียโนถามขึ้นมาด้วยความกังวล

"น่าจะพอแหละ เดี๋ยวให้ซัมเมอร์มานั่งตักเราข้างหน้า ส่วนเบาะหลังนั่งได้ประมาณสี่ห้าคน ถ้าไม่พอก็ให้ไอช่าที่ตัวเล็กๆ นั่งตักโนเอาก็ได้" วินเทอร์เดินนำเพื่อพาทุกคนไปยังรถที่เขาได้ฝากให้พี่เสือขี่มาให้

สาเหตุที่พี่เสือต้องจอดรถเอาไว้ด้านนอกโรงเรียน นั้นเพราะว่าภายในโรงเรียนมีที่จอดรถไม่เพียงพอ สังเกตได้จากรถของผู้ปกครองที่ต่อแถวกันจนคิวยาวทะลักออกไปด้านนอกโรงเรียน และยิ่งเป็นช่วงสามโมงครึ่งจะเยอะเป็นพิเศษเพราะเป็นเวลาที่ทุกคนเลิกเรียน

และนี่จะเป็นสงครามแย่งชิงที่จอดรถภายในโรงเรียนของผู้ปกครอง ถ้าอยากได้ที่จอดรถชัวร์ๆ ก็ต้องมาจองตั้งแต่บ่ายๆ หรืออาจจะต้องรอไปราวๆ เกือบห้าโมงเลย นี่เป็นแค่ช่วงภาคการศึกษาฤดูร้อนเท่านั้น! ในภาคเรียนปกติจะมีเรียนพิเศษตอนเย็นจนไปถึงสี่โมงครึ่งอีก และโดยเฉพาะมัธยมศึกษาตอนปลายที่เลิกเรียนสี่โมงครึ่ง แน่นอนว่ารถติดเหมือนเดิม อาจต้องรอไปหลังห้าโมงนู่นเลยการจราจรภายในโรงเรียนจึงจะสะดวก

"พี่วินให้พี่เสือเอารถอะไรมาให้คะ?" ซัมเมอร์มองไปยังชายหนุ่มคนรัก เธอกลัวว่าเขาจะนำรถหรูมาและทำให้ผู้คนแตกตื่นกันจ้าละหวั่น

"รถธรรมดาๆ เนี่ยแหละจ้ะ" วินเทอร์เอื้อมมือไปลูบหัวภรรยาตัวน้อยเบาๆ

ขณะที่กลุ่มของวินเทอร์กำลังเดินไปที่ลานจอดรถด้านนอกโรงเรียน พวกเขาก็เห็นกลุ่มไทมุงที่กำลังยืนล้อมรถคันหนึ่งอยู่

เอิงเอยที่เดินคู่กับเมฆาจึงถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า "พวกเขากำลังมุงดูอะไรอยู่เหรอ?"

"ดูเหมือนพวกเขาจะมุงดูรถของคุณชายกันนะครับ" เมฆาที่ตัวสูงจนสามารถมองเห็นได้ว่า กลุ่มไทมุงเหล่านั้นกำลังยืนล้อมรถหรูคันหนึ่งอยู่

ทันใดนั้นในกลุ่มไทมุง ก็ได้มีกูรูผู้เชี่ยวตะโกนชื่อรุ่น ชื่อยี่ห้อรถขึ้นมา "Mercedes-benz AMG G63!"

"รถคันนั้นคือรถ Benz เหรอ?"

"ทำไมรถ Benz ถึงมีรูปร่างแปลกๆ คล้ายๆ พวกรถ SUV เลย ราคาคงแค่ไม่กี่แสน"

"ใช่ๆ Audi A5 ที่จอดอยู่ตรงนั้นน่าจะแพงกว่าอีก สาเหตุที่คนมามุงดู เพราะมันมีรูปร่างประหลาดและเป็นยี่ห้อ Benz นี่แหละ"

เมื่อท่านกูรูผู้เชี่ยวชาญได้ยินผู้คนดูถูกรถเบนซ์ที่มีรูปร่างแปลกจากปกติ เขาเกือบจะคลั่งตายขึ้นมาทันที "ไอพวกโง่! รถคันนี้คันเดียวก็ซื้อ Audi A5 ได้ตั้ง 4-5 คันแล้วโว้ย!!!"

"พี่ชายตลกแล้ว! รถ SUV เนี่ยนะ จะแพงกว่ารถ Sport? ถึงจะเป็นยี่ห้อ Benz ก็เหอะ!??"

