สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

ห้องบำบัดพิเศษหมายเลขหนึ่งของ "Secret Trance Therapy" ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับเคสวิกฤตทางอารมณ์ขั้นรุนแรงโดยเฉพาะ ผนังห้องบุกำมะหยี่สีเทาอ่อนช่วยดูดซับเสียงสะท้อนได้อย่างหมดจด แสงไฟภายในห้องถูกปรับให้อยู่ในโทนสีเหลืองทองอำพัน สลัวราง ทว่าอบอุ่นดุจแสงอาทิตย์ยามอัสดง กลิ่นหอมของน้ำมันหอมระเหยสกัดเข้มข้นจากดอกคาโมมายล์และกระดังงา ลอยอวลอยู่ในอากาศ ทำหน้าที่เป็นตัวจุดประกายระบบประสาทส่วนพาราซิมพาเทติกให้เริ่มกระบวนการผ่อนคลายโดยอัตโนมัติ เสียงดนตรีคลอเบาๆ ด้วยคลื่นความถี่อัลฟ่าแผ่วเบาดังกังวานลอยละล่อง คลอเคลียไปกับเสียงน้ำไหลรินจากน้ำตกจำลองขนาดเล็กที่มุมห้อง

ผู้พันวุฒิ ชายชาตรีร่างยักษ์ผู้ผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน บัดนี้นั่งอยู่บนขอบเก้าอี้บำบัดหนังแท้ตัวใหญ่ด้วยท่าทีที่ห่อเหี่ยวและไร้เรี่ยวแรง ศีรษะของเขาก้มต่ำ ไหล่กว้างที่เคยผึ่งผายแบกรับความรับผิดชอบบัดนี้ห่อตกลงราวกับคนแพ้พ่าย สองมือหนาที่หยาบกร้านประสานกันแน่นวางอยู่บนเข่า สั่นสะท้านเป็นระยะ ดวงตาของเขาเหม่อลอยจ้องมองลวดลายของพรมเปอร์เซียบนพื้น ราวกับกำลังค้นหาเศษซากของเกียรติยศที่แหลกสลายไปแล้ว

ดร.น้ำฟ้า ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กสีเข้ม นัยน์ตาคมกริบสีนิลของเธอจ้องมองพินิจพิเคราะห์คนไข้ตรงหน้าอย่างทะลุปรุโปร่ง เธอไม่ได้มองเห็นแค่ชายที่เพิ่งแพ้สงคราม แต่เธอมองลึกเข้าไปถึงโครงสร้างของระบบประสาทและจิตใต้สำนึกที่กำลังบิดเบี้ยว

"คุณกำลังลงโทษตัวเองอย่างหนักหน่วงเลยนะผู้พัน..." น้ำฟ้าเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดเจนในความเงียบ "จิตใต้สำนึกของคุณกำลังสร้างกำแพงกั้นความรู้สึก คุณขยะแขยงตัวเอง สั่งให้ตัวเองรู้สึกผิดบาปจนถึงขั้นพยายามจะปิดกั้นสัญชาตญาณความเป็นชายและวิญญาณความเป็นตำรวจของคุณไปพร้อมๆ กัน"

วุฒิสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจี้ใจดำ เขากลืนน้ำลายฝืดคอ ก่อนจะเค้นเสียงตอบอย่างยากลำบาก

"ผม... ผมทำร้ายผู้กองเมย์... คนที่ผมควรจะปกป้อง ผมใช้กำลังล่วงเกินเธอต่อหน้านางมารนั่น... มือคู่นี้... ร่างกายนี้... มันทำเรื่องที่เลวทรามที่สุด..." วุฒิยกมือทั้งสองข้างขึ้นมามองด้วยสายตารังเกียจ "ผมไม่สมควรได้รับการอภัย ผมไม่สมควรกลับไปสวมเครื่องแบบ และที่สำคัญที่สุด... ผมไม่สมควรยืนอยู่เคียงข้างมิ้นท์อีกต่อไป"

"เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เจตจำนงอิสระ (Free Will) ของคุณ!" น้ำฟ้าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและทรงอำนาจ "รัชชาใช้คลื่นเสียงระดับอัลฟ่าแทรกแซงเข้าสู่สมองของคุณ ปิดกั้นระบบการใช้เหตุผล และกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่าขึ้นมาแทนที่ คุณไม่ได้เป็นคนทำ... โค้ดคำสั่งของนังนั่นต่างหากที่ทำ! การที่คุณมัวแต่จมอยู่กับความรู้สึกผิดแบบนี้ มันคือการยอมจำนนต่อแผนการของรัชชาอย่างสมบูรณ์แบบ นางมารนั่นต้องการให้คุณทำลายตัวเองจากข้างใน และคุณก็กำลังเดินตามเกมของมันอย่างว่าง่าย!"

