“คุณชายฟู่ ท่านทำให้คุณหนูหลี่ใแย่แล้ว” หรั่นเซียงหยูกระตุกแขนเสื้อของชายหนุ่มเบาๆ เพื่อเตือนสติ
“จริงด้วย..ข้าขอโทษนะอิงเอ๋อร์ ข้าไม่ชอบให้บุรุษคนใดมาสนิทสนมกับเ้ามากเกินควรเ้าก็รู้นี่"
“ความปรารถนาดีของคุณชายข้ารับไว้แล้ว แต่ข้ายังมีบิดามีพี่ชายที่คอยดูแลข้าอยู่อีกสองคนนะเ้าคะ ท่านวางใจเถิดว่าพวกเขาจะปกป้องข้าเอง” หญิงสาวรีบฉวยโอกาสสนับสนุนหลินสวินทันที
ภายหลังหากนางแต่งเข้าสกุลฟู่ไปแล้วถูกรังแก บิดาเป็ผู้าุโไม่อาจออกหน้าเข้าไปก้าวก่ายได้สะดวกนางก็จะได้มีหลินสวินอยู่เื้ัอีกคน ข่มขู่ฟู่หนานซีให้เขาเกรงใจหลินสวินเอาไว้บ้างก็ดีเหมือนกัน
หรั่นเซียงหยูเห็นบรรยากาศการสนทนาเริ่มจะออกนอกลู่นอกทางไปไม่น้อย นางก็รีบเปลี่ยนเื่คุยทันที
“ที่อิงเอ๋อร์ได้ยินมาก็ไม่ผิดหรอกนะ ท่านพ่อของข้าก็กล่าวถึงเื่นี้ให้ข้าฟังเช่นกัน นายกองที่เลื่อนขั้นขึ้นมาใหม่มากกว่าครึ่งที่ต้องเดินทางโยกย้ายออกไปประจำการต่างเมือง บางทีอาจจะไม่ได้ย้ายกลับเข้ามาในเมืองหลวงอีกเลยก็ได้ หากอิงเอ๋อร์คิดจะใช้เวลาที่เหลือทำดีกับคุณชายหลินบ้างข้าก็เห็นว่าไม่แปลก”
แววตาของหลินสวินไหววูบไปชั่วขณะ
“ดูเหมือนคุณหนูหรั่นจะมั่นใจเหลือเกินนะ ว่าข้าจะเป็หนึ่งในกลุ่มคนที่ต้องถูกย้ายไปประจำการที่อื่น”
“คุณชายหลิน ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอะไร? จะมีชื่อท่านหรือไม่ข้าก็แค่คาดเดาไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น” หรั่นเซียงหยูตอบคำพร้อมกับเบี่ยงตัวไปยืนอยู่ด้านหลังฟู่หนานซี
หลินสวินเบ้ปาก ชำเลืองมองคนทั้งคู่แวบหนึ่ง ใช่สิ! บิดาของคุณชายฟู่เป็ผู้ควบคุมการทดสอบ ส่วนบิดาของคุณหนูหรั่นก็เป็ผู้ใต้บังคับบัญชาในกองกำลังเดียวกัน ใครจะอยู่ใครจะไปล้วนแล้วแต่ถูกกำหนดขึ้นมาโดยพวกเขา
“ช่างเถิด ข้าก็แค่สงสัยไปเรื่อยเปื่อยเช่นกัน ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็แสดงความจงรักภักดีต่อแผ่นดินได้เช่นกัน ข้าหาได้สนใจไม่”
สายตาเย็นเยียบของฟู่หนานซีหันไปสบกับสายตาสงบนิ่งของหลินสวิน หรือว่าหมอนี่รู้?
หุ่นไม้ที่ผู้ทดสอบจะต้องใช้มือเปล่าชกมันให้แตกเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งนั้นถูกสับเปลี่ยนไปโดยคำสั่งของบิดาเขาเอง นั่นก็เพื่อสร้างความลำบากให้หลินสวินโดยเฉพาะ ไม่คิดว่าแม้จะทำให้อีกฝ่ายาเ็ได้สมใจแต่เ้าบ้านี่ก็ยังผ่านการทดสอบมาได้อีก!!
โชคยังดีที่บิดาของตนได้เตรียมแผนสำรองเอาไว้แล้ว นั่นก็คือการหากหลินสวินผ่านการคัดเลือกก็จะส่งตัวเขาไปประจำยังหัวเมืองที่ห่างไกล ไม่ให้อยู่เป็ภัยคุกคามที่อาจจะแย่งตัวหลี่จื่ออิงไปจากตน
หลี่จื่ออิงต้องเป็ภรรยาของเขาเท่านั้น!!