"Audi A5 ราคา 2 ล้านบาทกว่าแล้ว ถ้าเจ้าคันนี้คันเดียวสามารถซื้อ Audi ได้ประมาณห้าคัน งั้นเจ้ารถคันนี้ก็ราคาสิบล้านกว่าบาทเลยน่ะสิ!?!?!

ทันทีที่เหล่าชาวไทมุงได้ทราบราคา พวกเขาพากันถอยกรูดออกจากรถทันที เพราะกลัวว่าถ้าไปทำให้รถเป็นรอยหรือเป็นอะไรไป ราคาของมันเกินกว่าที่พวกเขาจะจ่ายไหว รถที่มีราคาพอๆ กับ Super Car เกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมา ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะตอนจ่ายกี่แสน

"ทำถูกแล้วทุกคน ถึงแม้ว่าเจ้ารถนี้จะออกแบบมาเพื่อใช้ในการบุกตะลุยและตัวรถถูกสร้างจากวัสดุที่ทนทานกว่าปกติก็จริง แต่ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พวกเราไม่มีปัญญาจ่ายกันไหวแน่นอน"

ยังไม่ทันที่กูรูผู้เชี่ยวชาญพูดจบ ปัง! เสียงปืนได้ดังลั่นขึ้นมา ผู้คนนับสิบชีวิตที่รวมเป็นกลุ่มไทมุงสะดุ้งตกใจจนขวัญกระเจิง พร้อมพากันนอนเอามือกุมหัวหมอบลงไปกับพื้น

ปึง! เสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นเสียงที่ลูกกระสุนได้ไปกระทบกับบ้างสิ่ง ซึ่งเป้าหมายปลายทางของกระสุนลูกนี้คือประตูรถนั่น ผู้คนที่นอนมอบอยู่ได้หันไปมอง แต่พวกเขาได้พบกับสิ่งที่น่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นมาแล้ว ประตูรถที่ถูกยิงใส่ไม่แม้แต่ที่จะเป็นรอยร้าว ส่วนลูกกระสุนก็ตกอยู่ที่ด้านข้าง

'กะ...เกินไปมุ้ย?'

'รถบ้านี้มันกันกระสุนได้ด้วย?'

'แล้วนั้นมันกระสุนปืนสไนเปอร์ไม่ใช่เหรอวะ แถมประตูรถยังไม่เป็นแม้แต่รอยขีดข่วน พูดเป็นเล่น!?'

วินเทอร์จับจ้องไปยังทิศทางที่กระสุนได้พุ่งมา พร้อมแสยะยิ้มขึ้นมาช้าๆ ด้วยประสบการณ์และลางสังหรณ์ของเจ้าพ่อมาเฟียที่ผ่านเหตุการณ์แบบนี้มานับไม่ถ้วน ต่อให้ยิงมาจากตึกสูงหรือซอกหลืบ วินเทอร์ก็สามารถรับรู้ได้ว่าคนร้ายยิงมาจากที่ไหน

"เอย! เป็นอะไรไหม?" เมฆาถ้าเด็กสาวในอ้อมกอดด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นอะไรจ๊ะ ขอบคุณนะเมฆา" เอิงเอยพยายามฝืนยิ้ม ภายในใจเธอยังคงขวัญเสียไม่น้อย

การลอบสังหารในครั้งนี้จริงๆ แล้วเป้าหมายก็คือเอิงเอยนั่นเอง แต่ด้วยประสาทสัมผัสที่เหนือเกินมนุษย์ของเมฆาจึงสามารถช่วยเหลือเธอเอาไว้ได้ทัน ทำให้เธอรอดพ้นจากการถูกลอบสังหารในครั้งนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด

ประตูรถ Benz G-class ถูกเปิดออก เผยให้เห็นชายร่างกำยำที่สวมชุดสูทสีดำทมิฬที่ได้ลงมาจากรถ พร้อมเดินตรงปรี่เข้าไปหาวินเทอร์และยื่นกุญแจรถให้ จากนั้นเขาก็ก้มหัวลงด้วยความนอบน้อม ชายร่างกำยำคนนี้คือพี่เสือนั่นเอง

วินเทอร์ยิ้มขึ้นมาจางๆ พร้อมเอื้อมมือไปรับกุญแจ

พี่เสือไม่จำเป็นต้องถามอะไรหรือรอวินเทอร์สั่งการ เขาทราบได้ทันทีว่าภารกิจของเขาคืออะไร เพราะรอยยิ้มของพญามารที่อยู่ตรงหน้าเขาคือคำตอบสำหรับทุกสิ่งแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคนที่ยิงหรือคนที่อยู่เบื้องหลัง พวกมันทั้งหมดจะต้องถูกกวาดล้างเก้าชั่วโคตร

