ระบบสุดยอดอาจารย์ ศิษย์ของข้าลิขิตฟ้าด้วยตัวเอง

ชายชรามองไปยังหานหมิง สายตาแน่นิ่งแต่ภายในใจกลับกำลังคำนวณอะไรบางอย่างอยู่อย่างเร่งรีบ

สถานการณ์ตอนนี้มันเลวร้ายเกินกว่าที่จะนิ่งเฉยได้ เขาไม่รู้แน่ชัดว่าชายหนุ่มตรงหน้าเขาคิดอะไรอยู่ แต่สิ่งเดียวที่พอแน่ใจได้ก็คือ... หานหมิงยังไม่ได้มีเจตนาสังหารพวกเขา

แต่ก่อนที่เขาจะทันเคลื่อนไหวหรือเตรียมรับมือ ร่างของหานหมิงก็หายไปจากสายตาของและเขาไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนของอีกฝ่ายได้อีก

ทันใดนั้นที่หางตาของเขา เห็นหานหมิงยืนอยู่ข้างเย่หลิน ศิษย์น้องของคุณหนูซ่างกวนถิงถิง ในมือนั้นดาบแห่งแสงปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็วและฟันลงที่คอของเย่หลินอย่างไม่ลังเล

แต่ทว่าเปลวเพลิงสีแดงสดพุ่งแทรกเข้ามาระหว่างกลาง รับการโจมตีนั้นไว้ภายในเสี้ยววินาที นั่นคือฮัวจินหรู  แต่เปลวเพลิงนั้นไม่อาจต้านดาบแสง

แรงปะทะมหาศาลส่งร่างของฮัวจินหรูปลิวกระเด็นไปชนกับเย่หลิน ทั้งสองถูกกระแทกจนปลิวไปไกล

เย่หลิน แม้ไม่ได้ถูกฟันตรงๆ แต่แค่แรงกระแทกเพียงอย่างเดียวก็ทำให้ร่างกายของเขาพิการทันที กระดูกแหลก พร้อมการบ่มเพาะพลังล่มสลาย

ส่วนฮัวจินหรู แม้จะใช้มือที่เคลือบด้วยเพลิงศักดิ์สิทธิ์ป้องกัน แต่ก็ไร้ผล นิ้วมือทั้งสิบของนางขาดออก เลือดไหลไม่หยุด

นางมองไปที่หานหมิงด้วยสายตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นี่คือคนที่นางเคยดูถูกเมื่อวันรับศิษย์ใหม่ คนที่นางบอกต่อหน้าศิษย์ตัวเองอย่างไม่ใส่ใจว่า ยังไงหานหมิงก็ถูกไล่ออกในเวลาไม่ถึงปีแน่นอน

ในสายตานางตอนนั้น หานหมิงคือคนธรรมดา ที่โชคดีเท่านั้น แต่ไม่มีอะไรพิเศษเลยสักอย่าง

แต่ตอนนี้...

ฟิ่ว ฟิ่ว ฟิ่ว ฟิ่ว ฟิ่ว!

ดาบแสงนับสิบพุ่งทะลุเข้าร่างของฮัวจินหรู แทงทะลุเส้นประสาททุกจุด แขน ขา กระดูกสันหลัง ทุกอย่างถูกเจาะทะลุ ร่างของนางล้มลง ก่อนที่มันจะขยับไม่ได้อีกเลย

ทว่าหานหมิงกลับไม่เลือกจะฆ่านางในตอนนี้

ตูม!

แรงกดดันขนาดใหญ่ระเบิดออกจากร่างของเขา พุ่งไปกดทับยังศิษย์ทั้งหมดของยอดเขาไผ่สวรรค์ ร่างของพวกนางทรุดลงนอนกับพื้นทันที เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากซ่างกวนถิงถิง

“อ๊าาาาา!”