“เอาเป็ว่าข้าก็จะไม่สร้างความลำบากใจให้เ้าก็แล้วกันนะอิงเอ๋อร์ เ้าอยากทำอะไรก็ทำไปแต่ข้าจะไม่มาหาเ้าสักระยะก็แล้วกัน ถ้าเ้าอยากพบหน้าข้าก็ไปหาข้าที่จวนสกุลฟู่ ที่นั่นยินดีต้อนรับคุณหนูหลี่เสมอเ้าก็รู้” กล่าวจบฟู่หนานซีก็หันหลังให้หลังให้หลี่จื่ออิง ไม่สนใจว่านางจะได้ยินหรือไม่
“เซียงเอ๋อร์ วันนี้เรากลับกันก่อนเถิด ข้าไม่มีอารมณ์จะเล่นสนุกอันใดต่อไปแล้วล่ะ”
หรั่นเซียงหยูอมยิ้มเข้าใจแผนการของฟู่หนานซีแจ่มแจ้ง อีกประเดี๋ยวหลี่จื่ออิงก็คงจะต้องออดอ้อนให้ฟู่หนานซีรั้งอยู่ด้วยกันตามเคย นางเดินตามหลังฟู่หนานซีพลางนับในใจ หนึ่งก้าว..สองก้าว..สามก้าว..
“ช้าก่อน”
“อิงเอ๋อร์..เ้าอย่ารั้งข้ากับคุณชายฟู่เอาไว้เลย เอาไว้วันหลังที่มีเพียงพวกเราสามคนเท่านั้น น่าจะคุยกันสนุกกว่านี้นะ”
“ไม่ใช่ เ้าจะกลับก็กลับกันไปเถิด ข้าจะบอกว่าวันนี้ข้าเพิ่งเชิญพี่ชายเข้ามาในเรือนจะทิ้งเขาไว้ลำพังก็คงไม่เหมาะ เช่นนั้นวันนี้ข้าไม่ส่งนะ คุณชายฟู่ท่านดูแลเซียงหยูให้ดีด้วยเล่า”
ฟู่หนานซีแทบจะสำลักลมหายใจตัวเอง ทุกครั้งหลี่จื่ออิงก็เอาแต่พยายามรั้งตัวเขาไว้ในจวนให้นานที่สุด หากตนดึงดันจะไปให้ได้หญิงสาวก็จะร้องห่มร้องไห้ให้เขาปลอบใจอยู่อีกนานสองนาน
แต่วันนี้เกิดอะไรขึ้น! นางถึงกับเลือกจะนั่งอยู่กับหลินสวิน ไม่ยอมออกไปส่งเขากลับจวน! ไม่สิ! นางไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะอยู่หรือจะไป เวลานี้นางเอาแต่สนใจาแบนมือของเ้านั่น!! “เซียงหยู!! ชักช้าอันใดอยู่ กลับไปกับข้า!”
หรั่นเซียงหยูยืนอ้าปากค้างทำสิ่งใดไม่ถูกอยู่เช่นกัน นางเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าหลี่จื่ออิงจะกล้าแข็งข้อใส่คุณชายฟู่!! “อิงเอ๋อร์! เ้าทำให้คุณชายฟู่โกรธแล้วรู้หรือไม่ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ! หากเราสองคนกลับไปวันนี้แล้วก็จะไม่มาที่นี่อีกง่ายๆ”
หญิงสาวโมโหจนแทบจะร้องไห้
ฟู่หนานซีรักมั่นต่อหลี่จื่ออิงถึงเพียงนั้น เขาพยายามทุกวิถีทางที่จะซ่อนหลี่จื่ออิงจากสายตาของชายหนุ่มคนอื่น รวมทั้งปรากฏตัวเคียงข้างหญิงสาวทุกครั้งเพื่อกีดกันไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้นาง
มีบุคคลเดียวที่ทำให้ฟู่หนานซีเป็กังวลนั่นก็คือหลินสวิน
พวกเขาพยายามพูดเื่ร้ายของอีกฝ่ายใส่หูหญิงสาวเอาไว้ตลอดเวลาเพื่อป้องกันความผิดพลาด เพราะท่านแม่ทัพหลี่หยวนตงให้ท้ายหลินสวินไม่น้อย หากหลี่หยวนตงตั้งใจจะรับเอาหลินสวินเป็บุตรเขยจริงๆ คนเดียวที่จะคัดค้านได้ก็คือหลี่จื่ออิง
ที่ผ่านมาหลื่จื่ออิงเกลียดหลินสวินเข้าไส้ และอยู่ในการควบคุมของฟู่หนานซีมาโดยตลอด แต่วันนี้นางกลับเปลี่ยนไปแล้ว
“พวกเ้ากลับไปก่อนเถิด เอาไว้้ข้าจะไปเยี่ยมพวกเ้าที่จวนด้วยตนเอง ขออภัยด้วย” หญิงสาวก้มศีรษะน้อยๆ เป็การส่งแขก ยืนยันความคิดเดิม
ฟู่หนานซีกำหมัดแน่นจนเส้นเืที่แขนปูดโปน “เซียงเอ๋อร์ ตามข้ากลับไปเดี๋ยวนี้ เรามาดูกันว่านางจะอดทนท้าทายข้าได้กี่วัน!”
