จอมยุทธ์ซุปตาร์

        “มาริโอเน็ต” ผู้กำกับมองที่ปิงเยว่  แล้วทวนคำพูดของปิงเยว่อีกครั้ง  เขามองเหมือนต้องการคำอธิบาย

        “มันเป็นฉายาในห้องเรียนคลาสการแสดงของไป่ฉีค่ะ  พอดีคุณหานชิงบอกมาว่าทุกคนในคลาสให้ฉายานี้เพราะเขามักจะควบคุมการแสดงของคนอื่นได้อยู่หมัดน่ะคะ” ปิงเยว่กล่าว  ก่อนที่ทุกสายตาจะมองไปที่ไป่ฉี

        “อย่ามองผมเหมือนตัวประหลาดแบบนั้นสิครับ” ไป่ฉีกล่าว  พร้อมกับยกมือทั้ง 2 ข้างขึ้นมา

        “เอาเถอะ  มันก็ทั้งดีและไม่ดีกับงานฉันละนะ” ผู้กำกับกล่าว

        “ฉากต่อไป  รบกวนพี่ปิงเยว่ทำข้าวต้มอร่อย ๆ ให้ผมทานด้วยนะครับ” ไป่ฉียิ้ม

        “เอ๋ จะทำได้รึเปล่าน้า” ปิงเยว่มองไปทางอื่น  เรื่องทำอาหารสำหรับเธอแล้วสกิลทำอาหารของเธอเป็นศูนย์  ปกติเธอจ้างนักโภชนาการเป็นคนจัดการเรื่องอาหารให้

        “งั้นเราข้ามฉากที่ปิงเยว่ทำอาหารไปก่อนนะ  เพราะทางเราได้เตรียมโจ๊กมาแล้ว” ผู้กำกับกล่าว  เขาเพิ่งให้คนออกไปซื้อมาเมื่อกี้  ทำไมน่ะเหรอ  เพราะเขากลัวว่าจะต้องเสียเวลากับปิงเยว่อีกน่ะสิ

        หลังจากนั้นทุกอย่างก็ถูกจัดเรียบร้อย  ขณะที่ไป่ฉีลากปิงเยว่ไปบิ๊วอารมณ์อีกรอบก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในห้องนอน  จากนั้นเขาก็นอนลงและจัดร่างกายของตัวเองอีกเล็กน้อย  พอผู้กำกับสั่งเริ่ม  การแสดงอีกฉากก็เริ่มต้นขึ้น

        หญิงสาวถือชามโจ๊กเดินเข้ามาในห้องนอนของชายหนุ่ม  เธอวางชามโจ๊กไว้ตรงตู้ลิ้นชักหัวเตียง  ก่อนจะค่อย ๆ ประคองชายหนุ่มขึ้น

        “เอาวางไว้ก็ได้  ฉันกินเองได้” ชายหนุ่มกล่าว

        “อยู่เฉย ๆ ไปเลย  เดี๋ยวฉันป้อนให้” หญิงสาวค้านขึ้นมา  จากนั้นเธอก็ตักโจ๊กไม่มาก  แล้วเป่าให้มันอุ่น ๆ ก่อนจะส่งให้ชายหนุ่ม

        ระหว่างนั้นชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเขามีความสุข  แม้ใบหน้าจะยังนิ่ง และดูอิดโรยเพราะพิษไข้ก็ตาม  เมื่อโจ๊กหมดลง  หญิงสาวยื่นแก้วน้ำพร้อมกับยาส่งให้ชายหนุ่ม  ฝ่ายชายหนุ่มรับยาและแก้วน้ำมาพร้อมกับมองหน้าหญิงสาว

        “กินไปสิ  ยาลดไข้  ไม่ใช่ยาพิษซะหน่อย” หญิงสาวกล่าว

        ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย  ก่อนจะยื่นแก้วน้ำส่งให้หญิงสาว  ทำให้หญิงสาวสงสัยว่าจะยื่นแก้วน้ำนี้มาให้  เธอจึงมองชายหนุ่มเป็นเชิงถามว่าจะยื่นแก้วน้ำมาให้ทำไม