ชายชราตะโกนออกมาด้วยเสียงหลง “ได้โปรด... อย่าทำอะไรคุณหนู”

แต่คำวิงวอนนั้น... เหมือนจะลอยหายไปในสายลม หานหมิงไม่แม้แต่จะสนใจ เขาเหวี่ยงมือเบาๆ ดึงร่างที่ไร้แรงต่อต้านของเย่หลินและฮัวจินหรูให้ลอยเข้ามาใกล้ตัว ไม่มีใครเข้าใจว่าเขาจะทำอะไร

ในขณะเดียวกัน ณ ด้านนอก ร่างจำแลงของซุยจื่อเมิ่งและอู๋เวินกำลังจ้องภาพการกระทำของหานหมิงจากระยะไกล

อู๋เวินพูดด้วยเสียงต่ำ “แปลก... เจ้าเด็กนั่นกำลังทำอะไรกันแน่?”

ซุยจื่อเมิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ถ้าให้ข้าเดา... ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่นี่คือสิ่งที่ข้าไม่ต้องการเห็นจากใครทั้งนั้น”

อู๋เวินหันขวับ “อะไรกัน?”

ซุยจื่อเมิ่งพูดชัดถ้อยชัดคำ

“ชายคนนั้นกำลังล่อลวงเต๋าสวรรค์”

คำพูดนั้น... ทำให้อู๋เวินตกอยู่ในความเงียบ เงียบชนิดที่แม้แต่เสียงลมหายใจก็ฟังดูดังเกินไป

หานหมิงยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดด้วยเสียงเบาๆ แต่กดดันจนบรรยากาศรอบข้างตึงเครียด

“เจ้าชื่อเย่หลินใช่ไหม?”

เย่หลินที่นอนบาดเจ็บอยู่มองไปยังหานหมิง

“อยากจะทำอะไรข้าก็เชิญ... แต่อย่าทำอะไรอาจารย์และศิษย์พี่ทั้งหมดของข้า ปล่อยพวกนางไป..พวกนางไม่เกี่ยวข้อง”

หานหมิงหัวเราะในลำคอเบาๆ “คำพูดเท่ดีนี่... เอาเถอะ ข้าจะให้เจ้าเลือก”

เขาหยุดพูดชั่วครู่ ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังเล่าเรื่องอยู่

“ข้ามีสี่ตัวเลือกให้เจ้าเลือก มาเริ่มกันที่ตัวเลือกที่หนึ่ง... ข้าจะไว้ชีวิตอาจารย์คนแรกของเจ้า ฮัวจินหรู”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบประโยค จิตสังหารของหานหมิงก็ระเบิดออกใส่เย่หลินในทันที แรงกดดันอันมืดมิดเย็นยะเยือกปะทะเข้ากับจิตสำนึกของทุกคนรอบด้าน เย่หลินตัวสั่นราวกับถูกฝังอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ เขาแทบหายใจไม่ออก

แม้แต่ซ่างกวนถิงถิง เฟิ่งเอ๋อ เหมยจิ้งหยา เซินเยว่ฮัว และหวังฟางเซียน ที่นอนห่างออกไป ยังรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันปักลงทั่วร่างกาย ร่างของพวกนางสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

หานหมิงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทไร้อารมณ์

“แต่คนที่เหลือ... จะต้องตายทั้งหมด ศิษย์พี่ อาจารย์คนที่สองของเจ้ารวมถึงเจ้าด้วย จะไม่มีใครรอดทั้งนั้นยกเว้นอาจารย์คนแรกของเจ้า”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตัวแข็งเหมือนถูกคำสาป ชายชราไม่ได้พูดอะไรแต่เขารู้ได้ทันที... ชายหนุ่มตรงหน้าจะไม่ลังเลที่จะทำตามคำพูดของเขาแน่นอน

เย่หลินกัดฟันจนเลือดซึมจากมุมปาก เขาสบถออกมา

“ไอ้สารเลว... แกต้องการอะไรกันแน่!”

ปัง!

ปลายเท้าของหานหมิงเตะเข้าไปเต็มปากของเย่หลินอย่างรุนแรง ฟันกระเด็นออกมา 2 ซี่ เลือดพุ่งกระจาย ร่างของเย่หลินกลิ้งไปกับพื้น

“อ๊าาาา!”

