มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ลูกสะใภ้พูดไม่ออก คำพูดของฉินเฉาทำให้พวกเขาพ่ายแพ้

“ตอนนี้ เมื่อหลี่เสี่ยวอ้าย สามารถกลับไปอยู่ข้างๆ แม่ของเธอได้แล้ว ได้โปรดไม่ว่าจะเพื่อประโยชน์ของหลานสาวของคุณ หรือ ว่าเพื่อประโยชน์ของลูกชายที่ล่วงลับของคุณ อย่ามาทำให้แม่ของหลี่เสี่ยวอ้ายอับอายอีก”

ฉินเฉาเดินไปตรงหน้าร่างของหญิงสาวและพูดกับเธอ

“ผมคืนเบบี้ให้คุณ ได้โปรดดูแลเธอให้ดี ผมชอบเด็กคนนี้จริงๆ”

“ขอบ ขอบคุณค่ะ...” ลูกสาวของเธอกลับมาจากความตาย สำหรับเธอแล้ว นี่ไม่ใช่อะไร แต่เป็นของขวัญจากพระเจ้า เธอทันใดนั้นก็คุกเข่า อยากจะกราบฉินเฉา

“ไม่ ไม่!” ฉินเฉารีบใช้ความคิด ยกผ่านอากาศบางๆ ด้วยมือของเขา เมื่อเขาใช้ความคิดของตนเอง โดยไม่ได้ตั้งใจ อากาศที่เขาควบคุมไม่คาดว่าจะไปอยู่บนหน้าอกของหญิงสาว

หลังจากมีลูกไปครั้งหนึ่ง หน้าอกของหญิงสาวก็ได้โตเต็มที่ ราวกับเมล่อนเต็มใบคู่หนึ่ง พวกมันแทบระเบิดออกมาจากเสื้อของเธอ

ฉินเฉากลืนน้ำลาย และอดไม่ได้ แอบใช้ความคิดของเขาบีบมันนิดหน่อย

“อ๊า!” หญิงสาวรู้สึกว่าถูกจับ เธอไม่ได้มีอะไรกับสามีมาสองเดือนแล้ว จู่ๆ หน้าของเธอก็ขึ้นสี และท่าทางของเธอก็ยิ่งน่าดูเข้าไปอีก เธอครางออกมา ดวงตาของเธอเริ่มแสดงอาการตื่นเต้น

ฉินเฉากระโดดขึ้นด้วยความกลัว ‘นี่แม่ของเบบี้นะ’ เขารีบท่องพระสูตรหัวใจเพชรในใจ สงบสติอารมณ์ตัวเอง

ปัจจุบันนี้ เขายิ่งควบคุมความปรารถนาของตัวเองไม่ได้มากขึ้นไปทุกที ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ข้ามเส้นไปกับหยูลู่ ก็ดูเหมือนว่าสัตว์ประหลาดตัวเล็กๆ อยู่ในร่างของเขา เหมือนจะตื่นขึ้น

ถ้าไม่ใช่เพราะฝึกพระสูตรหัวใจเพชร ฉินเฉาอาจรู้สึกว่าเขาจะยิ่งกลายเป็นทำตัวไร้ยางอายมากกว่านี้ เมื่อเขาคิดว่าเขาจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขาจะรีบท่องพระสูตรหัวใจเพชรทันที เพื่อทำให้ใจของเขาสงบลง

ตอนนี้ก็เหมือนกัน ฉินเฉาท่องพระสูตรหัวใจเพชรไม่กี่คำ ก็สามารถกดความปรารถนาลงกระเพาะของเขาไปได้

สาวงามก็รู้สังเกตถึงความไร้มารยาทของเขา และยืนขึ้นด้วยหน้าแดงๆ

“ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร...ฉันก็อยากจะขอบคุณ ที่ส่งเบบี้ของฉันกลับมาให้....” หญิงสาวจู่ๆ ก็มองขึ้นมา เผยให้เห็นดวงตาคู่งาม “แต่ ขอโทษสำหรับความไร้มารยาทของฉัน ฉันอยากจะถามอะไรคุณสักหน่อย...”