        “ดื่มซะ  เธอคงหิวน้ำ” ชายหนุ่มกล่าว

        “นายไม่ดื่มไปล่ะ  ไม่มีน้ำนายจะกินยายังไ......” หญิงสาวยังพูดไม่จบก็เห็นสายตาเย็นชาส่งมาหาเธอ  ทำให้เธอหยุดชะงักลง

        “ดื่มมันซะ” ชายหนุ่มสั่ง  ทำให้หญิงสาวต้องรับแก้วน้ำมาแล้วยกดื่ม  ขณะที่น้ำไหลเข้าสู่ปากของเธอ  แขนของเธอถูกกระชาก  ริมฝีปากของชายหนุ่มกับหญิงสาวประกบกัน  ชายหนุ่มดูดเอาน้ำที่ยังคาอยู่ในปากของหญิงสาว  แม้หญิงสาวจะพยายามผละออก  แต่กลับถูกมือข้างซ้ายจับศรีษะเธอเอาไว้  ส่วนมืออีกข้างของชายหนุ่มก็รวบเอวเธอไว้เช่นกัน

        “ฮ้า นี่นายทำอะไรเนี่ย” หญิงสาวถาม  ก่อนที่จะเห็นชายหนุ่มชี้ไปยังแก้วน้ำที่อยู่ที่พื้น  น้ำข้างในหกออกมาหมด

        “เธอทำน้ำหกหมด  ฉันไม่มีน้ำกิน  พอดีเห็นเธอยังไม่ได้กลืนน้ำก็เลยขอดื่มน้ำในปากเธอ  ก็แค่นั้น” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา  ก่อนจะสลบลงบนเตียง  ทิ้งให้หญิงสาวตกตะลึงตาค้าง  ก่อนจะเอามือทั้ง 2 ข้างคว้าคอเสี้อของชายหนุ่มที่ตอนนี้ไม่ได้สติเพราะพิษไข้ขึ้นมา

        “เดี๋ยวสิ  อย่างงี้ก็ได้เหรอ  พอจูบฉันแล้วนายก็สลบเพราะพิษไข้เนี่ยนะ” หญิงสาวตะโกนใส่ทันที  แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับสลบไม่รู้เรื่องไปซะแล้ว  เธอจึงวางเขาลงและห่มผ้าให้  ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปด้วยไปหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ  เมื่อประตูถูกปิดลง  ชายหนุ่มที่หญิงสาวคิดว่าสลบไปแล้วกลับลืมตาตื่นขึ้น  พร้อมกับรอยยิ้มที่แสดงถึงความพึงพอใจ  เขาใช้นิ้วโป้งลูบที่ริมฝีปากของตัวเอง  ก่อนจะเลียริมฝีปากไปมา

        ฝั่งหญิงสาวหลังวิ่งออกมาจากห้องนอนของชายหนุ่ม  เธอคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่  ก่อนจะนำนิ้วเรียวสวยของเธอลูบบนริมฝีปาก  เธอยิ้มเล็กน้อย  ก่อนจะสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดเมื่อครู่นี้ออกไป

        “ไม่ได้ ๆ เขาเป็นศัตรู  เขาเป็นศัตรู  เธอจะเผลอใจให้กับศัตรูของแฟนตัวเองไม่ได้เด็ดขาด” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ  ก่อนจะรีบไปเก็บกวาดจานชามให้เรียบร้อย  แล้วสะพายกระเป๋าสะพายใบเล็กของเธอเดินออกจากห้องไป

        คัท!  สิ้นเสียงของผู้กำกับปิงเยว่กลับมามีสติอีกครั้ง  พร้อมกับความรู้สึกหดหู่  นี่เธอถูกไป่ฉีทำอะไรอีกล่ะเนี่ย

        “ปิงเยว่  ฉากจูบเมื่อกี้จูบจริงรึเปล่า” ผู้จัดการของปิงเยว่ถามขึ้น

        “เอ๊ะ จูบจริง  เหรอ” ปิงเยว่ยังคงงง ๆ อยู่

        “ก็จริงน่ะสิครับ  ไม่งั้นน้ำหกออกมาจากปากมันจะเนียนไหมละครับ” ไป่ฉีเดินมาทางกลุ่มของปิงเยว่

        “ทำไมนายไม่ตกลงกับฉันก่อนล่ะ” ปิงเยว่ถามด้วยสีหน้าเขินอาย

        “นั่นสิ  ไป่ฉีนายมันคนลามก” ชิงชิงร่วมด้วยอีกแรง  ไป่ฉียกยิ้มขึ้นก่อนจะกระซิบข้างหู

        “พี่ชิงชิง กินน้ำส้มสายชู(หึงหวง) เหรอครับ  งั้นเดี๋ยวตอนขึ้นรถผมทำให้เอาไหม  แถมลูกอมให้เม็ดนึงด้วย” ไป่ฉีกล่าว  ทำให้ชิงชิงก้มหน้าลงพร้อมกับเอามือปิดหน้า  พร้อมกับคิดว่า  คน ๆ นี้ทำไมชอบทำให้เธอเขินอยู่เรื่อยเลย

        “จำไว้เลยนะ” ชิงชิงกัดฟันพูด  เธอไม่เคยเถียงชนะไป่ฉีเลยจริง ๆ

        “ฉันว่าดูยังไงชิงชิงกับไป่ฉีก็ไม่เหมือนดารากับผู้จัดการเลยนะคะ  อย่างกับเป็นแฟนกันมากกว่า” ปิงเยว่พูดสิ่งที่ตัวเองคิดขึ้นมา

        “งั้นเหรอครับ  แต่พวกเราก็แค่สนิทกันเพราะผมรู้จักกับปู่ของพี่ชิงชิงน่ะ” ไป่ฉีกล่าวพร้อมกับเอามือโอบไหล่ชิงชิงเข้ามาใกล้กับตัวเอง

        “เซนส์ฉันไม่เคยพลาดนี่นา” ปิงเยว่แปลกใจ  ปกติเธอทายเรื่องคู่รักไม่เคยพลาด

        “ยังไงก็แล้วแต่  พี่ปิงเยว่  เดี๋ยวมีฉากอื่นต้องเล่นอีก  เพราะฉะนั้น” ไป่ฉีแสยะยิ้มขึ้น

        “เอ๊ะ  ไม่น๊า” เสียงของปิงเยว่ดังขึ้นก่อนจะถูกไป่ฉีเข้าไปยังห้องนอนห้องเดิมเพื่อบิ๊วอารมณ์

        การถ่ายทำในฉากของไป่ฉีเสร็จอย่างรวดเร็ว  ทุกครั้งก่อนเริ่มถ่ายฉากใหม่  ไป่ฉีจะลากปิงเยว่เข้าไปในห้อง  พอออกมา  ปิงเยว่จะราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน  ราวกับเธอเป็นนางเอกของเรื่องจริง ๆ

        “โอเค  ไป่ฉี  ฉากนี้เป็นฉากสุดท้าย  เธอกลับบ้านได้แล้วล่ะ” ผู้กำกับบอก

        “ขอบคุณมากครับ” ไป่ฉีก้มคำนับผู้กำกับกับเฉินเฟิง

        “นายทำให้งานเดินเร็วกว่าที่คิดมาก  ฉันขอเบอร์ติดต่อนายได้ไหม  หากฉันทำละครหรือหนังจะได้ติดต่อให้นายมาแคสติ้ง” ผู้กำกับกล่าว  ซึ่งชิงชิงก็รีบหยิบนามบัตรของตนยื่นให้กับผู้กำกับทันที

        “เธอชื่อเมิ่งชิงชิงสินะ  เธอโชคดีมากที่ได้คนมีความสามารถสูงแบบนี้หลังได้บรรจุงาน  แต่ระวังเรื่องกลั่นแกล้งกับแย่งตัวเอาไว้ด้วย  คนในวงการบางคนก็ไม่ชอบเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองนัก” ผู้กำกับกล่าวเตือน

