(จบ) ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์

บทที่ 31 รับสมัครงาน

เมื่อเห็นจินเฟิงยอมรับกระต่าย จางเหลียงก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นเขาก็กลับบ้านไปกับครอบครัว

ขนาดเดินกลับไปจนสุดทางก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะของจางเหลียงแว่วมาอยู่

“สามี ชีวิตของพี่สาวข้าลำบากมานาน หากท่านพี่เหลียงล่ากระต่ายได้สองตัว แล้วต้องแบ่งมาให้เราหนึ่งตัวเช่นนี้ มันเหมาะสมหรือ?”

กวานเสี่ยวโหรวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อต้องรับกระต่ายที่อีกฝ่ายล่ามาได้

“เสี่ยวโหรว ที่จินเฟิงรับกระต่ายตัวนี้เอาไว้ก็เป็นเพราะหวังดีต่อท่านพี่ฟาง”

ถังตงตงพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านพี่เหลียงเป็นคนซื่อสัตย์ เขาบอกไว้ชัดเจนตั้งแต่แรกแล้วว่าจะแบ่งเหยื่อให้ครึ่งหนึ่ง หากจินเฟิงไม่ยอมรับกระต่ายตัวนี้มา เขาคงจะไม่สบายใจ บางทีเขาอาจจะคืนหน้าไม้และไม่ยอมใช้อีกก็ได้”

“ตงตงช่างเฉลียวฉลาด”

บัณฑิตหนุ่มยิ้มพลางลูบศีรษะของถังตงตงเบา ๆ

หลังจากมือแตะลงบนกลุ่มผมนั่นแล้ว จินเฟิงถึงเพิ่งรู้สึกตัว

ใบหน้าเล็ก ๆ ของถังตงตงเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที สีแดงแต่งแต้มผิวเนื้อจนแทบไม่มีที่ว่าง ไม่เว้นแม้แต่บริเวณลำคอ เมื่อสถานการณ์เป็นดังนี้ คนเขินอายก็รีบวิ่งกลับไปที่กระท่อมทันที

กวานเสี่ยวโหรวมองไปที่จินเฟิงและหัวเราะเบา ๆ

“เสี่ยวโหรว ข้าไม่ได้ตั้งใจ...”

จินเฟิงเกาศีรษะราวกับแมวที่ทำความผิดและถูกจับได้คาหนังคาเขา จึงรีบอธิบาย “พอดีข้าเคยชินกับการลูบหัวเจ้าน่ะ”

“สามี ข้ามิใช่หญิงขี้อิจฉา”

กวานเสี่ยวโหรวปิดปากและพูดด้วยรอยยิ้ม “อีกไม่นานตงตงก็จะได้เป็นคนของเจ้า ต่อให้สามีจะลูบไล้นางที่ส่วนอื่นข้าก็ไม่ว่า ข้าคิดว่าตงตงเองก็คงจะไม่คัดค้านอะไรเช่นเดียวกัน แต่หากนางมีข้อคัดค้าน ข้าจะช่วยสามีจับนางให้อยู่หมัดเอง”

จินเฟิง...

สตรีผู้นี้ เพียงไม่กี่วันก็เรียนรู้เรื่องไม่ดีเข้าแล้วหรือ?

“เอาล่ะ เลิกล้อเล่นได้แล้ว หากข้าเห็นเจ้าหัวเราะอีกเจ้าโดนจัดการแน่”

ชายหนุ่มเอ่ย “เดี๋ยวข้าจะนำกระต่ายไปเก็บ ตอนเรานำมันมาตุ๋นค่อยแบ่งไปให้บ้านพี่สาวเจ้าครึ่งหนึ่ง”

ครอบครัวจางมีช่วงเวลาที่ยากลำบากมาหลายปีแล้ว สมาชิกในครอบครัวขาดสารอาหาร พวกเขาจำเป็นต้องได้รับการบำรุงร่างกายเพิ่ม

เขารับประกันได้เลยว่าตระกูลจางคงตัดใจเอากระต่ายมาทำอาหารไม่ได้แน่ ๆ วันพรุ่งนี้พวกเขาคงนำมันไปขายในเมืองเพื่อแลกกับธัญพืช

ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะปฏิบัติตามความปรารถนาของจางเหลียงโดยการรับกระต่ายเอาไว้ สิ่งนี้ไม่เพียงช่วยอีกฝ่ายให้พ้นจากความลำบากใจเท่านั้น แต่ยังเป็นการช่วยครอบครัวอีกฝ่ายทางอ้อมด้วย

เนื่องจากสิ่งที่จินเฟิงคาดเดาไว้ถูกต้อง หลังจากตุ๋นเนื้อกระต่ายเสร็จ บัณฑิตหนุ่มกับภรรยาก็นำข้าวและเนื้อกระต่ายไปให้ครอบครัวจาง พวกเขากำลังกินข้าวต้มด้วยกัน

ภายในถ้วยมีข้าวเปลือกปะปนอยู่กับผักป่าสีดำและสีเขียวสองใบ ผักพวกนั้นไม่ได้ปรุงรสหรือคลุกน้ำมันด้วยซ้ำ

ถึงกระนั้นจางเสี่ยวฮวาก็ยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อย

“จินเฟิง เสี่ยวโหรว นี่พวกเจ้า...”

มารดาจางลุกขึ้นพร้อมกับเอ่ยถาม

“ตอนที่พวกข้าแต่งงานกัน พี่สาวก็ได้นำของขวัญไปมอบให้เรา ถือว่าครั้งนี้เรานำมาของขวัญมอบให้เป็นการตอบแทนก็แล้วกัน”

จินเฟิงหยิบชามเปล่าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม เติมข้าวลงในชาม จากนั้นก็เทน้ำที่ตุ๋นและเนื้อกระต่ายลงไป ชายหนุ่มวางมันลงข้างหน้าจางเสี่ยวฮวา “เสี่ยวฮวา ลองชิมดูสิว่าอร่อยหรือไม่”

อย่างไรเสียจางเสี่ยวฮวาก็เป็นเด็ก นางรีบเลื่อนข้าวต้มในถ้วยไปไว้ด้านข้างทันที ก่อนจะเริ่มกินข้าวที่จินเฟินทำให้อย่างเอร็ดอร่อย

จางเหลียงได้แต่ใคร่ครวญ เขาควรจะปฏิเสธหรือไม่?

“ข้าขอบใจเจ้ามาก”

จางเหลียงไม่เข้าใจว่าบัณฑิตหนุ่มดีกับเขาขนาดนี้เพราะเหตุใด แต่ในเมื่ออีกฝ่ายบอกว่านี่เป็นของขวัญตอบแทน เช่นนั้น ก็คงไม่เหมาะที่จะปฏิเสธ เขาจึงต้องยอมรับอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อรู้ว่าไม่มีเหยื่ออยู่ที่ภูเขาด้านหลัง วันรุ่งขึ้นจางเหลียงจึงเดินผ่านเขาด้านหลังไปยังป่ารกทึบทันที

คืนนั้นเขากลับมาพร้อมกับกระต่ายสามตัว สุนัขจิ้งจอกหนึ่งตัว และไก่ฟ้าสี่ตัวที่สะพายอยู่บนหลัง

คราวนี้ไม่ต้องรอให้จางเหลียงเป็นคนแบ่งเสบียง จินเฟิงเลือกที่จะคว้าไก่ฟ้าทั้งหมดออกมาทันที

เพราะเนื้อกระต่ายค่อนข้างเหนียวและไม่อร่อยเท่าไก่ฟ้า

ไก่ฟ้าทั้งสี่ตัวนี้ หากกินไม่หมดอย่างไรก็สามารถนำไปตากแห้งได้

ในยุคหลัง ๆ ไก่ฟ้านี้ถือเป็นสัตว์คุ้มครอง ไม่สามารถกินได้

นับจากวันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของครอบครัวจางก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ โดยสมบูรณ์

ลูกชายคนโตไปล่าสัตว์บนภูเขาทุกวัน ไม่บ่อยนักที่จะกลับมามือเปล่า ส่วนลูกชายคนเล็กก็เรียนทักษะการตีเหล็กที่บ้านจินเฟิง แน่นอนว่า ความรู้นี้จะทำให้เขามีกินมีใช้ในอนาคต

