เอกภพคว้าภาพสเก็ตช์ด้วยดินสอดำที่เสร็จแล้วครึ่งหนึ่งออกมาเปิดดู ทั้งหมดเป็ภาพเปลือยของผู้ชาย "ยอดเยี่ยม!"
“ไม่ค่ะ” เธอกล่าว "สัดส่วนมันผิดหมด ชั้นพยายามทำให้มันถูกต้อง แต่มันเป็ไปไม่ได้เมื่อวาดจากภาพถ่าย มันง่ายกว่ามากที่โรงเรียนสอนศิลปะ ที่นั่นมีของจริง...นางแบบและนายแบบนู้ด ดังนั้นชั้นจึงเลิกวาดภาพแบบนี้แล้ว"
“เลิกแล้ว...เลิกทำไม?”
“ก็แค่... มันไม่ใช่สำหรับชั้น”
“เดี๋ยวนี้มีเอกชนหลายแห่งเปิดคอร์สสอนศิลปะในวันหยุดด้วยนะครับ”
เมย์ส่ายหัว
"แต่ผมเห็นแบบร่างของคุณแล้ว แค่ฝึกฝนอีกนิดหน่อย --"
“ได้โปรด เอกภพ หยุดเถอะ ชั้นจะไม่ไปเรียนที่ไหน ชั้นไม่้าให้ใครมาจ้องมองที่งานศิลปะของชั้น โดยเฉพาะชั้นไม่้าให้ใครมาจ้องมองที่ชั้น”
เธอเดินไปที่ผืนผ้าใบขนาดใหญ่และแตะนิ้วของเธอเบาๆ ที่ขอบขณะที่เธอจ้องไปที่หญิงสาวบนโซฟา "นอกจากพ่อแม่ของชั้นแล้ว คุณเป็คนเดียวที่ได้เห็นงานศิลปะของชั้น และไม่ใช่เพราะชั้นเขินอาย มันเป็เพราะชั้นทำเพื่อความสุขของตัวเอง...ไม่ได้้าแสดงให้คนอื่นดู"
"เมย์ -- "
“ขอบคุณสำหรับไวน์” เธอกล่าว “ชั้นจะเรียกแท็กซี่ให้คุณเดี๋ยวนี้”
เอกภพส่ายหัว “ยังครับ ผมคิดออกแล้วว่าจะแก้ตัวยังไงดี เพื่อชดเชยกับสิ่งเลวร้ายที่ผมทำในวันนี้” จากนั้นเขาก็เริ่มคลายเนกไทและปลดกระดุมเสื้อ
เมย์ก้าวถอยหลัง "คุณกำลังจะทำอะไร!?!"
“ผมอยากให้คุณวาดภาพ โดยไม่ต้องใช้แบบจากภาพในนิตยสาร” เขากล่าวขณะดึงเสื้อและเนกไทออก “ผมอยากให้คุณวาดภาพเหมือนเรียนอยู่ในโรงเรียนศิลปะ ผมจะเป็นายแบบให้คุณ”
กรามของเมย์ลดลงอ้าปากค้างและเบิกตากว้างเมื่อเขาเอื้อมมือไปจับขอบกางเกงของเขา เธอรีบหันหลังกลับ “หยุดนะ! ชั้นว่าคุณเมาแล้วแน่ๆ”
“ไม่ เอ่อ...อาจจะแค่นิดหน่อย แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ผมทำแบบนี้ ผมทำเพราะผม้าที่จะชดใช้ความผิดของผม และถ้าผมต้องแก้ผ้าผมก็เต็มใจจะทำ”
เมย์เหลียวมองข้ามไหล่ของเธออย่างระมัดระวังและดวงตาของเธอก็กว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาเปลือยเปล่า เธอรีบหันกลับทันทีพร้อมกับส่งเสียงร้อง “ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!”
