เธอเป็นเพื่อนเซ็กส์ของฉัน

ซาโตโกะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

 บางทีอาจจะเป็นแค่จินตนาการของเธอ

 แต่เปียที่ยาวลงมาตามไหล่ซ้ายของเธอก็ดูจะหมดประกายไปเช่นกัน

ซาโตโกะตัวเตี้ยกว่าอายะประมาณหัว

 และบางครั้งก็ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นนักเรียนมัธยมต้นหรือแม้แต่ประถม

 การเห็นซาโตโกะถอนหายใจแบบนั้นทำให้อายะรู้สึกผิดเล็กน้อย

 ไม่ใช่ว่าพวกเขาสัญญาว่าจะเชียร์ทีมฟุตบอลด้วยกันนะ

เพื่อบรรเทาความรู้สึกผิด อายะจึงหันไปมองสนามแล้วถาม

"จริงเหรอ คุโจทำแฮตทริกเหรอ?"

"ใช่ แล้วก็เฉพาะครึ่งแรกเท่านั้น

 ถึงจะเป็นแค่การซ้อมระหว่างสมาชิกชมรม

 แต่วันนี้เป็นการแข่งขันระหว่างนักศึกษาปีสาม

กับนักศึกษาปีหนึ่งและปีสอง

 การแสดงอันยอดเยี่ยมของคุโจยิ่งโดดเด่นขึ้นไปอีก"

ทั้งอายะและซาโตโกะไม่ได้สนใจฟุตบอลเท่าไหร่นัก

 แต่หลังจากเชียร์ฮารุฮารุกะและฟังเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ

 พวกเขาก็เข้าใจศัพท์ฟุตบอลมากขึ้น

"นักศึกษาปีสองแข่งกับนักศึกษาปีสามงั้นเหรอ?

 แบบนี้ฮารุฮารุกะคงตกหลุมรักพวกเขาอีกครั้งแล้วล่ะ"

ขณะที่เธอพูด อายะก็ตรวจสอบสมาชิกในทีมด้วย

อย่างที่ซาโตโกะบอก

 การแข่งขันครั้งนี้เป็นการแข่งขันระหว่างนักศึกษาปีสาม

กับนักศึกษาปีหนึ่งและปีสอง พูดอีกอย่างก็คือ

 มันเป็นการแข่งขันระหว่างสมาชิกประจำ (ยกเว้นคุโจ)

 กับตัวสำรองที่นำโดยไท

นักเรียนชั้นปีที่สามชนะไปด้วยคะแนน 6-5

 แต่ก็ต้องยอมรับว่าตัวสำรองทำผลงานได้ดี—อาจจะใช่

จากนั้น ผู้รักษาประตูตัวสำรองก็เตะบอลไปข้างหน้าตรงหน้าอายะ

 ลูกบอลลอยอย่างมั่นคงไปถึงตัวกองหน้าชั้นปีที่สอง

กองหลังชั้นปีที่สามรีบสกัดกั้นเขาไว้

 แต่กองหน้าใช้ร่างกายอย่างชำนาญเพื่อป้องกัน

ไม่ให้ลูกบอลไปถึงตัวนักเรียนชั้นปีที่สาม

ขณะที่เธอมองดู

 อายะก็ตระหนักได้ทันทีว่ากองหน้า

คนที่ถือบอลอยู่นั้นเป็นเด็กผู้ชายในชั้นเรียนของเธอ

(หรือว่า... คาสึกะ?)

อายะต้องการเวลาสักครู่เพื่อจดจำชื่อเพื่อนร่วมชั้น สำหรับเธอแล้ว

 คู่ต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้าเธอก็คือคู่ต่อสู้ประเภทนั้นนั่นเอง

ในขณะนั้น ผู้เล่นตัวสำรองก็เริ่มปรากฏตัวขึ้นหน้าประตู

 ขณะที่คาสึกะกำลังเก็บบอลอยู่ พวกเขาก็วิ่งขึ้นมาจากฝั่งของตัวเอง

 หนึ่งในนั้นคือ คุโจ มาโกโตะ

คาสึกะส่งบอลให้คุโจ คุโจยกเท้าซ้ายขึ้นและยิงตรง ๆ

 จากลูกส่งของคาสึกะ

ลูกยิงนั้นทรงพลังและเปิดกว้าง ไม่นานนัก

 บอลก็ถูกดูดเข้ามุมขวาของประตู

"คึ่ยยยยยยยยยย!!"

"คุโจคุง เจ๋งมาก!!"

"มาโกโตะคุง!"

ฮารุฮารุกะและสมาชิกคุโจการ์ดที่เหลือ (ที่อายะตั้งชื่อให้)

 ต่างส่งเสียงเชียร์อย่างกึกก้อง

อายะเอาหูข้างหนึ่งปิดลงด้วยความรำคาญ

 ก่อนจะมองไปที่ทีมสำรองที่กำลังเชียร์อยู่

การ์ดกำลังชมคุโจอยู่ แต่การเล่นครั้งนั้น...

