เทพปกรณัมแห่งแดนเหนือ ภาค กำเนิดมารอเวจี

   ตอนนี้เป็นช่วงเวลาบ่าย หลังจากทุกคนรับประทานอาหารกลางวันเสร็จลุงฝูจึงนำกลุ่มเด็กทั้งหมดแยกตัวจากลูคัสเพื่อไปยังไปทำภารกิจสอบเข้าสำนักตะวันฉายที่หอคอยราชันย์

"หากมีเวลาอย่าลืมเดินทางมาเยี่ยมหาพวกเราที่ตระกูลฝู" ฝูหม่าพูดออกมาด้วยแววตาซับซ้อน

"มีเวลาว่างมาเชียร์พวกเราต่อสู้ที่หอคอยด้วยนะ"ฝูจางลี่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ลาก่อนน้องชายลูคัส" ฝูซานโบกมือลา

ฝูจิ้งหันหน้ากลับมาด้วยแววตาแน่วแน่"น้องชายลูคัสในสักวันข้าฝูจิ้งคนนี้จะล้มท่านให้ได้"

"ผมจะรอคอยวันนั้น" ลูคัสยืนแขนขวาออกมาชนหมัดกับฝูจิ้งนี่คือสัญญาลูกผู้ชาย

   หลังจากกลุ่มตระกูลฝูจากไปแล้ว ลูคัสเองก็แอบวางแผนไว้ในใจเช่นกันหากตอนนี้เขาเดินทางกลับไปสถานศึกษาอีเดนคงไม่ทันพิธีรับศิษย์ใหม่อย่างแน่นอนจึงจะถือโอกาสอยู่ที่นี่ฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นเสียดีกว่า

เขายังมีภารกิจที่ยังต้องทำนั่นคือการ"ล้างแค้น" ให้กับอากิโกะแต่ตัวเขาจะไม่กระโจนเข้าไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้า

ต้องมั่นใจว่ามีความแข็งแกร่งเพียงพอเท่านั้นจึงวางแผนลงมือ

"ฉางยีสถานศึกษาโนเบอร์ หยางอันตระกูลหยาง"เด็กชายจำชื่อคนเหล่านี้ไว้อย่างขึ้นใจ

ขณะที่เด็กชายกำลังนั่งจิบชาอยู่นั้น

"เดี๋ยวนี้โรงเตี๊ยมตกต่ำถึงขนาดให้คนนำโลงศพเข้ามาเชียวหรือเสียบรรยากาศเป็นบ้า"เป็นเด็กชายผู้หนึ่งเดินเข้ามาประตูหน้า ด้านหลังของเขามีผู้ติดตามสามคน

ผ่านไปหลายลมหลายใจ

"แกนี่นอกจากตาบอดยังจะหูหนวกอีกสภาพของเจ้าทำให้นายน้อยกูระคายเคืองลูกนัยน์ตายังมิรีบไสหัวออกไปอีกรึ"
ชายชราที่เป็นผู้ติดตามทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียง

หลายคนในโรงเตี๊ยมต่างรู้สึกสงสารเด็กหนุ่มชุดขาวเป็นอย่างมากอายุยังน้อยพิการดวงตา

   เขาอาจจะพึ่งสูญเสียบุคคลสำคัญไม่มีเงินทำพิธีศพจึงต้องลากโลงศพไปไหนมาไหนเช่นนี้แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเพราะคนที่ถูกเรียกว่านายน้อยกูเป็นถึงว่าที่ศิษย์ใหม่ของสถานศึกษามอวู้ดส์

"เจ้ารู้หรือไม่ว่านายน้อยกูเป็นถึงว่าที่ศิษย์ใหม่ของสถานศึกษาตะวันออกหากยังทำตัวไม่รู้เหนือรู้ใต้เช่นนี้ระวังเงาหัวจะขาด"ผู้รับใช้แสนซื่อสัตย์คนที่สามพูดอย่างฉะฉาน

   ลูคัสถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินคำว่าสถานศึกษาตะวันออกตอนที่เขาหนีจากลานประลองก็ไม่รู้ว่าจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างดังนั้นเขาควรจะเดินทางไปสอบถามเรื่องราวให้กระจ่างดีหรือไม่

"เจ้าอ้วนปกติทำไมช่วงนี้คนจากสถานศึกษามอวู้ดส์ดูวางมาดชอบกล" หญิงสาวที่อยู่โต๊ะไม่ไกลจากลูคัสถามเพื่อนด้านข้าง

