ไม่ว่าปิแอร์พยายามอ้อนวอนมากแค่ไหน แต่ดาวิกาก็ยังใจแข็งแถมยังชวนเขาออกไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันหน้าตาเฉย หญิงสาวไม่รอให้เขาตอบรับหรือปฏิเสธ เมื่อชวนเสร็จก็เดินออกจากห้องทำงานไปในทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเลยสักนิด ทั้งที่ยังคงปล่อยให้เขาค้างเติ่งอยู่แบบนั้น
ปิแอร์ได้แต่มองตามแผ่นหลังเล็กจนลับสายตาด้วยสายตาละห้อย ราวกับลูกหมาที่ถูกเ้าของทอดทิ้งไว้ข้างทาง
ปิแอร์ละสายตาจากบานประตูที่ปิดลง ตอนนี้ห้องทำงานกลับมามีเพียงเขาที่อยู่คนเดียวเหมือนเดิม
“เฮ้อ” พอเหลือบมามองของรักของหวงที่ถูกเหล็กสีเงินครอบเอาไว้ ปิแอร์ก็อดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ออกมา
ยังดีไม่น้อยที่มันค่อย ๆ เริ่มอ่อนตัวลงบ้างแล้ว ไม่งั้นเขาคงได้นั่งทำงานแบบอึดอัดแย่
“คนสวยนี่โคตรใจร้ายเลย” เขาอดบ่นพึมพำไม่ได้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนจัดการให้ท่อนลำที่อยู่ใน่กึ่งแข็งกึ่งอ่อนตัวเข้าที่ให้เรียบร้อย
แม้จะกลับมานั่งทำงานตามเดิมได้ แต่ด้วยความที่เขาถูกปลุกเร้าอารมณ์จนเกือบเสร็จ แต่อีกฝ่ายไม่ยอมให้ปลดปล่อยออกมา มันจึงส่งผลให้ปิแอร์ขยับก้นดุกดิกไปมาระหว่างทำงานอย่างกระสับกระส่ายปนหงุดหงิด ในเวลานี้เขาไม่มีสมาธิทำงานเลยสักนิด และการที่ไม่มีสมาธินี้ ก็ทำให้เขาอ่านตัวหนังสือไม่เข้าหัวเลยแม้แต่บรรทัดเดียว
จากที่เคยจะหาอะไรน่าเบื่อชวนให้ง่วงนอนมาอ่าน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจให้ไม่รู้สึกเสียววาบที่ปลายหยักเพราะความเย็น ตอนนี้กลับกลายเป็เขาต้องขบกรามแน่นเพื่อระงับความร้อนรุ่มในกายแทน มือจับปากกาชี้ไล่อ่านไปทีละตัวอักษรตรงหน้าช้า ๆ แต่เขาก็เผลอบีบมันแน่นจนหักคามือ
ปิแอร์มองปากการาคาแพงที่หักด้วยหน้าตาเฉยเมย ก่อนจะลอบถอนหายใจมาอีกครั้ง
สงสัยวันนี้เขาคงต้องงดทำงาน ไม่อย่างนั้นคงได้ทำพลาดจนยุ่งกว่าเดิม เขาไม่ได้้าหาข้ออ้างเพื่ออู้ แต่ตอนนี้ได้รับความอึดอัดจากรางวัลที่ใครบางคนมอบให้อย่างหนักหน่วงอยู่ มันทั้งเย็นและเสียวแปลบเป็ระยะ ไหนน้ำที่ค้างคาปลายท่อนั่นอีก
เขาไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าจะควรจัดการกับความอึดอัดแต่ระบายไม่ได้ในตอนนี้ยังไง
“ไปนอนแล้วกัน อย่างน้อยก็น่าจะช่วยให้ลืมได้นิดนึง” ปิแอร์พึมพำกับตัวเองจบก็ยืนขึ้นแล้วเดินไปห้องนอน
เมื่อขาทั้งสองมาหยุดอยู่ที่หน้าเตียงนอนขนาดกลาง ปิแอร์จึงไม่รอช้าที่จะทิ้งตัวลงไปทันที เมื่อร่างกายส่วนหน้าัักับความอ่อนนุ่มของเตียง บวกกับกลิ่นอายอันแสนคุ้นเคยของตัวเองโอบล้อมราวกับกอดเอาไว้ เพียงไม่นานนักชายหนุ่มก็ผล็อยเข้าสู่ห้วงความฝัน
ไม่รู้ว่าเขาหลับไปนานแค่ไหน เพราะในตอนที่ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ใบหน้าหวานของใครบางคนก็อยู่ห่างเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่ายรินรดใส่ปลายจมูกเขา
ปิแอร์ได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ มองดาวิกาที่นั่งอยู่บนเตียงพลางหรี่ตาจ้องกลับมาเขม็ง พอเห็นว่าเขาตื่นแล้ว ดวงตาโฉบเฉี่ยวคู่นั้นก็ถลึงมองอย่างหาเื่
“ฉันคิดว่านายเป็ไข้ไปแล้ว!”
