รุ่งเช้ามาถึงสวี่หยุนััได้ว่าบางอย่างในอ้อมกอดของเขากำลังขยับอยู่..สวี่หยุนถอนสมาธิออกมาจากตำราหลอมโอสถและมองมาที่หลินเสี่ยวโหยว..หลินเสี่ยวโหยวค่อยๆลืมตาน้อยๆของนางขึ้นมาอย่างช้าๆ..ถึงแม้จะยังงัวเงียอยู่บ้างแต่เมื่อเด็กสาวมองเห็นสวี่หยุนที่กำลังมองมาที่นางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนหลินเสี่ยวโหยวก็ยิ้มออกมาทันทีก่อนจะกล่าวออกมา..
"พี่ชายตื่นนานแล้วหรือ? ข้าไม่ได้นอนกอดท่านแม่มานานมากแล้วจริงๆ..ขอบคุณมากเลยนะพี่ชาย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูก่อนที่จะซุกหัวเข้าไปที่อกของสวี่หยุน..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..
"เสี่ยวโหยวขอบคุณข้ากี่ครั้งแล้วเนี่ย..วันนี้เสี่ยวโหยวอยากกินอะไรไหม? ข้าจะซื้อให้เสี่ยวโหยวเอง..แล้วก็ห้ามปฏิเสธด้วยนะ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างช้าๆเมื่อสวี่หยุนมองเห็นสีหน้าลำบากใจของหลินเสี่ยวโหยวและกำลังจะปฏิเสธออกมาสวี่หยุนก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนทันที..หลินเสี่ยวโหยวมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..
"ข้ากินอะไรก็ได้..ถ้าพี่ชายกินข้าก็จะกินเหมือนพี่ชาย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะยกตัวของหลินเสี่ยวโหยวขึ้นจากเตียงไม้ขึ้นมาบนตักของตนเองก่อนที่จะจัดชุดและผมเผ้าให้เด็กสาว...หลินเสี่ยวโหยวมีรอยยิ้มตลอดเวลาราวกับชื่นชอบความเอาใจใส่ของสวี่หยุนเป็อย่างมาก..ทุกสิ่งที่สวี่หยุนทำในตอนนี้เป็สิ่งที่เขาทำให้ลู่เหมยแทบจะทุกวันในหนึ่งปีที่ผ่านมา..
หลังจากสวี่หยุนจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้หลินเสี่ยวโหยวเสร็จสวี่หยุนก็ยกเด็กสาวมายืนบนพื้นอย่างอ่อนโยน..หลินเสี่ยวโหยวมองมายังสวี่หยุนด้วยความรักใคร่เป็อย่างยิ่ง..นอกจากมารดาของนางแล้วไม่เคยมีใครใส่ใจเด็กสาวขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิตนี้..
"ยิ่งข้าอยู่กับพี่ชายเท่าไหร่..ข้าก็ยิ่งชอบพี่ชายมากขึ้นเท่านั้น! พี่ชายเป็คนดีจริงๆ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสาก่อนจะจับมือของสวี่หยุนและเดินออกมาโรงเตี๋ยมไป...ทั้งคู่ซื้อของกินมากมายจนในตอนนี้เหลือหินลมปราณระดับตํ่าอยู่แค่ 1300 ก้อนเพียงเท่านั้น..แต่สวี่หยุนไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยเพราะเขาคิดว่ามันช่างหาได้ง่ายดายเป็อย่างยิ่ง..สวี่หยุนกินอาหารมากมายกับหลินเสี่ยวโหยวทุกครั้งที่สวี่หยุนกินอาหารใหม่ๆเขาก็จะพยายามแกะสูตรของอาหารชนิดนั้นไว้ในใจเสมอ..หรือบางทีสวี่หยุนก็เดินไปถามพ่อค้าแม่ค้าที่ขายอาหารด้วยตนเอง..เมื่อพ่อค้าแม่ค้ามองเห็นสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวสนใจในสูตรอาหารก็ไม่หวงสูตรเลยแม้แต่น้อยเพราะทั้งคู่ช่างเป็คู่พี่น้องที่น่ารักน่าเอ็นดูเป็อย่างยิ่ง..