คำพูดที่เฉียบขาดของดร.น้ำฟ้าเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางแสกหน้าของวุฒิ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยความสับสนและปวดร้าว

"แต่ถึงอย่างนั้น... ความรู้สึกตอนที่สัมผัส... ภาพที่เห็น... มันยังติดตาผม ดร.น้ำฟ้า ผมสลัดมันออกไปไม่ได้ ผมกลัว... ผมกลัวว่าถ้าผมเข้าใกล้มิ้นท์ ผมจะทำร้ายเธอ..."

น้ำฟ้าถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าปมความรู้สึกผิดระดับนี้ ไม่สามารถแก้ได้ด้วยคำพูดเชิงตรรกะเพียงอย่างเดียว จิตใต้สำนึกของวุฒิต้องการหลักฐานเชิงประจักษ์... หลักฐานที่ว่าเขายังคงเป็นที่รักและไม่ใช่อสุรกายอย่างที่เขาคิด

"ถ้าคุณกลัวสัมผัส... เราก็ต้องใช้สัมผัสในการรักษา" น้ำฟ้าตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เธอเดินไปกดปุ่มอินเตอร์คอมที่ผนังห้อง "คุณมิ้นท์คะ... เชิญเข้ามาในห้องบำบัดเบอร์หนึ่งได้เลยค่ะ"

ไม่กี่อึดใจต่อมา ประตูห้องบำบัดก็เปิดออก มิ้นท์ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบ ใบหน้าหวานเปื้อนคราบน้ำตา แต่แววตาของเธอกลับฉายแววความเด็ดเดี่ยวและพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อช่วยสามี

"มิ้นท์..." วุฒิเรียกชื่อภรรยาเสียงสั่น เขาพยายามจะขยับตัวถอยหนีตามสัญชาตญาณความกลัวที่ฝังลึก

"อย่าถอยผู้พัน!" น้ำฟ้าสั่งเสียงเฉียบขาด สะกดร่างหนาให้ตรึงอยู่กับเก้าอี้ "นั่งนิ่งๆ ปล่อยให้ความจริงทำหน้าที่ของมัน"

น้ำฟ้าหันไปหามิ้นท์ พยักหน้าให้กำลังใจ "คุณมิ้นท์คะ... ผู้พันกำลังติดอยู่ในลูปความรู้สึกผิด เขาสร้างภาพลวงตาว่าตัวเองคือสัตว์ประหลาดที่น่ารังเกียจ หน้าที่ของคุณในคืนนี้ คือการใช้ความรักดึงเขากลับมาจากนรกขุมนั้น... ไม่ต้องกลัวที่จะสัมผัสเขา ฉันจะคอยนำทางให้เอง"

มิ้นท์พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าสามีที่เอาแต่ก้มหน้าหลบตา

"เรามาเริ่มกระบวนการเหนี่ยวนำกัน..." น้ำฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวล ทุ้มลึก และมีจังหวะจะโคนสม่ำเสมอ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของการบำบัดของเธอ "ผู้พันวุฒิ... หลับตาลงช้าๆ... สูดลมหายใจเข้าลึกๆ... ปล่อยให้กลิ่นหอมของคาโมมายล์ไหลผ่านจมูก... ลงสู่ปอด... นำพาความตึงเครียดให้ค่อยๆ คลายตัวออกไป..."

