Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        “ไปเถอะ” เซี่ยเจิงตบที่หลังของชวีเสี่ยวปอเบาๆ สองครั้ง“เดี๋ยวเก็บเนื้อแกะเอาไว้ให้ ถึงยังไงก็วิ่งหนีไปไหนไม่ได้อยู่ดี”

       “งั้นฉันจะกินโลครึ่ง” ชวีเสี่ยวปอสูดหายใจเข้าจมูก คำปลอบใจของเซี่ยเจิงได้ผลอย่างมากและทำให้เขาเก็บเอาความดื้อรั้นกลับเขาไปชั่วคราว

       “งั้น...พวกเราก็ไปกันเถอะครับ? ” คนขับรถที่คอยสังเกตการณ์อยู่ด้านข้างพูดแทรกขึ้นมาอย่างระมัดระวังทั้งยังมองไปที่เซี่ยเจิงด้วยสายตาที่คาดไม่ถึงอยู่หลายครั้ง

       ช่างผิดปกติเสียจริง เมื่อก่อนเขาก็เห็นนิสัยแย่ๆของคุณชายน้อยตระกูลชวีมาไม่น้อยเหมือนกันแต่พยายามสุดกำลังมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้เขายอมได้คงจะเป็นเพราะท่านประธานชวีตามใจและให้ท้ายลูกคนนี้อย่างไม่มีเหตุผลเกินไปหน่อยแต่ครั้งนี้กลับเป็นครั้งแรกที่เห็นเขายอมเชื่อฟังเช่นนี้

       ถึงแม้ว่าจะมีเครื่องหมายคำถามและคำพูดบ่นอยู่เต็มหัวไปหมดแต่คนขับรถก็รู้สึกโชคดีที่ไม่ต้องเปลืองแรงอะไรมากก็สามารถพาเขากลับบ้านได้แล้ว

       ตลอดทางชวีเสี่ยวปอดูไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ส่วนคนขับรถก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปอีกเช่นกัน เพียงแต่ในตอนที่ส่งเขาถึงบ้านแล้วจู่ๆ ชวีเสี่ยวปอก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า : “ลุงครับผมไม่ได้ว่าลุงนะ” แล้วจากนั้นเขาถึงลงจากรถไป

       “โถ่เอ๊ย ท่านประธานชวีเขาเป็นห่วงคุณนะครับ” แล้วจู่ๆคนขับรถก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้ช่างน่าสงสารมากจริงๆ “รีบเข้าไปเถอะครับ”

       ชวีเสี่ยวปอกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านอันที่จริงชวีเสี่ยวปอมีความคิดที่อยากจะหันหลังกลับแล้ววิ่งออกมาโดยเฉพาะในตอนที่ชวีอี้เจี๋ยและเวินลี่กำลังมองมาที่เขาพร้อมกันชวีเสี่ยวปอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะหายใจไม่ออกอย่างไรอย่างนั้นเลย

       ทันใดนั้นความรู้สึกที่ไม่รู้จะเลือกทางไหนก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาทั้งยังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆซึ่งมันไม่ได้เป็นเพราะว่าเขากลัวความผิดเรื่องที่เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้านในเรื่องเช่นนี้เวินลี่ไม่คิดที่จะควบคุมอะไรเขาอยู่แล้วแต่ทว่าประเด็นสำคัญมันอยู่ที่เขาและชวีอี้เจี๋ยกำลังลองเชิงกันอยู่การที่ถูกคนขับรถพากลับบ้านมาเช่นนี้มันทำให้เขารู้สึกเหมือนเห็นภาพลวงตาของการถูก“จับ” อย่างชัดเจน

       ในขณะที่ความรู้สึกนั้นกำลังแผ่ขยายออกไปทั่วทั้งหัวของเขานั้น มันก็ทำให้เขารู้สึกไม่ดีเอามากๆเลย

       “ลูก มานี่หน่อย”ในฐานะที่เป็นผู้นำในการทำลายสถานการณ์อันกระอักกระอ่วนระหว่างพ่อลูกนี้เวินลี่ก็มักจะกระตือรือร้นตลอด “พ่อของลูกมีเรื่องจะปรึกษาด้วยหน่อยน่ะ”

        “ก็ไม่เรียกว่าปรึกษาซะทีเดียวหรอก”ชวีอี้เจี๋ยเดินเข้ามาดึงชวีเสี่ยวปอที่อยู่หน้าบ้านมาตั้งแต่ต้นอย่างไม่มีทางเลือกดูท่าแล้วก่อนที่เขาจะกลับมา เวินลี่ก็คงจะให้ชวีอี้เจี๋ยทำการบ้านมาก่อนแล้วแต่มันกลับทำให้ชวีเสี่ยวปอรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเขากับชวีอี้เจี๋ยไม่เคยสนิทสนมใกล้ชิดกันมาก่อนเลยแต่เมื่อจู่ๆ ชวีอี้เจี๋ยทำเช่นนี้จึงทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว

       “เรื่องอะไรครับ”ชวีเสี่ยวปอเว้นระยะห่างออกจากชวีอี้เจี๋ยด้วยใบหน้าที่ไม่ได้แสดงอาการใดใด