เสียงกรีดร้องของเขาดังสะท้านพร้อมสติที่แทบหายไป

หานหมิงย่อตัวลง มองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา

“ข้ารู้ว่าคำพูดพวกนั้นจะเพิ่มความชื่นชอบในใจผู้หญิงเหล่านั้นให้เจ้า... แต่ว่าข้าไม่ชอบให้ใครขัดตอนที่ข้ากำลังพูด”

เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

“ตัวเลือกที่สอง ทุกคนจะรอด ยกเว้นเจ้า... กับอาจารย์ของเจ้า จะต้องตายแทน”

เสียงของเขายังคงนิ่งสงบ...

“ตัวเลือกที่สาม เจ้าตายเพียงคนเดียว... เพื่อแลกกับการปล่อยทุกคนที่นี่ไป”

“ส่วนตัวเลือกสุดท้าย เจ้ารอดเพียงคนเดียว... ส่วนทุกคนที่นี่ตาย”

เย่หลินที่ฟุบอยู่กับพื้น ค่อยๆ รวบรวมสติกลับมา สายตาของเขาเลือนราง ร่างกายเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว แต่เสียงของเขาก็ยังดังขึ้นอย่างมั่นคง

“ข้า... เลือกข้อที่สาม...”

แต่หานหมิงยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม

“ใจเย็นๆ หน่อย หนุ่มน้อย ยังไม่ถึงเวลาเลือก”

เขายิ้มออกมาก่อนปล่อยออร่าสีทองศักดิ์สิทธิ์ออกจากร่าง พลังบริสุทธิ์แผ่กระจายไปทั่วพื้นที่รอบด้าน จากนั้นเขาดึงดาบที่เปล่งประกายไปด้วยพลังอมตะออกมาจากอากาศ ดาบนั้นส่องแสงบริสุทธิ์ปะทะเข้ากับดวงตาของทุกคน

หานหมิงฟันดาบนั้นลงมาช้าๆ แต่ไม่ได้ฟันใส่ร่างกายใคร แต่เป็นการฟันเหนือหัวของทุกคนที่อยู่ที่นั่น

ในชั่วพริบตา ชายชราผู้หนึ่งที่อยู่ในวงนั้นก็หน้าซีดเผือด ใบหน้าของเขาแสดงถึงความตึงเครียดสุดขีด เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ถูกตัดขาดออกไป เขากลืนน้ำลายก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“อาวุธอมตะ... ที่สามารถตัดขาดการเชื่อมต่อกับโถงวิญญาณได้...”

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาตกตะลึง

“คุณชาย... ไม่ทราบว่าท่านเป็นบุตรแห่งพระเจ้าจากตระกูลใดหรือ? ถ้าไม่รังเกียจ... ทางตระกูลซ่างกวนยินดีเชิญคุณชายไปดื่มชาสักถ้วย...”

แต่หานหมิงไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะหันไปมอง ด้านนอก ร่างจำแลงของซุยจื่อเมิ่งที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตลอดแสยะยิ้ม

“ข้าเดาไว้แล้วไม่มีผิด ไอ้เด็กเวรนี่... มันต้องเป็นบุตรแห่งพระเจ้าจากตระกูลไหนสักแห่งแน่นอน ใครกันในโลกเบื้องล่างที่จะมีอาวุธอมตะที่มีคุณสมบัติหายากอย่างอาวุธที่สามารถตัดขาดการเชื่อมต่อวิญญาณกับโถงวิญญาณได้กัน?”

อู๋เวินยังนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเบาๆ

“เจ้าคิดมากไปหรือเปล่า... บางทีเขาอาจจะโชคดีเจอสมบัติของผู้เป็นอมตะก็ได้...”

