ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม

            การต่อสู้ระหว่างหวังเสวียนจ้านกับเซวียนหยวนเฉิงปะทุอีกครั้งทุกครั้งที่หอกกับกระบี่ประสานงากัน จะทำให้พลังปราณซัดสาดและระเบิดอานุภาพน่ากลัวเป็นที่สุด

            หากคนทั่วไปเข้าใกล้ตำแหน่งที่พวกเขาต่อสู้กันอาจจะตายด้วยคลื่นลูกหลงโดยที่ไม่มีความผิดเลยก็ได้

            หวังเสวียนจ้านไม่ปล่อยหอกสะเทือนฟ้าเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้วเพราะท่านั้นใช่ว่าจะใช้ได้ตามใจชอบ    

            เซวียนหยวนเฉิงบาดเจ็บแล้วแพ้พ่ายเป็นเรื่องที่ต้องเกิดไม่ช้าก็เร็วแน่นอน

            และอีกประการหนึ่งที่สำคัญที่สุดนั่นก็คือเฉินเฉินยังไม่ไปจากที่นี่

            ในใจของหวังเสวียนจ้านยังคงอยากรักษาพลังบางส่วนไว้เพื่อต่อกรกับเฉินเฉินอยู่ดีพยายามไม่ใช้กระบวนท่าที่ผลาญพลังงานมากเกินไป

            อีกด้านหนึ่งของสมรภูมิรบเฉินเฉินทำหน้าลังเล ไปหรือไม่ไป มันเป็นปัญหาที่คิดไม่ตก

            หากว่าเขาเลือกจากไปเช่นนั้นหวังเสวียนจ้านต้องสู้สุดชีวิตทุ่มเทพลังอย่างมหาศาลเพื่อปิดฉากการต่อสู้ครั้งนี้โดยไวเป็นแน่

            ถึงตอนนั้นเซวียนหยวนเฉิงจะต้องแพ้อย่างน่าอนาถแน่นอน!

            เฉินเฉินคิดว่าหากเขาทำเช่นนี้ก็จะรู้สึกผิดกับเซวียนหยวนเฉิงที่ขวางข้างหน้าเขา ช่วยเหลือเขาอย่างไม่คิดชีวิต

            แต่หากไม่ไปละก็เซวียนหยวนเฉิงจะโมโหจนกระอักเลือดเพราะเขาหรือไม่

            เพราะเขาหวังดีฉวยโอกาสให้ตัวเองหลบหนีแต่ตัวเองกลับชมศึกอยู่ตรงนี้...

            “เฮ้อ ทำไมถึงเจอเรื่องที่ยุงยากขนาดนี้กันนะ...”

            ใบหน้าหล่อเหลาของเฉินเฉินเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลารู้สึกราวกับแก่ขึ้นหนึ่งวัน

            “ช่างเถอะ รอให้ศิษย์น้องเซวียนหยวนปิดฉากการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยผลลัพธ์ที่เสมอกันก่อนค่อยว่ากัน”

            เฉินเฉินตัดสินใจได้แล้ว ใบหน้าเริ่มกลับสู่ความเรียบเฉยยืนชมการต่อสู้อยู่กับที่ต่อไป

            หวังเสวียนจ้านเป็นผู้แข็งแกร่งระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลายอยู่แล้วซ้ำตอนนี้ยังปลุกพลังแห่งสายเลือดอีก เวลานี้พลังต่อสู้จึงพุ่งพล่านแล้ว

            ทุกกระบวนท่าของเขาล้วนแฝงอานุภาพอันยิ่งใหญ่ บีบคั้นจนเซวียนหยวนเฉิงถอยหลังไม่หยุดบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง

            ในขณะนั้นเองก็มีสุนัขตัวใหญ่เหาะผ่านไปช้าๆ มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างบน

            เขากวาดสายตามองบริเวณที่มีการต่อสู้จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไป

            “มังกรสยบ!”

            หวังเสวียนจ้านพบช่องโหว่เพียงน้อยนิดของเซวียนหยวนเฉิงแทงหอกจากบนลงล่างสุดแรง

            ภาพมายาของมังกรเขียวตามหอกลงมาปรากฏกายกลางอากาศ กระโจนไปหาเซวียนหยวนเฉิงที่อยู่เบื้องล่าง

            ครืน!

