เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]

“แล้วนายหมายความว่าอย่างไรกัปตันตายไปแล้วงั้นเหรอ เราจำเป็นต้องละทิ้งโอกาสอันล้ำค่านี้ไปอย่างนั้นเหรอ”

        ผมรู้สึกกดดันมหาศาลราวกับยืนอยู่บนปากเหว คำพูดใดๆในตอนนี้อาจทำให้ผมพลาดโอกาสสำคัญและสูญเสียผู้เล่นฝั่งผู้โดยสารไปอีกคนได้เลย

        การตัดสินใจครั้งนี้มีน้ำหนักมากกว่าการแสดงความคิดเห็นใดๆที่ผ่านมา เพราะเฉียนตัวตัวยังมีชีวิตอยู่ได้ถึงตอนนี้ก็อาจแสดงให้เห็นถึงกฎแฝงบางอย่างในเกม

        ด้วยสถานะที่ไม่สำคัญนักเขาจึงสามารถพูดอะไรก็ได้ตามใจชอบโดยไม่กระทบต่อภาพรวมตราบเท่าที่ตัวละครสำคัญได้รับการปกป้องสุดท้ายแล้วเขาก็คงต้องเผชิญชะตากรรมของตนเองอยู่ดี

        ใครใช้ให้เขาชอบก่อกวนอยู่เรื่อยๆล่ะ ทำลายแผนคนอื่นตลอดแบบนี้ ใครจะไม่รำคาญก็แปลกแล้ว

        หากผมเป็นผู้โหยหวนล่ะก็คนแรกที่ผมจะจัดการก็คือเขาเอง!

        ส่วนหนึ่งก็มาจากการที่คำพูดก่อนหน้านี้ของผมดูคลุมเครือแถมยังมีพฤติกรรมที่น่าสงสัย เลยทำให้กลายเป็นเป้าหมายที่น่ากังขา โทษใครไม่ได้จริงๆนอกจากตัวผมเอง

        คำพูดของผมก่อนหน้านี้ยังควบคุมได้ดีอยู่แต่พอถึงเวลาสำคัญกลับพลาดพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป

        “แน่นอน ตอนนี้เรายอมให้เกิดความผิดพลาดไม่ได้แล้วเรื่องสถานะนี่ต้องไม่ผิดเพี้ยน ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาจะหนักหนาสาหัสทีเดียว”

        คำพูดของซางจื้อหย่วนฟังดูนุ่มนวลและเป็นมิตรส่วนใหญ่รู้สึกสบายใจขึ้นเพราะเขาพูดเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของผู้เล่นธรรมดาที่ไม่ถนัดเกมนี้ให้ความรู้สึกว่าพวกเขาก็มีส่วนร่วมได้

        เหอะๆแต่อย่างนี้พวกเขาก็ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกปั่นหัวอยู่

        ช่างน่าขันจริงๆลืมไปแล้วเหรอว่า มีเพียงฆาตกรเท่านั้นที่สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของคนอื่นได้ ท่าทีที่พูดออกมาแบบนี้ดูไม่เหมือนผู้โดยสารเลยสักนิด

        การพูดถึงความสำคัญของสถานะอย่างไม่ผิดพลาดเหมือนเป็นการปกป้องพวกเราเองก็จริง แต่ถ้าตอนนี้ตัวตนของกัปตันยังไม่ชัดเจนก็เหมือนกำลังจะปกป้องแต่กลับเน้นย้ำว่าเราห้ามเข้าใจผิด

        มันเหมือนกับการบอกว่าฉันต้องรู้ว่าใครคือผู้นำ แต่ถ้านายไม่ใช่ ก็อย่าพยายามเปิดเผยตัวเพราะฉันไม่อยากเข้าใจผิด

        แนวคิดแบบนี้ไม่น่าจะเป็นสิ่งที่แกะทั่วไปคิดได้ถ้าคุณไม่ใช่แกะบ้า ก็อาจเป็นหมาป่าที่พยายามดึงผู้นำออกมาเพื่อจัดการให้สิ้นซากโดยที่ไม่มีใครขวางทางแผนใหญ่ของคุณได้

        “เหรอ? เป็นการพูดที่น่าสนใจจริงๆ”

         ข้อบกพร่องมักจะปรากฏออกมาอย่างไม่ทันรู้ตัวใครกันจะคิดอะไรได้แนบเนียนไร้ที่ติตลอดเวลาแบบนี้? แม้แต่ซางจื้อหย่วนก็ทำไม่ได้เขาพยายามเน้นว่าผมเป็นแค่ผู้โดยสารธรรมดาเสียจนลืมไปว่ามีใครบ้างที่สนใจเรื่องนี้มากขนาดนี้

        หากไม่ใช่ผู้โหยหวนจะต้องใส่ใจสถานะของกัปตันถึงขนาดนี้เชียวหรือ

        “อย่าลืมนะ เฉียนตัวตัวอาจโง่จริง แต่นายไม่ใช่คนที่ตั้งคำถามเกี่ยวกับวิธีใช้ความสามารถของกัปตันในตอนนั้นก็คือพวกคุณไม่ใช่เหรอหรือว่าลืมคำพูดของตนเองไปแล้ว”

        ถ้ามีทางเลือกได้ซางจื้อหย่วนคงอยากฉีกปากผมแน่นอน พวกเขาคงไม่มีทางคาดฝันเลยว่าผู้โดยสารเงียบๆที่แทบไม่ชอบพูดอย่างผมจะสามารถวิเคราะห์ทุกอย่างได้อย่างละเอียดและชัดเจนขนาดนี้

        การเป็นกัปตันหรือไม่นั้นมีความสำคัญต่อผู้มีสถานะไม่ดีมากกว่าผู้ที่มีสถานะดี ผู้เล่นส่วนใหญ่ที่มีสถานะดีๆมักจะพยายามหาพวกพ้องมากกว่ามุ่งมั่นค้นหาคำตอบอย่างจริงจัง

        เคยเห็นผู้เล่นที่มีสถานะไม่สำคัญแถมอยู่ฝั่งที่เสียเปรียบ พูดจาแข็งกร้าวและมีแรงจูงใจที่ไม่ชัดเจนแบบนี้หรือเปล่า

        แม้ผมจะบอกว่านายเป็นผู้โหยหวนไปหน่อย

        แต่ตอนนี้ใครที่ยังเชื่อว่าซางจื้อหย่วนเป็นกัปตันก็อาจไม่เข้าใจสถานการณ์แล้วล่ะ

        ถ้าผมเป็นผู้เล่นสถานะดีตอนนี้ผมคงเลือกทำตามส่วนใหญ่ โหวตตามไปเพื่อป้องกันไม่ให้ทีมพ่ายแพ้การทำอะไรตามใจตนเองไม่จำเป็นต้องได้ประโยชน์เสมอไป

        พวกเขาอาจไม่สนใจที่จะหลอกล่อหาตัวละครสำคัญแต่ผมนี่แหละจะไม่ยอมนั่งรอความตายอย่างแน่นอน ขำจริงๆ ตอนพ่อเล่นเกมฆาตกรรมนายยังเล่นวิดีโอเกมโบราณอยู่เลย!

        “เอ่อ...อาเมน ในเมื่อเริ่มโหวตแล้ว ก็ตัดสินใจกันได้เลยหากพวกคุณคิดว่าตาเฒ่าๆ อย่างผมไม่จำเป็นก็เชิญไปตามทางที่พวกคุณเลือกเถอะปล่อยให้คนหนุ่มสาวตัดสินกันเอง”

        บ้าเอ้ยนี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย

        เห็นชายชราผมขาวไปครึ่งหนึ่งพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ

        การที่เขามาทำตัวเป็นนักบุญเสียสละช่างทำให้ผมอดรู้สึกขัดใจไม่ได้เลย แม้จะรู้ว่าเขาน่าสงสัยแต่ให้ผมยอมรับว่าควรส่งเขาไปตายเพื่อให้คนหนุ่มสาวอย่างเรารอดงั้นเหรอ?

        ขอโทษทีแต่ผมพูดแบบนั้นไม่ออกจริงๆ ใครจะพูดก็พูดไปเถอะ

        คำพูดของเขาทำให้ผมไม่ได้เปลี่ยนความคิดแต่ทำให้เปลี่ยนมุมมองและท่าทีตนเองแทน ตอนนี้ผมยังดูตรงไปตรงมาและแข็งกร้าวเกินไปการเป็นดาบที่คอยแทงฝ่ายตรงข้ามก็ย่อมมีโอกาสที่จะบาดเจ็บเองเช่นกัน

        ใช่แล้วพวกคุณมันโหดร้าย คนชราแม้คนเดียวก็ยังไม่ยอมปล่อยไป ผมจะไม่เข้าร่วมกับพวกคุณแน่!

        ภาพตรงหน้านี้มันช่างเสียดแทงเพราะคนที่ไร้ศีลธรรมที่สุดกลับกลายเป็นคนที่ออกมาปกป้องอีกฝ่าย

        อย่ามาล้อเล่นกับผมเลยเรื่องเคารพคนชรา รักเด็กน้อย ใครจะทำผมก็ยังไม่อยากใส่ใจ

        แต่เฉพาะเจ้านี่ไม่ได้จริงๆเฉียนตัวตัว ดูสีหน้าเขาเวลามองเซี่ยหลิงสิ มันฟ้องว่าเขากำลังกลัวแค่ไหน

        “โอ้? ไม่ใช่เพราะว่าฉันให้คะแนนคุณต่ำหรอกหรือ นายมันพยาบาทใช่ย่อยนะบอกตรงๆ ว่าบนเครื่องบินนี้ คนที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดก็คือนายนั่นแหละ”

        ระบบประเมินยังไงก็ไม่เก็บคะแนนให้คุณเท่าไหร่แล้วพวกคุณสองคนก็เป็นเหมือนศัตรูกันไปแล้ว การสาดโคลนใส่กันระหว่างนี้ก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว

        ฮึ่มผู้หญิงก็พูดมากบ้าน้ำลาย ยังไงฉันก็โหวตให้เธออยู่ดี คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง รอให้ลงจากเครื่องก่อนแล้วกันฉันจะให้คุณรู้ว่าใครเป็นคนมีอำนาจของจริง

        โอเคนะคุณกล้าจริงๆ นะ นี่เกือบจะพูดแล้วว่าเราเป็นลูกน้องของคุณไปแล้ว เฉียนตัวตัวผมต้องยอมรับเลยว่าคุณรอดมาได้ถึงตอนนี้ก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

        แต่เอาเถอะผมเชื่อว่านายจะไม่ตายง่ายๆด้วยเหตุผลบางอย่างหรอก...แค่ส่งสายตาให้นายก็น่าจะพอเข้าใจได้เอง

        “พี่ แบบนี้เขาจะไม่เป็นอันตรายเหรอ”

        เด็กน้อยพูดตรงไม่อ้อมค้อมจริงๆคำถามของกวนหลิงกับเจ้าหนูอ้วนยิงตรงเข้าประเด็นพวกเขาคงไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายที่เหมือนคนดีใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยถึงทำตัวหาเรื่องขนาดนี้แต่ผมน่ะเข้าใจดีว่าทำไมเขาถึงรอดมาได้ถึงตอนนี้โดยไม่มีใครมาเล่นงาน

        เขาไม่เป็นไรหรอกยังไงเขาก็ต้องอยู่รอดไปถึงท้ายเกมแน่นอน

        หวังเฉียงเองก็ช่วยพูดเข้าข้างเขาอย่างน้อยครั้งนี้ส่วนชายชราก็ยิ้มลึกลับมาทางผมเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

        “เห็นไหม? ขนาดทหารยังเห็นด้วยกับฉันพวกนายเลิกพูดแช่งได้แล้ว! ฉันมันมีบุญคุ้มครองตั้งแต่เกิดพวกนายพูดอะไรให้เสียเวลาก็ไม่ระคายฉันหรอก!”

        ท่าทางได้ใจของเฉียนตัวตัวนี่มันช่างน่าหมั่นไส้จริงๆเขายิ้มกว้างจนเหมือนหมาน้อยดีใจไปทั้งตัว เอ่อ…ไม่ได้จะชมตนเองซะหน่อยยังตื่นเต้นขนาดนี้

        โถ…ไอคิวติดลบจริงๆ พี่รู้สึกเสียใจแทนพ่อของนายจริงๆ

        คิดดูสิพ่อเขาอุตส่าห์รวยมีธุรกิจเป็นของตนเอง แต่ดันได้ลูกแบบนี้มาสืบทอดกิจการ

        ที่เขาไม่เห็นก็คือรอยยิ้มที่มีนัยลึกซึ้งบนใบหน้าของหวังเฉียงหลังจากพูดจบ