       “พ่ออยากจะซื้อรถให้ลูกสักคันน่ะ” ชวีอี้เจี๋ยพูด“ลูกมีแบบที่ชอบไหม? ”

       “รถเหรอ? ” ชวีเสี่ยวปอรีบหันหน้าไปมองเวินลี่ทันทีต่อให้ชวีอี้เจี๋ยอยากที่จะขอโทษเขาแค่ไหน แต่นี่มันก็ดูมากเกินไปหรือเปล่า“ซื้อรถ? ” ชวีเสี่ยวปอพูดซ้ำขึ้นมาอีกครั้งเขาไม่อยากที่จะเชื่อสักเท่าไหร่

       “วันเสาร์หน้าเป็นวันเกิดของลูกไง !”เวินลี่เดินเข้าไปลูบศีรษะของชวีเสี่ยวปอ “ลูกเองก็ลืมไปแล้วเหรอ? พ่อของลูกบอกว่าจะซื้อรถสักคันให้เป็นของขวัญวันเกิด”

       “เลือกคันที่ลูกชอบมาได้เลย แต่ก็อย่าให้ดูโอ้อวดจนเกินไปนะพอประมาณก็พอ ถึงยังไงลูกก็ยังเรียนหนังสืออยู่” ชวีอี้เจี๋ยยิ้ม“แล้วเดี๋ยววันหน้าพ่อค่อยซื้อแบบดีๆ ให้”

       “เฮ้อ ผมยังไม่มีใบขับขี่เลยนะ”ชวีเสี่ยวปอลืมเรื่องวันเกิดของตัวเองไปแล้วจริงๆ ถึงแม้ว่าจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่เขาก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธเสียงเรียกร้องจากใจจริงของตัวเขาเองได้ —— ให้ตายสินี่ฉันจะมีรถแล้วเหรอเนี่ย! รู้สึกดีจริงๆ !

       แม้ว่าก่อนเข้าบ้านมาเขาจะรู้สึกไม่พอใจชวีอี้เจี๋ยเป็นอย่างมากแต่ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าของขวัญที่มีแรงดึงดูดมหาศาลเช่นนี้ชวีเสี่ยวปอจึงไม่อาจที่จะทำเป็นไม่สนใจได้ ขนาดขิงยิ่งแก่ยังยิ่งเผ็ดร้อนเลย [1] จึงไม่แปลกที่ชวีอี้เจี๋ยจะรู้ว่าตรงไหนคือจุดอ่อนของเขา

       “นั่นเรื่องเล็ก พออายุถึงค่อยไปสอบก็ยังทันอีกอย่างตอนนี้ลูกก็ขับรถได้ดีมากแล้วด้วย”ชวีอี้เจี๋ยคงจะพอใจกับท่าทีของลูกชายเป็นอย่างมาก ทั้งยังรู้ว่าวิธีนี้ได้ผลชวีอี้เจี๋ยกระแอมพร้อมทั้งพูดต่อไปว่า : “รถคันนี้ถือว่าเป็นคำขอโทษของพ่อด้วยเรื่องครั้งก่อนพ่อเข้าใจลูกผิดไปแล้วจริงๆ ”

       “ครับ” อันที่จริงชวีเสี่ยวปอมีคำพูดที่อยากจะพูดมากมายแต่เขาก็รู้ว่ามันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องพูดออกมาความสัมพันธ์ของเขากับชวีอี้เจี๋ยก็คงจะไม่คลี่คลายลงเพราะรถคันนี้ส่วนชวีอี้เจี๋ยก็อาจจะไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองผิดจริงๆแต่สิ่งที่เขาทำนี้เป็นเพียงแค่วิธีประนีประนอมระหว่างพวกเขาพ่อลูกเท่านั้นเพราะถึงยังไงก็ไม่สามารถที่จะแข็งข้อกันไปได้ตลอดอยู่แล้ว

       ถึงแม้ว่ามันจะฟังดูแย่ไปหน่อยก็ตาม

       อาหารเย็นถือว่าพร้อมหน้าพร้อมตากันพอสมควรประเด็นหลักก็คือเวินลี่ไม่ได้สนใจเลยว่าจะทานหมดหรือไม่ เพราะเธอได้เตรียมอาหารที่ชวีเสี่ยวปอชอบเอาไว้ให้เต็มโต๊ะเมื่อชวีเสี่ยวปอทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงขึ้นไปชั้นบนเขาเรอออกมาพลางทิ้งตัวนอนลงไปบนเตียง พลันรู้สึกว่าอาหารที่ทานไปเมื่อครู่กำลังจะไหลออกมาจากคอของเขาอยู่แล้ว

       “ช่วยด้วย” ชวีเสี่ยวปอเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็วเขาแต่ไม่รู้ว่าทำไมในตอนที่เขากำลังกลิ้งไปบนเตียงใหญ่ที่ทั้งกว้างทั้งนุ่มสบายขนาดนี้เขากลับนึกถึงเตียงเล็กๆ ของเซี่ยเจิงขึ้นมา