ปล่อยไปก่อนเถิด! อีกสิบวันข้างหน้าเขาจะให้บิดาโยกย้ายหลินสวินไปให้ไกลที่สุด ในสถานที่ที่ลำบากลำบนที่สุด หากเป็ไปได้ก็ภาวนาให้หลินสวินเกิดอันตรายระหว่างเดินทางตายไปเสียเลยได้ยิ่งดี!
หลี่จื่ออิงได้ยินคำพูดของฟู่หนานซีชัดเจน ใช่ว่านางไม่อยากอยู่ใกล้ชิดคนรัก แต่นางมีเื่สำคัญที่ต้องพูดคุยกับหลินสวินให้รู้เื่เสียก่อน
“เ้าคิดจะทำอะไรกันแน่” ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองหญิงสาวไม่กะพริบ
“ข้าไม่ได้คิดสิ่งใดนอกจากอยากให้เราสองคนกลับไปสนิทสนมกันเหมือนเมื่อก่อน เมื่อวานข้าก็บอกไปแล้วมิใช่หรือเ้าคะ”
“คุณหนู ข้าเห็นเ้ามาั้แ่เล็กๆ นิสัยใจคอเ้าเป็เช่นไรข้าย่อมรู้ดี หากเ้าไม่้าข้อแลกเปลี่ยนบางอย่างเ้าคงไม่คิดจะทำดีกับข้ากระมัง”
หญิงสาวยักไหล่น้อยๆ ท่าทางน่าเอ็นดู
“นั่นก็จริง ข้ามีเื่อยากจะขอร้องท่านอยู่พอดีเ้าค่ะ”
หลินสวินหลุบตาต่ำ เขาคิดไม่ผิด หลี่จื่ออิงไม่มีทางทำดีกับตนโดยไม่หวังผลประโยชน์เป็แน่ บางที..นางอาจจะให้เขาอาสาย้ายออกไปจากเมืองหลวงแล้วไม่ต้องกลับมาอีกก็เป็ได้
“ข้าขอถามท่านสักประโยค หากท่านถูกส่งตัวไปอยู่ต่างเมืองท่านเต็มใจหรือไม่”
ชายหนุ่มโค้งมุมปากเป็รอยยิ้มเสียดสี เกี่ยวกับเื่การโยกย้ายออกจากเมืองหลวงจริงๆ สินะ
“ข้าเป็เด็กกำพร้าไร้บ้าน ข้างถนนก็เคยนอนมาแล้ว จะกลัวอันใดกับการต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นกันเล่า สิ่งเดียวที่เสียใจก็คือข้ามิอาจอยู่รับใช้ท่านแม่ทัพอย่างที่ตั้งใจได้ก็เท่านั้น”
“ก็หมายความว่าท่านไม่ได้เต็มใจ หากท่านอยากอยู่ที่เมืองหลวงต่อก็ทำได้นี่เ้าคะ” หญิงสาวยิ้มอวดฟันขาวอย่างเ้าเล่ห์
“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นเล่าเ้าคะ! หากท่านไม่อยากไปก็บอกกับท่านพ่อคำเดียวเท่านั้นเองทุกอย่างก็จะเรียบร้อย”
หลินสวินราวกับว่าวที่สายป่านขาดกะทันหัน หัวใจของเขาโบยบินสั่นสะท้านไปหมด ความคิดพลิกตลบไปตลบมาอย่างรวดเร็วเพียงไม่นานก็สงบใจลงได้
“เ้าไม่ได้คิดจะขับไล่ข้าให้พ้นตาเ้าหรอกหรือ?”
“เห้อ..ท่านก็ยังไม่เชื่อคำพูดของข้าอยู่ดี! พี่สวินฟังข้านะ..ข้าขอร้องให้ท่านอยู่คอยปกป้องข้าและดูแลท่านพ่อ ข้าไม่อยากให้ท่านไปไหน ได้ยินชัดเจนหรือยังเ้าคะ”
ชาติก่อนหลินสวินถูกส่งตัวไปต่างเมืองหลังการทดสอบสิ้นสุด ส่วนนางก็มีเหตุให้ต้องรีบแต่งเข้าสกุลฟู่ทำให้บิดาต้องอยู่ในจวนเพียงลำพังจนเกิดเื่ขึ้น
หากชาตินี้นางหลีกเลี่ยงการแต่งงานออกไปไม่ได้ มีหลินสวินอยู่ในจวนอีกคนนางก็วางใจ ครั้งก่อนก็เป็หลินสวินที่หาหลักฐานมาโต้แย้งจนบิดาพ้นผิดได้ ชาตินี้นางมั่นใจว่าหลินสวินจะพบพิรุธก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ลอบวางยางพิษท่านทูตต่างแคว้น
3K
