ลมหนาวแห่งแดนอุดรพัดกระโชกแรงจนหน้าต่างเกี้ยวสีแดงสั่นพั่บๆ ทว่าภายในเกี้ยวที่เดินทางรอนแรมมาเจ็ดวันเต็มกลับร้อนระอุราวกับซ่อนเตาอบไว้ใต้เบาะ!
"ซี๊ดดด... ร้อน... ร้อนโว้ยยย!"
จี้ฉางเซิง (หรืออดีตเชฟวรุต) นั่งบิดตัวไปมา เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก ใบหน้าที่เคยขาวซีดเป็กระดาษตอนนี้แดงแปร๊ดลามไปถึงใบหู ลมหายใจพ่นออกมาแต่ละทีแทบจะมีควันไฟติดมาด้วย
สาเหตุไม่ได้มาจากฮีตเตอร์ในเกี้ยว แต่มาจาก 'ซุปกระดูกหมูตุ๋นโสม ตังกุย เขากวางอ่อน และกระเทียมโทนสกัดเข้มข้น ตำรับเชฟวรุตัผงาดฟ้า' ที่เขาบังคับให้องครักษ์ต้มให้กินแทนน้ำเปล่ามาตลอดทางต่างหาก!
ในฐานะเชฟ ซุปหม้อนี้คือยาโด๊ปชั้นยอด! มันกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตจนร่างกายปวกเปียกของจี้ฉางเซิงเกิดอาการ 'ปึ๋งปั๋ง' ซู่ซ่า คึกคักดั่งม้าศึกที่พร้อมทะยานลงสนามรบ!
ตึกๆๆ ... ปู๊น~
เสียงกลองและแตรดังขึ้นด้านนอก ขบวนเกี้ยวเดินทางมาถึง 'จวนแม่ทัพแดนเหนือ' แล้ว!
"คุณชายจี้ ถึงแล้วขอรับ เชิญลงจากเกี้ยว" เสียงทุ้มห้าวของเติ้งสือดังขึ้นพร้อมกับม่านเกี้ยวที่ถูกเลิกออก
ลมหนาวปะทะหน้าวูบหนึ่ง แต่มันกลับดับความร้อนของัผงาดฟ้าไม่ได้เลย! ชายหนุ่มสูดหายใจลึกเพื่อกดอาการ 'ยืนตรงเคารพธงชาติ' ที่ตรงแด่วอยู่ภายใต้ชุดมงคลสีแดงอย่างสุดความสามารถ เขาก้าวลงจากเกี้ยวด้วยขาสั่นพั่บๆ ... ไม่ใช่เพราะอ่อนแอ แต่เพราะพลังงานมันล้นเหลือเว้ย!
จวนแม่ทัพใหญ่โตโอ่อ่าและขึงขังสุดๆ ทหารยามสองข้างทางยืนถือหอกตัวตรงแหน่ว หน้าตาดุดันพร้อมแทงทุกคนที่ขวางหน้า
ที่แปลกคือ... แม้เกี้ยวเ้าบ่าวจะมาถึง แต่ที่นี่กลับเงียบกริบ ไม่มีเสียงหัวเราะยินดี ไม่มีญาติมิตรต้อนรับ มีแค่โคมแดงแปะอักษร 'มงคลคู่' สองดวงหน้าประตูที่พอบอกได้ว่าบ้านนี้มีงานแต่ง
"เชิญคุณชายจี้เข้าห้องหอขอรับ ท่านแม่ทัพกำลังจัดการภารกิจที่ค่ายทหาร อีกสักครู่จะตามไป" พ่อบ้านหน้าดุเดินมารับ่ต่อ น้ำเสียงดุดันประหนึ่งคุมนักโทษเข้าแดนปะา
ฉางเซิงพยักหน้าหงึกๆ เดินตามไปตามระเบียงที่เงียบสงัด ในหัวจินตนาการภาพ 'ท่านแม่ทัพอสูร' ที่กำลังจะเจอ... สูงแปดเชียะ กินคนสดๆ หน้าเป็ั์ขมูขี... เอาวะ! กอริลล่าก็กอริลล่าสิ! โสดมาสิบปี ตอนนี้โสมตังกุยเดือดพล่านจนต้องหาที่ระบายแล้ว!
