ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

เด็กส่งขนม

           ชิงเถาเตรียมข้าวของทำขนมให้ลูกค้าที่มาสั่งไว้โดยมีลูกมือเป็นคนในบ้านที่ช่วยคนเขาสั่งแบบพิเศษนางก็จะทำให้พิเศษเสียหน่อยแล้วกันปกตินางจะทำเพียงขนมแป้งอบเปล่าๆ ไว้กินกับผลไม้กวนแต่นี่นางจะทำเป็นขนมอบที่มีใส่ต่างๆ แทน เพียงแค่นี้ผู้อื่นก็เห็นความแตกต่างแล้วตกแต่งหน้าตาขนมเสียหน่อย ใช้เหล็กร้อนประทับตราของร้านก็เป็นอันใช้ได้งานนี้พวกนางต้องทำออกมากว่าสองร้อยชิ้น กว่าจะทำเสร็จคงต้องอบกันหลายรอบทีเดียว

“ใช้ได้ไหมขอรับ”หมิงลู่ที่มาช่วยคนอื่นปั้นแป้งใส่ไส้เอ่ยถามออกมาเขาทำมาหลายอันแล้วแต่บางอันมันก็ยังไม่สวยพอ

“ใช้ได้แล้วเก่งจริงๆ เลยน้องชายใครเนี่ย ต่อไปคงทำกินเองได้แล้วมั้ง”ลี่ถิงที่เห็นผลงานของน้องชายจึงพูดชมออกมา

“ของข้าล่ะขอรับ”หมิงเลี่ยนก็ไม่ยอมน้อยหน้ารีบยื่นของตนให้พี่สาวดูเช่นกัน

“หมิงเลี่ยนก็เก่งทำออกมาได้หลายลูกแล้วเชียว”ลี่ถิงรีบชมอีกคนออกมา ก่อนที่พวกเขาจะเกิดน้อยใจกัน การมีน้องๆอายุเท่ากันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากพวกเขาจะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ในท้องพวกเขาก็ยังเป็นคู่แข่งตั้งแต่ในท้องมารดาเช่นกัน

“ถาดนี้เสร็จแล้วใช่ไหม”จิ้นสิงถามออกมา เมื่อได้รับคำยืนยันแล้วจึงยกถาดออกไปเตรียมอบรอบใหม่ทันที

“ตอนนี้กลิ่นในบ้านเราเต็มไปด้วยกลิ่นขนมแป้งอบหอมๆข้าชอบมากเลยขอรับ”หมิงเลี่ยนเอ่ยออกมาเมื่อขนมรอบใหม่ที่พึ่งออกจากเตาส่งกลิ่นเข้ามา

“ใช่ๆหอมกว่าถุงหอมกลิ่นฉุนที่พวกผู้ใหญ่ใช้กันอีก” หมิงลู่เอ่ยออกมาดูเหมือนว่าเขาจะชอบการเปรียบเทียบนักโดยเรื่องของกินจะต้องชนะทุกอย่าง

“ฮ่าๆๆเจ้าไปได้กลิ่นถุงหอมของใครกันรึหมิงลู่” ลี่ถิงได้แต่หัวเราะความคิดน้องชายออกมาคอยดูเถอะโตขึ้นมิใช่ว่าจะเดินตามหญิงสาวที่ห้อยถุงหอมต้อยๆ หรอกนะ

           วันส่งขนมกับลูกค้ารายใหญ่มาถึงพวกนางจะต้องไปส่งเองตามที่ตกลงไว้ จิ้นสิงและบุตรสาวทั้งสองกำลังเดินทางไปส่งขนมกันพวกเขาทำขนมเสร็จเมื่อคืน วันนี้ช่วงสายๆ ก็นำออกไปส่งได้

“ข้านำขนมจากร้านเจี้ยนเฉิงมาส่ง”จิ้นสิงเอ่ยบอกแก่เวรยามหน้าจวนออกไป เมื่อมาถึงด้านหน้าจวนผู้ที่สั่งของแล้ว

“ขนมอะไรข้าไม่เห็นรู้เรื่อง”เวรยามผู้นั้นตอบออกมา จิ้นสิงหน้าเสียไปนิดแล้วทำไมเขาพูดอย่างนี้มิใช่ว่าพวกเขาโดนหลอกหรอกนะถึงจะได้เงินมัดจำมาแล้วแต่ก็เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น