"คาสึกะก็เก็บบอลเก่งเหมือนกันนะ"

ทันทีที่เธอพึมพำอะไรบางอย่าง

 ฮารุฮารุกะที่ส่งเสียงเชียร์จากในสนามมาจนถึงตอนนั้น

ก็รีบวิ่งมาหาอายะและคว้ามือเธอไว้แน่น

"ใช่แล้ว!"

"ว้าว แปลกใจจัง"

"จุดเด่นของการเล่นครั้งนั้นคือการครองบอล

ได้อย่างแข็งแกร่งของคาสึกะ

 และความจริงที่ว่าทีมปีหนึ่งและปีสอง

ต่างก็วิ่งกันต่อไปแม้จะเหนื่อยก่อนจบเกม!

 การครองบอลของคาสึกะทำให้พวกเขามีเวลาที่จะขยับขึ้นไป

 และด้วยการขยับขึ้นไปพร้อมกัน

 พวกเขาจึงกระจายการประกบตัวของทีมปีสามออกไป

 การเคลื่อนไหวสองครั้งนี้ทำให้คุโจได้เปรียบ!"

"จริงเหรอ?"

"ใช่เลย! แน่นอนว่าไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคุโจยิงประตูได้สุดยอดมาก!

 ถึงอย่างนั้น ผลงานของคาสึกะในวันนี้ก็ยอดเยี่ยมมาก

 การยิงของเขามีประสิทธิภาพมาก

 แม้ว่าเด็กปีสามจะยิงประตูเขาไม่หยุด แต่เขาก็ยังคงใจเย็นมาก

 แอสซิสต์ของคาสึกะเป็นประตูที่สามของคุโจ

 และประตูที่ห้าก็เป็นของเขาเอง จริงๆ

 แล้วฉันคิดมาตลอดว่าเขาเป็นผู้เล่นธรรมดาๆ

ไม่มีจุดเด่นอะไรเป็นพิเศษ

 แต่แม้แต่สายตาของฮารุฮารุกะที่จ้องมองทะเล

ก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาขัดเกลามาได้มากขนาดนี้

ก่อนการแข่งขันรอบคัดเลือกอินเตอร์ไฮ! หืม?

ฮารุฮารุกะที่กำลังพึมพำอะไรบางอย่างอย่างตื่นเต้นอยู่ จู่ๆ

 ก็กระพริบตาเหมือนได้สติ เอียงหัวด้วยความสงสัย

"เฮ้ คุณมาที่นี่เมื่อไหร่คะ?"

"ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ"

"อ้อ เข้าใจแล้ว ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ"

 ฉันมัวแต่จมอยู่กับเกมจนไม่ทันสังเกต"

ฮารุฮารุกะแลบลิ้นออกมาแล้วเอามือแตะหัวตัวเอง

เป็นท่าทางที่เจ้าเล่ห์ แต่อายะรู้ว่าโฮไร ฮารุกะ

 เพื่อนของเธอก็คงทำแบบนั้นอยู่แล้ว

เธอยักไหล่ตอบ

"ฉันเข้าใจดีว่าเธอกำลังอินกับเกมอยู่

 เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลไปนะ ยังไงก็เถอะ 

ดูเหมือนเกมจะจบแล้ว เธอไม่อยากไปดื่มให้คุโจเหมือนเคยเหรอ?"

"จริงเหรอ! อะจัง ซัคจัง เดี๋ยวฉันไปแป๊บนึงนะ!"

แล้วฮารุกะก็วิ่งออกไปโดยไม่รอคำตอบจากอีกสองคน

อายะพึมพำกับตัวเองขณะมองหลังตัวเองเดินจากไป

"...บางทีเธอควรจะเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลไปเลยดีไหม?"

"...คุโจซังเป็นคนอ่อนโยน

 แต่ดูเหมือนเธอจะกลัวที่จะเข้าใกล้สมาชิกคนอื่นๆ

 ในชมรมมากเกินไป นอกจากนี้ ฮารุกะ

 ฮารุกะมาจากครอบครัวที่ร่ำรวย

 เธอคงไม่ซักชุดนักเรียนที่เปียกเหงื่อของผู้ชายหรอก"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซาโตโกะและอายะก็พยักหน้า "จริงด้วย"

 แล้วทั้งสองก็ยิ้มแห้งๆ ให้กัน

ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่นี้ อายะก็คิดขึ้นมาทันที

(มันน่าปวดหัวที่ต้องรับมือกับเธอ แต่ฉันอิจฉาจริงๆ

 ที่เธอมีสิ่งที่เธอหลงใหลได้ขนาดนี้)

ไม่ว่าจะเป็นการเรียน กิจกรรมชมรม หรือการเข้าสังคม อายะก็ทำได้ดี

 แต่เธอไม่เคยจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้อย่างเต็มที่เท่าโฮไร ฮารุกะ

