The Dark Ages

ไม่ใช่ว่าวานรวายุนั้นมีความโดดเด่นในเรื่องพละกำลัง แต่เป็นภานุที่อ่อนแอเองต่างหาก อย่างไรก็ตามการถูกกรงเล็บของวานรวายุโจมตีนั้น ทำให้ชายหนุ่มพอที่จะสร้างระยะห่างไปได้ แต่ปัญหามีอยู่ว่าตอนนี้นั้นแม้ชายหนุ่มจะมีธนูอยู่กับตัว แต่ลูกธนูนั้นนับว่าไม่มีอยู่สักลูก

หญิงงามที่มองดูข้างนอกร้านพยายามจะเข้าไปให้การช่วยเหลือภานุ อย่างไรก็ตามเธอกลับถูกชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามีสกุลผู้หนึ่งหยุดเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นคนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เมื่อเห็นว่าหญิงงามจะเข้าไปฆ่าตัวตายโดยการไปช่วยเหลือชายไม่ทราบชื่อนั้นมันก็ได้รีบออกมาขวางไว้ทันที

“คุณไม่ควรเข้าไปยุ่งเรื่องนี้ดีกว่านะครับ มันเสี่ยงเกินไป”

เมื่อได้ยินคำกล่าวของชายผู้มีใบหน้าหล่อเหลานั้นหญิงงามจึงอดไม่ได้ที่จะหยุดก้าวต่อไป นางมองสำรวจชายเบื้องหน้าพร้อมกับแสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจออกมาก่อนจะกล่าว

“เขาต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้เพราะปกป้องฉัน มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือที่ฉันจะทิ้งเขาไว้สู้กับสัตว์ร้ายตัวนั้นคนเดียวแล้วหนีไป? ” หญิงงามนั้นมีจิตใจที่ดีงามอย่างมาก อย่างไรก็ตามสิ่งที่นางขาดอย่างชัดเจนก็คือพลังที่ใช้ในการต่อสู้ เมื่อเผชิญหน้ากับความโกรธใบหน้าที่ดูอ่อนโยนของชายหนุ่มผู้นั้นกลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใดราวกับว่าคาดเดาเอาไว้แล้วว่าหญิงงามจะต้องกล่าวเช่นนี้

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ มันเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องปกป้องพลเมืองอยู่แล้ว เพราะเขาเป็นหน่วยพลเรือนนี่นา”

“คุณจะโกหกใครก็ได้แต่โกหกฉันไม่ได้หรอกค่ะ คุณบอกว่าเขาเป็นหน่วยพลเรือนแต่ทำไมเขาถึงไม่ได้สวมใส่ชุดของหน่วยนี้ แล้วคนอายุน้อยอย่างเขาเป็นหน่วยพลเรือนได้แล้วหรือ? ”

หญิงงามนั้นไม่ถูกหลอกง่ายๆ นางไม่ต้องการจะฟังคำพูดไร้สาระของชายหนุ่มผู้นี้อีกนางรีบเดินหลบออกไปด้านข้างทันที อย่างไรก็ตามชายคนเดิมกลับปรากฏตัวขึ้นบังเบื้องหน้าของนางอีก

“เพล้ง! ” ในขณะเดียวกันกระจกร้านขายอาวุธได้แตกอีกบานพร้อมกับมีร่างของสองร่าง หนึ่งมนุษย์หนึ่งสัตว์ร้ายทะยานออกไปพร้อมเพรียงกัน วานรวายุนั้นรวดเร็วดั่งสายลมทันทีที่มันเห็นมนุษย์ข้างนอกอย่างหญิงงามนั้น อาการหิวของมันก็กำเริบขึ้นอีกครั้ง มันดิ้นรนมานานภายในเมืองแห่งนี้ และไม่มีอาหารตกถึงท้องมัน มันตัดสินแล้วว่าการจะเขมือบภานุที่สู้กับมันอย่างไม่เกรงกลัวได้นั้นเป็นเรื่องยากมันจึงหันมาเล่นงานคนที่ไม่มีทางสู้แทนเพื่อเติมเต็มพลังงานของมันก่อน

“ผมบอกคุณแล้วหนีเถอะครับ…” ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาสูญเสียบุคลิกอันสง่างามไปเมื่อเผชิญหน้ากับวานรวายุที่พุ่งเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว มันได้ก้าวถอยหลังห่างจากร่างของหญิงงามโดยไม่รู้ตัว เห็นได้ชัดว่าวานรวายุนั้นต้องการที่จะเล่นงานสาวงามผู้นี้ก่อน

“ไอจ๋อคู่ต่อสู้ของแกอยู่นี่! ”