“ไม่รู้ได้อย่างไรก็สาวใช้ของฮูหยินจวนนี้เป็นผู้ไปสั่งกับพวกเรา ให้มาส่งไว้ต้อนรับแขกในงานเลี้ยงน้ำชาวันนี้”ชิงเถาชะโงกหน้าออกมาจากในรถม้าแล้วบอกออกมาแก่เวรยามที่ไม่ยอมให้พวกนางเข้าไป

“แต่ว่ายังไม่มีใครมาแจ้งเรื่องนี้กับพวกข้า”เวรยามผู้นี้ยังยืนยันออกมา เขาจะปล่อยเข้าไปได้ยังไงนี่มันจวนของท่านเจ้ากรมพิธีการเชียวนะ เกิดคนพวกนี้เป็นศัตรูล่ะ เขาแย่แน่ๆ

“ไม่รู้ก็เข้าไปแจ้งสิเจ้าค่ะพวกข้าจะรออยู่ตรงนี้ ถ้าไม่รีบออกมารับ พวกข้าก็จะกลับแล้วเช่นกันขนมพวกนี้ก็ไม่ต้องเอา” ชิงเถาบอกออกมาอีก พวกนางไม่อยากจะคอยนานหรอกนะตอนอยากให้ทำขนมให้ก็ไปหานางถึงจวนเชียวแต่พอเวลาจะรับของก็ไม่แจ้งคนอื่นไว้

“เช่นนั้นรอสักครู่”เวรยามผู้นั้นบอกออกมา แล้วรีบหมุนกลับเข้าไปในจวนใหญ่ทันที

“นานแล้วนะเจ้าคะยังไม่เห็นมีใครออกมาอีก”ลี่ถิงเอ่ยออกมานี่ก็ผ่านไปจะสองเค่อแล้วยังไม่มีใครออกมาหาพวกนางเลยซักคน ตอนนี้พวกนางยังนั่งอยู่หน้าจวนข้างๆรถม้า

“รออีกสักพักเถอะจวนพวกเขาใหญ่โตอาจจะต้องใช้เวลาเดินไปแจ้งผู้เป็นนาย” จิ้นสิงเอ่ยออกมาเขามองดูแล้วข้างในก็ดูวุ่นวายแต่ก็กว้างใหญ่นัก คงเดินหาคนเจอได้ยาก

 “รออีกสักพักก็พอแล้วนะเจ้าคะ นี่ก็นานแล้วเมื่อคืนเราก็ต้องเร่งทำขนมกันค่อนคืน วันนี้ยังต้องมารออีกเราควรต้องได้กลับไปพักผ่อนด้วยซ้ำยังไงขนมพวกนี้เราก็ยังมีที่ให้ได้ขายอยู่ดีเจ้าค่ะ เอาไปวางขายในร้านเราไม่นานข้าว่าต้องขายหมดแน่นอน” ชิงเถากล่าวออกมาให้ทั้งสองไม่ต้องกังวลในเรื่องนี้

“เอาเช่นที่ลูกว่าก็ได้นี่ก็ใกล้เวลางานเลี้ยงที่หญิงผู้นั้นบอกแล้ว อีกสักหน่อยแขกเหรื่อก็คงจะมากันแล้วถ้าพวกเขาไม่รีบออกมารับขนมไปจัดเตรียมก็แสดงว่ามีขนมอื่นไว้รอแล้ว”จิ้นสิงเอ่ยสรุปออกมา

           พวกเขานั่งรอไปอีกไม่ถึงหนึ่งเค่อก็เริ่มทีแขกสตรีผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงเริ่มทยอยกันมาแล้วแต่คนในจวนล่ะยังไม่เห็นออกมารับของเลย

“แขกก็มากันแล้วพ่อว่าเรากลับกันเถอะ” จิ้นสิงบอกลูกๆ ออกมาพวกนางจึงเตรียมจะกลับขึ้นไปบนรถม้าเพื่อจะกลับกันแล้วแต่ต้องหยุดเมื่อมีเสียงเรียกมาก่อน

“เดี๋ยวก่อนๆ นายท่านอย่าพึ่งกลับเจ้าค่ะ”หญิงผู้ที่เป็นคนไปสั่งขนมกับพวกนางร้องเรียกไว้เสียก่อน นางรีบเดินออกมาหาพวกนางเมื่อเห็นว่าพวกนางกำลังจะกลับแล้ว

“ข้านึกว่าท่านจะหลอกพวกข้าเสียแล้ว”จิ้นสิงกล่าวออกมาเมื่อนางเดินมาถึง

“ไม่ๆไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ ข้าเพียงต้องดูแลการแต่งกายของฮูหยินอยู่ส่วนเวรยามที่เข้าไปแจ้งก็ฝากผู้อื่นมาอีกทีกว่าข้าจะรู้จะนึกขึ้นได้ก็ต้องรีบออกไปนี่ล่ะเจ้าค่ะ” หญิงผู้นั้นตอบพวกเขาออกมาซึ่งก็เป็นตามที่นางพูดนางทำหลายอย่างเองเพื่อให้ผู้เป็นนายพอใจจึงมีเรื่องที่หลงลืมไปบ้าง

“ถ้าเช่นนั้นก็รีบมายกขนมเข้าไปเถอะเจ้าค่ะแขกก็เริ่มมากันแล้ว เดี๋ยวพวกท่านจะถูกมองไม่ดี” ชิงเถาเอ่ยออกมาเมื่อนางมาแล้วก็ควรจะรีบรับของไปได้แล้วแขกมาแล้วเดี๋ยวไม่มีของต้อนรับแขกกันพอดี

“ได้ๆพวกเจ้ามาช่วยข้ายกเข้าไปหน่อย” นางหันไปเรียบเวรยามให้เข้ามาช่วยยก แต่ก็ยังมีเหลืออีกจนชิงเถาและพี่สาวอาสายกเข้าไปช่วยเพราะยังไงนางก็ต้องเข้าไปเก็บค่าขนมที่เหลืออยู่แล้ว ส่วนบิดานั้นคงต้องรออยู่ด้านนอกไปก่อนชายแปลกหน้าเข้าไปในจวนที่มีสตรีเยอะๆ คงไม่เหมาะนัก

“ท่านพ่อรอไม่นานเจ้าค่ะพวกข้าจะรีบออกมา” ชิงเถาหันไปบอกบิดาแล้วรีบตามเข้าไปในจวน

           ด้านในจวนใหญ่ของท่านเจ้ากรมพิธีการนั้นใหญ่สมกับตำแหน่งจริงๆดูเหมือนจะใหญ่กว่าจวนที่พวกนางเคยอยู่ตอนเป็นบ่าวเสียอีกพวกนางเดินตามคนอื่นมาเรื่อยๆจนจึงกลางจวนที่เป็นเรือนรับรองมองดูแล้วหากเป็นหน้าร้อนก็คงเป็นเรือนที่ล้อมรอบไปด้วยดอกไม้นานาพรรณแต่ตอนนี้ที่พื้นยังมีหิมะหลงเหลืออยู่ก็ดูสวยงามไปอีกแบบพวกนางช่วยกันยกขนมกันเข้ามาถึงห้องครัวของเรือนรับรองที่จัดงานนี้บ่าวรับใช้ก็รีบทำงานกันให้วุ่น เนื่องด้วยแขกเริ่มมากันแล้วพวกนางจะต้องทำทุกอย่างให้สมบูรณ์เรียบร้อยไม่ให้ขายหน้าแขก เหมือนดังขนมที่พึ่งมาพวกเขาจะต้องรีบจัดใส่จานเตรียมไว้

“เร็วๆเข้ารีบจัดขนมให้เรียบร้อย” สตรีสูงวัยผู้หนึ่งพูดออกมาให้เร่งมือทำงาน

“พวกเจ้าสองคนจะไปไหนอยู่นี่แล้วรีบทำงานเร็วเข้า”นางหันมามองเห็นชิงเถากับพี่สาวที่ยืนอยู่ จริงๆ พวกนางกำลังจะเดินตามหญิงที่สั่งขนมออกไปแล้วแต่ก็โดนเสียงดังๆนี้เรียกตัวไว้เสียก่อน

"เอ่อพวกข้าไม่” ชิงเถาที่จะปฏิเสธออกมาก็โดนขัดขึ้นเสียก่อน

“ยังยืนอยู่อีกมาช่วยทำเร็วเข้า” นางยังร้องตะโกนใส่พวกชิงเถาอีก