ตอนที่ 5 : สัจธรรมของผู้แข็งแกร่ง
สิ้นเสียงะเิดังกึกก้อง ทั้งลานประลองที่กว้างใหญ่ก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง ทุกสายตาหลายร้อยคู่จับจ้องไปยังเศษฝุ่นผงของศิลาทดสอบพลังที่เคยตั้งตระหง่าน บัดนี้กลับเหลือเพียงเถ้าธุลีที่ปลิวกระจายไปกับสายลม และร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของหลิวอวิ๋นเหยาที่ยืนสงบนิ่งอยู่ใจกลางความพินาศนั้น ราวกับเทพธิดาแห่งการทำลายล้าง
นางทำลายศิลาทดสอบพลัง ด้วยพลังปราณของตนเอง
นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ทุกคนในที่นี้ล้วนเป็ผู้ฝึกยุทธ์ ย่อมเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในการกระทำนี้ได้เป็อย่างดี! มันหมายความว่าพลังที่แท้จริงของนาง สูงส่งเกินกว่าที่ศิลาซึ่งรับใช้ตระกูลมานับร้อยปีจะสามารถแบกรับหรือวัดค่าได้
"อะ...อัจฉริยะ นี่คืออัจฉริยะที่์ประทานมาให้ตระกูลหลิวของเรา"
ผู้าุโลำดับสามะโขึ้นมาทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนสั่นเทา ดวงตาที่เคยขุ่นมัวตามวัยบัดนี้กลับทอประกายเจิดจ้า คำพูดนั้นราวกับจุดชนวนให้ทุกคนตื่นจากภวังค์ เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงดังกระหึ่มขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงเยาะเย้ย แต่เป็เสียงแห่งความชื่นชมและยำเกรงอย่างสุดซึ้ง
สายตาของทุกคนที่มองไปยังหลิวอวิ๋นเหยาได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
จาก "เศษสวะ" กลายเป็ "อัจฉริยะ"
จาก "ตัวตลก" กลายเป็ "สมบัติล้ำค่า"
ณ โลกใบนี้ ความแข็งแกร่งคือสัจธรรมข้อเดียวที่ไม่มีผู้ใดปฏิเสธได้เสมอ
บนแท่นประมุข ใบหน้าของแม่ทัพใหญ่หลิวเจิ้ง เปลี่ยนจากความผิดหวังเป็ความตกตะลึงสุดขีด ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ความยินดีอย่างไม่อาจปิดบัง! เืในกายของเขาสูบฉีดรุนแรงจนใบหน้าแดงก่ำ เขาลุกขึ้นยืนทันที เสียงหัวเราะอันทรงอำนาจดังก้องไปทั่วบริเวณ
“ฮ่าๆๆๆ! ดี! ดีมาก! ไม่เสียทีที่เป็บุตรสาวของข้า หลิวเจิ้ง อวิ๋นเหยา ที่ผ่านมาเป็พ่อที่มองข้ามเ้าไปเอง”
เขาเดินลงจากแท่นประธานอย่างรวดเร็ว ตรงมายังบุตรสาวคนรองของตนด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง เป็ภาพที่ไม่มีผู้ใดในตระกูลเคยได้เห็นมาก่อนตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ทว่า เย่หลินซีกลับเพียงแค่ปรายตามองบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาหาด้วยสายตาเรียบเฉย
มองข้าม? นางเย้ยหยันในใจ น่าขันสิ้นดี
นี่มันคือการเพิกเฉย รังเกียจ และปล่อยให้ถูกรังแกมาตลอดสิบห้าปีต่างหาก
ในขณะเดียวกัน ใบหน้าของฮูหยินเอกสวีเยว่เอ๋อและหลิวอวิ๋นหลันกลับซีดเผือดราวกับกระดาษชุบน้ำ พวกนางจ้องมองภาพตรงหน้าราวกับไม่เชื่อสายตา แผนการอันแยบยลที่จะเหยียบย่ำหลิวอวิ๋นเหยาให้จมดิน บัดนี้กลับกลายเป็การส่งเสริมนางให้เปล่งประกายเจิดจรัสขึ้นสู่ท้องฟ้า! นี่มันคือการตบหน้าพวกนางอย่างรุนแรงที่สุด รุนแรงยิ่งกว่าฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของหลิวอวิ๋นหลันเมื่อสามวันก่อนนับพันเท่า
หลิวเจิ้งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าบุตรสาว รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงไม่จางหาย เขายื่นมือออกไปหมายจะจับมือนางอย่างแสดงความรักใคร่ที่เพิ่งจะบังเกิดขึ้น
“อวิ๋นเหยา กลับไปนั่งข้างพ่อบนแท่นประธานเถิด วันนี้เ้าทำให้ตระกูลของเราได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง”
