Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 94 Shopping II

เมื่อมิโกะตอบตกลง ริวจิก็ได้มองหาพีระมิด และไม่นานเขาก็พบมัน และตอนนั้นเองริวจิก็บอกโพยให้กับมิโกะ หลังจากที่ได้ฟังคำถามจากริวจิแล้ว มิโกะก็เดินดิ่งเข้าไปหาพีระมิดอย่างรวดเร็ว เธอไม่กลัวว่ามันจะเป็นอันตรายเลยแม้แต่น้อย เพราะถ้าพี่ของเขาบอกว่าไม่มีอันตรายมันก็คือไม่มี และพีระมิดมันก็เด้งแจ้งเตือนเป็นตัวอักษรคล้ายๆ เดิมเหมือนริวจิและอายูก่อนหน้านี้ เห็นดังนั้นมิโกะไม่รอช้าเธอรีบถามคำถามแรกทันที 

" ใน Market มีกี่ชั้นอย่างงั้นเหรอ " 

ไม่นานพีระมิดมันก็ตอบกลับมา แต่มันกลับไม่ตอบคำถามของเธอสะอย่างงั้น

[ มันอยู่ที่ว่าผู้เล่นมีความสามารถแค่ไหน ถ้าผู้เล่นยิ่งมีความสามารถมากก็จะสามารถขึ้นไปชั้นที่สูงเท่านั้น ] 

มิโกะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่มันตอบไม่ตรงคำถามของเธอ เพราะนี่คือสิ่งที่ริวจิไหว้วานมาให้ทำ มันแค่เรื่องเล็กๆ แต่ระบบมันเหมือนกับกลั่นแกล้งเธอสะอย่างงั้น แต่เธอก็ยังตั้งใจถามคำถามถัดไป และจึงไปบอกริวจิทีเดียว เพื่อเป็นการไม่เสียเวลา

" เวลาใน Market เป็นกี่เท่าของข้างนอก " 

[ 6 เท่า ] 

มันตอบกลับมาสั้น ๆ แต่มิโกะก็ได้ฟังที่ริวจิบอกเรื่องเกี่ยวกับ Gateมาถึงริวจิจะไม่บอกเธอเกี่ยวกับเหตุผลเรื่อยคำถาม มิโกะเธอก็สามารถเดาออกไปว่าริวจิก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน ดังนั้นเขาเลยบอกให้เธอมาถาม เพราะ1 ผู้เล่นสามารถถามได้เพียง 3 คำถามเท่านั้น 

คิดได้แบบนั้นมิโกะไม่รอช้า เธอรีบถามคำถามสุดท้ายทันที

" ถ้าผู้เล่นที่เข้ามาจากประตูอื่น จะถูกส่งมาที่เดียวกันมั้ย " 

[ แน่นอน! ร้านค้ามีเพียงหนึ่งเดียว ผู้เล่นทุกคนสามารถซื้อของที่จำเป็นโดยใช้ Coinได้ที่นี่เท่านั้น ] 

ไม่นานตัวอักษรมันก็หายไปตาม Step มิโกะเธอไม่รอช้า เธอรีบนำข้อความที่ถามระบบนำไปบอกกับริวจิทันที  เมื่อริวจิได้ฟังที่มิเท่านั้นกะเล่าให้ฟัง เขาก็เริ่มเข้าใจในระบบของร้านค้ามากขึ้น อย่างเช่นว่าถ้าคุณยิ่งแข็งแกร่งคุณก็จะสามารถขึ้นไปชั้นที่สูงขึ้นไปได้ แถมเขายังยืนยันเรื่องเวลาได้แล้วด้วย และเรื่องที่เป็นเรื่องดีที่สุดที่เขาคิดก็คือ ผู้เล่นทุกคนสามารถเข้ามาในร้านค้าร้านเดียวกันได้ ซึ่งตอนนี้เขาไม่รู้ว่ายังมีคนรอดชีวิตเหลืออยู่อีกกี่คน แต่เขาก็พอคาดการได้คร่าวๆ หลังจากการทดสอบรอบ 2 เริ่มขึ้นมันยังมีคนรอดประมาณ 800 ล้าน ซึ่งริวจิคิดว่าถ้าจำนวนมากขนาดนั้น เมื่อริวจิมองขนาดของร้านค้าแล้ว ริวจิคิดว่ามันไม่น่าจะพอรองรับคนมากขนาดนั้น แต่ว่าคนทุกคนไม่ใช่ว่าจะเป็น Hunter แถมยังต้องเลเวลมากกว่า 50 ขึ้นไปก่อนถึงจะได้รับอนุญาตให้เข้ามาได้ ดังนั้นแล้วมันจึงเป็นการคัดคนกลายๆ นั้นเอง 

