ไม่มียังไม่ได้คิด

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอเผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อย แกคิดว่าจะหนีพ้นหรือไง"

เสียงที่น่าสะพรึงกลัวดังขึ้นทำให้เคนตกใจแล้วหยุดทุกอย่างและ มองไปที่ควันตรงหน้าที่เกิดจากการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่มากที่เคนได้ทำไว้ และเคนก็เห็นดวงตาของสัตว์ร้ายที่จ้องเขากลับมา พร้อมกับเหวียงขวานที่เรืองรองไปด้วยไฟในมือทีเดียว ควันที่เคยมืดฟ้ามัวดินในแทบนั้น ถูกลมหอบใหญ่ที่เกิดจากการเหวียงขวานพัดจนหายไปทั้งหมด 

"ชิบหาย"

เคนสบทออกมาและออกวิ่งโดยไม่คิดทันที แต่มีหรือพวกมนุษย์ถ้ำจะปล่อยเคนไปง่ายๆ มีมนุษย์ถ้ำที่สามารถใช้เวทได้เดินออกมาและร่ายคาถาออกมา เพียงไม่กี่ประโยคก็ควบคุม รากของต้นไม้รอบๆ ให้ขยับราวกับมีชีวิตและพุ่งตรงไปหาเคนทันที

เคนที่รู้สึกว่ามีอะไรตามหลังมาจึงหันไปมอง'เชี้ยละ' เคนได้แต่สบทในใจเท่านั้นและหันกับมาหยิบปืนพกคู่ในและหันกลับมายิงรากไม้ที่ตามมาส่วนใหญ่ไปในทันทีส่วนรากไม้ที่เคนไม่สามารถที่จะยิงได้ทันนั้น เคนก็กระโดดหลบไปทางด้านข้างและหยิบมีดขึ้นมาตัดรากไม้ที่เหลือจนขาดทั้งหมด แต่ในขณะที่เคนจะวิ่งต่อนั้นมีรากไม้อีกหนึ่งมุดมาทางใต้ดิน มัดขาทั้งสองของเคนจนแน่น เคนจึงหยิบปืนคู่ใจหวังจะยิงรากไม้ให้ขาด แต่อยู่ๆ รากไม้พวกนั้นก็มีหนามแทงทะลุเข้าไปข้างในขาของเคนทันที

อ๊ก!!

เคนเกือบจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแต่เคนก็อดทนเอาไว้กลัวว่าถ้าเปอร์เซียได้ยินแล้วจะตามเข้ามาโดน จับทั้งคู่แต่การกระทำของเคนเหมือนกับทำให้อสุราเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง ทำให้อสุราเดินเข้าไปหาหัวหน้าของอสุราและ พูดอะไรบางอย่างกับหัวหน้าของเขา หลังจากที่ตัวหัวหน้าได้ฟังแล้วเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ และพูดขึ้น

"หืม....ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าเผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อยอสุราบอกว่าเจ้าคือนักรบที่แท้จริงงั้นหรอ งั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าถามคำถามได้ 3 คำถามก่อนตาย"

เคนตกใจและสงสัยเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามอนสเตอร์จะพูดได้ด้วยก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าเขาหูฝาดหรือได้ยินอะไรผิดไปซะอีก หลังจากที่เคนเงียบไปพักนึงพวกมนุษย์ถ้ำมันยังคงรอเคนและเงียบรอฟังคำถามอย่างตั่งใจ เคนทำหน้างง 'นี้กูไปเป็นนักรบที่แท้จริงตอนไหนวะ อ่าชั่งแม่งถามไปก่อนอย่าลืมว่าเราต้องถ่วงเวลา'

"เอ่อ....ก่อนที่จะเริ่มถาม เรามาแลกเปลี่ยนกันข้อมูลสักนิดก่อนที่จะเข้าเรื่องได้ไหม?"

เคนพูดและมองหน้าผู้นำของฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว

"ได้"

"งั้นเริ่มจากผมก่อนแล้วกัน ผมชื่อ เคน ผมเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษที่มาจากหนึ่งในองค์กรลับของโลกที่มีอยู่เพื่อการปกป้องมนุษย์ชาติให้พ้นภัย ตาคุณ"

เคนพยายามกดความรู้สึกเจ็บไว้จนเหงื่อไหลออกมาเต็มหน้าไปหมด และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งมาก

"ข้าคือหนึ่งในผู้นำการทำลายล้างมนุษย์และเผ่าพันธ์ุต่างๆที่ได้รับคำสั่งโดยตรงจากท่านผู้นั้น ชื่อของข้า เผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อยอย่างเจ้าไม่ควรรู้ และพูดบอกตรงๆ เผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อยอย่างมนุษย์นั้น พวกข้าได้ฆ่าล้างมาแล้วไม่เว้นแม้เด็กแต่ผู้หญิงของพวกเจ้าข้าได้สั่งให้ทหารข้าทำบางอย่างเพื่อเพิ่มกองทัพของข้า เข้าเรื่องคำถามได้แล้ว"

ผู้นำเผ่าพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความหมาย

"..."

