เทพยุทธ์หลอมภพ สยบหมื่นวิถี

ตอนที่ 48 : ประตูนรกทรายทมิฬ และร่องรอยแห่งคนตาย

แสงสีเลือดจากวิชาแกะรอยที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องหลัง ประดุจดวงตาของมัจจุราชที่กำลังจ้องมองลงมาจากสวรรค์ชั้นฟ้า แรงกดดันที่แผ่ซ่านมาจากแสงนั้นทำให้อากาศในแดนเนรเทศมืดหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก อวิ๋นเซียวหมอบราบไปกับแผ่นหลังของหมาป่าเกล็ดหิน มือขวากระชากสายบังเหียนแน่นจนเลือดซึม บังคับให้สัตว์อสูรพุ่งทะยานฝ่าม่านหมอกสีเทาหม่นด้วยความเร็วที่ฝืนขีดจำกัดของชีวิต

"เร็วเข้า! หากถูกพวกมันตามทัน พวกเราได้กลายเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนในดินแดนนี้แน่!" อวิ๋นเซียวสบถลอดไรฟัน

หมาป่าเกล็ดหินแผดเสียงร้องโหยหวน กล้ามเนื้อขาของมันปริแตกจากการวิ่งฝืนกำลังติดต่อกันหลายชั่วยาม โลหิตสีดำซึมออกมาตามซอกเกล็ด ทว่าสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดและกลิ่นอายมังกรที่ข่มขวัญอยู่บนหลัง ทำให้มันไม่กล้าหยุดพัก ทิวทัศน์สองข้างทางที่เป็นซากอสูรและโขดหินสีดำถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว

ยิ่งลึกเข้ามาในเขตแดนเนรเทศ อุณหภูมิก็ยิ่งแปรปรวน เดี๋ยวร้อนดุจถูกย่างสดในเตาหลอม เดี๋ยวเย็นเยียบจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามเสื้อผ้า อวิ๋นเซียวต้องแบ่งสมาธิโคจรปราณหลอมภพที่เหลือเพียงน้อยนิดเพื่อปกป้องพันซานที่ยังคงหมดสติอยู่ด้านหน้า การกระทำเช่นนี้ยิ่งทำให้รอยร้าวในฐานพลังของเขาลุกลาม อายุขัยที่ถูกเผาผลาญไปก่อนหน้าทำให้ร่างกายของเขาอ่อนล้าเกินกว่าที่เด็กหนุ่มวัยเดียวกันจะแบกรับไหว

โฮก... แค่ก!

จู่ๆ หมาป่าเกล็ดหินก็สะดุดก้อนหินใหญ่ มันพ่นลิ่มเลือดคำโตออกมา ล้มกลิ้งคลุกฝุ่นไปกับพื้นทรายสีดำ อวิ๋นเซียวตอบสนองฉับไว เขารวบร่างของพันซานทะยานตัวตีลังกากลางอากาศ ลงจอดบนพื้นอย่างทุลักทุเล ทว่าเมื่อเขาหันกลับไปมอง สัตว์อสูรพาหนะตัวนั้นก็นอนกระตุกอยู่บนกองเลือด หัวใจของมันหยุดเต้นจากการฝืนสังขารจนขาดใจตาย

"บัดซบ..." ชายหนุ่มสบถ สัตว์พาหนะตัวเดียวที่ช่วยร่นระยะทางได้สิ้นใจลงแล้ว ทว่าเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองฝ่าม่านหมอกทรายที่ปลิวว่อน นัยน์ตาสีรัตติกาลภายใต้หน้ากากหนังมนุษย์ก็พลันหรี่แคบลง

ห่างออกไปไม่ถึงสิบลี้ ปราการกำแพงเมืองขนาดยักษ์ที่สร้างขึ้นจาก 'ศิลาอุกกาบาตทมิฬ' ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า กำแพงนั้นสูงกว่าร้อยจั้งและแผ่กลิ่นอายความเก่าแก่ที่เจือปนด้วยคาวเลือด เหนือประตูเมืองที่ทำจากกระดูกอสูรบรรพกาล มีตัวอักษรสีแดงฉานสลักไว้ว่า 'นครทรายทมิฬ'