วุฒิหลับตาลงตามคำสั่งโดยอัตโนมัติ ร่างกายที่เกร็งเขม็งเริ่มตอบสนองต่อคลื่นเสียงบำบัด

"จดจ่ออยู่กับเสียงของฉัน... ปล่อยความกลัวให้ไหลลงสู่พื้นผิวโลก... ตอนนี้... ประสาทสัมผัสทางกายของคุณกำลังจะเปิดรับสัมผัสแห่งความจริง..." น้ำฟ้ากระซิบนำทางอย่างแผ่วเบา "คุณมิ้นท์... แตะมือของคุณลงบนใบหน้าของเขาค่ะ"

มิ้นท์ค่อยๆ ยื่นมือเล็กบางที่สั่นเทาเล็กน้อยของเธอออกไป ปลายนิ้วอันอ่อนนุ่มและอบอุ่นแตะลงบนพวงแก้มสากที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและคราบฝุ่นของผู้พันวุฒิอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่สัมผัสนั้นเกิดขึ้น วุฒิสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งต้านตามสัญชาตญาณ ทว่าน้ำฟ้ากระซิบแทรกเข้าสู่จิตใต้สำนึกของเขาทันที

"อย่าหนีสัมผัสนั้น... รับรู้ถึงความอบอุ่น... มันไม่ใช่สัมผัสแห่งการคุกคาม แต่มันคือสัมผัสที่บริสุทธิ์ที่สุดในชีวิตของคุณ... มันคือมือของภรรยาที่รักคุณหมดหัวใจ"

สัมผัสของมิ้นท์ค่อยๆ แนบแน่นขึ้น ฝ่ามือนุ่มนวลประคองใบหน้าคมเข้มของสามีเอาไว้ นิ้วหัวแม่มือของเธอเกลี่ยเช็ดคราบเลือดและฝุ่นดินที่ข้างแก้มของเขาอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอค่อยๆ ซึมซาบผ่านผิวหนังที่เย็นเฉียบของวุฒิ ไหลเวียนเข้าไปในกระแสเลือด หลอมละลายความหนาวเหน็บในจิตใจ

"พี่วุฒิ..." มิ้นท์เอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่เปี่ยมไปด้วยความรัก "มิ้นท์อยู่นี่แล้วนะคะ... มิ้นท์ไม่ได้รังเกียจพี่ มิ้นท์ไม่เคยโกรธพี่เลย"

น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งไหลลงมาจากหางตาของชายชาติทหาร วุฒิยังคงหลับตาแน่น ริมฝีปากสั่นระริก "แต่พี่... พี่ทำเรื่องเลวร้าย... พี่สกปรก..."

"พี่ไม่ได้ทำ..." มิ้นท์พูดสวนขึ้นมาทันที เธอกระเถิบเข้าไปใกล้จนหัวเข่าของเธอแตะกับขาของเขา "คนที่ทำคือคนที่ควบคุมพี่ต่างหาก พี่วุฒิของมิ้นท์คือฮีโร่ คือคนที่ปกป้องทุกคนเสมอ พี่เป็นเหยื่อของคนใจร้ายพวกนั้น... มิ้นท์รู้ดีที่สุดว่าลึกๆ แล้วพี่เป็นคนยังไง"

"สัมผัสเขาให้มากขึ้นค่ะคุณมิ้นท์..." น้ำฟ้าชี้นำต่อ "ลูบไปที่แผ่นอกของเขา... ให้เขารับรู้ถึงความตั้งใจของคุณ"

มิ้นท์เลื่อนมือลงมาวางทาบที่แผ่นอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ติดขัดของวุฒิ เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วและปั่นป่วนของเขา

"พี่ฟังเสียงหัวใจตัวเองสิคะ..." มิ้นท์กระซิบใกล้ๆ ใบหูของเขา "หัวใจดวงนี้มันเป็นของมิ้นท์... มันเต้นเพื่อมิ้นท์มาตลอด มิ้นท์ขอสัมผัสมัน ขอโอบกอดมันเอาไว้แน่นๆ นะคะ"

พูดจบ มิ้นท์ก็สวมกอดร่างหนาของสามีเอาไว้แน่น วางศีรษะของเธอซบลงบนลาดไหล่กว้าง กลิ่นกายหอมกรุ่นของมิ้นท์ผสมผสานกับกลิ่นดอกไม้ในห้องบำบัด เข้าปะทะความรู้สึกของวุฒิอย่างจัง มันคือกลิ่นของ 'บ้าน' กลิ่นของความปลอดภัยที่เขาคิดว่าตนเองสูญเสียมันไปแล้ว