ซุยจื่อเมิ่งที่ยืนเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ

“สิ่งที่ทำให้ข้ารู้ว่าเขาไม่ธรรมดา... ไม่ใช่อาวุธพวกนั้น หรือพลังมากมายที่เขาแสดงออกมา แต่มันเป็น...โชคชะตาอันลึกลับของเขาต่างหาก ถึงข้าจะยอมเสียอายุขัยไปมากมายก็ยังไม่อาจเห็นสิ่งใดๆ ได้ เหมือนว่า... โชคของเขามันถูกปกปิดไว้โดยใครบางคนที่แข็งแกร่งถึงขนาดมีความสามารถทำให้ชายคนนั้นไม่ได้อยู่ในกฎของจักรวาลนี้อีกต่อไปแล้ว”

อู๋เวินพยักหน้าเบาๆ ดวงตาหรี่ลงด้วยความระแวง

ขณะเดียวกัน ด้านล่าง เย่หลินที่นอนเจ็บสาหัสอยู่กับพื้น เริ่มสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปในร่าง เศษจิตวิญญาณของเขาที่ผูกไว้กับโถงวิญญาณของตระกูลอู๋... ถูกตัดขาดไปแล้ว

ในวินาทีนั้น เขานึกว่าจะได้ตายอย่างเท่ๆ สละชีวิตเพื่อช่วยทุกคน ได้รับคำชื่นชมจากอาจารย์และศิษย์พี่สาวที่งดงามทั้งหมด ได้กลายเป็นฮีโร่ของใครบางคน

แต่ฝันแสนหวานพวกนั้น... ถูกชายตรงหน้าบดขยี้จนไม่เหลือซาก และยิ่งไปกว่านั้น เขายังถูกบีบบังคับให้ต้องอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอีกครั้ง

หัวใจของเขาตกอยู่ในความสับสน ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดี ร่างกายของเขาเจ็บจนชา จิตใจหลุดลอยไปในความว่างเปล่า

แต่แล้ว... เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจเขา เสียงของอดีตอาจารย์ของเขา

“เย่หลิน... จงเลือกพวกนางเถอะ ข้ายินดีจะสลายตัวเอง... กลายเป็นเศษจิตวิญญาณอีกครั้ง”

เย่หลินเบิกตากว้างทันที เหมือนแสงไฟถูกจุดขึ้นกลางความมืด

“ขอบคุณท่านอาจารย์...” เขาพูดด้วยเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่

ฮัวจินหรูที่อยู่ไม่ไกลรู้สึกสะเทือนใจ แม้ว่าตอนนี้นางกับเขาไม่ได้เป็นศิษย์อาจารย์กันแล้ว แต่นางยังคงหลงเหลือความรู้สึกบางอย่างอยู่ในใจ

“เจ้า... จะไม่ลังเลหน่อยเลยงั้นเหรอ?”

แต่สิ่งที่ทั้งเย่หลินและฮัวจินหรูไม่รู้ก็คือ... บทสนทนาเสียงภายในของพวกเขาไม่ได้เงียบงันอย่างที่คิด เสียงเหล่านั้น ถูกส่งต่อไปถึงทุกคนที่อยู่ในบริเวณ โดยหานหมิง

ศิษย์ทั้งห้าของยอดเขาไผ่สวรรค์ และผู้พิทักษ์ของซ่างกวนถิงถิง ต่างได้ยินคำพูดนั้นอย่างชัดเจน แม้แต่จี้อี้เหริน ที่ดูเหมือนจะยังสลบอยู่ นางลืมตาขึ้นมาตั้งนานแล้ว แต่นางเฝ้ามองทุกอย่างอยู่ในความเงียบ รอดูสถานการณ์ และแน่นอน... นางก็ได้ยินทุกคำพูดเช่นกัน

หวังฟางเซียนส่ายหัวเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่าย สายตาที่เคยมองเย่หลินด้วยความเอ็นดู บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง แม้แต่ศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นก็เงียบ ไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาของพวกเขา... ก็บอกทุกอย่าง

ยกเว้นเพียงคนเดียว เซินเยว่ฮัว สายตาของนางกลับฉายแววแปลกออกไป ไม่ใช่ความผิดหวัง แต่เป็นความ... ประทับใจ การยอมเสียสละอาจารย์ของตน เพื่อช่วยเหลือนาง กลับแตะเข้าไปในบางส่วนของหัวใจนางอย่างเงียบงัน

เย่หลินที่พยายามจะยันตัวขึ้น ทั้งที่ร่างกายยังบอบช้ำ ยิ้มเล็กน้อย พลางพูดออกมาด้วยเสียงหอบ

“ข้า... เลือกข้อที่... สอง...”