“ไม่ จนกว่าคุณจะสเก็ตภาพของผม แค่ร่างคร่าวๆ ก็ได้”
"ชั้น -- ชั้นทำไม่ได้ ชั้นไม่มีอุปกรณ์สำหรับวาดภาพ"
“ล้อเล่นเหรอ ที่นี่เหมือนร้านขายงานศิลปะดีๆ นี่เอง”
เธอเลียริมฝีปากอย่างประหม่า อยากจะกลับไปดื่มไวน์มากกว่านี้ แล้วมองข้ามไหล่ของเธออีกครั้งเพื่อดูว่าเขาอยู่ที่ไหน
เขาหันหลังให้เธอ มุ่งหน้าไปยังโซฟาที่อยู่อีกด้านของห้อง “นี่ไง” เขาพูด และเมื่อเขาหันกลับมาหาเธอ เธอก็รีบหันหน้ากลับอย่างรวดเร็ว
“ชั้นไม่เคยวาดรูปโดยใช้นายแบบนู้ดสักครั้ง ชั้นไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง”
“มันไม่สำคัญหรอก อย่างที่ผมพูด คุณมีพร์ มันเป็แค่ความลับระหว่างคุณกับผม!”
เมย์หันกลับมาอย่างช้าๆ กลัวสิ่งที่เธอกำลังจะเห็น แต่แล้วเธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นเอกภพนอนตะแคงบนโซฟา เข่าของเขายกขึ้นและบังทัศนวิสัยระหว่างขาของเขาอย่างมีรสนิยม
“แบบนี้ได้หรือเปล่าครับ?”
“ดะ..ได้ โปรดอย่าขยับ”
เมย์เดินไปที่ขาตั้งและรู้สึกว่าตัวเบาหวิวขนลุกไปทั้งตัว เธอหวังว่าทั้งหมดนี้มันจะมาจากไวน์ แต่อดสงสัยไม่ได้ว่ามันอาจจะมาจากชายหนุ่มหน้าตาดีรูปร่างที่แสนจะเพอร์เฟคกำลังนอนเปลือยกายอยู่ข้างหน้าห่างออกไปไม่กี่ฟุตเท่านั้น
เมย์เอากระดาษแผ่นใหม่มาวางบนขาตั้งแล้วหยิบกล่องดินสอของเธอขึ้นมา เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเอกภพ ร่างกายที่มีกล้ามเนื้อกระชับชัดเจนและแข็งแรงของเขาราวกับนายแบบที่ก้าวออกมาจากนิตยสารโว้ก (Vogue) และเมื่อเขาเหลือบมองเธอ เธอก็ก้มหน้าลงมาอย่างรวดเร็วและค่อยๆ เรียงแท่งดินสอแต่ละขนาด
เธอวางกล่องดินสอไว้ข้างๆ แล้วพูดว่า "แค่ร่างคร่าวๆ แล้วคุณสัญญาว่าจะแต่งตัวแล้วกลับบ้าน"
เขายิ้ม "ครับ...ผมสัญญา"
เมย์เม้มริมฝีปากของเธอด้วยความประหม่าและแตะปลายดินสอลงบนกระดาษ ลากเส้นเป็วงกลมขณะที่ตาของเธอสะบัดกลับไปมาระหว่างกระดาษกับโซฟา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอวาดภาพเอกภพ!?! เธอวาดภาพเขาในจินตนาการมาแล้วนับสิบครั้งใน่สามสัปดาห์นับั้แ่เขาเข้ามาทำงานที่บริษัทนี้!
แต่ตอนนี้เมย์ไม่ต้องใช้จินตนาการ มือของเธอเคลื่อนไหวราวกับสายลม วาดเค้าโครงทั้งเส้นบางและหนาบนกระดาษ เธอรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศ ความสุขแบบเดียวกับที่เติมเต็มทุกครั้งที่เธอสร้างงานศิลปะ แต่คราวนี้มันรุนแรงขึ้นกว่าเดิม และเธอก็รู้เหตุผลดีว่าเพราะอะไร
เอกภพนอนแผ่อยู่บนโซฟา พยายามนิ่งขณะจ้องมองใบหน้าของเมย์ “เป็ไงบ้างครับ?”