เมื่อคิดได้แบบนั้น รอยยิ้มก็เผยออกมาจากใบหน้าของเด็กหนุ่ม แต่ไม่ใช่เพียงเขาเพียงคนเดียวที่รู้สึกแบบนี้ อายูที่ยืนเอียงหูฟังอยู่ใกล้ๆ เธอก็ได้ฟังเรื่องทั้งหมด ที่มิโกะเล่ามาเช่นกัน ดูเหมือนว่าคราวนี้มิโกะจะดูเคารพอายูมากขึ้นหลังจากเกิดเรื่องที่ Tokyo Tower 

เหตุผลที่พวกเขารู้สึกแบบนี้มันไม่ใช่อะไรนอกจาก แคทเทอรีนน่าพวกพ้องคนที่จากพวกเขาไปตั้งแต่พวกเขา ออกจากนางาตะ ไม่ต้องถามเลยริวจิและอายูมั่นใจว่าเธอจะเลเวลมากกว่า 50 แน่นอน แถมเผลอๆเธออาจจะเลื่อนเป็นขั้นที่ 3 ไปแล้วก็ได้

" พี่คะ มีอะไรรึเปล่าคะ " 

มิโกะเธอไม่เคยรู้เรื่องแคทเทอรีนน่ามาก่อน เพราะอย่างงั้นคำถามสุดท้าย เธอก็รู้แค่ว่าผู้เล่นประเทศอื่น ก็สามารถเข้ามาในนี้มา ริวจิไม่เคยเล่าเรื่องโจเซฟและแคทเทอรีนน่าให้เธอฟังเลย 

" ไม่มีอะไรหรอกมิโกะ " 

เมื่อคิดถึงหน้าแคทเทอรีนน่า เขาก็คิดถึงฉากตอนที่เขากำลังกินอาหาร แต่มันเหมือนกับแผ่นวิดีโอที่ Runไปเองบนสมองของเขา เพราะอยู่ดีดี โจเซฟก็โผล่ขึ้นมาบนโต๊ะอาหารพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยน ซึ่งมันทำให้ริวจิรู้สึกคิดถึงความหลังขึ้นมา แถมตั้งแต่วันนั้นริวจิยังไม่เคยไปเยี่ยมโจเซฟเลยแม้แต่ครั้งเดียว และทำให้ในหัวของเขาเกิดความคิดขึ้นมา ว่าถ้าเมื่อไหร่ทุกอย่างลงตัวกว่านี้ เขาจะหาเวลาไปเยี่ยมโจเซฟแน่นอน ซึ่งมันเป็นเรื่องง่ายอยู่แล้ว เพราะเขามียานพาหนะ มันใช้เวลาแค่ชั่วโมงเศษๆ เท่านั้นเองในการเดินทางไปถึงที่นั่น 

" พี่คะ โอเครึเปล่า " 

ได้ยินเสียงของน้องสาว เขาก็ได้สติกลับมา พร้อมกับตอบกลับไป 

" ไม่เป็นไร ไปกันต่อเถอะ " 

มิโกะไม่รู้ว่าริวจิหมายความว่าอะไร 

" ไปต่อไหนอย่างงั้นเหรอคะพี่ เราสำรวจทั่วแล้วนะคะ " 

ริวจิเงียบไปสักพักก่อนเขาจะพูดขึ้น 

" เราจะไปชั้น 2 " 

เขาไม่แน่ใจเหมือนกันว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งพอรึเปล่าในการที่เข้าไปในชั้นที่ 2 มันทำให้ริวจิเริ่มคิดว่าแล้ว ทำไมระบบมันถึงตั้งร้านค้าเอาไว้ที่ชั้น 2 เพราะถ้าคนที่ไม่คู่ควรก็จะไม่สามารถขายของในร้านค้าแห่งนี้ได้

" เออ ก่อนจะไป พี่มีอะไรให้ " 

มิโกะหยุดชะงักลงทันที เมื่อได้ยินเสียงของพี่ชายพร้อมกับตาลุกวาวทันที เพราะมันต้องมันของดีดีอย่างแน่นอน แต่เธอก็ยังแกล้งถามกลับไป 

" อะไรอย่างงั้นเหรอคะพี่ "

จากนั่นริวจิก็นำมือของเขาไปสัมผัสที่แหวนมิติ ก่อนจะนำดาบมาซามุเนะออกมา ซึ่งเขาได้มาตั้งแต่อยู่ที่เกาหลีและยังไม่ได้มอบให้กับเธอเลย 

" นี่ถือว่าเป็นของขวัญ ในการทำตัวดีของน้อง " 

มิโกะไม่ลังเลเธอรีบจับมันมาทันที และเมื่อนิ้วมือของเธอไปสัมผัสกับมันเข้า ระบบมันก็แจ้งเตือนขึ้น

[ดาบมาซามุเนะ ระดับ S : + ความแข็งแกร่ง 230]

หลังจากได้ยินเสียงประกาศดังขึ้น มิโกะไม่รอช้าเธอพุ่งเข้าไปกอดริวจิทันที 

" ขอบคุณนะคะพี่ มิโกะจะทำตัวดีดี " 

ริวจิไม่ได้พูดอะไรเขาใช้อุ้งมือของเขาลูบไปที่หัวของหญิงสาวเบาๆ พร้อมกับเผยรอยยิ้ม ซึ่งอายูที่เห็นภาพเธอก็รู้สึกยินดีกับทั้ง 2 แต่มันไม่มีความรู้สึกอิจฉาหรืออะไรทั้งสิ้น 

หลังจากซึ่งกันอยู่นานสองนาน 

" เอาละไปกันเถอะ " 

ได้ยินที่ริวจิบอก 2 สาวก็ก้าวเท้าเดินตามริวจิไปทันที 

ต๊อก 

ต๊อก 

ไม่นานริวจิก็ได้มาถึงบันไดที่น่าจะเป็นเส้นทางที่ไปชั้นที่ 2 เด็กหนุ่มสังเกตรูปร่างของมัน และปรากฏว่า มันเหมือนกับบันไดธรรมดา มันมีสีดำเงาปกติตามรสนิยมของที่นี่  แต่ติดที่ว่ามันชันมากก็แค่นั้นเอง และมันมีขนาดกว้างมากอีกด้วย  

ริวจิไม่ได้ติดใจ จากนั่นเขาก็เริ่มก้าวเท้าเป็นคนแรกที่ไปสัมผัสกับบันได 

และเมื่อเท้าของเด็กหนุ่มสัมผัสกับบันไดแล้วนั้น 

ครืดดดดด  

ได้เกิดเสียงดังขึ้นคล้ายๆ กับเสียงของสายพานอะไรสักอย่าง แต่สักพักมันก็เงียบไป แต่ริวจินั่นเขาแทบจะหงายหลังหัวฟาดพื้น เพราะบันไดมันกำลังเลื่อนขึ้น และเขาเอาเท้าเพียงข้างเดียวเท่านั้น ที่สัมผัสกับบันได แต่เด็กหนุ่มก็ไวพอที่จะนำเท้าของข้างขึ้นไปบนบันได 