“ถามมาสิ”

“คุณตายแล้วจริงๆ เหรอ...ในอนาคตฉันจะได้เจอคุณอีกมั้ย?”

ท่าทางแปลกๆ ผ่านออกมาทางใบหน้าของเธอ จากนั้นเธอจึงรีบเสริมขึ้นมา “มันไม่ได้มีความหมายอะไร ฉันแค่...แค่อยากจะแสดงความขอบคุณคุณเท่านั้น”

“ใช่ ให้เราได้ตอบแทนผู้มีพระคุณ คุณเป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา!”

ปู่กับย่าของหลี่เสี่ยวอ้ายก็คุกเข่าลงต่อหน้าฉินเฉา ฉินเฉารีบหลบและช่วยพวกเขาลุกขึ้นด้วยความคิดของเขา

“ผมไม่กล้ารับการคำนับนี้หรอก มันจะทำให้ผมอายุสั้น แล้วก็ผมไม่ได้ใกล้ชิดกับพวกคุณ นอกจากนี้ พวกคุณยังแก่กว่าผมอีก ผมสิที่ต้องเคารพพวกคุณ เอาล่ะ จริงๆ แล้วผมยังไม่ตาย นี่คือชะตา เพราะงั้น เราคงจะได้พบกันอีก”

ฉินเฉาแอบคิด ‘ฉันบางทีอาจจะไม่มาที่นี่ในเมืองเซี่ยงไฮ้อีก ยังไงก็ตาม ฉันต้องจัดการพวกนี้ก่อน’

“ตกลง” สองผู้เฒ่าพยักหน้า จากนั้นหญิงสาวก็พูด

“ถ้างั้นได้โปรดจำชื่อของฉันด้วย ฉันชื่อชิอิ๋ง ถ้าคุณมาที่เซี่ยงไฮ้ อย่าลืมมาหาฉันด้วย!”

หลังจากพูดคำพวกนี้ออกไป หญิงสาวรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อน เธอพูดกับตัวเอง ‘ฉันแค่อยากตอบแทนเขา แค่ตอบแทนเท่านั้น ไม่มีความหมายอื่น...พระเจ้า น่าอายจริง ทำไมหน้าฉันถึงร้อนอย่างนี้...นอกจากสามีแล้ว ไม่มีใครได้แตะหน้าอกของฉัน มันรู้สึกแปลกๆ ใช่ มันทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้น...’

“เอาล่ะ มีเวลาเหลือไม่มากแล้ว ถ้าเรายังรอต่อไป ศพของเจ้าจะเย็นแล้ว” เมื่อชิอิ๋งกำลังฝันกลางวัน หลี่เดินเข้ามา กำไม้แกะสลักเล็กๆ ไว้ในมือ และพูดกับฉินเฉา

“ไป! ศพนายก็เย็นแล้ว!”

“กระดูกข้าด้วย ไม่ใช่ว่าเจ้ามีหัวข้าเหรอ?” หลี่พูดเบาๆ ทำให้ฉินเฉาหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา

“หลี่เสี่ยวอ้าย แขกที่ไม่ได้รับเชิญ รีบกลับไปซะ!” ขณะที่ถือไม้แกะสลักด้วยมือหนึ่ง หลี่ชี้ไปที่โลลิน้อยที่กำลังยืนอยู่บนพื้น และทันใดนั้นก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

เสียงอากาศแตกดังออกมา วิญญาณของหลี่เสี่ยวอ้ายกลายเป็นลม และเจาะเข้าไปในไม้แกะสลัก จากนั้นหลี่ก็เดินเข้าไป และวางไม้แกะสลักไว้บนมือชิอิ๋ง