"นี่เจ้าไม่รู้หรือว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในศึกรวมสถานศึกษาเมื่อหลายเดือนก่อน..."หลังจากนั้นเจ้าอ้วนก็เล่าออกมาว่า

   เรื่องนี้ความจริงถูกปิดเป็นความลับแต่ลูกชายของญาติผู้พี่ที่เป็นศิษย์สถานศึกษามอวู้ดส์กลับอยู่ในเหตุการณ์มีคนใหญ่คนโตจากตระกูลหยางเข้ามาแทรกแซงการประลองเพื่อสังหารบางคนตามม้วนอาญาสั่งตายบังเอิญว่าเป้าหมายเป็นเด็กสาวตระกูลเนตรต้องสาปที่หนีไปยังแดนเหนือ

   เธอลงทุนแฝงตัวเข้าเป็นศิษย์สถานศึกษาอีเดนแต่เรื่องราวชุลมุนเกิดขึ้นเมื่อมีอาจารย์เฒ่าจากสถานศึกษาอีเดนขัดขืน ทำให้อาจารย์ใหญ่ของสถานศึกษามอวู้ดส์และอาจารย์ใหญ่สถานศึกษาอาเทนเข้ารุมสังหารจนตกตาย

   ส่วนอาจารย์ใหญ่สถานศึกษาโนเบอร์เป็นฝ่ายไล่ตามคนที่หนีไปมีข่าวว่าศิษย์ทรยศจากสถานศึกษาอีเดนสมคบกับพวกนอกดินแดนสามารถพาตัวเด็กสาวที่เป็นเป้าหมายอาญาสั่งตายหนีหายไปด้วยกัน

ภายใต้การร้องขอจากนายน้อยตระกูลหยางคนใหญ่คนโตผู้นั้นลงโทษสถานเบา

   บีบให้อาจารย์ใหญ่ฝ่ายเวทมนตร์ของสถานศึกษาประกาศเนรเทศศิษย์ทรยศลูคัส เรน พ้นสภาพออกจากศิษย์สถานศึกษาอีเดนสุดท้ายบังคับสี่สถานศึกษาร่วมมือกันหาตัวศิษย์ทรยศมาลงโทษส่วนเด็กสาวตระกูลเนตรต้องสาปหากใครพบเจอให้แจ้งเบาะแสไปให้กับผู้ดูแลตระกูลหยางหยางอันจะได้รับรางวัลอย่างงาม

เสียงนี้ดังพอที่จะทำให้ผู้คนรอบด้านได้ยินชัดเจนประโยคอื่นยังไม่ทันจบลง

"อั่ก" มือข้างขวาที่กำลังสั่นเทากุมอยู่ที่ลำคอคนเล่า

ใบหน้าที่มีผ้าผูกไว้มองประสานสายตาของชายร่างท้วม

"สิ่งที่เล่ามาเป็นความจริงเหรอ" เด็กชายกัดฟันถาม

"จะจริง" ชายร่างท้วมรู้สึกประหม่าเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบริเวณหน้าผากมือเด็กชายร่างเล็กราวกับคีมเหล็กที่หนีบลำคอเขาเอาไว้

เขาปล่อยชายร่างท้วมลงก่อนหันหลังกวาดสายตามองไปยังผู้คนทั่วโรงเตี๊ยม

"ที่เขาพูดจริงหรือไม่!"เสียงตวาดอันทรงพลังดังไปทั่วโรงเตี๊ยม โต๊ะเก้าอี้ล้มลงระเนระนาด

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วพริบตา

ชายที่ถูกเรียกว่านายน้อยกูกระเด็นล้มไปด้วยแรงลมรีบยันตัวขึ้นเพื่อไม่ให้เสียมาดก่อนเดินอาดๆ ไปข้างกายลูคัส

"จริงแท้แน่นอนหรือเจ้าคิดจะต่อต้านสถานศึกษาทั้งสี่"

เมื่อสิ้นคำของนายน้อยกูใบหน้าที่ผ้าผูกตาหันมาอย่างช้าๆ

 สวบ! มือขวาของลูคัสราวกับใบมีดเสียบทะลุทรวงอกของอีกฝ่าย

นายน้อยกูก้มมองอกข้างซ้ายตัวเองที่ชุ่มไปด้วยเลือดด้วยอาการสั่น

“ปะปล่อย” นายน้อยพูดด้วยความยากลำบาก

ใบหน้าที่มีผ้าผูกตาไว้ขยับเข้าสบตานายน้อยกูที่กำลังกระอักเลือดออกมา

"ไม่ใช่แค่ต่อต้าน...แต่พวกสุนัขรับใช้หยางอันทุกคนต้องตาย"กล่าวจบมือขวาถูกกระชากออกมา ก้อนเนื้อสีแดงจากอกซ้ายของนายน้อยกูยังเต้นอยู่ก่อนถูกบีบจนแหลกเหลว