        “เข้าใจแล้วค่ะ” ชิงชิงก้มตัวลง

        “เธอยังไม่ได้เจอของจริง  ยังไม่เข้าใจหรอก  พวกนั้นทำได้ทุกวิถีทาง รวมถึงยุให้ศิลปินแตกคอกับผู้จัดการเพื่อยกเลิกสัญญา  แล้วให้มาอยู่กับตัวเอง  มีให้เห็นบ่อยมาก  เรื่องที่ต้องระวังมีมากกว่านี้อีก จำเอาไว้  ถ้าหากทะเลาะกับไป่ฉีหรือมีเรื่องเข้าใจผิดกัน  ให้คุยกันดี ๆ ก่อน  หลังจากนี้เจ้าเด็กนี่คงดังเป็นพลุแตกแน่ ๆ” เฉินเฟิงกล่าว

        “ผมอยากเป็นดวงอาทิตย์ที่ฉายแสงไปนาน ๆ มากกว่าจะเป็นพลุที่เปล่งประกายแล้วดับมอดไปอย่างรวดเร็วนะครับ” ไป่ฉีกล่าว  นั่นเรียกเสียงหัวเราะให้กับทีมงานและคนรอบข้างได้พอสมควร

        “นายกะจะให้คนอื่นในวงการโดนนายเผารึยังไง” เฉินเฟิงกล่าว

        “เอ๋  ผมไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นนะครับ” ไป่ฉีกล่าว

        หลังจากที่ไป่ฉีกับชิงชิงออกไปแล้ว  ปิงเยว่ก็ต้องเจอกับการถ่ายทำสุดแสนจะทรมาน  เธอทำจำนวนเทคมากที่สุดเป็นประวัติการณ์เลยทีเดียว

        ส่วนทางด้านไป่ฉีนั้นกำลังนั่งรถกลับ  ชิงชิงดูจะไม่คิดมากเรื่องจูบของไป่ฉีกับปิงเยว่  เธอเข้าใจว่าการเป็นนักแสดงการแสดงแบบนี้ต้องมีอยู่บ่อย ๆ

        “พี่ชิงชิงไม่โกรธผมใช่ไหม” ไป่ฉีถาม

        “จะโกรธทำไมล่ะ  เรื่องจูบนั่นมันก็แค่งาน  ฉันไม่เก็บมาเป็นอารมณ์ส่วนตัวหรอกนะ” ชิงชิงกล่าว

        “เรื่องที่ผู้กำกับกับเฉินเฟิงเตือน  ผมว่าระวังไว้ก็ดีนะครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “นายรู้อะไรมางั้นเหรอ” ชิงชิงถาม

        “ครั้งก่อนผมเจอเนี่ยฟงที่ศูนย์อบรมของ LSA น่ะครับ  เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ผม  บอกว่ามาจากเสี้ยนหรัว  ข้างในเป็นเลขห้องในโรงแรมแห่งหนึ่ง” ไป่ฉีกล่าว

        “อย่าบอกนะว่า.......” ชิงชิงลากเสียงยาวเป็นเชิงถามว่าใช่อย่างที่เธอคิดรึเปล่า

        “ครับ  เสี้ยนหรัวต้องการให้ผมมีอะไรกับเธอเพื่อแลกงาน” ไป่ฉีกล่าว  เขารู้สึกขยะแขยงผู้หญิงคนนี้จริง ๆ

        “นั่นมันน่าเกลียดมาก  เอาเรื่องนี้ไปบอกสื่อดีไหม” ชิงชิงถาม

        “ไม่ได้หรอกครับ  ถึงเสี้ยนหรัวจะมีข่าวลือยังไง  ต่อให้เรามีหลักฐาน  แต่เสี้ยนหรัวเป็นคนมีชื่อเสียง  คนที่ติดหนี้บุญคุณเธอก็มาก  แน่นอนว่าเมื่อเธอเดือดร้อนจะต้องมีคนยื่นมือออกมาช่วยแน่ ๆ  แต่ผมพอมีวิธี” ไป่ฉีกล่าว

        “นายบอกฉันได้นะถ้าฉันช่วยได้” ชิงชิงกล่าว

        “ขอผมหาคนที่ไว้วางใจได้ในวงการสื่อหรือพวกนักข่าวก่อนนะครับ  จากนั้นผมจะยอมเป็นเหยื่อล่อให้เอง” ไป่ฉีกล่าว