ไม่ใช่แค่ฮารุกะ ฮารุกะเท่านั้น ข้างๆ พวกเขา

 โยชิโนะ ซาโตโกะ ถึงแม้จะตัวเล็ก

 แต่พวกเธอก็ทำงานอย่างแข็งขัน

ในฐานะตัวแทนนักเรียนและคณะกรรมการนักเรียน

พวกเธอปฏิเสธไม่ได้เมื่อมีคนมาขอความช่วยเหลือ

 และเมินเฉยต่อคนที่เห็นว่ากำลังเดือดร้อนไม่ได้

 บุคลิกของซาโตโกะอาจเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเธอที่จะรับมือ

 แต่อายะกลับพบว่า น่าชื่นชมมาก ๆ

ฮารุกะและซาโตโกะ ถึงแม้จะใช้ชีวิตต่างกันไป

 แต่พวกเขาก็ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ในปัจจุบัน

 เมื่อมองย้อนกลับไปสมัยมัธยมปลายในอีกสิบปีข้างหน้า

 พวกเธอคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าอย่างแน่นอน

แต่เธอจะยังทำสีหน้าแบบพวกเธอได้อยู่ไหมนะ? พอคิดดูแล้ว

 อายะก็หมดความมั่นใจ

ขณะที่เธอมองฮารุกะและซาโตโกะ ที่กำลังคุยกับคุโจอยู่ไกล ๆ 

อายะ คิคิสึกิ ก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"อืมมม ♡ จูบ ♡ จูบ ♡ จูบ ♡ ฮ่า ♡ ฮ่า ♡ 

จูบมันรู้สึกดีจังเลย ♡ รุ่นพี่ ♡ คาสึกะ รุ่นพี่ ♡"

ขณะที่มิซึกิครางอย่างเร่าร้อนด้วยความสุข

 ฉันก็สอดลิ้นเข้าไปกับเธออย่างดูดดื่ม

 ลูบไล้ไปตามร่างกายของเธอเพื่อเรียกเสียงร้องอันเร่าร้อนออกมา

แล้วเสียงร้องแห่งความสุขของมิซึกิก็ก้องอยู่ในใจฉัน

"อ่าาา♡ ดีมากเลย♡ ฉันชอบหน้าอกเธอ♡ ฉันชอบก้นเธอ♡

 คลิตอริสของฉันรู้สึกดี♡ เวลาเธอ สัมผัสฉันสิ♡

 ร่างกายชาไปหมดเลย♡ ทุกอย่างรู้สึกดีไปหมด♡ อ่า♡"

"มิซึกิ นี่คือห้องของฉัน ไม่มีใครอยู่ที่นี่อีกแล้ว นี่คาสึกะ-เซนไปเหรอ?"

"อ่า♡ ขอโทษค่ะ♡ พี่ชายของฉันเอง♡ พี่ชายของฉัน♡"

มิซึกิเบิกตากว้างพลางเรียก "พี่ชาย" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 ขณะที่เธอแช่ตัวอยู่ในน้ำพุแห่งความสุข 

ฉันค่อยๆ นวดตัวเธออย่างเบามือ

เพราะวันนี้เป็นวันที่ฉันตั้งใจจะสอดใส่เธอเป็นครั้งแรก

นับตั้งแต่เดทที่โรงแรม

 ความเจ็บปวดในช่องคลอดของมิซึกิดูเหมือนจะบรรเทาลงแล้ว

 และฉันก็ได้รับอนุญาตให้สอดใส่อวัยวะเพศของฉันเข้าไป

พูดให้ชัดเจนขึ้นก็คือ มิซึกิเป็นคนขอ เธอบอกว่า 

"ตอนนี้ช่องคลอดฉันโอเคแล้ว งั้นสอดใส่อวัยวะเพศของเธอ​เข้าไป"

เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันนี้ ฉันได้ลูบไล้อวัยวะเพศไปเยอะมาก

 รวมถึง 69 ครั้ง แม้ว่าเธอจะรู้สึกเจ็บบ้าง ก็ควรจะน้อยที่สุด

เมื่อมองนาฬิกาในห้องของฉัน ก็เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว

 ยังมีเวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนที่พ่อแม่ของฉันจะกลับบ้าน

อีกอย่าง ต่างจากฮานะ คาเร็น มัน คงไม่เป็นไร

ถ้าพ่อแม่ของฉันกลับมาบ้านตอนเรามีเซ็กส์กัน

 เซ็กส์ของเราเกิดขึ้นโดยสมัครใจ และมิซึกิก็ไม่มีแฟน

 ฉันไม่จำเป็นต้องกังวลว่าพ่อแม่จะคอยสอดส่อง

จริงๆ แล้ว บางทีฉันน่าจะแนะนำมิซึกิให้พ่อแม่ของฉันรู้จักมากกว่านี้