“โอ๊ย!! มายก๊อด!!! ยัยถั่วงอกเล่นอะไรล่ะนี่ เหม็นชะมัด เฮ้ยู!!! กินควายตายทั้งตัวเข้าไปด้วยหรือไงนะ เอ้า!!! นอนตรงนี้ล่ะ”
กระนั้นเขาก็ออกปากร้องออกมา อีกมือก็บีบจมูก ก่อนจะนำร่างเล็กลงไปวางบนเตียงด้วยอาการหัวเสีย แล้วรีบเผ่นไปหาห้องตัวเอง ถอดเสื้อผ้าออกอาบน้ำล้างตัวโดยด่วน
ว่าจะล้มตัวลงนอนแล้วด้วยซ้ำ ดีที่ยังมีสามัญสำนึกอยู่ จึงเดินกลับมาอีกรอบ ก็เห็นร่างเล็กหลับเป็ตาย ผมยาวกระเซอะกระเซิงปิดหน้าปิดตาจนแทบมองไม่เห็น
ชุดคอวีคว้านลึกเผยให้เห็นเนินอกเต่งตึงขาวๆ อวบๆ วับๆ แวมๆ ออกมายั่วน้ำลายเสือป่าอย่างเขาเชียว มองไล่ลงไปตามเอวคอดกิ่วที่ชายกระโปรงสั้นร่นขึ้นจนเกือบจะถึงเอว
ดีหน่อยมีกางเกงขาสั้นสีดำใส่ไว้ ไม่งั้นเขาคงได้เห็นอะไรต่อมิอะไรไปแล้ว กระนั้นเรียวขาขาวนวลเนียนก็ไม่อาจหลบหลีกสายตาคู่คมไปได้
“โอ้มายก้อด!!! จะเกิดอะไรขึ้นนี่ถ้าคนที่พาเธอมาไม่ใช่ฉัน ยัยถั่วงอกเอ๊ย!!!”
ใจจริงอยากจะหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้ เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ แต่คิดอีกทีไม่เอาดีกว่า เพราะนั่นจะเป็การทรมานอวัยวะส่วนล่างของตัวเองที่แตกตื่นอยู่มากไปหน่อย มาถึงวินาทีนี้ทำให้เข้าใจได้อย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมผู้หญิงมักจะถูกข่มขืนเวลาเมาไม่รู้เนื้อรู้ตัว ‘ก็เ้าหล่อนแต่งตัวยั่วซะเหลือเกิน’
แต่ไม่ใช่เขา เพราะมีความเป็สุภาพบุรุษมากพอ หากฝ่ายหญิงไม่เต็มอกเต็มใจไม่มีทางที่จะใช้กำลังเด็ดขาด หรือจะพูดให้ถูก ถ้าเขาคิดจะฟันสาวไหนสักคน จะไม่ต้องไม่ใช่แม่ถั่วงอกนี้แน่
ด้วยเดาไม่ออกว่าหลังจากนั้นแล้ว เขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ที่แน่ๆ เ้าหล่อนคงจะเกลียดเขาหนักกว่าเดิมอีกล้านเท่า ซึ่งเขาจะอยากให้เป็แบบนั้นเลย
คิดได้ดังนั้นเขาจึงตัดใจเดินไปหาผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดตามปากกับแก้มลงไปหาคอเพื่อให้กลิ่นของเก่าจืดจางลง แล้วดึงผ้าห่มมาปิดขาขาวๆ กับร่างเล็กๆ เอาไว้
ก่อนจะลงมือทำความสะอาดพื้นห้อง เพราะทนกลิ่นไม่ได้ ถึงได้เดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนด้วยความง่วง แถมเวลาปาเข้าไปตีสามกว่าๆ แล้ว
เสียงเข็มยาววิ่งไล่เข็มสั้นดัง ‘ซ๊วบซ๊าบ ซ๊วบซ๊าบ ซ๊วบซ๊าบ’
แข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้อง แล้วค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปในโสตประสาทคนหลับลึกหลับยาวมาั้แ่เมื่อคืนนี้ช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวไปมา
แล้วลืมตาในที่สุด ไม่นานทั้งร่างก็ดีดขึ้นนั่ง เมื่อรู้แน่แท้แล้วว่าไม่ได้นอนอยู่ในห้องอันคุ้นเคยของตัวเอง อาการปวดหัวหนึบๆ ก็เกิดขึ้นทันที
เมื่อพยายามคิดทบทวนว่ามาอยู่นี่ได้ยังไง จำได้แค่ว่าถูกคุณชายเนี้ยบยัดใส่รถแล้วต่อปากต่อคำกัน จากนั้นทุกอย่างก็มืดมิด แม้จะมั่นใจว่าตัวเองปลอดภัยจากลูกชายเ้านาย
แต่เพื่อความแน่ใจก็ขอให้ได้สำรวจเรือนร่างก่อน เมื่อพบว่าปกติดีแล้ว จึงค่อยๆ ลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูอย่างแ่เบาที่สุด
ทว่าเ้าคนนั่งทำงานอยู่ก็รู้และหันมาจ้องอยู่เป็นานจนร่างผอมเล็กยืนหนีบขาขาวเข้าหากันด้วยความเขินอายในกระโปรงอันสั้นจู๋ แต่เขาก็มองไม่วางตา
แถมลุกจากเก้าอี้เดินตรงมาหาอย่างตั้งใจ ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจั้แ่หัวจรดเท้า จนมือบางต้องดึงชายกระโปรงผ้ายืดลงให้ต่ำลงไปปิดขาอย่างคนขาดความมั่นใจขึ้นมาทันที
“อะไรดลใจให้ยัยถั่วงอกใส่ชุดนี้เข้าไปได้นะ ไม่อยากคิดว่าถ้าคุณแม่มาเห็นจะทำหน้าเหลอแค่ไหน”
อดบ่นน้อยๆ และตีสีหน้าไม่ชอบใจออกมาไม่ได้จริงๆ
“นี่คุณ! อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะ ไม่งั้นได้เห็นดีกันแน่”
เมื่อทนไม่ไหว เ้าของผมยาวลอนใหญ่และยุ่งเหยิงถึงกับแหวใส่อย่างไม่เกรงใจในทันที เพราะเกลียดฉายาที่เขาตั้งให้เข้าไส้ก็ว่าได้ เกลียดมาั้แ่เด็กๆ แล้ว และไม่อยากได้ยินเขาเรียกอย่างนี้อีกตลอดชีวิต
“อุ๊บ! อารมณ์บูดแต่เช้าแฮะ โอเคๆ ไม่เรียกก็ได้”
ชายหนุ่มยกมือสองข้างขึ้นทำท่าทางเป็เชิงยอมแพ้ อีกคนถึงได้สีหน้าดีขึ้นหน่อย แต่ก็ดีได้ไม่นาน เมื่อเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ๆ หัวฟูๆ ทำท่าทำทางสูดดมแรงๆ ออกมาพร้อมกับย่นจมูก
“โอ้มายก๊อด!!! กลิ่นเหลือรับทานยิ่งกว่าถั่วงอกเน่าอีกแน่ะ ไปอาบน้ำให้ตัวหายเหม็นก่อนดีกว่านะ ในห้องมีผ้าเช็ดตัวกับเสื้อคลุม เดี๋ยวผมจะลงไปดูว่าแถวนี้มีอะไรให้คุณเปลี่ยนบ้าง”
คนยืนพิงประตูอยู่ออกอาการโล่งอกเมื่อเขาออกไปได้ เลยมีเวลาสำรวจตัวเองด้วยจมูกกลิ่นของเก่าโชยมาไม่น้อย ยิ่งตามยุ่งๆ ด้วยเหม็นอย่าบอกใครเมื่อมือรวบกำขึ้นมาดม
“อี๋ อี๋ อี๋ อี๋ ถั่วงอกเน่าชัดๆ”
เท่านั้นล่ะ ร่างผอมบางก็แทบจะเหาะเข้าห้องน้ำเลยทีเดียว กว่าจะเสร็จกินเวลาครึ่งชั่วโมงถึงได้ออกมาพร้อมเสื้อคลุมกับผ้าขนหนูเช็ดผมไปมาระหว่างเดินออกจากห้องน้ำ ไม่ทันได้ก้าวไปไหนประตูห้องก็เปิดผัวะออกด้วยเ้าของร่างสูงแล้ว
“ว๊าย!!!”