“ดีมาก ตอนนี้ฉันจะร่ายคาถาแล้ว” หลี่พูด จากนั้น เขาก็ไม่ลืมที่จะพูดกับครอบครัวของสามี

“พวกเจ้าออกไปก่อน ไม่อย่างนั้น มันจะส่งผลกับคาถาของข้า ทำให้ไม่สามารถรับประกันชีวิตของแม่และลูกสาวทั้งสองคนได้”

“ได้ ได้!” ครอบครัวของสามีพยักหน้า พวกเขามั่นใจกับวิญญาณลึกลับสองคนนี้ พวกเขารีบเดินออกจากห้องไป และไม่ลืมที่จะปิดประตู

“โอ้!” ชิอิ๋งรีบจับไม้แกะสลักเล็กๆ นี้ไว้เหมือนกับกำลังถือชีวิตของตัวเอง จากนั้นหลี่หยิบเอาพู่กันที่จุ่มหมึกสีแดงออกมา และวาดมันหลายครั้งบนไม้แกะสลัก เหมือนกับกำลังเขียนบางคำ

หลังจากนั้น เขาก็อ่านคาถาสองสามคำ และจากนั้นก็แตะพู่กันในมือเขาไปที่หน้าผากของชิอิ๋ง

“อ๊า!” ชิอิ๋งร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอรู้สึกว่าท้องล่างของเธอกำลังถูกฉีกออก

“หือ! เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?” ฉินเฉาสะดุ้งกับท่าทางเจ็บปวดของชิอิ๋ง รีบถามขึ้น

“วิญญาณกำลังเข้าไปในร่าง นี่เป็นปฏิกิริยาธรรมดา!” หลี่ไม่ได้ร่ายคาถาเต็มที่ พูดอย่างจนใจ “วิญญาณของหลี่เสี่ยวอ้าย...กำลังถูกทารกในท้องปฏิเสธ ฉินเฉา ข้าเอาไม่อยู่แล้ว ฝากเจ้าด้วย!”

“ฉัน?” ฉินเฉากระวนกระวาย “ฉันจะไปช่วยอะไรได้!”

“ใช้พลังพุทธของเจ้า ช่วยให้จิตใจของแม่และเด็กมั่นคง...เจ้าทำได้...” คำพูดของหลี่ตกลง ร่างของเขาจู่ๆ ก็สั่น เหมือนกับถูกคลื่นยักษ์ชน ลอยขึ้นลง และตกลงพื้น

ฉินเฉาไม่สามารถดูแลเขาได้ รีบทำงานของเขาต่อ เขาพุ่งเข้าไปหาชิอิ๋ง และวางมือไว้บนไหล่ของเธอ พลังของพุทธะของเขาไหลผ่านมือ และค่อยๆ เข้าไปในร่างของชิอิ๋ง

พลังพุทธะที่บริสุทธิ์ เริ่มชำระล้างวิญญาณทั้งแม่และลูก การต่อต้านจากเด็กในท้องจู่ๆ ก็อ่อนลงอย่างมาก หลี่เสี่ยวอ้าย จากนั้นก็กลายเป็นมีความสุข เข้าไปในท้องของแม่เธอ และเริ่มชีวิตใหม่

เมื่อเห็นชิอิ๋งเริ่มเอียงลงทีละน้อย ฉินเฉาถอนหายใจด้วยความโล่งใจ แต่จากนั้น มือขวาของเขาที่บรรจุพลังของปีศาจแอบวิ่งออกมา เลื่อนลงมาที่ร่างกายของชิอิ๋ง

ผิวที่ขาวและเรียบเนียนของชิอิ๋งกลายเป็นสีชมพู สาวงามส่งเสียงหายใจหอบถี่ออกมาเบาๆ

พลังของปีศาจก็เหมือนกับยาปลุกกำหนัด กระตุ้นร่างกายของชิอิ๋ง ทันใดนั้นเธอก็ลืมตา สายตาที่ยั่วยวน และมือที่ไร้สติยื่นออกมาและเกาะเข้ากับชายคนนี้ที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยให้กับเธอ