            ร่างของมังกรทะลวงม่านอากาศทรงกลมของเซวียนหยวนเฉิง ระเบิดโดยพลัน

            เพียงพริบตาพลังอันน่ากลัวก็กระจายตัว ผิวดินในรัศมีสามจั้งรอบตัวเซวียนหยวนเฉิงทรุดตัวลงไปกระแสอากาศม้วนตัวไปทั่วทุกสารทิศอย่างบ้าคลั่ง ก่อตัวเป็นพายุหมุนหลายลูก

            เลือดแดงฉานพุ่งออกจากปากของเซวียนหยวนเฉิงร่างของเขาโอนเอน สุดท้ายก็ต้านทานไม่ไหวล้มหงายหลังลงไป

            ม่านคุ้มกันสีทองปรากฏขึ้นรอบตัวเขาเซวียนหยวนเฉิงแพ้แล้ว!

            หวังเสวียนจ้านหายใจหอบ เขาไม่คิดว่าเซวียนหยวนเฉิงจะต้านทานได้นานปานนั้นการเอาชนะผู้แข็งแกร่งระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางยังไม่ยากปานนี้เลยความยากของสงครามนี้เหนือความคาดหมายของเขาอย่างมาก

            สายตาของเขาเบนไปทางเฉินเฉินที่อยู่อีกมุม ใบหน้าแสดงอาการตื่นเต้น “คราวนี้ไม่มีใครมารบกวนการต่อสู้ระหว่างเราสองคนได้แล้ว ข้าจะ...”

            เขายังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงตะโกนดังลั่นมาจากบนนภา

            “ใจกล้านัก! บังอาจทำร้ายพี่เฉิงของข้าตายเสียเถอะ!”

            พูดจบ หนึ่งคนหนึ่งสุนัขก็พุ่งลงมาจากฟ้า!

            หวังเสวียนจ้านเงยหน้ามองท้องฟ้าใบหน้ากระตุก...          

            วันนี้มันอะไรกัน ข้าไปทำอะไรใครไว้หรือ

            ...

            ตอนแรกเฉินเฉินตั้งใจว่าจะเผ่นแล้วแต่เมื่อเห็นฉากบนท้องฟ้า กลับยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความมึนงง

            คนที่มีปฏิกิริยาไวที่สุดคือเซวียนหยวนเฉิงเมื่อเขาเห็นผู้มาเยือนก็รีบตะโกนทันทีว่า “สหายอันหลินอย่าเข้ามา รีบหนีเร็ว!”

            แต่ทว่า หนึ่งคนหนึ่งสุนัขกลางนภา ไม่มีทีท่าว่าจะจากไปเลยแม้แต่นิดกลับพุ่งเข้ามารวดเร็วยิ่งขึ้น!

            เซวียนหยวนเฉิงเรียกได้ว่าเหนื่อยใจเดิมคิดว่าตัวเองก้าวออกมาอย่างห้าวหาญ จะทำให้เฉินเฉินหนีไปได้

            คราวนี้เสร็จกันเฉินเฉินไม่หนีไม่พอ มีสหายอันหลินเพิ่มขึ้นมาอีกคน...

            ณจัตุรัสหยกขาว เหล่านักเรียนที่เห็นการต่อสู้ประจักษ์แก่ตาต่างก็อุทานกับการกระทำของเซวียนหยวนเฉิงกันถ้วนหน้า

            “ไม่คิดว่าจะมีผู้แข็งแกร่งปานนี้ในหมู่นักเรียนใหม่ต้านทานหวังเสวียนจ้านภายใต้สภาวะที่ระเบิดพลังได้นานเช่นนี้!”

            “หากมองจากความสามารถที่แสดงออกมาแล้ว นักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางบางคนยังเทียบไม่ติด”

            “อืม อีกสักสองสามปี ตำแหน่งอันดับหนึ่งของสำนักเกรงว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเขา”

            “สหายเซวียนหยวนรูปหล่อนัก แม้จะแพ้พ่าย แต่ชุดขาวยังคงโบกสะบัดสง่างามเช่นเดิม!”

            “เจ้าหน้าจอบัดซบ ขยายใหญ่ให้ข้าได้มองใบหน้าของสหายเซวียนหยวนสักหน่อยไม่ได้หรือ”

            “ช่างกล้องพรุ่งนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว!”

            เหล่าผู้คลั่งไคล้เซวียนหยวนเฉิงร้องประท้วงเสียงดัง ต่างก็โมโห...

            ขณะนั้นเองก็มีร่างคนที่ขี่สุนัขเหาะเหินปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

            ภาพนี้ช่างเป็นอะไรที่คุ้นเคยยิ่งนักทำให้นักเรียนทั้งหลายล้วนตะลึงงัน

            “คุณพระ! คู่หูมนุษย์สุนัข!”