“หมายถึงอะไร” เขาอดเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยไม่ได้
“ฉันคิดว่าฉันรังแกนายหนักเกินไปจนจับไข้น่ะสิ” หญิงสาวไม่ว่าเปล่า แต่ยังเอื้อมมือไปดึงเนกไทของเขาด้วย ราวกับ้าระบายอารมณ์ที่ทำให้เธอเป็ห่วง
ปิแอร์ได้แต่เอนตัวไปตามแรงกระชากนั้น เขากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะอธิบาย
“คือผมไม่มีสมาธิทำงานเลยมานอนพักสักนิดเพื่อให้อาการดีขึ้น แต่ไม่รู้ว่าทำให้นายท่านเป็ห่วง”
“นี่คือนอนพักสักนิดของนายใช่ไหม ั้แ่เช้าจนเกือบเย็นเลยเนี่ยนะ” เธอถาม แต่ก็คิดว่าไม่แปลกที่เขาจะหลับยาวขนาดนี้ เพราะเมื่อคืนคงแทบไม่ได้หลับได้นอนจากการเสียน้ำไปหลายรอบ ไหนจะตอนเช้าที่โดนรังแกเพิ่มอีก สงสัยเรี่ยวแรงที่มีคงหายไปจนหมด
แต่พอรู้ว่ามีคนบางคนเป็ห่วงจนดูท่าทางร้อนรนระหว่างที่เขาหลับ หัวใจของเขาก็รู้สึกชุ่มฉ่ำขึ้นมาจนอดยิ้มเบาบางไม่ได้
“ขอโทษนะครับนายท่าน ว่าแต่กินข้าวหรือยัง ถ้ายังสนใจจะไปกินด้วยกันไหม” ในขณะชวน มือของเขาก็ไม่สามารถห้ามให้มันหยุดซุกซนได้ ปิแอร์ขยับมือไปลูบไล้่เอวคอดผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวไปด้วย
“นี่นาย!” จากที่นั่งกอดอกอย่างเคร่งขรึม ใบหน้างามก็หันมาแยกเขี้ยวขู่ใส่
“ครับนายท่าน” ปิแอร์ขานรับยิ้ม ๆ
“นายนี่ชอบทำตัวเหิมเกริมจริง ๆ” ดาวิกาพูดพลางถลึงตามองค้อน ทำเอาคนโดนต่อว่าอดหัวเราะด้วยความขบขันไม่ได้
“งั้นต้องให้นายท่านคนสวยของผมสั่งสอนแล้ว” พูดจบปิแอร์ก็ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง
ซึ่งเป็จังหวะเดียวกับที่หญิงสาวยิ้มกริ่มจนใบหน้างดงามนั้นดูชั่วร้ายขึ้นทันตา
“ถ้างั้นจากจะช่วยนายปลดปล่อยในวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ เปลี่ยนไปเป็อาทิตย์หน้าดีไหม” ดาวิกาพูดออกมาอย่างเนิบนาบ ปลายนิ้วเรียวสวยก็ม้วนผมสีดำของตัวเองเล่นไปด้วย ั์ตาดำขลับคู่นั้นทอประกายอย่างขี้เล่นและสนุกไม่น้อยกับการได้ทรมานคน
ปิแอร์พูดไม่ออกไปชั่วขณะ อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ได้ อยากจะกลืนน้ำลายก็ไม่กล้ากลืน เพราะกลัวว่าเสียงมันจะไปยั่วโมโหอีกฝ่ายเข้า
“นายท่านครับ”
ในตอนเช้าเขาก็ทรมานจะอยู่แล้ว ถ้าโดนสั่งให้อัดอั้นไปอีกอาทิตย์ ถึงตอนนั้นเขาจะไม่ตายเลยเหรอ ความหวาดกลัวพุ่งทะยานขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว คนที่รับบทเป็ SUB อย่างปิแอร์รีบคลานเข้าไปกอดหญิงสาว
“นายท่านอย่าทรมานผมอีกเลยนะครับ นะครับ” น้ำเสียงทุ้มพูดอย่างออดอ้อนเต็มที่ เพราะกลัวว่าเธอจะไม่ใจอ่อน
ปิแอร์ถูไถแก้มกับบ่าเล็กไปด้วย แสร้งทำเป็ทาสที่แสนเชื่องให้ดาวิกาได้เห็น
“อะไรกัน ทีนี้ทำไมดูเชื่อฟังจัง หืม” ร่างบางแกะตัวเขาออก เธอลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมือไปบีบแก้มเขาจนริมฝีปากหนายู่เข้าหากัน
ปิแอร์ที่ในเวลานี้ไม่สามารถพูดได้จึงใช้แววตาวิงวอนสบกับอีกฝ่าย ทำใบหน้าสำนึกผิดราวกับจะบอกว่า ‘ทีหลังผมจะไม่ทำอีกแล้วครับนายท่าน’
3K