อย่างไรก็ตาม มือของเธอคว้าได้เพียงอากาศ จากนั้นเธอก็จำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นแค่วิญญาณ

ความรู้สึกว่างเปล่านี้ทันใดนั้นก็ห่อหุ้มเธอ ทำให้เธอไม่อาจทนความกลัวได้

ตามมาด้วยคลื่นความสุขจากพลังปีศาจที่เข้ามา ปะทะเข้ากับร่างกายของเธออีกครั้ง หลังจากปะทะกับคลื่นเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำให้ทันใดนั้นก็รู้สึกราวกับถูกไฟช็อต ร่างของหญิงสาวสั่นระริก บางสิ่งที่กดเอาไว้เป็นเวลานานได้ถูกปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกอายในใจเธอ เหมือนจะยุบลงนิดหนึ่ง เธออดครางออกมาอีกครั้งไม่ได้

เสียงนี้เหมือนจะอ่อนโยน และปล่อยออกมาเป็นเวลานาน ฉินเฉาก็ห้ามไฟในกระเพาะไม่ไหว ปากของเขาแห้งผาก

ความชาหนึบที่กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านเหมือนกับคลื่น แต่หลังจากอีกคลื่นซัดเข้ามา ชิอิ๋งอดกัดริมฝีปากตัวเองไม่ได้ เธอพบว่าจุดซ่อนเร้นของเธอเปียก เธอปรารถนาให้สามารถเกาะเกี่ยวชายคนนี้ที่ปราบเธอได้อย่างอยู่หมัด

‘แต่ทำไมเขาเป็นแค่วิญญาณ พระเจ้า ท่านกำลังลงโทษที่ฉันทรยศต่อสามีอย่างงั้นเหรอ....’

ความอาย ผิดบาป ลุ่มหลง หลากหลายอารมณ์พุ่งเข้ามาที่ชิอิ๋ง ทำให้เธอได้รับความกดดันจากความผิดบาปนี้

“กอดฉัน...” ในที่สุด เธอก็ทนไม่ไหว และพูดคำน่าอายนี้ออกมา

ชิอิ๋งรู้สึกว่าแรงกดดันนี้ทำให้เธอสูญเสียจิตใจ รวมกับความสุขที่ได้ลูกสาวกลับมาอีกครั้ง มันทำให้วิญญาณของเธอมืดบอด หลังจากอดทนกับความยากลำบากทั้งหลายตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ เธอก็พังทลายอย่างสมบูรณ์ คลื่นความสุขที่เข้ามาในครั้งนี้ ทำให้เธออยากจะทำตามความต้องการของตัวเอง ทำตามที่ตัวเองต้องการทุกอย่าง

และชายที่นำความสุขนี้มาให้เธอก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เธอไม่สนใจอะไรแล้ว เธอไม่สนว่าอีกฝ่ายจะทำหรือไม่ ตราบเท่าที่เธอสามารถให้ความสุขกับเขาได้ เธอก็พอใจ

‘พระเจ้า ความคิดนี้น่าอายไปแล้ว ทำไมฉันถึงเป็นอย่างนี้!’

ชิอิ๋งกัดปากตัวเอง แม้จะทำให้เธอรู้สึกถึงรสเลือด ‘สามีของฉันตายไปได้สองเดือน และในท้องของฉันก็มีเมล็ดพันธุ์ของเขาอยู่ ทำไม ทำไมฉันถึงทำเรื่องอย่างนี้...’

‘หรือว่าฉันจะร่านจริงๆ ...นี่ไม่ใช่ฉัน...แต่ทำไมมือของคนอื่นถึงราวกับเวทมนตร์ ทำให้ฉันแทบจะระเบิดออกมา...พระเจ้า ทำไมสิ่งนี้ต้องเกิดขึ้นกับฉัน!’