ห้องหอตกแต่งเรียบง่ายผิดวิสัย มีแค่เตียงไม้ปูผ้าแพรแดง เทียนมงคลสลัวๆ และโต๊ะน้ำชา
ฉางเซิงนั่งแหมะลงขอบเตียง มือซีดๆ กำเข้าหากันแน่น พยายามซ้อมบทในหัว "ข้าคือจี้ฉางเซิง สามีของท่าน คืนนี้ข้าจะเป็ผู้นำเอง!" ...ไม่ๆ แข็งกระด้างไป เดี๋ยวั์โมโหหักคอเอา "ท่านแม่ทัพ วันนี้ท่านเหนื่อยมามากแล้ว ให้สามีผู้นี้ช่วยปรนนิบัติเถอะนะ" พร้อมยักคิ้วหนึ่งที... เออ! ประโยคนี้แหละ พระเอกซีรีส์สุดๆ!
ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงฝีเท้าหนักแน่นสม่ำเสมอดังขึ้นนอกระเบียง ทุกย่างก้าวแฝงพลังอำนาจที่กดทับจนบรรยากาศหนักอึ้ง ฉางเซิงสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นจังหวะสามช่า รีบยืดหลังตรง ปั้นหน้าหล่อเข้มรอรับแขก
แอ๊ด...
ประตูถูกผลักออกช้าๆ ลมหนาวพัดโชยมาพร้อมกลิ่นหอมเย็นๆ คล้ายใบไผ่ผสมกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ
ร่างสูงโปร่งในชุดมงคลแดงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา รูปร่างสูงกว่าฉางเซิงเล็กน้อย ไหล่ผึ่งผาย แผ่นหลังตั้งตรงสง่า แม้อยู่ในชุดเ้าสาว แต่วิธีการเดินกลับทะมัดทะแมงเต็มไปด้วยออร่านักรบ บนศีรษะไม่มีมงกุฎหงส์ มีเพียงผ้าคลุมหน้าสีแดงบดบังใบหน้า
ฉางเซิงกลืนน้ำลายเอื้อก... เอาวะ ั์มาแล้ว... แต่เดี๋ยวนะ รูปร่างไม่เห็นอ้วนเป็หมีควายอย่างข่าวลือเลยนี่หว่า หุ่นเพรียวสมส่วนโคตรๆ!
ร่างนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าเขา นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่มือเรียวซึ่งสวม 'ถุงมือหนังครึ่งซีก' (ใครมันใส่ถุงมือหนังเข้าห้องหอวะ!) จะเอื้อมขึ้นจับชายผ้าคลุมหน้าตัวเอง
"ข้าไม่ชอบพิธีรีตอง ผ้าคลุมนี่เกะกะสายตา ข้าเปิดเอง"
เสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ แหบพร่านิดๆ แต่โคตรทรงพลัง ฟังแล้วขนลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลัง!
พรึ่บ!
ผ้าคลุมแดงถูกสะบัดทิ้งลงพื้นอย่างไร้เยื่อใย!
จี้ฉางเซิงที่เตรียมใจเผชิญอสูรร้ายถึงกับเบิกตาอ้าปากค้าง!
เบื้องหน้าเขาไม่มีั์ขมูขี ไม่มีกอริลล่ากินคน! มีเพียงสตรีวัยยี่สิบต้นๆ ที่งดงามจนเขาเสียอาการ!
ใบหน้ารูปไข่ คางเรียวคมกริบ คิ้วเข้มพาดเฉียงดุจกระบี่ ริมฝีปากอิ่มตัดกับผิวกร้านแดดนิดๆ ดวงตาหงส์ดำขลับดูลึกลับและเย็นเยียบราวน้ำแข็ง นางไม่ได้สวยหวานบอบบาง แต่สวยแบบอันตราย สวยดุ สวยแบบะโว่า 'ถ้ามึงหือ กูฟันคอขาด!'
เชี่ยยย... นี่มันฮัวมู่หลานเวอร์ชันหุ่นแซ่บสายฝอชัดๆ! โคตรสเปก! สเปกแบบให้เตะก้านคอหักตายก็ยอม!
ิญญาเชฟที่ชอบสาวเท่ถึงกับสติหลุด เืกำเดาแทบพุ่ง! ฮอร์โมนที่โด๊ปมาเดือดปุดๆ ยิ่งกว่าซุปวากิวที่เพิ่งะเิไป เขาแอบเหล่ตามองหุ่นใต้ชุดมงคล... เอวคอดกริบแต่แข็งแรงแบบยิมเกิร์ล ส่วนหน้าอกหน้าใจก็... อะแฮ่ม! ไม่ธรรมดาเว้ย!