            “พวกเขามาทำไม คงไม่ได้คิดจะใช้หมัดพิฆาตแสงทองชกหน้าหวังเสวียนจ้านหรอกนะ”

            “ยังจะมาหมัดพิฆาตแสงทองอีกต่อให้ใช้หมากระโจนสิบแปดกระบวนท่า ก็ไม่พอจะสู้หนึ่งหอกของหวังเสวียนจ้าน!”

            “มนุษย์สูงส่งเพราะรู้ความแตกต่างของความสามารถ หากพวกเขาไม่รนหาที่ตายยังดิ้นรนได้อีกสักระยะแท้ๆ...”

            การปรากฏตัวของอันหลินกับต้าไป๋เป็นที่ฮือฮาในหมู่นักเรียนหลายหมื่นคนอีกครั้ง

            แต่ว่า นักเรียนหลายคนไม่เชื่อมือพวกเขา แถมลึกๆ ในใจยังรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

            ทำไมถึงคิดสั้นเช่นนี้นะไปหานักเรียนคนอื่นไม่ได้หรือพวกเรายังอยากดูการร่วมมือต่อสู้ของมนุษย์สุนัขอีกหลายๆ ครั้ง...

            เหนือเขตแดนเซียนพสุธาชางชิงที่มีผมขาวโพลน เมื่อเห็นภาพที่มนุษย์คนหนึ่งขี่สุนัขมาเยือนอย่างทรงพลังก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา

            “นี่หรือคู่หูคู่แปลกที่เซียนพสุธาเยว่อิ่งพูดถึงไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย...”

            เซียนพสุธาชางชิงลูบเคราเบาๆพร้อมกับพูดเสียงเรียบ

            ข้อมูลสถิติถูกส่งมาที่เขาแล้วหลังเขาได้อ่านข้อมูล ก็เกือบจะทึ้งเคราตัวเองขาดเสียแล้ว ไม่เพียงแต่เจ็บปวดหัวใจเท่านั้นหัวก็เริ่มปวดขึ้นมาบ้างแล้ว

            อันหลินค่าพลัง 260 ค่าความดี 1010

            สัตว์คู่กายอันหลินต้าไป๋ค่าพลัง 400 ค่าความดี 630

            สัตว์คู่กายคืออะไรในแดนบำเพ็ญเซียนมีสัตว์คู่กายด้วยหรือ!

            ค่าความดีนี่อีกหารเท่าหรืออย่างไร

            นี่เป็นวิธีการแก้ไขปัญหาที่เซียนพสุธาเยว่อิ่งคิดได้งั้นหรือมักง่ายเกินไปแล้ว!

            นักเรียนที่สามารถเข้าสู่หนึ่งร้อยอันดับแรกของอันดับเซียนได้นั้นต้องมีค่าพลัง 250 ขึ้นไป ส่วนนักเรียนระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ ต้องมีค่าพลัง 350ขึ้นไป

            อันหลินที่เข้าเรียนด้วยกายแห่งมรรคขั้นศูนย์ แถมยังหลับในคาบเรียนเพิ่งบำเพ็ญเพียรได้สี่เดือน แต่มีความสามารถติดร้อยอันดับแรกแล้วหรือ

            อีกอย่างค่าความดี 1010 บ้าบอนี้มันเรื่องอะไรกันจะทำลายสถิติของสำนักหรือ!

            เซียนพสุธาชางชิงมีคำพูดมากมายก่ายกองอยากพ่นออกมาอัดอั้นอยู่ในใจมันช่างอึดอัดนัก...

            สุดท้ายเขาก็คิดออกแล้ว

            ในเมื่อการมีอยู่เป็นความชอบธรรม คู่หูมนุษย์สุนัขยังสามารถดำรงอยู่ที่นี่ย่อมเป็นความชอบธรรม!

            จดบันทึกตามวิธีของเซียนพสุธาเยว่อิ่งแล้วกัน อย่างไรเสียคนสุดท้ายที่จะปวดหัวก็เป็นเซียนสวรรค์อวี้หัวอยู่ดี...

            เรื่องยุ่งยากแบบนี้ยกให้รองผู้อำนวยการอวี้หัวจัดการก็แล้วกัน!

            บนนภาอันหลินเห็นเซวียนหยวนเฉิงบาดเจ็บ ถูกส่งตัวออกไปแล้ว ก็ยิ่งโกรธจนควันออกหู

            “รังแกใครไม่รังแก มารังแกพี่เฉิงของข้า ต้าไป๋ไปจัดการเขา!”

            “เจ้าแน่จริงก็เข้าไปก่อนสิ โฮ่ง!”

            อันหลิน“… เข้าไปพร้อมกัน!”

            ต้าไป๋ “ไปพร้อมกัน โฮ่ง!”