“ดี” เธอพูด แทบจะไม่ขยับตัวขณะที่เปลี่ยนดินสอแท่งใหม่
ปลายดินสอขีดข่วนบนหน้ากระดาษขณะที่เธอจ้องมองไปที่เนื้อตัวเปล่าเปลือยของเอกภพ พยายามเก็บภาพไว้ในความทรงจำให้มากที่สุด แต่แล้วเธอก็สะดุ้งเมื่อวาดมาถึงเท้าของเขา ขาข้างที่หัวเข่าชันขึ้นนั้นปกติดี แต่ขาอีกข้างวางเหยียดอยู่ด้านข้างทำให้ยากที่จะมองเห็นรูปร่างทั้งหมดของมัน และที่สำคัญเธอเกลียดการวาดเท้า
“ขยับขาได้ไหม” เธอพูด น้ำเสียงเบาบางออกจากปากของเธอ แล้วเธอก็รู้ว่าทำสิ่งที่ผิดพลาดอย่างมหันต์
เอกภพไม่ได้โต้แย้ง เขาทำตามที่ขอ โดยลดขาข้างที่ชันเข่าแล้วเหยียดลงไปวางเหยียบพื้น ตอนนี้เขาเปลือยกายอยู่ต่อหน้าเธออย่างสมบูรณ์จริงๆ
เมย์รีบหลบอยู่หลังขาตั้งและหลับตาลง พยายามไม่นึกถึงสิ่งที่เธอเพิ่งเห็น เธอ้าให้เขาขยับขาอีกข้างหนึ่งต่างหาก แต่เขากลับขยับขาอีกข้างแทน และตอนนี้เธออายเกินกว่าจะเอ่ยคำแก้ไขใดๆ
“ทุกอย่างเรียบร้อยไหม?” เอกภพถาม
“ชะ...ใช่” เธอตอบ ยังคงซ่อนอยู่หลังภาพวาดของเธอ เธอหยิบยางลบออกจากกล่องเพื่อลบโครงร่างของขาที่เคยชันเข่าขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็มองออกมาจากด้านหลังขาตั้ง มือเล็กๆ จับดินสอไว้แน่นกว่าที่เคย
เอกภพกำลังเอนกายอยู่บนโซฟาขณะที่เขาพยายามทำตัวให้สบายและเปลี่ยนตำแหน่งแขนของเขาโดยไม่ตั้งใจ แต่ ณ จุดนี้ ความสนใจทั้งหมดของเมย์อยู่ที่ท่อนเนื้อยาวหนาที่พาดอยู่บนต้นขาของเขา
เธอใช้หลังมือเช็ดหน้าผากของเธอ สงสัยว่าทำไมคืนนี้ในสตูดิโอของเธอจึงดูร้อนระอุกว่าเคย ซึ่งทำให้หน้าผากของเธอเลอะสีดำๆ จากดินสอโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอหันกลับมาที่หน้ากระดาษ มือของเธอโบกไปมาอีกครั้งขณะที่ร่างเส้นสายสรีระของนายแบบที่นอนอยู่บนโซฟา
ดวงตาของเธอสะบัดไปมาขณะที่เอกภพกระสับกระส่ายขยับตัว
“อยู่นิ่งๆ” เธอพูดขณะเปลี่ยนดินสออีกครั้ง
เอกภพพยายามทำตามที่เธอพูด เหยียดตัวนอนอยู่บนโซฟา มองเธอขณะที่ตาของเธอมองเขา มือของเธอดูเหมือนจะเคลื่อนไหวอย่างตั้งอกตั้งใจ
แล้วดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง “คุณกำลังขยับ!” เธอกล่าวเสียงหลง
“เปล่าครับ ผมยังนิ่งอยู่เลย”
“ไม่ ชั้นหมายถึง...คุณ เอ่อ...มัน กำลังจะเคลื่อนไหว”
อิมเมจตัวละคร : เอกภพ
เอกภพเหลือบมองลงและเขินอายเมื่อรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร เขาใช้มือทั้งสองปิดท่อนเนื้อขนาดใหญ่ที่แข็งทื่อและเริ่มกระตุกอย่างรวดเร็ว ส่วนเมย์รีบหันไปมองทางอื่น เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่เขินอายพอๆ กัน
“ขอโทษครับ” เอกภพพูดขณะยกขากลับขึ้น พยายามซ่อนการแข็งตัวที่เห็นได้ชัด
เมย์ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรขณะที่หลบอยู่หลังขาตั้ง พยายามลบความทรงจำถึง “สิ่ง” ที่เธอเพิ่งเห็นก่อนหน้านี้ออกไปจากสมองของเธอ
“ผมพยายามนอนนิ่งๆ โดยคิดซ้ำไปซ้ำมาว่า 'ห้ามไม่ให้มันแข็งตัว' และผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่ทำให้มันเกิดขึ้น” เอกภพพูดพร้อมกับหัวเราะ พยายามคลายความตึงเครียด “ผมเคยสงสัยมาตลอดว่าผู้ชายพวกนั้นจะยืนเปลือยกายต่อหน้าสาวมหาลัยน่ารักพวกนั้นได้ยังไงกันโดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ผมหวังว่าตอนนี้ผมจะไม่ถูกตัดสิทธิ์จากการเป็นายแบบนู้ดของคุณใช่มั้ย?”
