ทะลุมิติสตรีพิษพิชิตฟ้า

ตอนที่37 หาปัญหามักง่ายเสมอ

“แต่ถ้าเขาคนนั้นคือคนที่เจ้ารักล่ะ?”

“คนที่ข้ารัก?”

หลี่หวงกล่าวทวนคำนี้ซ้ำไปเวียนมาด้วยความสงสัยก่อนจะส่ายหัวกล่าวตอบอย่างเย็นชาไปว่า

“ข้าไม่มีคนที่ตนรู้สึกแบบนั้น”

หลิงฉางเจวี่ยที่ได้ยินแบบนั้นำพลันเจ็บจี๊ดราวกับมีคมมีดทิ่มแทงทะลุหัวใจช่างเป็นอะไรที่เจ็บปวดยิ่งนัก

หลังจากที่หลี่หวงกล่าวประโยคนี้ออกมาเขารู้สึกเสียใจกับนางอย่างยิ่ง

หลิงฉางเจวี่ยทิ้งเพียงรอยจูบบนแก้มของนางและกล่าวน้ำเสียงอ่อนโยนต่อว่า

“สำหรับเรื่องตัวตนของข้าสักวันเจ้าจะทราบในไม่ช้าได้ฟังเช่นนี้แล้ว...ยังดีกว่าต้องมารอคอยอย่างไร้จุดหมายจริงหรือไม่?”

หลี่หวงไม่ค่อยชอบภาพฉากอะไรที่หวานเลียนแบบนี้จึงยกมือผลักหลิงฉางเจวี่ยออกไปและกล่าวพร้อมสีหน้าบึ้งตึงว่า

“ข้าจะลองเชื่อเจ้าสักครา”

หลินฉางเจวี่ยยิ้มและเดินกลับไปนั่งกล่าวว่า

“ขอบคุณสำหรับความไว้ใจฮูหยินของข้าเช่นนั้นรีบกินข้าวเอาแรงเถิด”

หลี่หวงหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้งและกินอาหารตรงหน้าอย่างเพลิดเพลินดื่มด่ำกับแสงเทียนยามรัตติกาล เคียงคู่ไปกับสายลมเย็นและหลิงฉางเจวี่ย

หลัวจากนั้นหลิงฉางเจวี่ยก็เหาะเหินเดินอากาศมาส่งหลี่หวงกลับจวนดังเดิมก่อนจะลาจากนางไป

เขาทะยานลง ณทะเลสาบแห่งหนึ่งอันเงียบสงัด ยืนชื่นชมทัศนีย์ภาพยามค่ำคืน ยกมือไพล่หลังพลางกดสายตาเฝ้ามองผิวน้ำนิ่งสงบ ทว่าจิตใจของเขากลับเดือดพล่าน

“หลี่หวง...ไยเจ้าถึงเป็นคนน่ากลัวปานนี้กัน?”

นางเคยพบเคยผ่านอะไรในชีวิตกันแน่ถึงต้องดูระมัดระวังตัวมากถึงขนาดนี้?

“สตรีพิษ เจ้าจะใจร้ายกับข้าหรือไม่?”

เมื่อนึกถึงภาพฉากที่หลี่หวงพูดว่า‘ข้าไม่มีคนที่ตนรู้สึกแบบนั้น’ หลินฉางเจวี่ยพลันรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูกทั้งยังจดจำได้แม่นไม่เสื่อมคลาย

ถึงจะพยายามหาคำตอบว่าเหตุใดนางถึงถามแบบนั้น แต่สุดท้ายเขากลับรู้สึกมืดแปดด้าน

หลิงฉางเจวี่ยนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนนั้น

หลี่หวงเองก็ได้แต่เดินวนไปวนมารอบเรือนบุปผาโปรยปรายนอนไม่หลับเช่นกัน

มารหัวใจสิ่งนี้เปรียบเสมือนมารหัวใจของทั้งสอง

ผ่านไปอีกหนึ่งคืนหลี่หวงลุกขึ้นจากฟูกนอนอย่างเกียจคร้านในตอนนี้วงกลมใต้ขอบตายิ่งดูดำคล่ำขึ้นไปอีก

“นายท่านยามนี้คลื่นอารมณ์ภายในใจกลับสับสนวุ่นวาย”

เหยาอวี้จับจ้องไปที่ใบหน้าอันแสนเหนื่อยล้าของหลี่หวงก่อนจะเปิดปากกล่าวออกมา

“ก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้นอย่าได้กังวลไป”

หลี่หวงกล่าวตอบออกไปแบบนั้นและลุกขึ้นจากฟูกเดินไปล้างหน้าล้างตา และเปลี่ยนเสื้อผ้าแพรพรรณ

เหยาอวี้หันลอยกลับมานั่งบนฟูกพลางครุ่นคิดอย่างเงียบงัน

ก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น? มันหมายความว่าอย่างไร?

