ตอนที่หกสิบเก้า อัลเคมิสท์
“ข้าไม่คิดว่าท่านจะหาของที่มีประโยชน์จากตรงนี้ได้หรอกนะ”
นายพลชวาร์ซนำทางมาห้องเก็บของเก่าและท่าทางเขินอยู่เล็กน้อย
“อะไรที่พอใช้ได้พวกข้าเอาไปใช้หมดแล้วล่ะ
แค่พวกนี้ที่กังวลว่าจะไม่ได้เอาไปทิ้งหรือเอาไปโรงหลอมต่างๆเท่านั้นเอง”
ในห้องเก็บของนั้นมีของอยู่เยอะพอสมควรแต่จะเป็นแบนเนอร์ธงที่เก่าขาดแล้ว
เกราะที่ขึ้นสนิม ดาบที่หักอาวุธที่ชำรุดต่างๆ
แม้จะเก่าแต่ก็เรียงเป็นระเบียบ
“ข้ายังไม่มีเวลาให้อัลเคมิสท์มาหลอมโลหะหรือแยกสิ่งของมีค่า”
นายพลชวาร์ซกล่าวเสริม
อัลเคมิสท์นั้นคือพวกหัวสูง
เราสามารถหาเด็กฝึกหัดมาทำงานอย่างการผลิตสบู่น้ำหอมหรือยาปลุกสวาทให้กับลูกค้าที่มีเงินได้
แต่พวกเขาไม่ชอบการทำงานแบบคนใช้แรงงานเพราะมองว่าตนเองอยู่เหนือกว่าอาชีพใช้แรงงานพวกนั้น
ว่าจะให้พวกอัลเคมิสท์มาทำงานให้
นอกจากมีเงินแล้วยังต้องใช้ระบบเส้นสายหรือบุญคุณด้วย
แบบเดียวกับเรื่อง Overlord ที่สุดยอดอัลเคมิสท์ไปอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านชายแดนอย่างสันโดษฝึกหลานของตนเองเป็นศิษย์ก้นกุฏิเพียงคนเดียว
ระบบของโลกแห่งการผจญภัยเช่นนี้นั้นทำให้เราตระหนักได้เลยว่าระบบการศึกษาของฮอกวอร์ตนั้นก้าวหน้าที่สุดแล้วอย่างที่พวกพ่อมดคิดไว้จริงๆหากเทียบกับระบบศิษย์ก้นกุฏิของโลกนี้
คัลได้มองดูรอบๆและได้หยิบข้าวของต่างๆที่คิดว่าใช้ไดออกมา
“ซากอาวุธ เครื่องหนัง โลหะ?ท่านคัลมีความรู้ด้านอัลเคมิสท์หรอกหรือนี่?”
นายพลชวาร์ซมองอย่างสงสัย
คลอฟอร์ดก็งงงวยเช่นกันที่คนที่นุ่งน้อยห่มน้อยอย่างคัลจะมีความรู้ในด้านศาสตร์ปรัชญาธรรมชาตินี้
“ข้าเคนเข้ารับการฝึกกับพวกพ่อมดมาช่วงหนึ่งนะ”
คัลกล่าวถึงการเข้าค่ายฮอกวอร์ตภาคฤดูร้อนที่สวนสนุก