แต่...เย่หลินซีกลับเบี่ยงตัวหลบฝ่ามือหนานั้นอย่างนุ่มนวลและเป็ธรรมชาติ ท่าทีของนางสุภาพแต่กลับแฝงความห่างเหินอย่างชัดเจนราวกับมีกำแพงน้ำแข็งที่มองไม่เห็นกั้นอยู่
“นายท่านกล่าวหนักไปแล้ว”
น้ำเสียงของนางราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ คำว่า "นายท่าน" ที่นางใช้ แทนที่จะเป็ "ท่านพ่อ" ทำให้รอยยิ้มของหลิวเจิ้งแข็งค้างไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบกายพลันอึดอัดขึ้นมาทันที
เย่หลินซีเอ่ยต่อโดยไม่สนใจสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขา
“ข้าเพียงแค่ทำตามกฎของตระกูลเท่านั้น ในเมื่อการทดสอบสิ้นสุดลงแล้ว หากไม่มีธุระอันใด ข้าขอตัวกลับเรือนพักก่อน”
กล่าวจบนางก็หมุนตัวเตรียมจะจากไปทันที ไม่แม้แต่จะชายตามอง บิดาของตนเองอีกครั้ง
การกระทำนี้ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงอีกรอบ
นาง...นางกล้าเมินเฉยต่อประมุขตระกูลหลิว อัจฉริยะผู้นี้ช่างหยิ่งทระนงเสียจริง
“เดี๋ยว...” หลิวเจิ้งเรียกนางไว้ด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นเล็กน้อย ความขุ่นเคืองฉายชัดขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะถูกข่มไว้ด้วยความเสียดาย
“เรือนพักท้ายจวนนั้นคับแคบและทรุดโทรมเกินไป ไม่เหมาะสมกับอัจฉริยะของตระกูลเรา พ่อจะสั่งให้คนย้ายเ้าไปอยู่ที่ ‘เรือนจันทรา’ ที่ดีที่สุดของจวนแทน”
เรือนจันทรา
คำพูดนั้นทำให้หลิวอวิ๋นหลันที่ยืนหน้าซีดอยู่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความอิจฉาริษยาจนแทบกระอักเื เรือนจันทราคือเรือนพักที่สามารถรับพลังปราณจากธรรมชาติได้ดีที่สุดในจวนทั้งหมด เป็เรือนพักที่นางใฝ่ฝันอยากจะได้มาโดยตลอด! แต่นางกลับไม่เคยได้รับอนุญาต
ทว่าคำตอบของเย่หลินซีกลับทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างอีกครั้ง
“ไม่จำเป็” นางตอบกลับโดยไม่หันมามอง แผ่นหลังของนางยังคงตั้งตรงสง่างาม
“ข้าคุ้นชินกับความสงบที่นั่นแล้ว ไม่รบกวนนายท่าน”
สิ้นคำพูดนางก็ก้าวเดินจากไปทันที ทิ้งให้หลิวเจิ้งยืนกำหมัดแน่นอยู่เื้ัด้วยสีหน้าทั้งโกรธทั้งอับอาย แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเสียดายฉายชัดอยู่ในแววตา เขาปล่อยให้เพชรเม็ดงามเช่นนี้ต้องตกต่ำและถูกฝังอยู่ในโคลนตมมานานถึงสิบห้าปี ช่างเป็ความผิดพลาดที่ไม่อาจให้อภัยได้
เย่หลินซีเดินกลับไปยังเรือนพักท้ายจวนท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่มองตามแผ่นหลังของนาง ในใจของนางเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง
คิดจะใช้ของเล็กๆ น้อยๆ มาซื้อใจข้างั้นหรือ? หลิวเจิ้ง ท่านดูถูกจักรพรรดินีมารผู้นี้เกินไปแล้ว หนี้เืที่บุตรสาวของท่านก่อไว้ และหนี้แห่งการเพิกเฉยของท่าน ย่อมต้องชำระด้วยสิ่งที่มีค่ามากกว่านี้
ละครฉากนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
และในมุมหนึ่งของลานประลอง บนที่นั่งของแขกผู้มีเกียรติซึ่งถูกบดบังด้วยฉากกั้นลายปักอันวิจิตร บุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์สีดำสนิท สวมหน้ากากเงินเกลี้ยงเกลาที่ปิดบังใบหน้าครึ่งบน กำลังยกจอกชาขึ้นจรดริมฝากอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบภายใต้หน้ากากจับจ้องไปยังแผ่นหลังระหงที่เดินจากไปอย่างไม่วางตา
มุมปากที่เผยออกมาใต้หน้ากากยกขึ้นเป็รอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา
สตรีที่น่าสนใจ
1K