ใจนต้องร้องออกมาสุดเสียง
“อุ๊บ!!! ซอรี่ๆ ผมไม่คิดว่าคุณจะอาบน้ำเสร็จเร็วอย่างนี้ ะปกติสาวของผมอาบทีจะใช้เวลาเป็ชั่วโมงๆ กว่าจะออกจากห้องน้ำได้ แต่ก็อย่างว่าอะนะ คนสวยๆ ก็ต้องพิถีพิถันมากหน่อย ใครจะไปเหมือนถั่วงอกล่ะ”
จิณณวัตรยิ้มกว้างด้วยความขำ แต่ก็ยื่นถุงเสื้อผ้าให้คนตรงหน้า แล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็ว และเร็วจนอีกคนไม่ทันได้ชักสีหน้าบึ้งๆ ใส่ด้วยซ้ำ และยิ่งบึ้งขึ้นอีกเมื่อเปิดดูในถุง มีกางเกงขาสั้นจู๋ เสื้อยืดพอดีตัว แถมด้วยชั้นในหนึ่งชุด สีชมพูหวานแหว๋วและกะไซส์ได้พอดีเป๊ะ
“คงจะซื้อให้สาวๆ บ่อยล่ะสิท่าถึงได้กะถูกนัก”
จนอดบ่นไม่ได้ แต่ก็รีบใส่อย่างรวดเร็ว เพราะอยากจะไปจากฮาเร็มของเขาโดยเร็วไม่แพ้กัน
“เฮ่ๆ ๆ ได้ไงล่ะ! คุณต้องเลี้ยงมื้อเที่ยงผมเป็การตอบแทนที่แบกคุณมาจากผับเมื่อคืนนี้ก่อน ไม่งั้นผมจะแบล็กเมล์คุณด้วยการเอาไปเมาส์ให้ทุกคนในบ้านฟังว่าคนเมาปลิ้นขนาดไหน และก็อย่าหวังว่าผมจะปล่อยคุณนั่งแท็กซี่กลับด้วยการใส่เสื้อผ้าแบบนี้นะ”
พอแจ้งความจำนงต่อเขาแล้วก็ถูกลำเลิกบุญคุณขึ้นมาทันที
‘ลูกไม้หล่นใต้ต้นเชียวนะ นิดๆ หน่อยๆ ก็ยกเอามาเป็บุญคุณหมด’
แต่ก็เป็เพียงการบ่นในใจคนเดียวเท่านั้น เพราะสาวกางเกงสั้นรู้ดีว่าลองเขาได้ตั้งมั่นขนาดนี้ มีหรือจะขัดได้ อีกทั้งก็อยากจะกลับๆ ออกไปให้เร็วที่สุด แต่ก็ยังอยากจะบ่นใส่หน้าเขาอยู่ดี
“อ้าว! ก็คุณซื้อแบบนี้มาทำไมล่ะ”
“ก็เพราะว่าแถวนี้มีแต่แบบนี้ขายน่ะสิ ช่างเถอะใส่ชั่วคราวแค่นั้น ถึงห้องแล้วคุณก็ค่อยเปลี่ยนสิ ว่าแต่ตกลงตามที่ผมขอใช่มั้ย ผมจะได้เตรียมตัว หิวจะแย่ละ”
จิณณวัตรไม่ได้มีท่าทีว่าจะรั้งรอคำตอบจากปากบางเลยสักนิดก็ลุกไปหันหากุญแจรถแล้ว
“ก็ได้ๆ แค่นี้ทำเป็ทวงบุญคุณ”
จึงจำใจยอมรับปากแล้วเดินตามเ้าเขาออกไป แถมกลายเป็เป้าสายตาให้คนเดินไปมาในล็อบบี้คอนโดไฮโซหรูหรามองไปตามๆ กันกับความสั้นของกางเกง
เผลอๆ ก็อาจจะเหมาว่าเธอเป็ไก่ที่เขาหิ้วมาเมื่อคืนด้วยกระมัง และเขาก็ไม่ชอบใจเอาเสียเลยกับสายตาคนเ่าั้ เลยรีบจูงมือบางให้รีบเดินออกไปหารถโดยเร็ว
“หมายความว่าไงที่คุณจะไม่ไปนั่งกินในร้านแต่จะไปคอนโดฉันแทน”
ดวงหน้าสวยหันขวับทันทีเมื่อเขาแจ้งความประสงค์จะไปกินข้าวที่ไหน
“ก็หมายความว่าผมไม่อยากเห็นคุณกลายเป็เป้าสายตาให้คนมองขา หรือมองอะไรต่อมิอะไรอีกแล้วน่ะสิ หรือว่าชอบ ผมจะได้พาไปเดินย่านชุมชนให้รู้แล้วรู้รอดไป”
เขาแหย่ไปด้วยควบคู่กับขับรถออกจากที่จอดช้าๆ และเมื่อเห็นคนข้างๆ เงียบ เลยทึกทักเอาว่าคงจะยอมตามคำขอแล้ว จึงหันไปเร่งความเร็วรถ
“เอ้า! บอกทางไปคอนโดคุณมาสิ เร็วเข้า นี่จะบ่ายโมงแล้วนะ ผมหิว คนอะไรขี้เซานอนไม่รู้จักตื่น ทำไมไม่เอาอย่างผมล่ะ เที่ยวดึกแต่ไม่เสียการเสียงานน่ะ ริจะเป็นักท่องราตรี เจอเหล้าไม่กี่อมก็เมาไม่รู้เนื้อรู้ตัว”
“คุณจะบ่นไปอีกนานมั้ย เลี้ยวขวาแล้วตรงไป”
ปากบางจำเป็ต้องขยับบอกด้วยท่าทีรำคาญไม่น้อยกับการบ่นประหนึ่งเป็ผู้ปกครองก็ไม่ปาน
+++++
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
201