เมย์ยังคงซ่อนศีรษะไว้หลังขาตั้ง เธอพึมพำ "เคยมีคนเล่าให้ชั้นฟังว่านายแบบนู้ดได้รับคำสั่งให้ช่วยตัวเองอย่างน้อยสองครั้งก่อนที่จะมาเป็แบบที่ห้องเรียนศิลปะ"
“อืม...ผมมั่นใจว่ามันต้องช่วยให้เขาอยู่นิ่งๆ ได้แน่”
"เอ่อ ถ้าคุณ้า...เอ่อ...จัดการมันได้ มะ...มีห้องน้ำอยู่ตรงโถงทางเดิน"
เอกภพจ้องมองเธอด้วยความไม่เชื่อ “อะไรนะ? ไม่! ผมจะไม่ช่วยตัวเองในบ้านของคุณ มันดูเหมือนคนโรคจิตเกินไป ให้เวลาผมหน่อยนะครับ ผมแน่ใจว่าเดี๋ยวมันจะต้องสงบลงแน่ๆ”
เมย์พยักหน้าและรอสักครู่ แสร้งทำเป็จัดเรียงแท่งดินสอเพื่อฆ่าเวลา ในที่สุดเอกภพสูดหายใจเข้าลึกๆ และลดขาลง ท่อนเนื้อหนาของเขาไม่ได้ตั้งตรงเหมือนเมื่อกี้ แต่ยังคงเป็ท่อนเนื้อกึ่งแข็งตัวที่ห้อยอยู่ระหว่างขาของเขาอย่างหนัก แม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในตำแหน่งที่ต่างออกไป
จากนั้นเมย์ก็เริ่มวาดอีกครั้ง ขณะที่ดวงตาของเธอจดจ่ออยู่กับนายแบบ แล้วดวงตาของเธอก็เบิกกว้างและมือของเธอก็แข็งเกร็งบนหน้ากระดาษอีกครั้ง
“บ้าจริง ผมขอโทษ” เอกภพพูดขณะพยายามซ่อนท่อนเนื้อซึ่งตอนนี้แข็งขยายตัวเต็มที่อีกครั้ง
“ทำไมมันถึงแข็งขึ้นเรื่อยๆ” เธอถามด้วยความสงสัย
เขามองเธอด้วยความประหลาดใจ “อืม คุณไม่้าให้ผมอธิบายจริงๆ ใช่มั้ยว่ามันแข็งตัวได้อย่างไร”
เธอหน้าแดงด้วยความเขินอาย “เปล่า ชั้นแค่หมายถึง... รอที่นี่สักครู่”
เมย์จากไปและกลับมาพร้อมด้วยผ้าขนหนูสีขาว “บางทีถ้าคุณเพียงแค่ปกปิดมันจนกว่ามันจะอ่อนตัวลง”
เธอโยนผ้าให้เขาเพราะกลัวที่จะเข้าไปใกล้ และเขาแทบจะเอามือข้างหนึ่งคลุมปลายหัวเห็ดบวมเป่งไว้ไม่ได้ในขณะที่อีกมือคว้าจับผ้าเช็ดตัวไว้ จากนั้นเขาก็หยิบขึ้นมาและมองไปที่ผ้าขนหนูผืนเล็กๆ ที่เธอโยนให้เขา “อืม..ผมคิดว่าผม้าอะไรที่ใหญ่กว่านี้สักหน่อย”
ใบหน้าเมย์เปลี่ยนเป็สีแดงที่เข้มกว่าเดิม สาเหตุหลักมาจากเธออดสังเกตไม่ได้ว่าท่อนเนื้อของเขาที่ตั้งตรงนั้นยาวขนาดไหน ห่างออกไปเพียงสามฟุต มันดูใหญ่และหนากว่าที่เคย และถึงแม้จะใช้สองมือของเขากุมไว้ เขาก็แทบจะไม่สามารถซ่อนความเป็ชายแท่งมหึมานั้นได้