        “นายเอาตัวเข้าแลกมันไม่ดีนะ  ภาพลักษณ์นายอาจจะแย่ลงก็ได้” ชิงชิงพูดด้วยความเป็นห่วง

        “ผมมีวิธีอยู่ครับ  ไม่ต้องห่วงนะครับพี่ชิงชิง” ไป่ฉีกล่าว

        “ว่าแต่......” ชิงชิงเหล่มองไป่ฉีเล็กน้อย

        “อะไรเหรอครับ” ไป่ฉีถาม

        “เรื่องที่นายพูดในกองถ่ายน่ะ” ชิงชิงหน้าขึ้นสีเล็กน้อย

        “อ๋อ งั้นพี่ชิงชิงจอดตรงนั้นได้ไหมครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “จอดทำไมล่ะ” ชิงชิงถาม

        “ปวดฉี่ครับ” ไป่ฉียิ้ม  ชิงชิงถอนหายใจก่อนจะนำรถจอดที่ข้างทาง

        “ลงไปจัดการให้เรียบร้อยซะ  ยังเหลืออีกไกลกว่าจะถึงบ้านนาย” ชิงชิงกล่าว  เธอหลับตาเพราะกลัวไป่ฉีเล่นพิเรนถอดกางเกงให้เธอดู  แต่เสียงเปิดประตูก็ยังเงียบอยู่  ชิงชิงทนไม่ไหวเธอจึงลืมตาขึ้นแล้วหันไปทางที่นั่งข้างคนขับ

        “นายจะ.....อุ๊บ อือ” ชิงชิงยังพูดไม่ทันจบ ไป่ฉีก็ประทับริมฝีปากของเขาเข้ากับริมฝีปากของชิงชิง  ชิงชิงได้กลิ่นลูกอมรสเมล่อนตลบอบอวลอยู่ในช่องปาก  รสหวานและอุ่นแผ่กระจายไปทั่ว  ไป่ฉีกำลังป้อนลูกอมให้เธออย่างช้า ๆ

        “ฮา.....” ชิงชิงสูดหายใจเข้าเต็มปอดหลังจากไป่ฉีผละออก  ชายหนุ่มเลียริมฝีปากเล็กน้อย  มองดูผลงานของตัวเองอย่าพอใจ

        “นายจะให้ฉันตายรึยังไงน่ะไป่ฉี  ให้ฉันหายใจบ้างสิ” ชิงชิงกล่าว  ตอนแรกเธอคิดว่าไป่ฉีจะแค่ป้อนลูกอมให้  แต่ไม่เลย  คนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าเธอแย่งชิงเอาลูกอมไปจากเธอแล้วป้อนให้ใหม่  จนกระทั่งลูกอมหมด เขาถึงยอมปล่อยริมฝีปากของเธอให้เป็นอิสระ

        “ผมเปิดโอกาสให้แล้วนะ  แต่พี่ไม่ชำนาญเลยพลาดจังหวะหายใจไป” ไป่ฉีพูดแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว  ส่วนชิงชิงได้แต่อ้าปากค้าง  พูดอะไรไม่ออก

        “อ้าปากแบบนั้นอยากได้อีกเม็ดนึงเหรอครับ” ไป่ฉีกล่าว  ทำให้ชิงชิงได้สติรีบหุบปากทันที

        “บ้ารึไง  พอแล้ว  แค่เม็ดเดียวเบาหวานฉันจะขึ้นตาแล้ว  สรุปไม่ฉี่ใช่ไหม” ชิงชิงถาม

        “ไม่ครับ” ไป่ฉีตอบ

        หลังจากนั้นชิงชิงก็ขับรถออกไปจากตรงนั้นทันที  ระหว่างทางทั้ง 2 คนพูดคุยเกี่ยวกับงานแฟนมีตติ้งที่จะจัดที่สถานสงเคราะห์เด็กในวันพรุ่งนี้