ร่างของนายน้อยทรุดลงหมดลมหายใจเหล่าผู้ติดตามต่างวิ่งหนีกระเจิงไปคนละทิศทาง

ลูคัสเดินไปที่โต๊ะก่อนหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดเลือดที่มืออย่างช้าๆ

โลงศพสีดำยกขึ้นสะพายด้านหลังก่อนนำเงินวางเงินไว้ที่โต๊ะแล้วก้าวออกไป

ผ่านไปหลายลมหายใจภายในร้านจึงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

"ชุดคลุมสีขาวลายมังกรสีดำ..." หญิงที่เป็นสหายกับชายร่างท้วมพูดขึ้น

"เขาคือมัจจุราชสีขาว...เทพแห่งความตายจากเมืองโหย่วมาถึงที่นี่แล้ว"ชายร่างท้วมเอ่ยด้วยเสียงดังฟังชัดขณะที่ยังสั่นด้วยความกลัว

หลังจากก้าวออกมาจากโรงเตี๊ยมลูคัสก็เตรียมจะไปเก็บตัวที่หอคอยราชันย์ก่อนเพื่อเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าตัวเองทำพลาดไปหลังจากตนสังหารนายน้อยอะไรนั่นก็มีคนแอบติดตามเขาอยู่หลายกลุ่ม

แต่จะทำไงได้ตอนนั้นเด็กชายรู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่าทุกคนล้วนรุมรังแกสถานศึกษาของเขา

"พวกมันต้องชดใช้"ลูคัสรู้สึกผิดกับเฒ่าฮานที่ต้องมาสละชีวิตเพื่อตัวเขา

แต่ในโลกนี้ไม่มียาแก้อาการเสียใจตนจะต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อสะสางหนี้เลือดนี้ด้วยตนเอง

   แม้ตอนนี้เขาจะพัฒนาขึ้นมากแล้วก็ตามแต่ก็เพราะพึ่งพาอุปกรณ์เสริมพลังต่างๆ เป็นปัจจัยภายนอกฉะนั้นหากต้องการล้างแค้นให้สำเร็จ เขาต้องรีบบ่มเพาะพลังให้เข้าสู่เทพสงครามโดยไว

   การบ่มเพาะสายวรยุทธนั้นจะต้องสร้างหยดน้ำทิพย์ในจิตวิญญาณถึงเก้าหยดในตันเถียนจึงสามารถทะลวงสู่ขั้นต่อไปได้ ตามคัมภีร์ร่างอมตะเพื่อให้สำเร็จกายากระดูกทองคำตัวเขาต้องทำการหลอมกระดูกถึงเก้ารอบในขอบเขตอาณาจักรพลังที่ 4 จึงต้องสิ้นเปลืองเวลาเป็นอย่างมาก

   ลูคัสวางแผนไว้สองปี ภายในสองปีเด็กชายต้องรีบเพิ่มความแข็งแกร่งให้เทียบเท่าหรือเหนือกว่าเหล่าอาจารย์ใหญ่ของสถานศึกษาทั้งสามและมีความสามารถในการเอาตัวรอดจากหยางอันที่อยู่ขอบขั้นเทพสงครามขั้นสูงสุดให้ได้

   เมื่อคิดจบดังนั้นเด็กชายจึงก้าวเข้าสู่หอคอยราชันย์นอกจากเพิ่มระดับการบ่มเพาะพลังเมื่ออยู่ในหอคอยแห่งนี้เขาจะปลอดภัยอย่างแน่นอนต่อให้เป็นตระกูลหยางก็คงไม่กล้างัดข้อกับหอคอยราชันย์อย่างโจ่งแจ้ง

"ค่าเข้าสองร้อยเหรียญเงิน"พนักงานรับเงินมาด้วยสีหน้าตกใจที่มีเด็กชายสะพายโลงศพสีดำเข้ามาในบริเวณนี้