"มองพอหรือยัง"
เสียงทุ้มดุๆ ตัดจังหวะแทะโลม ชิงเยว่ขมวดคิ้วมองสามีที่หน้าแดงแปร๊ดจ้องนางตาเยิ้ม
"เ้าคือจี้ฉางเซิง? คุณชายสามที่ป่วยกระอักเืคนนั้นรึ?"
"ข…ข้าเอง!" ฉางเซิงเด้งลุกพรวด กะจะยืดอกโชว์แมน แต่ลืมไปว่าเตี้ยกว่าเมียไปสามเซน! "ข้าคือจี้ฉางเซิง สามีท่าน! ข้าไม่ได้ขี้โรคแล้วนะ ข้าแข็งแรงมาก! ดูสิ!"
เขาเบ่งกล้ามแขน (ที่มีแต่กระดูกกับหนัง) โชว์
ชิงเยว่ปรายตามองแขนลีบๆ นั่น ก่อนถอนหายใจยาวพรืดอย่างเหนื่อยหน่าย "แขนเ้าสั่นเป็ลูกนก... นั่งลงเถอะ ข้าไม่อยากให้ตระกูลจี้หาว่าข้าทำกระดูกเ้าหักั้แ่วันแรก"
โดนช็อตฟีลไปหนึ่งดอก!
"ข้าไม่ได้สั่นเพราะอ่อนแอ! ข้าสั่นเพราะพลังงานล้นเหลือต่างหาก!" ฉางเซิงเถียงคอเป็เอ็น "ท่านแม่ทัพ วันนี้ท่านคงเหนื่อยมากแล้ว ปล่อยให้สามีอย่างข้าเป็คนดูแลท่านเถอะ!"
เป๊ะ! พูดตามที่ซ้อมเป๊ะ! พูดจบเขาก็งัดสเต็ปพระเอกซีรีส์ เดินดุ่มๆ เข้าหาชิงเยว่ ยกแขนข้างหนึ่งยันเสาเตียง กะจะกักขังนางไว้ในอ้อมแขนด้วยท่า 'คาเบด้ง' ในตำนาน!
"คืนนี้... ข้าจะเป็ผู้นำเอง ท่านแค่หลับตาพริ้มๆ ก็พอ" เขากดเสียงต่ำเก๊กหล่อ ทำตาหวานเยิ้ม
มู่ชิงเยว่เลิกคิ้ว มองท่อนแขนขาวซีดที่ยันเสาเตียงด้วยแววตาเรียบเฉย
"ข้อมือเ้าตั้งองศาผิดนะ หยูเฉิน" นางเรียกชื่อรองเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ออกแรงกดแบบนั้น เดี๋ยวกระดูกก็เคลื่อนหรอก"
"อย่าเปลี่ยนเื่สิ! ข้ากำลังจะโรแมนติก… อ๊ะ!"
ยังไม่ทันจบประโยค! มู่ชิงเยว่ขยับตัวด้วยความเร็วแสง! นางแค่ปัดแขนเขาเบาๆ (แต่ทำเอาชาไปครึ่งซีก!) ก่อนจะสอดแขนเข้าใต้ข้อพับเข่าเขา ส่วนอีกข้างรวบแผ่นหลังบางๆ ไว้
ฟึ่บ!
ร่างคุณชายจี้ที่เพิ่งทำเท่เมื่อวิที่แล้ว ถูกช้อนตัวลอยหวือขึ้นสู่อากาศใน 'ท่าอุ้มเ้าหญิง' อย่างง่ายดาย ราวกับเขาเป็แค่หมอนข้าง!
"เฮ้ย! ด…เดี๋ยว! ไม่เอาท่านี้! ปล่อยข้าลงนะ!" ฉางเซิงหน้าร้อนฉ่า ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนเมีย
แม่เ้า! ทำไมกล้ามแขนเมียข้ามันแน่นขนาดนี้วะ!
"อย่าดิ้น บอกแล้วว่าเ้าเปราะบาง ออกแรงเดี๋ยวก็กระอักเืหรอก" ชิงเยว่ดุเสียงต่ำ ก่อนเดินไปที่เตียงแล้วโยนสามีตัวน้อยลงบนฟูก
"อั้ก!" ฉางเซิงจุกไปนิด แต่ยังผงกหัวสู้ "ข้าบอกแล้วไงว่าข้าโด๊ปซุปมาแล้ว! ข้าปึ๋งปั๋งมาก! ข้าไม่ได้อ่อน… อุ๊บ!"