        ขณะที่พวกไป่ฉีกำลังถ่ายละครกัน  ทางเส้าหลินนั้นกำลังประสบปัญหาพระถูกสึกจำนวนมาก  สาเหตุมาจากนางมารปิงโหยว่  ตอนนี้นางแทบกลายเป็นคนเสียสติจากการถูกทำลายเส้นชีพจรลมปราณ  ไม่ว่าพระรูปใดมาเฝ้านาง  นางจะยั่วยวนจนพระเหล่านั้นเสียท่าให้กับนาง

        “ท่านเจ้าอาวาส  ผมขอสึกครับ  ผม.....” พระหนุ่มพูดไม่ออก  เขาเสียท่าถูกนางมารปิงโหย่วพรากพรหมจรรย์ไปจนได้  แถมเขาหยุดตัวเองไม่อยู่ทำไปกับนางถึง 2 ยก  เมื่อได้สติเขารู้สึกละอายอย่างมาก  จึงได้มาขอสึกกับท่านเจ้าอาวาส

        “เฮ้อ จะทำยังไงดีล่ะทีนี้  มีพระสึกวันละรูปแบบนี้  อีกหน่อยแม้แต่เราเองก็คงไม่พ้นต้องสึกเพราะนางมารปิงโหย่วเป็นแน่  ครั้นจะไม่ให้ใครเฝ้านางไว้ก็ไม่ได้  ไม่รู้ว่าพวกพรรคตะวันดับจะมาชิงตัวนางไปรึเปล่า” เจ้าอาวาสส่ายหัว  หลายวันมานี้เขาต้องปวดหัวกับเรื่องนี้ทุกวัน

        ขณะนั้นที่ตีนเขาตรงบันไดทางขึ้นวัดเส้าหลิน  ปรากฎหลวงจีนรูปหนึ่งยืนอยู่  ที่เท้าของหลวงจีนรูปนี้มีดอกบัวดอกใหญ่บานอยู่  ดอกบัวส่งกลิ่นหอมกระจายไปทั่วบริเวณ  หลวงจีนรูปนี้ค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดเพื่อขึ้นไปยังวัดเส้าหลิน  โดยทุกก้าวของหลวงจีนรูปนี้จะมีดอกบัวรองรับตลอด  เมื่อก้าวพ้นไปดอกบัวเหล่านั้นก็หายกลายเป็นอากาศธาตุ  ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ทำให้จิตใจของผู้ที่ได้กลิ่นสงบ

        “ไต้ซือ ท่านมาหาผู้ใด” พระที่เฝ้าประตูทางเข้าเมื่อเห็นหลวงจีนเดินขึ้นมาถามขึ้น

        “อาตมา มาหาท่านเจ้าอาวาส” หลวงจีนกล่าว

        “ขอทราบได้หรือไม่ว่าท่านต้องการพบท่านเจ้าอาวาสด้วยเรื่องอะไร” หลวงจีนที่เฝ้าประตูถามต่อ

        “เรื่องนางมารปิงโหย่ว  อาตมาทราบมาว่าทางเส้าหลินกำลังมีปัญหาเพราะนาง” หลวงจีนกล่าว

        “เช่นนั้นท่านรอที่นี้  ให้เราไปเรียนท่านเจ้าอาวาสก่อน” หลวงจีนที่เฝ้าประตูกล่าว

        “เชิญเถิด  เราจะรออยู่ตรงนี้” หลวงจีนกล่าว

        “เช่นนั้นรอสักครู่  อ้อ ท่านมีนามว่าอะไร” หลวงจีนที่เฝ้าประตูถามขึ้น

        “นามของเราคือ ไท่ซื่อคง  ชาวยุทธเรียกเราว่าโพธิสัตว์เดินดิน” หลวงจีนกล่าว

        หลังจากนั้นหลวงจีนที่เฝ้าประตูก็เดินเข้าไปภายในวัด  เพื่อบอกเจ้าอาวาสว่ามีหลวงจีนรูปหนึ่งมาขอเข้าพบ  เรื่องปัญหาเกี่ยวกับนางมารปิงโหย่ว

___________________________

มาลงต่อจนถึงตอนที่ 86 =w=