ภายใต้ภวังค์แห่งความสงบที่ดร.น้ำฟ้าสร้างขึ้น ผนังน้ำแข็งที่ห่อหุ้มหัวใจของวุฒิเริ่มปริร้าวและแตกสลายลง เสียงสะอื้นไห้ที่ถูกเก็บกดไว้มาเนิ่นนานระเบิดออกมา ชายร่างยักษ์ผู้แข็งแกร่งยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดรัดร่างบางของภรรยาตอบอย่างหวงแหน ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เล็กของเธอ ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร

"พี่ขอโทษ... มิ้นท์... พี่ขอโทษ..." วุฒิพร่ำบอกทั้งน้ำตา

"ไม่ต้องขอโทษค่ะ... เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะคะ" มิ้นท์ลูบแผ่นหลังกว้างของสามีเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ภาพการเยียวยาด้วยความรักที่บริสุทธิ์ตรงหน้า ทำให้ดร.น้ำฟ้ายกยิ้มขึ้นบางๆ ที่มุมปาก เธอปล่อยให้ทั้งสองโอบกอดและระบายความรู้สึกกันพักใหญ่ จนกระทั่งจังหวะการหายใจของวุฒิเริ่มกลับมาเป็นปกติและสม่ำเสมอมากขึ้น อาการเกร็งต้านทางร่างกายลดลงไปกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์

"เอาล่ะค่ะ... ตอนนี้ปมในใจถูกคลายออกไปมากแล้ว แต่ร่างกายของผู้พันยังคงแบกรับความตึงเครียดทางกล้ามเนื้อ (Muscle Tension) ไว้ในระดับที่อันตราย" น้ำฟ้าก้าวเข้ามาใกล้ "คุณมิ้นท์นั่งประคองมือเขาไว้นะคะ... ส่วนฉันจะจัดการปลดปล่อยความตึงเกร็งที่เหลือในระดับเส้นประสาทให้เอง"

ดร.น้ำฟ้าเดินไปที่ชั้นวางอุปกรณ์บำบัด เธอหยิบขวดแก้วเจียระไนที่บรรจุน้ำมันนวดคลายเส้นประสาทสูตรพิเศษ (Neuro-Relaxant Massage Oil) ซึ่งถูกอุ่นไว้ในอุณหภูมิที่พอเหมาะ น้ำมันนี้มีส่วนผสมของสารสกัดที่ช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตและคลายการหดเกร็งของกล้ามเนื้อชั้นลึก

เธอเทน้ำมันสีทองอุ่นๆ ลงบนฝ่ามือ ถูมือเข้าหากันช้าๆ จนเกิดไอความร้อน ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้บำบัดของผู้พันวุฒิ

"หลับตาลงอีกครั้งนะคะผู้พัน... ปล่อยวางความกังวลทั้งหมด... ให้สัมผัสของฉันชะล้างความเจ็บปวดทางกายของคุณออกไป"

ฝ่ามือนุ่มที่เคลือบไปด้วยน้ำมันอุ่นร้อนของดร.น้ำฟ้า วางทาบลงบนลาดไหล่กว้างและตึงเปรี๊ยะของผู้พันวุฒิ ความร้อนจากน้ำมันซึมผ่านเสื้อผ้าที่ฉีกขาดบางส่วนลงสู่ผิวหนังทันที วุฒิสูดลมหายใจลึกเมื่อรับรู้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่าน

น้ำฟ้าเริ่มออกแรงนวดคลึง นิ้วโป้งของเธอกดเน้นลงบนจุดศูนย์รวมประสาทที่ฐานคอและบ่า (Trigger Points) สลับกับการใช้ฝ่ามือรีดเส้นกล้ามเนื้อที่หดเกร็งเป็นก้อนแข็งราวกับหิน สัมผัสของดร.น้ำฟ้าไม่ได้อ่อนโยนจนเกินไป ทว่ามันเต็มไปด้วยน้ำหนักที่พอดีและแม่นยำ ทุกการลงน้ำหนักล้วนเจาะจงไปที่จุดที่เกิดการตึงเกร็งสะสม

"กล้ามเนื้อคอและบ่าของคุณแข็งเป็นก้อนเลยนะคะ... นี่คือผลจากการเกร็งเพื่อเตรียมพร้อมสู้ภัย (Fight or Flight Response) ที่ค้างคาอยู่ในระบบ" น้ำฟ้าอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขณะออกแรงรีดเส้น "ฉันจะกดลึกลงไปอีกนิด... หายใจเข้าลึกๆ ค่ะ"