สายตาของทุกคนในหมู่บ้านล้วนเต็มไปด้วยความอิจฉา

ชาวบ้านรู้ดีว่าที่ชะตาชีวิตของครอบครัวจางเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ได้เช่นนี้ ทั้งหมดต้องขอบคุณจินเฟิง

ดังนั้น บรรดาสตรีในหมู่บ้านจึงขยันไปที่บ้านของบัณฑิตหนุ่มเพื่อเข้าไปทักทายกวานเสี่ยวโหรวและตีสนิท เพราะพวกนางตั้งใจจะมาขอให้จินเฟิงทำหน้าไม้ให้ พวกนางยังบอกอีกว่าเต็มใจที่จะมอบเหยื่อครึ่งหนึ่งให้กับครอบครัวจินเช่นกัน

แต่คราวนี้ชายหนุ่มต้องปฏิเสธเพราะไม่มีวัสดุในการทำหน้าไม้เพียงพอ

ถึงแม้ว่าเหยื่อบนเขาจะมีมากมาย แต่แน่นอนว่าพวกมันจะทยอยเหลือน้อยลงเรื่อย ๆ

ไม่สำคัญว่าหมู่บ้านนี้จะมีนายพรานหรือนักล่าสัตว์มากน้อยแค่ไหน แต่หากจู่ ๆ ก็มีเพิ่มขึ้นเป็นสิบ ๆ คน  สุดท้ายสัตว์ป่าในซีเหอวานคงจะถูกล่าจนหมด หรือไม่พวกมันก็ต้องอพยพไปที่อื่น 

ถึงแม้สัตว์ป่าเหล่านั้นจะไม่ตาย พวกมันก็คงตระหนักได้ถึงอันตรายได้อยู่ดี หลังจากนั้นก็คงอพยพไปยังสถานที่ซึ่งอยู่ห่างไกลจากซีเหอวาน

พฤติกรรมเหล่านี้อาจทำให้แหล่งเสบียงที่เคยมีหมดไปในเวลาไม่นาน

อีกอย่างจินเฟิงก็ไม่ได้โกหกพวกนางเรื่องขาดแคลนวัสดุ

เพราะไม้ที่เหมาะกับการทำหน้าไม้ไม่ได้มีมากนัก มีแต่ไม้ธรรมดาที่มีความยืดหยุ่นไม่พอ หรือแข็งไม่พอ ใช้ไปได้ไม่นานก็คงจะหัก

ขนาดจางหม่านชางตัดต้นพุทราทั้งหมดที่สามารถใช้ได้มาจากเขาด้านหลัง ก็ยังหามาได้เพียงสิบเอ็ดหรือสิบสองต้นเท่านั้น

กวานเสี่ยวโหรวและหลินอวิ๋นฟางเป็นญาติกัน และครอบครัวฟางก็กำลังจะอดตาย นั่นเป็นเหตุผลที่บัณฑิตหนุ่มทำหน้าไม้ให้จางเหลียง แม้ว่าชาวบ้านจะอิจฉาแต่พวกเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

และหากจินเฟิงทำให้ซานเสิ่นจือหนึ่งคัน ชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็คงเริ่มโต้แย้งเป็นแน่

หลังพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว จินเฟิงก็ตัดสินใจไม่สร้างหน้าไม้ให้กับชาวบ้านคนอื่น ๆ ยกเว้นจางเหลียง

อย่างไรก็ตาม แน่นอนว่า เขาอยากเห็นชีวิตและทัศนคติของทุกคนในหมู่บ้านดีขึ้น

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ป่านที่ถังตงตงและจินเฟิงสั่งซื้อกับศาลาว่าการส่งมาถึงแล้ว

อีกทั้งเมื่อวานนี้ ช่างไม้ยังส่งชิ้นส่วนของไนปั่นด้ายมาแล้วด้วย จางหม่านชางประกอบมันอยู่ทั้งคืน จากนั้นก็วางไว้อย่างเป็นระเบียบในกระท่อมเพิงหญ้าคา