สวี่หยุนจดจำสูตรอาหารและวิธีทำไว้เป็จำนวนมากเพราะเขาได้สัญญากับลู่เหมยไว้แล้วว่าเมื่อพบกันอีกครั้งสวี่หยุนจะทำอาหารให้ลู่เหมยกินทุกวัน..สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวลองชิมอาหารไปเป็จำนวนมากก่อนที่ทั้งคู่จะไปเดินเลือกซื้อวัตถุดิบทำอาหารไว้เป็จำนวนมากจนเต็มผลึกลมปราณธาตุตอนนี้สวี่หยุนเหลือหินลมปราณระดับตํ่าเพียง 1250 ก้อนเท่านั้น..สวี่หยุนสังเกตเห็นว่าผลึกลมปราณธาตุของตนไม่มีที่เก็บแล้วจึงให้หลินเสี่ยวโหยวพาสวี่หยุนไปเดินดูผลึกลมปราณธาตุที่เปิดมิติได้..ถึงแม้ราคามันจะโหดร้ายเป็อย่างยิ่งเพราะผลึกลมปราณธาตุระดับตํ่าที่เปิดมิติได้ราคาอยู่ที่หินลมปราณระดับตํ่า 1000 ก้อน..สวี่หยุนลังเลเล็กน้อยก่อนจะซื้อผลึกลมปราณธาตุระดับตํ่ามาเพิ่มหนึ่งก้อน..ในตอนนี้สวี่หยุนเหลือหินลมปราณระดับตํ่าเพียงแค่ 250 ก้อนเท่านั้น..
หากคนในเมืองเซี่ยหลงรู้ว่าสวี่หยุนใช้จ่ายฟุ่มเฟือยขนาดนี้ในหนึ่งวันก็คงจะต้องกระอักเืออกมาบ้างเป็แน่..ขณะที่สวี่หยุนกำลังเดินกับหลินเสี่ยวโหยวไปตามร้านขายของต่างๆนั้นเองจู่ๆสวี่หยุนก็มีรอยยิ้มเืเย็นออกมา..
"พี่ชาย? มีอะไรเกิดขึ้นหรือ?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัยเมื่อสังเกตเห็นรอยยิ้มของสวี่หยุน..
"มีคนตามพวกเรามาตั้งนานแล้วน่ะ..ตอนแรกก็มีเพียงคนสองคนเวลาผ่านไปตอนนี้มันก็มีถึงสี่ถึงห้าคนแล้ว.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉยโดยที่ไม่ได้หันไปมองหลินเสี่ยวโหยว..เด็กสาวราวกับรู้ได้ถึงความหมายของสวี่หยุนและรีบหันหน้ากลับไปข้างหน้าทันที..
"แล้วพี่ชายคิดจะทำอย่างไร?" หลินเสี่ยวโหยวไม่ได้หันหน้ามามองสวี่หยุนและกล่าวถามออกมาด้วยความกังวล..
"ล่อพวกมันทั้งหมดไปข้างนอกเมืองในป่าหมื่นอสูรกัน..ข้าจะให้บทเรียนพวกมันสักเล็กน้อย..แต่ถ้าหากพวกมันกล้าเข้ามาทำร้ายเสี่ยวโหยวของข้าข้าจะสับสังหารมันด้วยตัวเอง.." สวี่หยุนกล่าวโดยที่ไม่ได้หันไปมองหลินเสี่ยวโหยวด้วยรอยยิ้มเืเย็น..หลินเสี่ยวโหยวได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ตื่นใเลยแม้แต่น้อยแต่กับมีรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมา..
"นอกจากท่านพ่อและท่านแม่แล้ว..ข้าชื่นชอบพี่ชายที่สุด!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..
สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวเดินไปบนถนนเรื่อยๆโดยไม่มีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย..หนึ่งชั่วยามผ่านไปทั้งคู่ก็เดินออกมาจากเมืองเซี่ยหลงเข้ามาในป่าหมื่นอสูรแล้ว..คนทั้งห้าคนที่ตามหลังสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวยังไม่ได้ลงมือแต่อย่างใด..สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวก็ยังคงเดินไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ห่างจากเมืองเซี่ยหลงมาไกล..
ผ่านไปสักพักสวี่หยุนก็รู้สึกได้ว่าพวกมันทั้งห้าคนเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว..สวี่หยุนตรวจสอบพื้นฐานการฝึกตนของแต่ล่ะคนอย่างรวดเร็วจึงได้รู้ว่ามีขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณหนึ่งคนและขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณถึงสี่คน..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างพึงพอใจก่อนที่จะหยุดลงในทันที..
"เมื่อไหร่พวกเ้าจะเข้ามาหาข้าสักที? นี่มันก็นานมากแล้วนะ..ข้ายังมีเื่ที่ต้องไปทำอีก" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสาเมื่อรวมกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ราวกับผู้ดีจากตระกูลใหญ่โตก็ทำให้บุคลิกของสวี่หยุนนับได้ว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของผู้ดีจากตระกูลใหญ่โต..