*กึก... กึก...*

เสียงกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นที่ลั่นคลายตัวดังแว่วขึ้นเบาๆ เมื่อน้ำฟ้าใช้นิ้วหัวแม่มือรีดกดและคลึงเป็นวงกลมไปตามแนวสันกระดูกสันหลังส่วนบน ความเจ็บปวดจี๊ดๆ แผ่ซ่านในวินาทีแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกโล่งสบายอย่างประหลาด ความร้อนของน้ำมันนวดแทรกซึมลึกลงไปถึงชั้นกล้ามเนื้อ กระตุ้นการไหลเวียนของเลือดที่เคยถูกปิดกั้นให้พุ่งพล่านกลับมาร่อเลี้ยงเซลล์ประสาทอีกครั้ง

"ดีมากค่ะ... ปล่อยมันออกมา... ความเกร็งที่ต้นคอ... ความหนักอึ้งที่บ่า... ปล่อยให้มันไหลไปตามปลายนิ้วของฉัน" น้ำฟ้ากระซิบนำทางอย่างต่อเนื่อง

เธอเปลี่ยนจังหวะการนวดเป็นการลากนิ้วเรียวยาวสอดประสานเข้าไปใต้เส้นผมที่ท้ายทอย นวดคลึงหนังศีรษะเบาๆ เพื่อกระตุ้นจุดผ่อนคลายสูงสุด สัมผัสนี้ทำเอาวุฒิต้องเอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดสภาพ ความสบายที่ลึกล้ำแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

ในขณะเดียวกัน มิ้นท์ที่นั่งอยู่ด้านหน้าก็กุมมือของสามีเอาไว้แน่น เธอใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือที่หยาบกร้านของวุฒิเบาๆ เป็นการปลอบประโลมที่ประสานกับจังหวะการบำบัดของดร.น้ำฟ้าอย่างลงตัว

สัมผัสที่แม่นยำและทรงพลังของดร.น้ำฟ้าด้านหลัง ผนวกกับความอบอุ่นและบริสุทธิ์จากมือของภรรยาสาวด้านหน้า สร้างมิติของการเยียวยาที่สมบูรณ์แบบ วุฒิรู้สึกเหมือนตัวเองได้หลุดพ้นจากโซ่ตรวนที่พันธนาการจิตใจ ลมหายใจของเขาเริ่มทอดยาวและลึกซึ้ง ความหนักอึ้งที่เคยกดทับวิญญาณสลายหายไปราวกับหมอกควันในยามรุ่งสาง

"คุณกลับมาแล้วผู้พันวุฒิ..." น้ำฟ้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มพึงพอใจขณะค่อยๆ ละมือออกจากบ่ากว้าง "วิญญาณนักสู้ของคุณกลับมาแล้ว... และคราวนี้ มันจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม เพราะคุณรู้แล้วว่า... คุณไม่ได้สู้เพียงลำพัง"

วุฒิลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความอับอาย บัดนี้กลับมาทอประกายคมกล้าและเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอีกครั้ง เขากระชับมือของมิ้นท์แน่นขึ้น ก่อนจะหันไปสบตาดร.น้ำฟ้าด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบคุณครับ... ดร.น้ำฟ้า" วุฒิเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและชัดเจน "คุณดึงผมกลับมาจากนรกจริงๆ"

"เก็บคำขอบคุณไว้ก่อนเถอะค่ะผู้พัน" น้ำฟ้าเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน รอยยิ้มอ่อนโยนเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาที่ดุดันและเฉียบขาดดังเดิม "เพราะนรกขุมที่แท้จริง... คือการที่เราจะต้องไปลากคอรัดชามาชดใช้กรรม... และฉันต้องการผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษที่พร้อมรบแบบเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่นกปีกหัก... เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เราจะเริ่มกระบวนการถอดรหัสคลื่นเสียงที่อยู่ในชิปนั่นกัน"

บรรยากาศในห้องบำบัดที่เคยหดหู่บัดนี้อบอวลไปด้วยพลังงานแห่งการฟื้นฟู ความพ่ายแพ้ในค่ำคืนนี้ได้รับการปลอบประโลมด้วยสัมผัสแห่งรักและการบำบัดอันล้ำลึก เป็นการชาร์จพลังงานเตรียมพร้อมสำหรับพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นในการโต้กลับนางมารร้ายอย่างสาสม!