ขณะที่เธอรีบกลับไปที่ห้องน้ำ เธอนึกถึงภาพทั้งหมดที่เธอตัดออกจากนิตยสาร เธอแน่ใจว่าไม่มีนายแบบคนไหนที่มีขนาดใหญ่โตเท่าเอกภพ ครู่ต่อมาเธอวิ่งกลับพร้อมกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่สุดที่เธอหาได้และยื่นออกมาให้เขา
เขารับมาและโอบรอบเอวของเขา เอกภพบอกกับเมย์ว่า “ไม่เป็ไร คุณไม่จำเป็ต้องหันหลังกลับหรอกครับ” เธออดไม่ได้ที่จะสังเกตว่าท่อนเนื้อแข็งทื่อของเขายังคงดันพุ่งโด่ขึ้นมาภายใต้ผ้าขนหนูเนื้อนุ่ม จากนั้นเขาก็เอนหลังนอนลงบนโซฟา และเธอก็กลับมาที่ขาตั้งและกระดาษของเธอ
เธอรีบวาดส่วนที่เหลือ เห็นได้ชัดว่าเธอฟุ้งซ่านมาก และเมื่อเธอวาดภาพสเก็ตเสร็จ เอกภพก็เดินเข้ามายืนดู เท้าและใบหน้าของเขายังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่เส้นสายที่วาดกล้ามเนื้อของร่างกายของเขานั้นไร้ที่ติ ความไม่สมบูรณ์ที่แท้จริงเพียงอย่างเดียวคือบริเวณหว่างขาของเขา เนื่องจากมันเป็เพียงรอยเปื้อนสีดำเข้มเท่านั้น
"ขอโทษ" เอกภพพูด "ผมเป็นายแบบที่แย่มาก"
“ไม่ๆๆ คุณเก่งมาก” เมย์พูดพร้อมยิ้มให้กับภาพวาดของเธอ “มันเป็แค่ภาพสเก็ตช์คร่าวๆ เท่านั้น ชั้นชอบมันมาก และมันก็วิเศษมากด้วยที่ได้ร่วมงานกับนายแบบนู้ดจริงๆ สักครั้ง ขอบคุณและไม่ต้องกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อบ่ายวันนี้ ชั้นรู้ว่าแพรวอยู่เื้ัเหตุการณ์ทั้งหมด”
เอกภพยิ้ม “ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น ผมว่าผมควรไปแต่งตัวแล้วกลับบ้านใช่มั้ยครับ”
“ให้ชั้นเรียกแท็กซี่ให้ไหม”
“ไม่เป็ไรครับ ผมสร่างเมาแล้ว เชื่อผมเถอะ การเปลือยเปล่าทำให้มีสติได้อย่างเหลือเชื่อ”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากที่เอกภพกลับไปแล้วเมย์กลับเข้าไปที่สตูดิโอของเธอ เธอเอื้อมมือเข้าไปในกล่องและหยิบยางลบอันใหม่ออกมา ค่อยๆ ลบรอยเปื้อนสีดำบริเวณกลางลำตัวของชายหนุ่มในภาพจนเหลือเพียงสีขาว จากนั้นเธอก็เอาดินสอวาดภาพ “ส่วนนั้น” ขึ้นมาใหม่โดยอาศัยแค่เพียงภาพในความทรงจำของเธอ
2K
![ซ่อนกลิ่น [Omegaverse] เล่ม1 (ทดลองอ่าน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1629378226_92180047.webp)