ขณะที่หัวใจของชิอิ๋งกำลังปั่นป่วน ฉินเฉาก็กำลังกลืนน้ำลาย ‘นี่คือแม่ของหลี่เสี่ยวอ้าย และสามีของเธอก็เพิ่งตาย ยิ่งกว่านั้น เธอยังกำลังตั้งท้องได้สองเดือน เธอเป็นแม่ม่าย ฉัน ฉันนี่มันยิ่งกว่าสัตว์อีก’

“ขึ้นเธอเลย! ขึ้นเลย!” สัตว์ร้ายในใจของเขาตะโกนออกมา “นายกลัวอะไร ขึ้นเธอเลย! นายเป็นปีศาจ มีอะไรต้องกลัว!”

“ฉินเฉา นายต้องควบคุมตัวเอง นายต้องไม่ข้ามเส้นของตัวเอง!” อีกเสียงร้องออกมา “คิดถึงซูจีไว้! นายดูสิว่าตอนนี้นายกลายเป็นอะไรไปแล้ว! รีบตื่นเร็วเข้า!”

ฉินเฉารำคาญทั้งสองเสียงนี้มาก แต่ต่อหน้าชิอิ๋งที่เซ็กซี่ และยั่วยวนนี้ เขาไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้

ในตอนนี้เอง ทันใดนั้นหลี่ก็ตบลงที่บ่าของเขาเบาๆ

“วิญญาณเข้าไปในท้องเรียบร้อยแล้ว...เจ้าต้องการจะทำอะไรอีก...”

ฉินเฉาสะดุ้ง เหมือนกับถูกน้ำเย็นสาดใส่

‘ใช่ ฉันเป็นแค่วิญญาณ แม้ว่าฉันจะคิด ฉันก็ทำอะไรไม่ได้! อ๊า บัดซบ นี่มันต่างอะไรกับเป็นขันทีกัน!’

เขากัดฟันอย่างขมขื่น เขาควบคุมพลังพุทธะให้เหนือกว่าพลังปีศาจ และผลักเข้าไปในร่างของชิอิ๋ง

“อ๊า!” ภายใต้การปะทะของทั้งสองนี้ ร่างของชิอิ๋งทันใดนั้นก็สั่น เธอเหมือนกับกำลังจะถึงจุดสุดยอด เลือดแล่นขึ้นหน้าของเธอ ทำให้เธอยิ่งน่าดึงดูดยิ่งขึ้น หลังจากถูกพลังพุทธชำระล้าง เธอก็เริ่มสงบลงช้าๆ

หลังจากตั้งสติได้ เธอก็ซบหน้าลงกับโซฟา เหมือนกับกำลังหลับลึก แต่ตามจริงแล้ว เธอไม่ได้หลับ เธอแค่อายเกินไป ไม่กล้าเผชิญหน้ากับผู้มีพระคุณของเธออีกครั้ง

ฉินเฉาก็อายมากเหมือนกัน เขามองไปที่โซฟา มองไปที่ร่างสาวสวยที่กำลังสั่นน้อยๆ นี้ และรู้สึกว่าปากของเขากำลังกระหายอีกครั้ง

แม้ว่าเธอจะมีลูกแล้ว แต่ร่างของชิอิ๋งยังงดงาม โดยเฉพาะก้นกลมๆ ของเธอ ที่ดูคล้ายแตงโมที่ถูกแบ่งครึ่ง ฉินเฉารู้สึกว่าถ้าเขายังมองไปที่เจ้าก้อนเนื้อนี้อีกครั้ง เขาต้องก่ออาชญากรรมขึ้นมาแน่ๆ

“กลับกันเถอะ...” หลี่ดึงเขามาด้านข้างและพูดด้วยความหน่ายใจ

จบตอน