"เ้ารู้อยู่แล้วแต่กับไม่หนีไปรึ? ข้าก็นึกว่าเ้าจะมีดีมากกว่านี้ที่แท้ก็แค่ขยะเพียงเท่านั้น!" คนทั้งห้าปรากฏตัวออกมาจากพุ่มไม้..คนที่มีพื้นฐานการฝึกตนอยู่ที่ขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณที่ดูเหมือนจะเป็ผู้นำของกลุ่มกล่าวออกมาอย่างหยิ่งยโสขณะมองมาทางสวี่หยุน..เมื่อสวี่หยุนพบเห็นเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าคนคนนี้คือศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่เขาพบเจอในร้านรับแลกเปลี่ยนแกนอสูรเมื่อครานั้น...
"โอ้? จะพูดมากอยู่ใย? ทำไมไม่เข้ามาหาที่ตายซะทีล่ะ?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสาเช่นเดิมก่อนที่จะเดินขึ้นหน้ามาเล็กน้อยเพื่อให้หลินเสี่ยวโหยวอยู่ด้านหลังของสวี่หยุน...ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาทั้งห้าหัวเราะเสียงดังออกมาทันทีที่ได้ยินคำกล่าวแสนหยิ่งทะนงที่สวี่หยุนกล่าวออกมา..
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอโง่นี่มันหยิ่งทนงเสียจริง! แต่น้องสาวของมันก็ค่อนข้างสวยงาม..วันนี้ข้าจะได้ลิ้มรสหญิงสาวตัวน้อยที่แสนงดงามผู้นี้ ฮ่าฮ่าฮ่า!!" ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภากล่าวออกมาพร้อมหัวเราะดังลั่นทำให้สวี่หยุนมีสีหน้าโเี้ออกมาในทันที..ตัวเขาเองกะว่าจะไม่ฆ่าพวกมันเพราะทางสำนักกระบี่ล่องนภาอาจจะเอาเื่ที่สวี่หยุนสังหารศิษย์สายในของสำนักมาโจมตีเขาได้..แต่เมื่อพวกมันกล่าวถึงหลินเสี่ยวโหยวสวี่หยุนก็เปลี่ยนความคิดในทันทีก่อนจะหยิบเอากระบี่ของหวงอี้จือออกมา..เมื่อสวี่หยุนถามหวงซือเหยียนถึงระดับของกระบี่นี้หวงซือเหยียนก็กล่าวบอกเขามาว่ากระบี่ของหวงอี้จือนี้มีระดับถึงระดับหนึ่งขั้นสูงเลยทีเดียว..
"เสี่ยวโหยว..หากเสี่ยวโหยวกลัวก็หลับตาลงเถอะ..แปบเดียวก็จบแล้ว.." สวี่หยุนหันมากล่าวกับหลินเสี่ยวโหยวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนที่เด็กสาวที่กำลังตัวสั่นเพราะความกลัวจะผงกหัวรับคำของสวี่หยุนและปิดตาลงในที่สุด...
สวี่หยุนไม่พูดคุยกับศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาทั้งห้าอีกต่อไปและใช้เหยียบวารีท่องนภาพุ่งเข้าใส่ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาทั้งห้าอย่างรวดเร็ว..ความเร็วของสวี่หยุนทำให้ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาทั้งห้าตกตะลึงในทันที..มันเป็ความเร็วของขั้น 6 ของรวบรวมลมปราณ! สวี่หยุนไม่ได้สนใจสีหน้าตื่นใของศิษย์ทั้งห้าของสำนักกระบี่ล่องนภาเลยแม้แต่น้อยก่อนที่จะตวัดกระบี่ทำให้ศีรษะศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่มีพื้นฐานการฝึกตนขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณกระเด็นออกไปในทันที..
ศิษย์ทั้งสี่ของสำนักกระบี่ล่องนภาตกตะลึงทันทีกับภาพที่เห็นก่อนจะกัดฟันและหยิบกระบี่ขึ้นมาจากผลึกลมปราณธาตุและะโพร้อมพุ่งเข้าใส่สวี่หยุนในทันที..
"ถึงมันจะเก่งกาจแค่ไหนมันก็ยังมีแค่คนเดียว! พวกเราลุมมันมันก็ไม่มีโอกาสรอดเป็แน่!" ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนหนึ่งะโออกมาก่อนที่จะแทงกระบี่เข้าใส่สวี่หยุน..สวี่หยุนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งก่อนจะจับกระบี่ด้วยมือซ้ายแทนและเอี้ยวตัวหลบกระบี่ของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาได้อย่างง่ายดายก่อนจะแทงกระบี่กลับหลังไปยังศีรษะของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนหนึ่งที่พยายามจะลอบโจมตีสวี่หยุน..สวี่หยุนยกนิ้วข้างขวาขึ้นมาหนึ่งนิ้วก่อนที่ดรรชนีวารีไร้เงาจะพุ่งทะลุศีรษะของศิษย์ที่แทงกระบี่มาที่สวี่หยุนในคราแรก..