ข้างไนปั่นด้ายมีป่านอยู่หนึ่งกอง

ในสมัยราชวงศ์ต้าคัง ฝ้ายยังไม่แพร่หลาย ดังนั้นป่านจึงถือเป็นหนึ่งในวัตถุดิบสิ่งทอที่สำคัญที่สุด

ป่านจะถูกปั่นเป็นเส้นแล้วค่อยนำมาทอเป็นผ้าโดยใช้เครื่องทอ จากนั้นถึงจะสามารถนำมาผลิตเสื้อผ้าและเครื่องนอนได้

ผ้ากระสอบ*[1] จึงเป็นเสื้อผ้ายอดนิยมของชาวต้าคัง

แน่นอนว่านอกเหนือจากผ้ากระสอบแล้ว ยังมีเสื้อผ้าที่ทำจากแพรไหม ผ้าดิ้น ผ้าต่วน และผ้าอื่น ๆ ที่ทำจากขนสัตว์ ฯลฯ แต่แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปคงไม่มีโอกาสจับต้อง

ขนาดจินเฟิงพอจะมีเงินอยู่ในมือ การเข้าถึงอุตสาหรกรรมดังกล่าวก็ยังเป็นเรื่องยาก

เมื่อมีไนปั่นด้ายและวัสดุครบแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการรับสมัครงาน

หลังจากหารือกับถังตงตงเรียบร้อย ได้ข้อสรุปว่า เขาและนางตัดสินใจจ้างคนงานหญิงจำนวนยี่สิบคน โดยแบ่งเวลาทำงานเป็นสองกะ แต่ละคนจะได้รับค่าจ้างหนึ่งเหรียญทองแดงต่อวัน พร้อมอาหารสองมื้อ

เมื่อเหล่าสตรีในหมู่บ้านได้ยินข่าว พวกนางก็ลืมหน้าไม้และรีบแห่ไปขอทำงานนี้ทันที

เพราะพวกนางรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่จินเฟิงจะสร้างหน้าไม้ให้กับทุกคน และแม้ว่าพวกนางจะได้รับหน้าไม้มาก็ไม่รู้ว่าจะมีทักษะมากพอในการล่าเหยื่อหรือไม่

ทว่าการปั่นด้ายนี้เป็นสิ่งที่สตรีในหมู่บ้านถนัด

และเมื่อรวมกับข้อดึงดูดใจอย่างอาหารวันละสองมื้อ พร้อมค่าจ้างอีกวันละหนึ่งเหรียญทองแดง ค่าตอบแทนจำนวนนี้ดีกว่าที่คาดไว้มาก

เหรียญทองแดงหนึ่งเหรียญสามารถนำไปซื้อซาลาเปาเนื้อในเมืองได้ และหากนำไปซื้อข้าวเปลือกหรือธัญพืชอื่น ๆ ได้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับสามชีวิต

“เสี่ยวโหรว สามีของเจ้าไม่ได้ล้อพวกข้าเล่นใช่หรือไม่? เขาจะให้ค่าตอบแทนวันละหนึ่งเหรียญทองแดงพร้อมอาหารสองมื้อจริงหรือ?”

“สามีของข้าเป็นบัณฑิต โดยปกติแล้วเขาจะไม่ทรยศต่อสิ่งที่ได้เอ่ยออกมา”

“เช่นนั้นก็ดีเลย ข้ากับลูกสาวคนโตจะมาทำงานปั่นด้าย ส่วนสามีของข้ากับลูกคนเล็กจะอยู่ที่บ้าน ค่าตอบแทนที่ได้รับน่าจะเพียงพอให้พวกเขาอิ่มท้องและมีเงินเหลือเก็บ”

…

[1] ผ้ากระสอบ :  ผลิตจากใยปอเป็นผ้าใยที่สำคัญมากชนิดหนึ่ง แม้ปัจจุบันจะไม่ใช้ทำเครื่องนุ่งห่มแล้ว แต่ก็นิยมนำมาทำเป็นกระสอบผ้าห่อเครื่องจักร ผ้าห่อของเพื่อการขนส่ง หรือใช้ในการบรรจุข้าว