มันเป็นวิญญาณแห่งศาสตราวุธไม่มีทั้งอารมณ์และความรู้สึก หรือแม้แต่สิ่งที่เรียกว่าความปรารถนาแบบมนุษย์แต่ถึงแบบนั้นมันก็เฝ้ามองและสังเกตอากัปกิริยาของหลี่หวงตลอดมาจึงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน

ดีหรือไม่ดีกลับพูดได้ยากแต่สำหรับคนที่ไม่รู้จักคำว่า‘ความรัก’อย่างหลี่หวงบางทีนี่จะอาจเป็นปัญหาที่รบกวนจิตใจกว่าที่คิด

อย่างไรก็ตามหน้าที่ความรับผิดชอบหลักของมันก็คือการช่วยและสนับสนุนให้เจ้านายของมันกลายขึ้นมาเป็นนักหลอมโอสถที่เก่งกาจสำหรับเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย มันกลับไม่อยากยุ่งจนล้ำเส้นเกินไป

หลี่หวงจัดการทุกอย่างดูเชื่องช้าไปหมดก่อนจะออกไปรับประทานข้าวเช้า

“เมื่อวานเสี่ยวอี้ไม่ได้กลับมา?”

หลี่หวงเอ่ยถามสาวรับใช้ทั้งสองที่กำลังหันผักอยู่ในครัว

“โปรดอภัยด้วยนายหญิงคุณชายสามยังกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนเลย”

สาวรับใช้นางหนึ่งรีบกล่าวตอโทษทันที

“งั้นฝากเตรียมอาหารเช้าเผื่อเขาไว้ด้วยเสร็จแล้วค่อยไปทำงานบ้านอื่น”

หลี่หวงกล่าวเสียงเรียบ

“รับทราบ”

หลังจากสาวรับใช้ทั้งสองโค้งคำนับให้หลี่หวงก็เดินไปรับประทานอาหารตามปกติ

ระหว่างทานนั่นเองหลี่หวงพลันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงโวยวายดังขึ้นจากด้านนอกเรือนบุปผาโปรยปรายพร้อมกับสายรับใช้ทั้งสองคนนั้นที่รีบเร่งเข้ามาหา

หลี่หวงเหลือบหางตามองพวกนางเล็กน้อยก่อนพยักหน้าให้ซึ่งทั้งสองก็เข้าใจในทันทีและพาเจ้าของเสียงโวยวายด้านนอกเข้ามา

“....”

หลี่หวงยกถ้วยชาขึ้นมาริมจิบอย่างแช่มช้าโดยไม่สนใจจวิ๋นรั่วผู้เป็นแขกที่นั่งตรงข้ามเลย

“นี่! จวิ๋นหลี่หวง!”

จวิ๋นรั่วที่เห็นว่าหลี่หวงไม่สนใจตนเลยก็เลยตะโกนขานชื่นออีกครั้ง เจือน้ำเสียงไม่ค่อยสู้ดีนัก

“คนอื่นใช้ก้นเพื่อผายลมแต่ไฉนเจ้าถึงใช้ปาก?”

หลี่หวงกล่าวน้ำเสียงห้วนคำหนึ่งเหมือนจะรำคาญพลางคิดกับตัวเองในใจว่า

‘เหอะอยากตัดลิ้นไม่ก็กรอกพิษทำลายกล่องเสียงนังนี่ทิ้งเสียจริงพอมีปากก็ใช้คุ้มเหลือเกิน แหกปากไม่หยุด’

“เจ้า!!”

จวิ๋รรั่วรีบเร่งระงับความโกรธลงภายในใจทันทีเพราะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายยังจำเป็นต่อตนอยู่ คิดได้ดังนั้นจึงรีบปั้นยิ้มกล่าวกับหลี่หวงขึ้นทันทีว่า

“หลี่หวงเอ่อ...ครั้งก่อนที่เจ้าให้โอสถข้ามา ไฉนคนที่รับประทานไปถึงบอกว่าอ้วกไม่หยุดเลยล่ะ?”