รอดพ้นวิกฤตแรกมาได้แล้ว! อวิ๋นเซียวไม่รอช้า เขาแบกร่างอันหนักอึ้งของพันซานขึ้นบ่า กัดฟันเดินเท้าฝ่าพายุทรายมุ่งหน้าสู่ประตูเมือง

ทว่ายิ่งเข้าใกล้ เขาก็ยิ่งตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของทวีปศูนย์กลางมังกรซ่อน เพียงแค่ทหารยามสองคนที่เฝ้าประตูเมือง ก็แผ่กลิ่นอายพลังระดับ 'แก่นแท้ขั้นต้น' ออกมาแล้ว! ในแคว้นชายขอบ ระดับแก่นแท้คือผู้อาวุโสระดับสูงของสำนัก ทว่าที่นี่... พวกเขาเป็นเพียงยามเฝ้าประตู!

"หยุดอยู่ตรงนั้น! ไอ้หน้าผี!"

ทหารยามร่างกำยำผู้หนึ่งตวัดง้าวสกัดหน้าอวิ๋นเซียว สายตาของมันกวาดมองใบหน้าอัปลักษณ์ที่มีรอยแผลเป็น (หน้ากากหนังมนุษย์) และเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นเปื้อนเลือดของเด็กหนุ่มด้วยความรังเกียจ "นครทรายทมิฬไม่ใช่สถานสงเคราะห์ขยะ หากจะเข้าเมือง จงจ่ายค่าผ่านทางมาห้าสิบหินวิญญาณระดับกลางต่อคน!"

ห้าสิบหินวิญญาณระดับกลางต่อคน! นี่มันคือการปล้นกันชัดๆ! จำนวนเงินนี้เพียงพอจะเลี้ยงดูตระกูลเล็กๆ ในเมืองเมฆาคล้อยได้ทั้งปี ทว่าสำหรับดินแดนที่ไร้กฎหมายแห่งนี้ ผู้อ่อนแอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง

อวิ๋นเซียวระงับโทสะที่คุกรุ่น เขารู้ดีว่าการปะทะยามนี้คือการรนหาที่ตาย ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในถุงจักรวาลที่ปล้นมาจากนักล่าค่าหัว หยิบถุงผ้าที่มีหินวิญญาณระดับกลางหนึ่งร้อยก้อนโยนให้ทหารยามอย่างไม่เต็มใจ

ทหารยามรับถุงไปชั่งน้ำหนัก รอยยิ้มละโมบปรากฏบนใบหน้า มันเหลือบมองพันซานที่สลบไสล ก่อนจะแค่นเสียง "เข้าไปได้... แต่อย่าสร้างเรื่องล่ะ ในนครแห่งนี้ หากเจ้าถูกฆ่าตายศพของเจ้าจะกลายเป็นเพียงอาหารสุนัข"

อวิ๋นเซียวไม่ตอบโต้ เขาแบกพันซานก้าวผ่านประตูเมืองที่หนาหนัก ทันทีที่ก้าวพ้นเงากำแพง โลกภายในนครทรายทมิฬก็ปรากฏแก่สายตา มันเป็นเมืองที่สับสนวุ่นวาย อาคารบ้านเรือนสร้างจากหินสีดำและโครงกระดูกอสูร ถนนแคบๆ คลาคล่ำไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์ที่มีรังสีสังหารคุกรุ่น บางคนมีอวัยวะดัดแปลง บางคนจูงสัตว์อสูรดุร้าย กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นโอสถลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ที่นี่ไม่มีกฎเกณฑ์ของราชสำนัก มีเพียงกฎแห่งผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ!