กรอดดดด

เคนเปลี่ยนสีหน้าทันใดเพราะเคนนั้นรู้ว่ามันหมายถึงอะไร ก็ทำได้แค่กัดฟันด้วยควมโมโหอย่างสุดขีดเท่านั้นไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเป้าหมายของเขาตอนนี้คือการถ่วงเวลา สายตาของเคนดุดันขึ้นอย่างมาก แต่เขายังคงกัดฟันแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ปนด้วยความโกรธอย่างปิดไม่มิด

"งั้นคำถามข้อแรก ทำไมแกถึงไม่กล้าที่จะออกมาจากมิติระดับสูงทำไมต้องแฝงตัวออกมาทางมิติระดับต่ำแบบนี้หรือว่าแกมันตาขาวไม่กล้าสู้กับเผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อยตรงๆ งั้นหรอ"

เคนเริ่มถามคำถามแรก ด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งสุดๆ เท่าที่เขาจะทำได้แต่ด้วยความโมโหที่เต็มเปี่ยนเคนจึงถือโอกาสเหน็บแนม เพื่อเป็นการละบายอารมโมโหของตัวเขาในตอนนี้ออกมาบาง ไม่งั้นคงจะได้อกแตกตายอย่างแน่นอน แต่ทางผู้นำเผ่านั้นดูจะไม่สนใจและยิ้มกลับมาอย่างหยามเหยียดก่อนจะพูดออกมาว่า

"เพราะมันน่ารำคาญยังไงละ อีกอย่างนะยังไงข้าก็คิดว่ายังจะไม่ทำอะไรที่มันใหญ่โตเพราะข้าต้องจัดการกับผู้พิทักษ์ของพวกเจ้าซะก่อน"

"???"

"หืม?....เจ้าไม่รู้งั้นหรอยังไงเจ้าก็จะตายอยู่แล้วงั้นข้าจะใจดีอธิบายให้ฟังปกติแล้ว แต่ละมิติจะมีผู้พิทักษ์อยู่หนึ่งคนและผู้พิทักษ์ก็มีหน้าที่เพื่อปกป้องมิติที่เขาอยู่เพื่อไม่ให้ถูกทำลายหรือบุกรุก โดยปกติแล้วผู้พิทักษ์จะมีพลังที่ไม่ว่าใครก็เทียบไม่ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่พวกมันชอบมีจุดอ่อน แค่จับจุดอ่อนพวกมันไว้ ก็ฆ่าพวกมันได้แล้วอย่างมิติก่อนหน้านี้ ผู้ปกป้องก็มีผู้หญิงคนนึงที่มักจะอยู่ด้วยกันข้าเลย จับผู้หญิงคนนั้นมา แล้วก็'ฆ่ามันให้ตายต่อหน้าผู้พิทักษ์'คนนั้นเลยละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า....จะต้องเห็นหน้ามันตอนนั้น โครตสุดยอดเลยวะ"ผู้นำเผ่าหัวเราะเสียงดังและยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่น่ารังเกียจ"หลังจากนั้นก็ง่ายมาก ต่อให้มีพลังมากแค่ไหนแต่ถ้าจิตใจแตกสลายแล้วละก็"พูดพล่างหยิบก้อนหินขึ้นมาบนมือและบีบมันจนเป็นผง

"แกมันชั่ว และ เหี้ยของเหี้ยจริงๆ"

เคนพูดพลางคิดถึงคนที่น่าจะเป็นไปได้ 'หรือผู้ปกป้องที่มันพูดถึงจะเป็นผู้กล้าหรอ? จากที่มันบอกน่าจะใช่แน่นอน'

"แต่ไม่ว่ายังไง แกมันก็แค่ตาขาวขี้ขลาดไม่กล้าที่จะเจอกับผู้ปกป้องตรงๆ ใช่ไหมละแกมันกระจอกวะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

คำพูดของเคนทำให้ผู้นำเผ่าเปลี่ยนสีหน้าทันที มันมองเคนด้วยสายตาที่โกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัด

"แก ไอเผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้--!"

"มาเริ่มข้อสองกันดีกว่านะ ฉันขอถามว่า....พวกแกตายกันไปเท่าไหร่กับ กับดักที่ฉันทำไว้"

"ระเบิดนั้นฝีมือแกเองงั้นหรอ งั้นเราเลิกตอบคำถามกับแค่นี้ดีกว่า"

ผู้นำเผ่าตัดบทด้วยความโมโหและอับอายที่ถูกดูถูกโดยเผ่าพันธุ์ที่มันมองว่าเป็นผู้ที่อยู่ต่ำกว่าตัวมันเองมันยกขวานขึ้น เตรียมที่จะผ่าลงมา

"หึ...มาได้แค่นี้งั้นหรอ"

เคนพูดขึ้นและหลับตาลง

หวืดดดด

_________________________________________________________________________________________________________