สายลับทะลุมิติ

บทนำ
ณ โรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่งในประเทศไทย"นักเรียนทำความเคารพ"เสียงหัวหน้าห้องดังขึ้นเมื่อเห็นว่าครูที่สอนในคาบนี้เดินเข้ามาภายในห้องและวางหนังสือเรียบร้อยไว้ที่โต๊ะแล้ว"สวัสดีค่ะ/ครับ"เสียงทำความเคารพดังขึ้นจากนักเรียนทั้งหมดภายในห้อง"สวัสดีค่ะ วันนี้ครูจะสอนเรื่อง"เสียงครูดังขึ้นหลังจากที่เสียงขอนักเรียนภายในห้องเงียบลงหลังจากนั้นครูก็เริ่มการเรียนการสอนปกติจนหมดเวลาเรียนนักเรียนทั้งหมดก็ทำความเคารพและเก็บของเพื่อกลับบ้านกันแต่มีคนหนึ่งในห้องที่ไม่ได้รับรู้เลยว่าตอนนี้หมดเวลาเรียนแล้วและเพื่อทุกคนก็เริมทยอยออกจากห้องกันเกือบหมดแล้ว จนต้องเดือนร้อนเพื่อนสนิทที่ต้องปลุกจากห้วงนิทรา"นา ตื่นได้แล้ว นา ยัยนาแกตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าเเกไม่ตื่นฉันจะทิ้งเเกไว้ที่นี่แล้วกลับบ้านก่อนนะ"เสียงหนึ่งดังเพื่อปลุกหญิงสาวที่กำลังนอนหญิอย่างมีความสุข แต่หญิงสาวคนนั้นกับไม่มีปฏิกรกิยาตอบกลับเธอเลย“ตื่นๆ ยัยตื่น ตื่นเดี๋ยวนี้เลย” หลังจากที่ไม่เห้นปฏิกิริยาตอบกลับของเพื่อนในประโยคแรกหญิงสาวจึงต้องจำใจปลุกเพื่อสาวอีกครั้ง"ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว อะไรกันนักกันน่าเนี่ยคนจะหลับจะนอน อ้าวแกเองหรอลิลี่ ทำไมแกมาปลุกฉันตอนนี้เนี่ยโอ้ย! คนกำลังฝันดีอยู่ด้วยแกไม่น่าเลย"ฉันพูดขึ้นด้วยความเสียดายเมื่อเพื่อนสนิทดันมาปลุกเธอมนเวลาสำคัญเฮ้อ! อุตส่าห์ฝันเห็นพี่นัดรุ่นพี่ที่แอบชอบอยู่แท้ๆ พูดแล้วก็เศร้ากำลังเข้าได้เข้าเข็มกันอยู่แท้ๆ ฉันหมายถึงกำลังจะไปดูหนังด้วยกันอยู่แล้ว โอ๊ย นึกถึงแล้วก็เศร้าขอนอนต่อได้ไหม เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็ทำท่าจะล้มตัวนอนแต่ก็ได้ยินเสียงเพื่อนสนิทที่เข้ามาปลุกเธอทักขึ้นมาซะก่อน"หยุดเลยนะยัยนา ฉันรู้นะว่าแกจะนอนต่อนะ ไม่ต้องเลยนะกลับบ้านได้แล้วถึงเวลากลับบ้านแล้ว"เสียงยัยลิลลี่เพื่อนสนิทของฉันเองพูดขึ้นฉันกับลิลลี่เรารู้จักกันมาตั้งแต่อนุบาลดังนั้นลิลลี่จึงเป็นคนทีแถบจะรู้ใจฉันมาที่สุดคนหนึ่งเลยก็ว่าได้เมื่อมันเห็นว่าฉันกำลังจะล้มตัวลงไปนอนอีกครั้งมันจึงต้องพูดขัดการนอนของฉัน“ไม่นอนแล้วก็ได้จ้าคุณแม่ขาาาาาา จะเก็บกระเป๋ากลับบ้านตอนนี้เลยค่ะ”“ไม่ต้องมาล้อฉันเลยนะรีบเก็บกระเป๋าเลย”"รับทราบค่ะ เอ่อจะว่าไปแล้วเมื่อกี้นี้ครูสอนอะไรบ้างอ่ะ"ฉันพูดขึ้นพร้อมกับเอามือมาเกาที่หัวของตัวเอง"แกนี่ตลอดเลยเวลาที่ครูสอนก็เอาแต่นอนไม่ตั้งใจเรียนแล้วแบบนี้จะจบไหมล่ะ แล้วเวลาที่ครูสอนแกก็ควรฟังนะไม่ใช่หลับแบบนี้"เสียงยัยลิลลี่ยังคงดังขึ้นมันก็บ่นแบบนี้ทุกวันจนฉันชินเสียแล้วล่ะเพราะมันคือความจริงเวลาที่ครูสอนฉันจะชอบหลับถ้าไม่หลับก็เหม่อลอยไม่ได้ฟังที่ครูสอนเลยสักนิดอันที่จริงวันนี้ก็เหมือนกับทุกวันนั้นล่ะเพราะสิ่งที่ครูสอนไม่ได้เข้าสมองอันน้อยนิดของฉันหรอฉันลืมแนะนำตัวเลยฉันชื่อ นาฬิกา เป็นนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ห้าของโรงเรียนเอกชนเเห่งหนึ่งฉันเป็นนักเรียนที่ได้อันดับเรียกว่าท้ายห้องเลยละถ้าไม่รวมพวกผู้ชายเกเรนะ แต่คนอย่างฉันไม่แคร์อยู่แล้วเพราะฉันเรียนจบไปนานแล้วในการสอบเทียบแต่ที่ต้องมาเรียนแบบนี้เพื่อการงานฉันจำเป็นที่จะต้องทำตัวให้ไม่โดดเด่นมากนัก เพราะยิ่งโดดเด่นยิ่งเป็นที่จำตามองมันจะเป็นอันตรายต่อทั้งฉันและคนรอบตัวฉันด้วยเพราะอาชีพของฉันคือการเป็นนักฆ่าและสายลับของทางตำรวจสากลฉันถือว่าตัวเองมีหน้ามีตาในแวดวงนี้เหมือนกันแต่ทุกคนจะไม่รู้ว่าฉันคือใครในองค์กรฉันใช้ฉายาว่าธาม เวลาที่พวกเราเจอกันหรือทำภารกิจเราจะใส่หน้ากากตลอดเวลาที่ทำให้ฉันไต่ระดับมาอยู่ในตำแหน่งที่สูงได้เพราะไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของฉันฉันจึงจำเป็นต้องทำตัวให้ไม่โดดเด่นโดยการทำให้ทุกคนคิดว่าฉันโง่ยังไงล่ะ ฉันถึงได้อยู่ในตำแหน่งที่สูงมาโดยตลอดเพราะไม่มีคนสนใจคนแบบโง่หรอ สังคมเราก็แบบนี้ล่ะสนใจแต่คนที่ฉลาดและโดดเด่นเท่านั้น แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วเพราะมันจะทำให้งานของฉันง่ายขึ้น" เฮ้ย แกจะบ่นอะไรนักหนาฉันเป็นแบบนี้มันก็ปกติไหมไม่เห็นมีอะไรแปลกเลยนิแกควรจะทำตัวให้ชินได้แล้วนะ ถ้าวันไหนฉันตั้งใจเรียนดูสิ ฉันว่าวันนั้นฉันต้องผิดปกติแน่นอน"ฉันพูดขึ้นด้วยความเบื่อหน่ายเพราะฉันพูดประโยคนี้แทบจะทุกครั้งที่ลิลลี่บ่นเรื่องการเรียนของฉัน"ถ้าแกไม่เปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วกลับมาตั้งใจเรียน ฉันก็จะบ่นให้แกฟังอยู่แบบนี้จนแกหูชาไปข้างคอยดูสิ""เฮ้ย! แล้วแต่แก อยากบ่นก็บ่นไป ยังไงมันก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาอยู่แล้ว" ฉันเลิกสนใจยัยลิลลี่ที่กำลังบ่นอยู่และหันมาเก็บของเข้ากระเป๋าแทน"แกก็เป็นแบบนี้ตลอด เออเกือบลืมไปเลย ฉันจะชวนแกไปเที่ยวปิดเทอมนี้ แกว่างเปล่า"เสียงลิลลี่ดังขึ้นเมื่อนึกบ้างอย่างออก"ว่างสิแล้วไปเที่ยวไหนล่ะ" ฉันถามลิลลี่เพราะปิดเทอมนี้ ไม่มีคนอยู่บ้านพ่อกับแม่ไปทำงานต่างประเทศยังไม่กลับส่วนพี่เป็นครูเลยไม่ค่อยได้กลับบ้านนัก และปิดเทอมก็ไม่ได้มีภารกิจอะไรเพราะช่วงนี้ฉันต้องตั้งใจเรียนสักหน่อย พูดไปงั้นล่ะแต่ที่จริงขี้เกียจล้วนๆ เลยไม่ได้รับภารกิจในช่วงนี้"ฉันว่าจะชวนแกไปเที่ยวจีนหน่อยไปไหม""ได้สิ น่าสนุกดีนะ""ถ้างั้นเราไปเที่ยวปิดเทอมนี้นะเหลือเวลาอีกตั้งสองเดือน"หลังจากนั้นบทสนทนาของพวกเราก็เงียบลงเพราะพวกเราหันมาตั้งใจกับการเก็บของใส่กระเป๋ากลับบ้านแทนเมื่อพวกเราเก็บของใส่กระเป๋าเสร็จแล้วพวาเราก็เดินทางมาจากห้องเรียนตรงไปที่บันไดพวกเราเดินคุยเรื่องโ้มเรื่องนี้กันไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าประตูโรงเรียน พวกเราจึงหยุดเดินและบอกลากันเพ่อแยกย้ายกลับบ้านเพราะทางกลับบ้านของเราสองคนมันคนละทางกันเลยได้แยกกันที่หน้าประตูโรงเรียน"บายแก พรุ่งนี้ไว้เจอกันนะ"เสียงลิลลี่พูดขึ้นพร้อมกับโบกมือลาฉัน"จ๊ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้"ฉันก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับโบกมืตอบกับไปเช่นกันหลังจากนั้นฉันก็เดินออกมาจากประตูโรงเรียนเดินไปตามเส้นทางกลับบ้านที่อยู่ไม่ใกล้จากโรงเรียนมากนักแต่ก่อนจะถึงบ้านฉันต้องไปหาซื้อของกินก่อนเพราะไม่มีอะไรกินอยู่บ้านเลย แล้ววันนี้ก็มีตลาดแถวบ้านพอดีเลย ฉันเลยได้โอกาสหาซื้อของกินกลับไปกินที่บ้านพอดีเลย ฉันเดินซื้อของในตลาดไปเรื่อยๆ แวะร้านนั้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่นแล้วตอนนี้ในมือของฉันก็มีแต่ของกินเต็มไปหมด แต่ฉันก็เดินเล่นไปเรื่อยๆ จนเไปห็นคุณยายคนหนึ่งกำลังนั่งขายของอยู่ จึงเดินเข้าไปดูว่าคุณยายขายอะไรเมื่อฉันเดินเข้ามาใกล้ร้านคุณยายจึงพบว่าแกขายเครื่องประดับอยู่แล้วเครื่องปะดับที่แกขายก็สวยมากเลย ฉันถูกใจสร้อยเส้นหนึ่งที่มีจี้เป็นหยกสีดำรูปนกแต่เป็นนกอะไรฉันก็ไม่รู็เหมือนกันที่รู็คือมันสวยมาก ฉันอยากได้"คุณยาย สร้อยเส้นนี้ราคาเท่าไหร่ค่ะ" ฉันหันหน้าไปถามคุณยาย"อ้อ สร้อยเส้นนี้ราคาสี่ร้อยห้าสิบจ๊ะ แต่ถ้าหนูอยากได้ ยายขายให้หนูราคาพิเศษเลย สามร้อยห้าสิบจ๊ะ" คุณยายพูดพร้อมรอยยิ้มส่งมาให้ฉัน"งั้นหนูเอาอันนี้ค่ะ นี่ค่ะเงิน ไม่ต้องถอนนะคะ" ฉันหยิบเงินห้าร้อยออกมาจากกระเป๋าส่งไปให้คุณยาย"นี่จ๊ะหนู ขอบใจมากนะจ๊ะ ดูแลมันให้ดีนะมันจะให้คุณแก่หนู ยายขอให้หนูโชคดีนะ" คุณยายหันมายิ้มให้ฉันอีกครั้งพร้อมกับรับเงินและก็ยืนถุงผ้ากำมะยีที่ใส่สร้อยมาให้ฉัร"ขอบคุณค่ะคุณยาย งั้นหนูไปก่อนนะคะ"ฉันรับสร้อยมาจากคุณยายพร้อมกับขอบคุณและฉันก็เดินเลือกซื้อของต่อจนซื้อของครบฉันก็เดินกลับบ้านอาบน้ำนอนพอหัวถึงหมอนฉันก็เข้าสู่ห้วงนิทรา พรุ่งนี้ฉันต้องไปโรงเรียนแต่เช้าเพราะที่โรงเรียนมีงานเปิดบ้าน จะว่าไปฉันก็อยากให้ถึงปิดเทอมไวๆ จังเลยจะได้ไปเที่ยวจีน ฉันนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนเข้าสู่ห้วงนิทรา เมื่อหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องหลับไปแล้ว ก็ปรากฏร่างโปร่งแสงสองร่างอยู่ปลายเตียงที่หญิงสาวนอนอยู่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง