PWP รวมเรื่องสั้นเสียวแอคลับร่านสวาท (NC25++)

        เหตุการณ์ปัจจุบัน

        ทั้งเมื่อคืนและเมื่อเช้าที่เล่นสนุกกับพอล ทำเอาฉันแทบจะเดินไม่เป็น

        โดยเฉพาะตอนเช้าที่เขาไม่ได้เมาแล้วเขาก็จัดหนักซะจนฉันขาถ่าง ปวดช่วงเอวไปหมดแถมตอนนี้ที่ต้องใส่ส้นสูงเพื่อให้ขาตัวเองดูเพรียวและตัวไม่ตันอีก

        เป็นสาวอวบนี่ลำบากชะมัด

        “ปวดเอว ปวดขาชะมัดไอ้เจ้าหมานั่นแรงเยอะอะไรขนาดนี้ ความเป็นเด็กมันแข็งแรงมากจนกลายเป็นเครื่องผลิตน้ำไปแล้วงั้นหรอ”

        ฉันบ่นอุบอิบกับตัวเอง ก่อนที่จะก้าวลงจากรถที่ขับมาจอดเอาไว้ที่ลานจอดรถด้านล่างตึกหรู ที่กำลังจะมาสัมภาษณ์งานในวันนี้

        บริษัทหน้าใหม่มาแรงในวงการครีเอเตอร์ งานในแผนกตัดต่อมันตรงสายที่ฉันเรียนมาที่สุดแล้ว

        “สาธุ หวังว่าวันนี้ฉันจะได้งานใหม่ทำนะ เบื่อไอ้หัวหน้าหัวงูที่แผนกของบริษัทเก่าเต็มทนแล้ว” ฉันยกมือไหว้ตึกที่คิดว่ากำลังจะเป็นสถานที่ทำงานใหม่ของตัวเอง

        หัวหน้าแผนกของบริษัทเก่าเป็นคนเจ้าชู้ที่ชอบลวนลามพนักงานสาวในแผนกทั้งหมดทุกคน แม้กระทั้งตัวฉันเองที่เขาทั้งแซะ ทั้งแซวเรื่องหุ่นอวบๆ อ้วนๆ ของฉันแทบทุกวัน

        ทั้งหาว่าฉันเกะกะที่เคาน์เตอร์ตอนชงกาแฟแล้วก็ตีก้นของฉันเพราะว่าเกะกะ โดนจับขาอ่อน บีบก้นและหน้าอกของฉันทีเผลออยู่หลายครั้ง

        ตอนสอนงานเด็กใหม่สาวๆ ที่โดนกันมาทุกคนคือแอบส่องร่องนม พูดจาหยาบคายไม่ให้เกียรติต่างๆ นานา

        เห็นผู้หญิงเป็นแค่เครื่องระบายอารมณ์ใคร่ ถ้าใครยอมก็จะได้งานง่ายๆ ที่แทบไม่ต้องลงแรงอะไร

        แต่ถ้าเกิดว่าเจอคนไม่ยอมอย่างฉันก็จะถูกโยนงานให้แก้ซ้ำๆ ให้ออกไปทำงานนอกสถานที่ร้อนๆ ให้รับมือกับลูกค้าที่ขี้วีน

        ช่างเถอะวันพักร้อนที่ลามาได้อย่างลำบากยากเย็นนี่ วันนี้ฉันจะต้องได้งานใหม่สมใจแน่ๆ

        “สวัสดีครับพี่น้ำชา เราเจอกันอีกแล้วนะครับ”

        หลังจากเดินเข้ามาในห้องคนสัมภาษณ์งานฉันก็ต้องตกตะลึง เพราะว่าพอลนั่งอยู่บนเก้าอี้ของประทานบริษัท

        ฉันก็งงตั้งแต่เขาบอกว่าเจ้าของบริษัทจะเป็นคนสัมภาษณ์งานเองแล้วแหละ แต่ว่าฉันก็ไม่คิดว่าเด็กนักศึกษาปีสี่ที่ยังเรียนไม่จบแบบพอลจะเป็นเจ้าของบริษัทได้นะ

        คงจะเป็นบริษัทของที่บ้านอย่างงั้นสินะ

        “สะ สวัสดีคะ” ฉันลังเลที่จะยกมือไหว้เจ้าหมาพอล ที่กำลังยิ้มแฉ่งอยู่บนโต๊ะของบอสบริษัทดีไหม

        “นั่งลงสิครับพี่น้ำชา” เขาไม่สนใจอาการลังเลของฉันก่อนจะบอกให้ฉันนั่งลงตรงหน้าเขา พร้อมกับพลิกดูประวัติเรซูเม่ของฉัน

        “ผมรับพี่เข้าทำงานนะครับ ส่วนเงินเดือนผมก็จะให้ตามที่ขอมาเลย ช่วงทดลองงานสามเดือน”

        “รับ เลยหรอคะ” ฉันถามอย่างงุนงงเพราะว่าเขารับฉันง่ายเกินไป

        “ทำไม ได้งานแล้วไม่ดีใจหรอ พี่น้ำชาเนี่ยเป็นผู้หญิงแปลกสินะครับ” เขาเลิกคิ้วถามฉันก่อนที่จะส่งสัญญาในการทำงานมาให้ฉันเซ็นต์

        “จะไม่เซ็นต์หรอครับ” พอลถามพร้อมกับเลิกคิ้วแล้วมองหน้าฉัน จนฉันไม่สามารถมีสมาธิในการอ่านหนังสือสัญญาที่เขาส่งมาให้

        “เซ็นต์แล้ว”

        “ดีมากเลยครับ อันนี้สัญญาส่วนของพี่น้ำชา” เขาส่งหนังสือสัญญาส่วนที่เป็นของฉันมาให้

        “พร้อมเริ่มงานเมื่อไรดีครับ”

        “ฉันพร้อมเริ่มงานวันจันทร์คะ” ตอบไปเพราะคิดว่าวันนี้วันศุกร์แล้ว พร้อมเริ่มงานวันจันคงจะไม่แปลกอะไร

        “แล้ววันนี้มีธุระที่ไหนต่อหรือเปล่าครับ พอดีมีงานด่วนอยากให้ช่วยตัดต่อใส่ซับในคลิปเร่งซักคลิปหนึ่งก่อน ผมจ้างพิเศษเลยแถมเลี้ยงข้าวเย็นด้วย”

        “ถ้างานเร่งจริงๆ ฉันก็ช่วยได้แหละ ยังไงวันนี้ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”

        “ถ้างั้นเราก็ไปกันเถอะครับพี่น้ำชา ผมจะพาพี่ไปแนะนำแผนกกับสถานที่ทำงานใหม่เอง”

        ฉันลุกขึ้นเดินตามพอลออกไปข้างนอก ไปยังอีกแผนกที่ค่อนข้างเป็นห้องส่วนตัวกว่าแผนกอื่น แผนกนี้ไม่ค่อยมีคนมากนัก และส่วนมากพวกเขาก็จะนั่งจ้องหน้าจอเป็นหลัก

        ก็นะ… ฉันมาสมัครเป็นพนักงานแผนกตัดต่อวีดีโอคลิป ก็ต้องเป็นแผนกที่มีคนจ้องหน้าจอใส่หูฟังเป็นปกติกันอยู่แล้วแหละ

        พอลแนะนำฉันกับทุกคนเสร็จเขาก็ชี้ให้ฉันเข้าไปนั่งรอในห้อง

        “ตอนนี้พี่เข้าไปนั่งรอที่โซฟาด้านในก่อนนะครับ ผมขอสั่งงานคนในแผนกแปบ”

        “รับทราบค่ะ” ฉันตอบรับอย่างลังเลก่อนที่จะมองเข้าไปในห้องที่ค่อนข้างมืด ไม่เหมือนกับห้องทำงานเท่าไร

        แต่สุดท้ายก็เดินเข้ามานั่งรอเขาในห้องทำงานอยู่ดี

        แอร์เย็นเฉียบกว่าห้องสัมภาษณ์งานเมื่อกี้อีก แถมโทนห้องก็คุมโทนให้ออกมืดๆ

        “ใส่นี่สิครับพี่น้ำชา” พอลยื่นกล่องสีดำปริศนามาให้ฉัน และเมื่อเปิดดูก็พบกับถุงเท้า ไม่สิถุงน่องยาวเหนือเข่าสีดำหนึ่งคู่

        “อะไรของนาย นี่มันนอกเหนือจากเรื่องงานแล้วนะ”

        “ใส่เถอะครับแอร์แผนกนี้มันหนาว เพราะเราต้องใช้คอมสเปคเทพเครื่องมันร้อนก็เลยต้องเปิดแอร์แรงๆ”

        “…”

        “นั่งทำงานนานๆ เดี๋ยวพี่ก็จะรู้สึกขอบคุณผมเองแหละที่เอามาให้ใส่” พอลบอกก่อนจะเดินไปเปิดคอมอีกตัวเพื่อให้ฉันเตรียมทำงาน

        เขาสอนงานฉันแล้วก็นั่งดูฉันใส่ซับ ตัดต่อไปด้วยแล้วก็ทำงานของตัวเองไปด้วย คลิปแรกของฉันเป็น VLOG ท่องเที่ยวของอินฟูชื่อดัง

        หนึ่งชั่วโมงต่อมาฉันก็ได้รู้ว่าพอลเป็นห่วงฉันจริงๆ ถึงได้เอาถุงน่องมาให้ใส่เพราะตอนนี้ฉันได้รับรู้แล้วว่าเย็นจนเจ็บปลายนิ้วเท้าเป็นยังไง

        ที่นี่ออฟฟิศหรือว่าช่องแช่แข็งกันแน่นะ ไม่ไหวๆ ถึงจะดูแปลกๆ แต่ฉันคิดว่าถุงน่องคู่นี้คงจะช่วยต่อชีวิตฉันได้จนกว่าคลิปจะตัดเสร็จล่ะนะ

        “หนาวใช่ไหมล่ะครับ ผมบอกตั้งนานแล้วว่าให้ใส่เอาไว้ก็ไม่เชื่อ” ไม่รู้ว่าพอลเดินมาตั้งแต่ตอนไหนแต่พอฉันใส่ถุงเท้าข้างหนึ่งเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เจอเขายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมถือถุงน่องอีกข้างแล้ว

        “เดี๋ยวพอลใส่ให้เอง”

        “ไม่เป็นไรพี่ใส่เองได้”

        “ให้พอลใส่เถอะนะครับ พี่ต้องรีบทำงานนี้ใกล้เวลาเลิกงานแล้วนะ” เขาบอกพร้อมกับนั่งลงกับพื้นแล้วสวมถุงน่องให้กับฉัน

        “ถุงน่องนี่มันเข้ากับขาพี่น้ำชามากๆ เลย” ไม่บอกเปล่าแต่เขากลับกอดขาของฉันเอาไว้แล้วซุกหน้าลงบนขาอ่อน

        “จะทำอะไรพอลหยุดเลยนะ”

        “ผมก็แค่เห็นว่าขาของพี่เย็นมากๆ ก็เลยจะกอดเพื่อให้ความอบอุ่นมันก็เท่านั้นเอง ทำงานต่อไปสิครับผมรอตรวจงานอยู่” นี่มันบททดสอบของหมาเด็กหรือยังไง ทำไม่เขาถึงได้มาเล่นกับใจฉันแบบนี้

        แล้วแบบนี้ฉันจะไปมีสมาธิทำงานได้ยังไง…

        แต่ว่า… มีแฮะ พอขาโดนกอดเอาไว้จนอุ่นจากที่คิดว่าโดนแกล้ง

        ฉันกลับมีสมาธิทำงานขึ้นมาเฉยเลย สุดท้ายฉันก็นั่งทำงานต่อโดยที่มีเจ้าหมาเด็กมุดอยู่ใต้โต๊ะเกาะขาเอาไว้อีกกว่าสองชั่วโมง

        “เรียบร้อยแล้วพอล”

        “Zzz ฟรี้…” เพราะว่าใส่หูฟังมาตลอดฉันก็เลยไม่รู้ว่าพอลหลับสนิท

        ก็นะเมื่อคืนตัวเขาเองก็คึกมากๆ แถมตอนเช้าก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้นอนอีก คงจะรู้สึกเพลียสินะฉันเองก็เพลียนิดๆ เหมือนกัน

        จะปลุกก็สงสาร แต่ถ้าไม่ปลุกฉันก็ไม่รู้อีกว่าเขาชอบงานของฉันไหม ต้องแก้ตรงไหนหรือเปล่า