แต่นั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ เพราะว่าในตอนนี้คือเวลาที่พวกวินเทอร์ไปกินหมูกระทะกันต่างหาก ส่วนเหตุการณ์ในครั้งนี้วินเทอร์ไม่สนเลยสักนิด เขาพาทุกคนขึ้นรถและขี่หนีไปอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยทิ้งทุกคนที่ไม่รู้เรื่องให้ตกอยู่ในความมึนงง เพราะถึงยังไงเดี๋ยวก็มีคนมาเคลียร์ให้พวกเขาเองละ เช่น พวกตำรวจ

...

กลุ่มของวินเทอร์กำลังนั่งรถเดินทางไปยังร้านหมูกระทะที่แพรวาได้แนะนำ บนรถทุกคนกำลังพูดคุยพร้อมปลอบประโลมเอิงเอยที่ดูเหมือนจะขวัญเสีย

ทันใดนั้นแพรวาตัวแสบก็ได้ถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "รถของคุณปู่วินถูกยิงเข้าจังๆ แต่มันไม่เป็นอะไรเลยเหรอ?"

"รถของฉันสั่งทำพิเศษน่ะ ต้องเป็นปืนที่ดัดแปลง ไม่ก็ใช้กระสุนเจาะเกราะเฉพาะถึงจะยิงเข้า เพราะวัสดุของรถทำมาจากวัสดุที่ใช้ทำรถถัง" วินเทอร์ยิ้มตอบสบายๆ

ทุกคนจ้องมองรถคันนี้ด้วยความตะลึง วัสดุที่ใช้ทำรถถัง? ถ้างั้นแปลว่าเจ้ารถคันนี้คงไม่ได้อยู่ที่หลักสิบล้านแล้วละ

หลังจากเดินทางออกจากโรงเรียนมาได้สิบนาทีกว่าๆ พวกเขาก็ได้มาถึงร้านหมูกระทะที่แพรวาแนะนำ ทุกคนลงจากรถเพื่อไปหาโต๊ะที่นั่ง ส่วนเมฆาก็ไปหาที่จอดรถแล้วค่อยตามมาทีหลัง

"ยินดีต้อนรับค่ะ อ้าว น้องวาวาไม่ใช่หรือจ๊ะ!" พนักงานต้อนรับสาวคนสวย ที่ยืนอยู่หน้าประตูได้พูดทักทายขึ้นมา

พนักงานสาวคนนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะใส่ชุดพนักงานอยู่ ใครเห็นก็ต้องคิดว่าเป็นดาราหรือนางแบบแน่นอน ด้วยใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดที่ถูกรังสรรค์ขึ้นมาอย่างประณีต ชนิดที่ว่าใครเห็นก็ต้องตกหลุมรักในทันที

"พี่ฟาใจ! คิดถึงจังเลย จุ๊ฟ~ ม๊วฟ~❤️" แพรวากระโดดเข้าไปกอดพนักงานสาวที่ชื่อว่าฟาใจ พร้อมหอมเข้าไปที่แก้มหนึ่งฟอด

"สวัสดีจ้าน้องโน น้องชาช่า" ฟาใจหันไปทักทายสองสาว ดูเหมือนว่าพวกเธอจะสนิทและรู้จักกันอย่างดี

"โอ้ว!" ไอช่าตอบกับด้วยท่าทางทีสะลึมสะลือตามฉบับของเธอ

"สวัสดีค่ะพี่ฟาใจ"

"ปกติเห็นมากันแค่สามคนตลอด วันนี้พาเพื่อนมาด้วยเหรอจ๊ะ?"

"ใช่แล้ว!!! นี่ไงไอเมอร์ คนที่หนูเล่าให้พี่ฟังบ่อยๆ" แพรวาดึงซัมเมอร์เข้ามากอดเอาไว้

หลังจากที่ทุกคนทักทายกันเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็พากันเข้าไปในร้านหมูกระทะ และเลือกโต๊ะเพื่อนั่งลง

"เอาเตาแบบไหนกันบ้างจ๊ะ?" ฟาใจหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กขึ้นมาเพื่อเตรียมจด

"เตาหมูกระทะและเตาย่างเนย เอาอย่างละสองเตาค่ะ!" แพรวาตอบกลับไปด้วยความชำนาญ

"โอเคจ๊ะ จะรับอาหารซีฟู้ด ของทอด หรือสเต๊กเพิ่มไหม?"