คำพูดถูกกลืนหายไป เมื่อร่างสูงโปร่งของมู่ชิงเยว่ตามขึ้นมาทาบทับคร่อมอยู่เหนือร่างเขา!
กลิ่นหอมเย็นโชยเตะจมูก เส้นผมสีดำตกลงมาคลอเคลียข้างแก้ม ดวงตาหงส์ที่เคยเ็ากลับทอประกายอันตรายที่ทำเอาสัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาร้องเตือนภัยขั้นสุด!
"ปึ๋งปั๋งงั้นรึ?" ชิงเยว่ทวนคำ รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมุมปาก "ได้ยินว่าตอนนั่งเกี้ยวมา เ้าลงทุนโยนปิ่นทองทิ้งเพื่อซื้อกระดูกหมูมาต้มซุปบำรุงหยาง... ดูท่าทางเ้าคงอยาก 'ปรนนิบัติ' ข้ามากจริงๆ สินะ"
"ข…ข้า... ข้าเป็บุรุษ หน้าที่นี้ต้องเป็ของข้า..." ฉางเซิงเสียงสั่น พยายามพลิกตัวหนี แต่ดันไปััโดนหน้าท้องแบนราบที่เบียดทับอยู่... เชี่ย! ซิกซ์แพ็กเมียข้าชัดกว่าอนาคตข้าอีก!
"ความกล้าหาญน่าชื่นชม..." มือขวาของชิงเยว่รวบข้อมือทั้งสองข้างของฉางเซิงที่กำลังปัดป่าย แล้วกดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว! เรี่ยวแรงนางมหาศาลจนเขาขยับไม่ได้เลย!
"ในเมื่อร่างกายเ้าอ่อนแอขนาดนี้..." นางโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายจมูกรั้นของคุณชายหน้าหยก "คืนนี้... ให้เป็ ‘หน้าที่’ ข้าแล้วกันนะ"
สิ้นคำประกาศิต! ริมฝีปากนุ่มแต่ดุดันก็ประทับลงมาบดขยี้ริมฝีปากของฉางเซิงอย่างจาบจ้วง!
"อื้อออ!"
ฉางเซิงเบิกตากว้าง ลิ้นร้อนๆ ของนางกวาดต้อนทุกตารางนิ้วอย่างหิวกระหาย รสจูบของมู่ชิงเยว่ไม่ได้อ่อนหวาน แต่มันคือการควบคุม การ และดิบเถื่อนจนสมองเชฟหนุ่มขาวโพลน!
มือซ้ายของชิงเยว่ที่ว่างอยู่ กระชากสายคาดเอวชุดมงคลของเขาออกอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! นิ้วเรียวกร้านสอดเข้าใต้สาบเสื้อ ลูบไล้แผ่นอกขาวซีด ััหยาบกร้านจากมือที่เคยจับแต่ดาบ กลับสร้างความเสียวซ่านจนพลังงานหยางพุ่งพล่านทะลุปรอท!
"อ๊ะ... ช…ชิงเยว่ เดี๋ยว ให้ข้าถอดเสื้อให้ท่านบ้าง..." ฉางเซิงประท้วงเสียงสั่น พยายามยึดมั่นในศักดิ์ศรีการเป็ฝ่ายรุก
"อยู่นิ่งๆ" นางกัดลงบนติ่งหูเบาๆ จนเขาสะดุ้งเฮือก "ถ้าเ้าดิ้น ข้ากลัวว่าจะเผลอทำซี่โครงเ้าหัก ปล่อยให้ข้าจัดการเอง"
"แต่ข้า... อ๊ากกกก~!! ด…เดี๋ยวก่อนนน ข้ายังไม่พร้อมมม!"
คำประท้วงของอดีตเชฟหนุ่มกลายเป็เสียงร้องลั่นห้องหอ เมื่อท่านแม่ทัพรุกคืบปลดเปลื้องเสื้อผ้าชิ้นต่อไปอย่างไม่ปรานี!
ซุปโด๊ปัผงาดที่อุตส่าห์ตั้งใจกินมาเพื่อเป็ฝ่ายรุก บัดนี้... กลับทำให้เขากลายเป็ลูกไก่หน้าหยกที่พร้อมจะถูกเมียกลืนกินลงท้องโดยสมบูรณ์!
125