“แปดวันจึงจะเห็นผลนี่แค่วันที่สอง ยังอยู่ในกระบวนการแท้งเด็ก”

หลี่หวงกล่าวขึ้นย่างแช่มช้า

“แล้วมีวิธีใดที่สามารถ...ซ่อนชีพจรได้หรือไม่?”

จวิ๋นรั่วทราบดีว่าแม่ของนางกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากแล้วมิฉะนั้นคงไม่บังคับให้นางไปหาทางช่วยโดยด่วนแบบนี้

จะอย่างไรขณะที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดีจู่ๆท่านพ่อก็พลันสังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่างของแม่นางเข้าจึงได้เชื้อเชิญหมอจากหอโอสถมาตรวจชีพจรให้ เกรงว่าอีกไม่นานก็น่าจะมาถึงแล้วด้วยและถ้าหากแม่ของนางถูกจับได้ขึ้นมา มีหวังทุกอย่างคงต้องจบสิ้น!

สุดท้ายนี้จวิ๋นรั่วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรีบวิ่งเต้นมาหาหลี่หวงถึงเรือนบุปผาโปรยปรายแห่งนี้

“ไม่มี”

ถึงมีหลี่หวงก็ไม่ให้

เมื่อจวิ๋นรั่วได้ยินแบบนั้นความหวังทั้งหมดของนางก็พังทลายลงทันที

สายตาของจวิ๋นรั่วจับจ้องหลี่หวงเขม็งอย่างดุร้ายยิ่งทั้งที่ทราบดีว่าผลลัพธ์หลังจากนี้จะออกมาเป็นอย่างไนแต่ไฉนนังแพศยานี่ยังกล้าพูดออกมาอย่างสบายใจปานนี้กัน!

“แต่ข้าสามารถถ่วงเวลาหมอจากหอโอสถได้แต่ข้ามีหนึ่งเงื่อนไข”

ผ่านไปเนินนานหลังจากริมจิบชาจนหมดถ้วยนึง หลี่หวงก็เอ่ยน้ำเสียงเรียบขึ้นมาอีกครั้ง

“เงื่อนไขอะไร?”

ทันใดนั้นแววตาของจวิ๋นรั่วพลันเปล่งประกายแสงแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

“หยุดพล่ามกับข้า”

“ได้! ได้! อย่าว่าแต่พูดด้วยเลยต่อไปนี้ข้าจะไม่มารบกวนเจ้าอีกแล้ว!”

จวิ๋นรั่วรีบเอ่ยปากสาบานกับฟ้าดินทันทีนี่เป็นโอกาสเดียวที่นางจะช่วยแม่ตนเองได้

หลี่หวงที่ได้ยินแบบรนั้นก็จับจ้องจวิ๋นรั่วด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มซึ่งนี่ทำเอาจวิ๋นรั่วที่มองอยู่ตกใจอย่างมาก

“เช่นนั้นก็ไสหัวไปซะอย่าเข้ามาเหยียบย้ำเรือนบุปผาโปรยปรายของข้าอีก”

หลี่หวงตะโกนออกคำสั่งขับไล่อีกฝ่ายออกไปโดยตรง

แม้ว่านางจะรู้สึกโกรธไม่น้อยที่โดนขับไล่ไสส่งทว่านางกลับไม่กล้าพูดอะไรเช่นกัน รอจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยการจะแก้แค้นนังแพศยาหลี่หวงก็ยังไม่มีคำว่าสายเกินไป!

จวิ๋นรั่วรีบตรงออกจากเรือนบุปผาโปรยปรายและกลับเข้าไปในเรือนพิรุธร่วงโรยทันที

“ไฉนถึงเสนอเงื่อนไขเช่นนั้นออกไป?”

เหยาอวี้เอ่ยถามเจือสีหน้างุนงง

“เพราะหนึ่งพวกนางสองแม่ลูกจะตกหลุมที่ตัวเองขุดขึ้นเอง”

“หมายถึงว่าอันใด?”

ฮั่วหยางเองก็พุ่งตรงเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

“ข้าไม่เชื่อว่าพวกนางสองแม่ลูกจะทนไม่มาหาเรื่องข้าได้แน่นอน”

“แล้วอย่างไรต่อ?”

ครั้งนี้หลี่หวงกลับไม่ตอบแต่ระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างน่าประหลาด

เหยาอวี้และฮั่วหยางมองหน้าสบตากันไปมาพลางรู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับหนาวเหน็บจับขั้วกระดูกจนเนื้อตัวสั่นเทาอย่างอดมิได้

พวกมันทั้งสองหันไปมองทางหลี่หวงอีกครั้งด้วยสีหน้าหวาดผวา

ยอมล่วงเกินเทพเซียนยังดีกว่าล่วงเกินนายท่านผู้นี้!

