ตอนที่สอง นักเรียนมัธยมปลายธรรมดาของญี่ปุ่น
นากามูระ ชินอิจิคือนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาของญี่ปุ่น
สิ่งที่ให้เขาไม่ธรรมดาคือเขาได้รับเชิญเข้าไปในสถาบันมนุษย์พลังจิต Psychic Academy สถาบันวิจัยนักเรียนพลังจิตที่แบ่งเป็สามชั้นปีมีนักเรียนกว่าสองพันคนที่รวบรวมมาจากทั่วประเทศ เป็ทั้งสถาบันค้นคว้าวิจัยที่มีชื่อเสียงที่สุดและเชี่ยวชาญด้านพลังจิตมากที่สุดด้วย
หากเชื่อตามเนื้อเื่ไลท์โนเวลคือองค์กรที่ก้าวหน้ามากที่สุดในด้านการพัฒนาพลังจิตในเด็กที่ไม่บรรลุนิติภาวะพวกนี้
ซึ่งผมไม่คิดว่าการให้เด็กที่มีพลังจิตแต่ไม่บรรลุนิติภาวะมาอยู่ห่างไกลจากสายตาของผู้ใหญ่ที่คอยดูแลมาอยู่ในเกาะกลางทะเลเช่นนี้จะเป็เื่ที่ดี
แต่หากเรารู้เนื้อเื่เื้ัเราจะเข้าใจมากขึ้น
ราวกับคนเขียนพยายามจะแก้ตัวในตอนหลังๆของเื่
แอว๊ก แค่ก
น้ำเค็มจากท้องทะเลไหลเข้าจมูกของผม
และเป็สาเหตุที่ผมต้องดำผุดดำว่ายในทะเลอยู่ตอนนี้เพราะพวกเขามีความคิดว่าควรจะสร้างสถาบันนั้นอยู่กลางทะเล
ที่มีทั้งสนามบิน หาดชายที่สร้างขึ้นท่าเรือและอื่นๆอีกมากมายไกลจากสายตาผู้คน
แอว๊ก แคว้ก
น้ำทะเลเข้ามาใจจมูกของผมอีกครั้งและผมที่พยายามหายใจเข้าไปตอนนี้ที่ข้างลำคอของผมมีเหงือกออกมา
ฟู่ ฟู่
ทำให้ผมสามารถหายใจในน้ำได้ดีมากขึ้น
าแงตรงหน้าอกก็ค่อยๆปิดลงจากการที่ผมบังคับให้ไขมันตรงแก้มก้นและแก้มของผมไปรักษาาแตรงหน้าอกของผมเอง
ฟู่ หวูม
ผมเริ่มหายใจในน้ำได้และเริ่มทำใจให้สงบลงและได้คิดถึงสาเหตุที่ผมต้องดำผุดดำว่ายกลางมหาสมุทรเช่นนี้
ผมได้อิเซไคมาในเนื้อเื่ไลท์โนเวลมังงะที่ได้หักหลังคนอ่านเป็หนึ่งใน Decoyprotagonist ตัวเอกลวงนั่นเอง
ฟู่ หวู่ม
ผมพ่นน้ำออกมาและแหวกว่ายไปดั่งมนุษย์เงือก
ผมคอยเวลาที่พลังพิเศษของผมจะได้พัฒนาขึ้นอีกระดับหนึ่งจากการเจออุปสรรค
และความทรงจำของผมก็ย้อนกลับไปก่อนที่จะได้มาดำผุดดำว่ายอยู่ตอนนี้