ในเวลานั้นเองร่างกายที่อาบย้อมไปด้วยเลือด โดยเฉพาะบริเวณศีรษะสีแดงได้อาบย้อมจนยากที่จะระบุตัวตน ได้ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังของวานรวายุสีหน้าท่าทางของภานุตอนนี้เรียกได้ว่าบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

“หนีไปเร็วเข้า! ”

ภานุตวาดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของหญิงงามเบื้องหน้า ในขณะเดียวกันมือทั้งสองและขาทั้งสองของชายหนุ่มได้กอดรัดร่างของวานรวายุเอาไว้เพื่อถ่วงเวลาเพื่อที่จะให้หญิงงามนั้นหนีไป อย่างไรก็ตามสีหน้าที่หวาดกลัวของนางเปลี่ยนเป็นมั่นคงขึ้น ก่อนที่นางจะหยิบก้อนหินบนพื้นพร้อมกับเขวี้ยงใส่ศีรษะของวานรวายุ

“โฮ่กกกกกกกกก! ” วานรวายุถึงกับคำรามออกมาอย่างโกรธ พละกำลังตอนมันโกรธนั้นกลับเพิ่มมากขึ้น แม้ว่าภานุจะถ่วงมันเอาไว้อยู่ความเร็วของมันก็ยังจะมุ่งไปถึงร่างของหญิงงามในไม่ช้า

“ทำยังไงดี….” ภานุพยายามที่จะหาหนทางในตอนนี้แขนและขาของเขาไม่สามารถใช้การได้เนื่องจากต้องล็อกร่างของวานรวายุเอาไว้ถ้าไม่อย่างนั้นหญิงงามจะเสียชีวิตทันทีหากปล่อยให้มันทำอะไรตามใจชอบ ในสถานการณ์เช่นนี้ชายหนุ่มก็คิดออกเพียงวิธีเดียวเท่านั้น เมื่อเห็นว่าความโกรธที่กระทำให้มันบาดเจ็บนั้นจะดึงดูดความสนใจของมัน ภานุจึงมองไปที่ต้นคอของวานรวายุก่อนที่จะกลืนน้ำลาย พร้อมกับอ้าปากกว้างก่อนที่จะใช้ฟันอันแข็งแรงงับไปที่ต้นคอของมันอย่างไม่ลังเล

“โฮ่กกกกกกกกกกกก! ” วานรวายุลืมเรื่องจัดการกับหญิงงามเบื้องหน้าไปในทันที มันร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อถูกกัดที่บริเวณต้นคอ ภานุในตอนนี้นั้นเปรียบเสมือนสุนัขที่กัดไม่ปล่อย สภาพและท่าทางของเขาตอนนี้ดูไม่น่าดูอย่างมากมันดูน่าอนาถและไม่เท่เลยแม้แต่นิดเดียว อย่างไรก็ตามในสายตาของหญิงงามนั้นนางกลับมองว่าเขาทำเช่นนี้เพื่อที่จะดึงดูดความสนใจและช่วยเหลือนาง

ขณะที่หญิงงามต้องการที่จะกล่าวอันใดนั้น มืออันอบอุ่นข้างหนึ่งได้คว้ามาที่ข้อมือของนางก่อนที่จะใช้กำลังทั้งหมดดึงนางให้ออกไปจากบริเวณการต่อสู้ ผู้ที่มาพาทางหนีไปนั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นชายหนุ่มหล่อเหลาท่าทางมีสกุลที่พยายามกีดกันนางในตอนแรก

“ปล่อยฉัน! ฉันจะไปช่วยเขา! ” หญิงงามพยายามที่จะสลัดมือนั้นออกอย่างไรก็ตามด้วยแรงของผู้ชายนั้นมีหรือผู้หญิงจะสามารถขัดขืนได้ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตอนนี้สีหน้าของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อนึกถึงรูปลักษณ์ของสัตว์ร้ายอย่างวานรวายุที่มันเผชิญหน้าเป็นครั้งแรกในระยะใกล้ถึงเพียงนี้

“คะ…คุณไปแล้วคุณจะทำอะไรได้? คุณไปเป็นตัวถ่วงเขาอย่างนั้นเหรอ? คุณไม่เห็นใช่ไหมว่าเขาพยายามที่จะปกป้องคุณแต่คุณกลับนำตัวเองไปมอบให้กับลิงตัวนั้น”

เมื่อได้ยินคำกล่าวของชายหนุ่มเบื้องหน้าใบหน้าของหญิงสาวก็เกิดอาการบิดเบี้ยวทันที นางจำใจต้องออกจากบริเวณนี้ไปอย่างไม่เต็มใจนัก