ทุกคนพากันจ้องมองไปที่วินเทอร์ด้วยสายตาที่ออดอ้อน ดูเหมือนว่ามื้อนี้วินเทอร์จะต้องเป็นเจ้ามือแล้วละ

"เอาทั้งหมดเลยครับ" วินเทอร์ตอบไปด้วยความใจป้ำ ต่อให้เขาพาพวกเธอไปเลี้ยงโอมากาเสะหัวละแสน มันก็ไม่ทำให้เงินในบัญชีเขากระดิกเลยแม้แต่น้อย

ฟาใจจดรายละเอียดต่างๆ และเดินไปประสานงานกับพนักงานคนอื่น เตาหมูกระทะและเตาย่างเนยได้ถูกยกมาวางที่โต๊ะของวินเทอร์

"พวกเธอไปเลือกกันก่อนเลย เดี๋ยวฉันนั่งเฝ้าโต๊ะไว้ให้" วินเทอร์ยิ้มบอกกับทุกคน

"เอ๊ะ พวกเราต้องเดินไปเลือกอาหารเองเหรอคะ?" ซัมเมอร์มองไปที่วินเทอร์ด้วยความงุนงง

"ใช่แล้ว ไอเมอร์อยากกินอะไรก็คีบหยิบเอาเองได้เลย เพราะว่ามันเป็นบุฟเฟต์ไม่จำกัดจำนวน แต่จำกัดเวลา ถึงเกินเวลาไปยังไงคุณปู่วินจ่ายไหวอยู่แล้ว!" แพรวาจูงมือลากเพื่อนสาวมือใหม่ของเธอไปเดินเลือกอาหารเพื่อมาย่างกิน

หลังจากที่พวกเขาเลือกอาหารกันมาเสร็จเรียบร้อย แพรวานำก้อนมันหมูสี่เหลี่ยมวนไปทั่วเตา เพื่อไม่ให้ตอนย่างเนื้อสัตว์ติดเตา หลังจากที่วนก้อนมันหมูทั่วทั้งกระทะแล้วแพรวาก็ได้วางก้อนมันไว้ตรงกลางเตาหมูกระทะ จากนั้นพวกเขาพากันวางเนื้อต่างๆ ลงบนเตา ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหมูนุ่ม เนื้อไก่ หมูพริกไทยดำ หมูสามชั้น เบคอน หมูสไลด์ กระจายอยู่ทั่วเตา

กลิ่นหอมๆ ในเตาได้โชยลมเข้าจมูกพวกเขา แต่พวกเขาต้องอดกลั้นเอาไว้ เพราะว่ามันเป็นเนื้อหมูไม่ใช่เนื้อวัว พวกเขาต้องรอให้มันสุกก่อนไม่งั้นพยาธิได้เข้าไปเต้นระบำในท้องพวกเขาแน่ๆ ส่วนเตาอีกเตาที่เป็นย่างเนยก็หอมแพ้กัน กลิ่นหอมจากเนยชวนให้น้ำลายสอ จนพวกเขาที่นั่งอยู่อดใจไม่ไหว

เวลาผ่านไปจนหมูใกล้จะสุกได้ที่ วินเทอร์ที่เตรียมจะคีบเนื้อหมูในกระทะเข้าปาก ก็ถูกพวกเธอตีมือห้ามไว้ก่อน วินเทอร์จึงรู้สึกสงสัยไม่น้อยว่าทำไม ทั้งๆ ที่หมูมันก็กินได้แล้ว ทำไมพวกเธอถึงยังไม่กินกันสักที

สาวๆ พากันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเพื่ออัปโหลดลง Toebook และลงสตอรี่ OG การกระทำของสาวๆ ทำให้วินเทอร์กับเมฆาพูดไม่ออก จนพวกสาวๆ ถ่ายกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาถึงจะเริ่มกินได้

แต่ทว่าหลังจากกินไปได้สักพัก ก็มีเสียงดัง เพล้ง! ขึ้นมา มันเป็นเสียงขวดที่แตก พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายอาละวาดดังลั่นขึ้นในร้าน จนทำให้พวกของวินเทอร์ต้องหยุดกิน และหันไปดู

เมื่อแพรวาเห็นว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ใบหน้าของเธอถึงกับขาวซีด พร้อมตะโกนลั่นออกมาว่า "พี่ฟาใจ!!!"

Writer : ไรต์พึ่งไปกินหมูกระทะกับเพื่อนมาละ ขอยาดเอามาเขียนลงนิยายล้ากาน 55555555