ตอนที่ 4 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (8)
เหอหรงให้ท่านชายอันหนิงจัดหาที่เล่าเรียนแก่เหยียนเจ๋อ อาศัยนามบุตรบุญธรรมของเหวินจงโหวทำให้เหยียนเจ๋อได้อยู่ในสายตาของเมืองหลวง
เหยียนเจ๋อก็เป็คนมากพร์และความสามารถ ไม่นานจึงสร้างชื่อเสียงในเมืองหลวงได้
เหอหรงด้านหนึ่งฝึกคัดตัวอักษรด้วยลายมือยันต์กันผีของเขาในห้องหนังสือ ด้านหนึ่งฟังข่าวคราว นึกยินดีกับตัวเอง สายตาเลือกมองคนของเขาไม่เลวจริงๆ
ตอนนี้เองอวิ๋นซิ่วรายงานอยู่หน้าประตู “คุณชายเ้าคะ องค์ชายรองเสด็จมาแล้ว กำลังรอท่านอยู่ที่โถงด้านหน้าเ้าค่ะ ทรงบอกว่าครั้งก่อนได้นัดกับคุณชายไว้ในจดหมายแล้ว วันนี้จะพาคุณชายไปเดินเล่นในเมืองเ้าค่ะ”
2333 ร้องะโอย่างตื่นเต้น “โฮสต์ครับ! เร็วเข้า เป้าหมายจู่โจมมาแล้ว! โฮสต์ได้ยินหรือยัง เป้าหมายจู่โจมไง! เขามาเสนอตัวถึงที่แล้ว!”
เหอหรงเบ้ปาก “คุณตื่นเต้นอะไร ผมบอกแล้วว่าผมจะไม่จู่โจมเขาไม่ใช่หรือ”
2333 นึกถึงแผนการของเหอหรงโดยพลัน แอบมองค่าความฟินแวบหนึ่ง ไม่ว่าจะไปทางไหนผลสุดท้ายก็ไม่ต่างกันไม่ใช่หรือ
เหอหรงเข้าไปในห้องโถงใหญ่ เสียงของ 2333 พลันดังขึ้น “ใกล้ชิดตัวละครเป้าหมายสำเร็จ เปิดค่าความฟินของโลกใบนี้ คะแนนแรกเริ่ม 84”
ข้อมูลจากระบบที่โพล่งขึ้นมาทำเอาเท้าของเหอหรงชะงักไปเล็กน้อย เขามองประเมินชายหนุ่มที่อยู่ในห้องโถงครู่หนึ่ง นี่คือตัวละครหลักอันดับสองอย่างนั้นหรือ หน้าตาไม่เลว แต่ยังสู้เขาไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหยียนเจ๋อที่รูปลักษณ์หน้าตาจัดว่าล้ำเลิศ
อวิ๋นซิ่วยิ้มกล่าวว่า “คุณชายของพวกเราเดิมฝึกคัดอักษรอยู่ในห้องหนังสือ ได้ยินว่าองค์ชายรองเสด็จมาแล้วจึงรีบมาเพคะ ทำให้องค์ชายรองรอนานหรือไม่เพคะ”
เหอหรงกำลังจะเอ่ยปาก 2333 รีบเตือนเขาทันที “โฮสต์ต้องจัดการให้ดีนะครับ ถ้าถูกเขาสงสัยตัวตนที่แท้จริงจะถูกหักคะแนนความสำเร็จในตอนสุดท้ายนะ!”
เหอหรงนึกถึงวิธีพูดของจี้อู๋โยวในเนื้อเื่แล้วขนลุกเกรียว ไม่ได้ เขาจะพะอืดพะอมคนเดียวไม่ได้ ดังนั้นเหอหรงจึงทำน้ำเสียงนิ่มนวลกว่าปกติ กล่าวคำหวาน “พี่อวิ๋นเฟยรอข้าย่อมมินับเป็อันใดหรอก~ อวิ๋นซิ่วอย่าได้พูดจาเหลวไหล พี่อวิ๋นเฟยจะโกรธข้าได้เยี่ยงไรกันเล่า~”
ประโยคเดียวนั้นแทบจะต้องลากเสียงยาวถึงสามจังหวะ โทนเสียงขึ้นลงนั้นทำให้ใบหน้าอี้อวิ๋นเฟยแข็งค้างได้สำเร็จ
เขาฝืนตอบรับเอ่ยลอดไรฟันหนึ่งประโยค “อู๋โยวพูดถูก เกอเอ๋อร์ออกจากเรือนต้องแต่งตัวอย่างประณีต บุรุษอย่างเรานั้นนำไปเทียบด้วยมิได้ อีกอย่างข้านั่งอยู่ตรงนี้เพียงหนึ่งเค่อ[1]กว่า ไม่นับว่ารอนาน”
ปากพูดอย่างใกล้ชิดสนิทสนมจริงใจ ทว่าหูของเหอหรงกลับได้ยินเสียงระบบรายงาน “ค่าความฟิน -2”
เหอหรงกลอกตามองบนในใจเงียบๆ ใบหน้ายังคงซุกซนไร้เดียงสา น้ำเสียงแช่มชื่นยินดี “พี่อวิ๋นเฟยดีที่สุดเลยพ่ะย่ะค่ะ! แต่ครานี้พี่อวิ๋นเฟยไปหาประสบการณ์ข้างนอกตั้งครึ่งปี ทำให้ข้ารอนานเหลือเกิน”
“ค่าความฟิน +1” เหอหรงขนลุกซู่ พอเถอะพี่ชาย ข้าขอร้องท่าน อย่าได้บวกค่าความฟินอีกเลย
อี้อวิ๋นเฟยกล่าวด้วยใบหน้ารู้สึกผิด “เป็พี่ที่ไม่ดีเมินเฉยต่ออู๋โยวแล้ว วันนี้พี่จะพาเ้าออกไปเที่ยว อู๋โยวอยากได้อะไรพี่อวิ๋นเฟยจะซื้อให้เ้า”
เหอหรงร้องเหอะๆ ในใจสองเสียง ข้าขอบคุณที่ท่านเมินเฉยต่อข้า เมินเฉยต่อไปสิ ไม่ต้องเกรงใจ สุดท้ายทั้งชีวิตนี้ไม่ต้องนึกถึงข้าเลยยิ่งดี
ทว่าสุดท้ายเขาเพียงย่นจมูกอย่างน่ารัก พยายามฝืนตอบ “ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นครั้งนี้ข้าให้อภัยท่านแล้ว”
เชิงอรรถ
^ เป็นการนับเวลาในสมัยจีนโบราณ 1 เค่อมีระยะเวลาประมาณ 30 นาที
3K