ลูคัสพอมาถึงหอคอยราชันย์ชั้นที่6 เด็กชายรีบทำเรื่องรายงานตัวทันที

   การเลื่อนระดับชั้นยังมีอีกวิธี เมื่อนักสู้ทำการบ่มเพาะข้ามไปสู่อาณาจักรใหม่ต้องถูกจัดเพื่อเลื่อนชั้นให้เหมาะสมกับขอบเขตพลังเพื่อป้องกันผู้แข็งแกร่งรังแกคนอ่อนแอกว่า

เมื่อเห็นว่าเด็กชายมีระดับอยู่ที่อาณาจักรพลังที่4 เขาจึงถูกจับโยนขึ้นไป "ชั้นที่ 31"

เมื่อตรวจสอบแหวนเหล็ก
- สถานะปิดโหมด "สถานะไม่พร้อมรบ"
- เหมียวจอมโหด นักสู้หอคอยราชันย์ ชั้นที่ 31
- สถิติประลอง 50 ครั้ง ชนะ 50 แพ้ 0
- คะแนน 20700

   ตนเองยังไม่รีบร้อนเขาดูตารางการต่อสู้ของหอคอยก่อนเมื่อเลื่อนไปเจอ "ลานประลองที่สิบสี่ หมัดเสือดาวคะนอง ปะทะ นักรบเดนตาย 14.00 น.

"หมัดเสือดาวคะนองคือสมญานามของฝูจิ้งตอนนี้เด็กชายอยู่ที่ชั้นแปด

ในที่สุดเด็กหนุ่มก็มาถึงฝั่งอัฒจันทร์คนดูเขาพบว่ามีเพียงลุงฝูที่มารับชมการประลองเพียงผู้เดียว

"เจ้าเป็นนักสู้ในชั้นใดรึหลานชาย" ฝูหม่าถามออกมา

"ผมอยู่ชั้นที่สามสิบเอ็ดครับลุงฝู" เขาตอบกลับด้วยความสุภาพ

ขณะนี้ฝูจิ้งกำลังเสียเปรียบให้กับชายหัวโล้นทักษะขวานของอีกฝ่ายดุดันเป็นอย่างมาก

"เจ้าคิดว่าฝูจิ้งจะชนะหรือไม่" ลุงฝูขอความคิดเห็น

"จุดอ่อนเขาคือพลังการโจมตีที่มีน้อยจนเกินไปไม่สามารถเอาชัยเด็ดขาดจากนักรบผู้นั้นได้" ลูคัสวิเคราะห์ออกมาอย่างรวดเร็วขณะที่ฝูจิ้งใช้ทักษะการเคลื่อนไหวหลบเลี่ยงขวานใหญ่ไปมา

   ลูคัสลุกขึ้นยืนพยักหน้าให้ฝูหม่าก่อนก้าวออกไปเด็กชายรีบตรงไปยังห้องฝึกที่ชั้นสามสิบเอ็ด

เมื่อใช้คะแนนขอเข้ามายังห้องฝึกเขาก็ต้องรู้สึกยินดีเพราะปราณในห้องฝึกชั้นนี้หนาแน่นพอๆกับถ้ำลับที่เขาฝึกอยู่ในสถานศึกษาอีเดนทำให้เด็กชายมีความคาดหวังเพื่อที่จะเลื่อนชั้นให้เหนือกว่าชั้นสี่สิบโดยไว

   ตอนนี้ในตันเถียนมีน้ำทิพย์หนึ่งหยดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเพราะตอนที่ทะลวงขั้นที่ผาหินหล่นปราณที่หลงเหลือจากดาบมารทำให้ทะลวงไปหนึ่งอาณาจักร และอีกหนึ่งขั้นย่อยกลายเป็นขุนพลขั้นหนึ่ง

   เด็กชายนั่งลงกับพื้นห้องก่อนทำสมาธิเพื่อรู้สึกถึงปราณที่อยู่ในตันเถียนก่อนพยายามบีบอัดให้เกิดเป็นรูปหยดน้ำตอนนี้ปราณจากภายนอกที่เกิดการชักนำจากรอยสักปริศนาผสานกับเจตจำนงของตนรวมพลังกันทำให้การบ่มเพาะของเขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว

 ผ่านไปห้าวัน

ลูคัสลืมตาขึ้นหยดน้ำสีทองสุกใสล่องลอยตันเถียนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งหยดราวกับเป็นหิ่งห้อย

"ขุนพลขั้นสอง"เด็กชายไม่รีบร้อนเขาลุกขึ้นตบฝ่ามือเมฆไหลทันทีเพื่อปรับสมดุล

.