หลี่หวงไม่สนว่าเด็กน้อยสองตัวนี้จะคิดเห็นอย่างไรกับตนนางลุกขึ้นและเดินทางออกไปยังหอโอสถทันที

ณ หอโอสถ

“ทำความเคารพคุณหนูใหญ่!”

เมื่อหลี่หวงก้าวเข้ามาในหอโอสถหมอทุกท่านต่างหยุดมือที่กำลังพัลวันและโค้งคำนับให้หลี่หวงโดยพร้อมเพรียง

“อืม”

หลี่หวงพยักหน้าตอบเล็กน้อย

“คุณหนูใหญ่วันนี้มาเยี่ยมเยือนหอโอสถของทางเรา มิทราบว่ามีธุระหรือเหตุใดอันใดรึ?”

หนึ่งในผู้อาวุโสของหอโอสถตรงเข้ามาพร้อมประสานทือเอ่ยถามอย่างสุภาพ

“ระยะนี้ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายเนื้อสบายตัว”

หลี่หวงแสร้งปั้นหน้าไม่สบายใจกล่าวน้ำเสียงแผ่วอ่อนดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

สีหน้าของอาวุโสคนนั้นแปรเปลี่ยนไปอย่างมากดูจริงจังขึ้นถนัดตาในทันที จากนั้นก็รีบเร่งนำทางหลี่หวงเชิญไปนั่งประจำที่ตรวจอย่างนอบน้อม

“คุณหนูใหญ่เราชายชราขออนุญาตจับชีพจรของท่านเล็กน้อย”

หลี่หวงพยักหน้าพร้อมยื่นมือออกไปวางตรงหน้าเมื่อผู้อาวุโสคนนั้นถาบนิ้วบนข้อมือของนางก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

“คุณหนูใหญ่...ท่านมีอาการอย่างไรบ้าง?”

ผู้อาวุโสคนนั้นปาดเหงื่อไปทีหนึ่งและเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“ร่างกายอ่อนเพลียกินไม่ได้นอนไม่หลับ รู้สึกปวดเมื่อยทั่วกระดูกไปหมด”

หลี่หวงกล่าวอธิบายอาการทั้งหมดออกไปตามตรง

ผู้อาวุโสถึงกับสันสนอย่างยิ่งภายในใจจังหวะชีพจรนี่มันอะไรกัน?ไร้เสถียรสับสนจนไม่สามารถอธิบายได้

ราวกับถูกธาตุไฟเข้าแทรก...

“ข้าจะรีบเร่งตรวจหาสาเหตุโดยเร็วที่สุดคุณหนูใหญ่โปรดกลับจวนไปพักผ่อนให้เพียงพอ หลังจากทราบแล้วจะรีบหลอมกลั่นโอสถไปให้”

ผู้อาวุโสคนนั้นรีบกล่าวอย่างกระอักกระอ่วนใจนี่มันโรคอะไรกัน? เกรงว่าต้องรีบระดมพลผู้อาวุโสทุกท่านในหอโอสถเพื่อตรวจหาความจริงโดยเร็วที่สุด!

“ขอบคุณผู้อาวุโสอย่างยิ่ง”

หลี่หวงพยักหน้าและลุกขึ้นจากไปทันที

การจะหาปัญหาใส่หัวให้สักคนมักง่ายเสมอ

แน่นอนว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนทั้งหมด

หลังจากออกมาจากหอโอสถหลี่หวงก็แสยะยิ้มขึ้นมาทีหนึ่ง ดูเหมือนจะพึงพอใจกับผลลัพธ์เช่นนี้มากซึ่งนี่ก็เพียงพอแล้วที่จะปั่นหัวให้หมอในหอโอสถยุ่งไปอีกหลายวัน

ซึ่งมันก็เป็นตามที่นางคิดไว้ไม่มีผิด

หลังจากที่นางจากออกไปหอโอสถวุ่นวายแทบระเบิด แต่ละคนต่างวิ่งไปเปิดตำราแพทย์ อ่านทบทวนทั้งหมดในทันทีไม่ว่ายังไงก็ต้องหาสาเหตุของอาการเจ็บป่วยของคุณหนูใหญ่ให้ได้ มิฉะนั้นหอโอสถจะต้องเสียชื่อเสียงครั้งใหญ่!