ตอนนี้เหลือศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาเพีงแค่สองคนเท่านั้น..หนึ่งอยู่ในขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณอีกหนึ่งอยู่ในขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณ..ทั้งคู่ต่างก็มีสีหน้าซีดขาวขณะมองไปที่สวี่หยุน..ประสบการณ์การต่อสู้มันต่างกันเกินไป! แต่เมื่อศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่อยู่ในขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณกำลังจะหันหลังเพื่อหลบหนีก็มีลำแสงสีฟ้าอ่อนมาจากดรรชนีวารีไร้เงาของสวี่หยุนพุ่งทะลุศรีษะของมันจนเป็รูในทันที...
สวี่หยุนก้าวเท้ามายังศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่อยู่ในขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณด้วยความเชื่องช้าก่อนจะกล่าวออกมาขณะที่กำลังเดิน...
"เ้าไม่ได้พูดว่าข้าคือขยะหรอกรึ? เช่นนั้นแล้วพวกเ้านับเป็อะไร? ตอนแรกข้าก็แค่จะสั่งสอนบทเรียนให้พวกเ้าเท่านั้น..แต่เมื่อเ้าพูดถึงน้องสาวของข้าอย่างนี้ข้าก็เลยเปลี่ยนใจในทันที..รู้หรือไม่ว่าทำไมข้ายังไม่ข้าเ้า?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าและนํ้าเสียงสงบนิ่งก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนสุดท้าย..
"เ้าพูดหยาบคายเป็อย่างยิ่งกับน้องสาวของข้า..หากเ้าตายไปง่ายๆก็คงจะไม่ดีนัก.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างช้าๆก่อนจะส่งหมัดคชสารเข้าไปที่ทะเลปราณของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนสุดท้ายในทันที..ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาตัวสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะใกล้หมดสติไปสวี่หยุนก็เหยียบไปที่จุดตันเถียนของมันเล็กน้อยทำให้มันสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที..สวี่หยุนไม่ได้สนใจเสียงะโของมันเลยแม้แต่น้อยก่อนที่จะเหยียบเต็มแรงเข้าไปที่แขนขวาของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนสุดท้าย..เสียงร้องะโกับเสียงกระดูกแตกดังลั่นไปทั่วป่าหมื่นอสูรแต่สวี่หยุนก็ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งต่างกับหลินเสี่ยวโหยวที่ปิดตาไปตั้งนานแล้ว...
"เ้าพาพวกมันมาสี่คนใช่หรือไม่? ก็ดี.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่งก่อนที่จะยกเท้าขึ้นมาและเหยียบไปที่แขนซ้ายของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนสุดท้าย..เสียงกร๊อบแกร๊บของกระดูกที่แตกละเอียดดังออกมาสู้เสียงร้องของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนสุดท้ายก่อนในที่สุดมันก็ทดความเ็ปไม่ได้และตกตายไป...
"หวา..แย่จัง..ดันตายไปก่อนซะได้.." สวี่หยุนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งก่อนที่จะยกเท้าขึ้นมา..เมื่อสวี่หยุนหันหลังไปมองดูหลินเสี่ยวโหยวที่กำลังปิดตาแน่นแววตาของสวี่หยุนก็กลายเป็อบอุ่นไปในทันที..สวี่หยุนเดินไปหาหลินเสี่ยวโหยวก่อนที่จะกอดนางไว้..
"เอาล่ะๆ เ้าลืมตาได้แล้ว..แต่ไม่ควรหันไปมองข้างหลังนะรู้หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนที่จะยกตัวของหลินเสี่ยวโหยวขึ้นมาและหันไปอีกทางในทันที..หลินเสี่ยวโหยวกอดสวี่หยุนแน่นก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา..
"ข้าไม่ได้ทำให้เสี่ยวโหยวหวาดกลัวใช่หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน..ตัวของสวี่หยุนไม่มีเืติดอยู่เลยแม้แต่น้อย..สวี่หยุนใช้เหยียบวารีท่องนภาเป็กำแพงกันเืที่กระเด็นออกมาจากศิษย์ของสำนักกระบี่ล่องนภาทั้งหมด..หลินเสี่ยวโหยวที่ตอนแรกดูหวาดกลัวเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของสวี่หยุนความหวาดกลัวก็หายไปในทันที..
"ไม่! ข้าไม่กลัวพี่ชายเลยแม้แต่น้อย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสก่อนจะเอาหัวไปซุกกับอกของสวี่หยุนและกอดสวี่หยุนแน่น..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะอุ้มหลินเสี่ยวโหยวที่อยู่ในอ้อมอกเดินออกมาจากบริเวณนั้นในทันที....
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
35