ชายหนุ่มเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย พยายามหลบเลี่ยงสายตาของผู้คน จนกระทั่งพบกับโรงเตี๊ยมซอมซ่อแห่งหนึ่งที่ดูเงียบสงบ เขาจ่ายหินวิญญาณเพื่อเช่าห้องพักที่ลึกที่สุดและมีค่ายกลป้องกันระดับพื้นฐาน

ทันทีที่วางร่างของพันซานลงบนเตียงไม้กระดานแข็งๆ อวิ๋นเซียวก็ต้องขมวดคิ้วแน่น อาการของพันซานทรุดหนักลงกว่าเดิม! รอยแผลที่หน้าอกซึ่งถูก 'คลื่นจันทร์เสี้ยวสีเงิน' ของร่างแยกราชันยุทธ์ฟาดฟัน บัดนี้กลับมีอักขระสีเงินเล็กๆ ลุกลามออกมารอบปากแผล คอยกัดกินเนื้อเยื่อและต่อต้านลมปราณฟื้นฟูทุกชนิด

"ร่องรอยเต๋าแห่งราชัน..." อวิ๋นเซียวพึมพำด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

เคล็ดวิชาของยอดฝีมือระดับราชันยุทธ์จะแฝง 'เจตจำนงแห่งเตา' เอาไว้ หากไม่ใช้พลังที่สูงกว่าหรือโอสถระดับสูงลบล้าง มันจะกัดกินผู้บาดเจ็บจนกว่าวิญญาณจะดับสูญ ลำพังปราณหลอมภพของเขาในสภาวะที่บาดเจ็บเช่นนี้ ไม่อาจถอนร่องรอยเต๋านี้ออกได้ทั้งหมด

"ข้าต้องใช้ 'หญ้าหยินบริสุทธิ์เก้าแฉก' มาสกัดเป็นโอสถเพื่อชะล้างปราณราชันนี้ไม่อย่างนั้นพันซานอยู่ไม่พ้นคืนพรุ่งนี้แน่"

อวิ๋นเซียวกำหมัดแน่น เขาจัดท่านั่งให้พันซาน ก่อนจะใช้กระบี่กรีดนิ้วตนเอง วาดค่ายกลโลหิตป้องกันภัยแปดทิศไว้รอบเตียง เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดลอบเข้ามาสังหารสหายในยามที่เขาไม่อยู่ จากนั้นชายหนุ่มก็นำเสื้อคลุมสีดำปกปิดร่างกายและใบหน้าอัปลักษณ์ของตนเองจนมิดชิด มุ่งหน้าออกจากโรงเตี๊ยมเพื่อตามหาเบาะแสของสมุนไพรในตลาดมืดของนครทรายทมิฬ

ตลาดยามค่ำคืนของนครทรายทมิฬสว่างไสวด้วยคบเพลิงสีเขียวอมฟ้า สินค้าที่วางขายมีตั้งแต่กระบี่ที่เปื้อนเลือด คัมภีร์วิชาที่ถูกฉีกขาด ไปจนถึงทาสอสูร อวิ๋นเซียวเดินแทรกตัวผ่านฝูงชนอย่างระมัดระวัง เขาไม่กล้าใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะที่นี่เต็มไปด้วยยอดฝีมือที่อาจมองการกระทำนั้นเป็นการยั่วยุ

หลังจากเดินสอบถามร้านขายโอสถเถื่อนหลายแห่ง คำตอบที่ได้รับกลับทำให้ใจของเขาหล่นวูบ 'หญ้าหยินบริสุทธิ์เก้าแฉก' เป็นสมุนไพรระดับปฐพีขั้นสูงสุด มีราคาสูงถึงห้าแสนหินวิญญาณระดับกลาง! และที่เลวร้ายกว่านั้นคือ มันกำลังจะถูกประมูลใน 'หอเร้นเงา' ในอีกหนึ่งชั่วยามข้างหน้า ซึ่งเขาไม่มีเงินมากพอจะเข้าร่วมประมูล!

"ต้องปล้น... หรือไม่ก็ต้องหาของไปแลกเปลี่ยน..." ความคิดบ้าบิ่นเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของอวิ๋นเซียว ในดินแดนนี้ การใช้กำลังแย่งชิงคือเรื่องปกติ ทว่าเขาจะเอาชนะยอดฝีมือในหอประมูลด้วยสภาพร่างกายเช่นนี้ได้อย่างไร

ในขณะที่อวิ๋นเซียวกำลังจมอยู่กับความคิดและเดินเลี้ยวเข้าไปในตรอกมืดที่ไร้ผู้คน จู่ๆ สัญชาตญาณอันตรายก็กรีดร้องเตือนดังก้อง! ขนทั่วร่างลุกซัน ความเย็นเยียบระดับที่สามารถแช่แข็งวิญญาณแผ่ซ่านมาจากเบื้องหลัง โดยที่ค่ายกลป้องกันรอบตัวเขาไม่แม้แต่จะกระเพื่อมไหว!

ร่างเงาในชุดคลุมสีเทาเข้มผู้หนึ่งก้าวทะลุออกมาจากกำแพงหินราวกับภูตผี ไร้ซึ่งซุ่มเสียง ไร้ซึ่งกลิ่นอายปราณ ทว่าเมื่อคนผู้นั้นเดินเฉียดไหล่ของอวิ๋นเซียวไป เสียงกระซิบผ่านกระแสจิตที่เย็นชาและแหบพร่ากลับดังก้องขึ้นในสมองของชายหนุ่มโดยตรง

"หน้ากากหนังมนุษย์ชั้นเลวนั่น... ปิดบังกลิ่นอายสายเลือดที่สั่นกลัวของเจ้าไม่ได้หรอกนะ 'ภาชนะหมายเลขศูนย์'..."

ร่างกายของอวิ๋นเซียวแข็งทื่อประดุจถูกสาป มือขวาคว้าด้ามกระบี่โดยอัตโนมัติ ทว่าแรงกดดันที่แผ่มาจากร่างเงานั้นกลับกดทับจุดตันเถียนของเขาจนขยับไม่ได้!

เงาลึกลับหยุดเดิน มันไม่ได้หันกลับมา ทว่ากลับโยนวัตถุบางอย่างข้ามไหล่ตกลงมาที่แทบเท้าของอวิ๋นเซียว เสียงกระทบพื้นหินดังกังวานใส

มันคือ 'ป้ายหยกสีดำ' ที่มีรอยบิ่น... รอยบิ่นและลวดลายสลักรูป 'เมฆาคล้อยคู่มังกร' ที่อยู่บนป้ายหยกนั้น เหมือนกับป้ายหยกประจำตัวของบิดาเขา 'อวิ๋นเทียนหมิง' ที่เขาเคยเห็นในความทรงจำวัยเด็กไม่ผิดเพี้ยน!

"เจ้ามีกลิ่นอายเหมือนคนตายที่ข้าเคยรู้จัก... บุตรชายแห่งอวิ๋นเทียนหมิง" เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างเงาที่ค่อยๆ กลืนหายไปกับความมืดมิดของตรอกซอกซอย "หากอยากได้ยาไปช่วยชีวิตสหาย และอยากรู้ความจริงที่บิดาเจ้าซุกซ่อนไว้ จงตามข้ามาที่สุสานท้ายเมือง แต่จงจำไว้ หากเจ้าอ่อนแอเกินไป เจ้าก็สมควรตายอยู่ที่นี่!"

ดวงตาของอวิ๋นเซียวเบิกกว้างภายใต้หน้ากาก หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำดุจรัวกลอง ความแค้น ความสงสัย และปริศนาที่เพิ่งถูกเปิดเผย กำลังบีบคั้นให้เขาต้องกระโจนลงสู่กับดักที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม! คนผู้นี้เป็นมิตรที่บิดาทิ้งไว้ หรือเป็นศัตรูที่กำลังล่อหลอกให้เขาไปลงนรกกันแน่!