       ทั้งไม่นุ่ม ทั้งไม่ใหญ่

       แต่ว่าเต็มไปด้วยกลิ่นส้มที่แสนจะสบาย

       ในขณะที่ชวีเสี่ยวปอกำลังจะรบกวนเซี่ยเจิงสักหน่อย

       เขาเพิ่งจะจับมือถือ ก็มีข้อความใหม่แจ้งเตือนขึ้นมา

       ชวีเสี่ยวปอมองดูคนที่ส่งข้อความมาหาเขาอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นเขาก็กลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่...คิดไม่ถึงว่าเขากับเซี่ยเจิงจะใจตรงกันมากขนาดนี้แต่ทว่าเมื่อเขาเปิดดูรูปภาพที่เซี่ยเจิงส่งมา ชวีเสี่ยวปอจึงพิมพ์ตอบไปว่า :

       “นายยังเป็นคนอยู่ไหม? ”

       “ใช่สิ ใช่อยู่แล้ว” เซี่ยเจิงตอบกลับมาทันที

       “สัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะรอกินพร้อมกัน? ” ชวีเสี่ยวปอกดเปิดรูปภาพให้ขยายใหญ่แล้วดูมันอีกครั้งหนึ่งเซี่ยเจิงถ่ายตัวเองมาแค่เพียงครึ่งหน้าแต่ตัวละครหลักของภาพภาพนี้คือหม้อไฟที่กำลังเดือดปุดๆทั้งยังส่งไอร้อนแผ่ออกมาเต็มไปหมด บนหม้อไฟยังถูกแต่งรูปด้วยรูปหัวใจสองดวงและตัวอักษรบิดๆ เบี้ยวๆ สามคำว่า “อยากกินไหม? ”

       แล้วครั้งนี้เซี่ยเจิงก็ส่งข้อความเสียงมา “แม่ฉันอยากกินด้วยแหละวันนี้ก็เลยทำกินกันเลย แล้วนายละ กลับบ้านไปเป็นยังไงบ้าง? ”

       ชวีเสี่ยวปอหารูปการ์ตูนที่เต้นอย่างอารมณ์ดีส่งไปให้เขา“มีลาภลอยเข้าแล้ว”

       “ไหนเล่าสิ”

       “พ่อฉันจะซื้อรถให้”

       “อีกฝ่ายไม่ได้ว่าอะไรเลยแต่กลับให้มีมกอดขาเอาใจนายเนี่ยนะ”

       ชวีเสี่ยวปอดูข้อความนั้นที่เซี่ยเจิงส่งมาแล้วก็รู้สึกตลกขึ้นมาหลังจากหัวเราะเสร็จเขาก็ส่งข้อความเสียงกลับไปว่า : “ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน นายว่าฉันถูกตามใจจนมีความสุขมากเลยใช่ไหมละ”

       “นายต้องรู้ก่อนนะว่าปกติตอนที่เด็กน้อยคนอื่นถูกตามใจพ่อแม่เขาก็ซื้อแค่รถของเล่นให้เท่านั้นละ”

       “รถของเล่นก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ” ชวีเสี่ยวปอถอนหายใจจากนั้นจึงรีบกดมือถือพิมพ์ออกไปอย่างรวดเร็วว่า “เซี่ยเจิงบ้านนายใช้ผงซักฟอกอันไหนอะ”

       “ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวไว้ไปดูให้ ซื้อมามั่วๆ จากซูเปอร์มาเก็ต”เซี่ยเจิงพิมพ์กลับมา “ทำไมเหรอ? ”

       “คิดถึงกลิ่นที่เตียงบ้านนายน่ะ” ชวีเสี่ยวปอหงายตัวลงนอนไปอีกครั้งแล้วมุดศีรษะของเขาเข้าไปในหมอน พร้อมทั้งออกแรงสูดดมอย่างแรงหลังจากที่ดมเสร็จเขาก็รู้สึกงงกับความคิดนี้ของตัวเองเหมือนกัน

       “งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เอาใส่ถุงไปให้ที่โรงเรียน”

       “ฉันไปดมเองได้น่า !”ชวีเสี่ยวปอพูดตะโกนใส่โทรศัพท์ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปกินชาบูที่บ้านนาย! ใครก็มาขว้างฉันไว้ไม่ได้”

       “กินๆ กินๆ”ข้อความเสียงที่เซี่ยเจิงตอบกลับก็ตะโกนออกมาเสียงดังพอๆ กับชวีเสี่ยวปอเลยช่างเหมาะกับคำว่าตะโกนโวยเสียจริง “เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเตรียมไว้ให้พร้อมเลย”

       ชวีเสี่ยวปอพอใจเป็นอย่างมากจนเลื่อนดูบันทึกการสนทนาของเขากับเซี่ยเจิงอีกรอบจากนั้นก็โยนโทรศัพท์มือถือออกไปไว้ด้านข้าง แล้วจึงหลับตาลง

.............................

เชิงอรรถ

[1] ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดร้อนเป็นสุภาษิตจีน หมายถึงคนที่มีประสบการณ์มาก