มิโกะเธอตกใจเล็กน้อย หลังจากได้ยินเสียง แต่ต่อมาอาการเหล่านั้นมันก็ค่อยๆ หายไป เมื่อเธอมองไปที่พี่ชายของเธอและพบว่าเท้าของเขาไม่ได้เคลื่อนที่เลย  แต่กลับเป็นบันไดที่เคลื่อนที่เลื่อนขึ้น มันทำให้เธอรู้สึกเหมือน Feel ในห้างในยุคสมัยก่อน ทำให้มิโกะเธอตื่นเต้น และรีบตะโกนขึ้น 

" พี่ขี้โกง รอหนูด้วยสิคะ " 

มันกลายเป็นความสนุกสะอย่างงั้น 

" ขึ้นมาสิ " 

จากนั้นไม่นานทั้ง 2 สาวก็ได้ขึ้นมาบนบันไดเลื่อนทันที มิโกะเธอได้ตาวาวขึ้นมา จนลืมไปว่าพวกเขากำลังจะไปที่ ชั้นที่ของ Black Market 

บันไดมันได้ไหลขึ้นไปเรื่อย ๆ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะถึงชั้นถัดไปแม้แต่นิดเดียว เพราะนี่มันก็ผ่านมาตั้ง 3 นาทีแล้วตั้งแต่พวกเขาได้ขึ้นบันไดมา ทำให้ริวจิต้องบ่นออกมา 

" นี่มันจะอีกนานมั้ยเนี่ยะ " 

ตอนนี้เขาเริ่มกังวลแล้วว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่ไม่นาน 

ฟู้ววววววว 

ได้เกิดช่องมิติขึ้น เบื้องหน้าของทิศทางที่บันไดมันจะเลื่อนไป มันทำให้ริวจิได้เกิดความกังวลขึ้น เพราะครั้งนี้มันไม่ได้มีประตูหรืออะไร มันมีแค่ช่องมิติเท่านั้น ทำให้เขาเริ่มมีความคิดที่จะถอยหลังกลับไป แต่มันก็ไร้ประโยชน์ เพราะเหมือนกับเท้าของเขาได้ถูกดูดติดเข้าไปในบันไดเหล็ก 

" บัดซบ ! " 

เมื่อเห็นอาการของริวจิโมโหออกมา และทั้ง 2 สาวก็ได้มองขึ้นไปเช่นเดียวกัน และผลก็คือพวกเธอก็พยายามขัดขืนเช่นเดียวกัน แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ จนในที่สุดร่างของทั้ง 3 ก็ค่อยๆหายไปในช่องมิติที่เกิดขึ้น 

ฟู้วว 

[ ยินดีต้อนรับสู่ชั้นที่ 2 ของMarket ] 

เมื่อรู้ตัวอีกทีทั้ง 3 ได้พบว่าพวกเขาไม่ได้มีใครเป็นอันตราย ทำให้ริวจิรู้สึกโล่งอกขึ้น 

วิ๊ง 

วิ๊ง 

ได้เกิดแสงวิบวับสะท้อนเข้ามาในม่านตาของเขา ทำให้ริวจิต้องใช้มือมาบังเอาไว้ แต่ไม่นานเขาก็ได้ยืนเสียงของน้องสาวดังนั้น 

" สวรรค์ " 

แม้แต่อายูก็ไม่เว้นเธอได้ยิ้มออกมาเพื่อแสดงถึงความดีใจ แต่ริวจิกลับงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาได้มองไปที่หน้าของทั้ง 2 และเขาสังเกตเห็นแค่เพียงข้างในนี้มันมีแต่สีขาวทั้งนั้น ซึ่งแตกต่างจากชั้นล่างเป็นอย่างมากเพราะชั้นล่างมันเป็นเหมือนกันตลาดธรรมดาๆ ถ้าเทียบกับชั้นที่สอง เหมือนว่าจะต่างกับข้างล่างลิบลับ ทั้งที่เขายังไม่เห็นเลยว่าชั้นนี้มันมีอะไร เขาแสบตาทำให้ต้องใช้เวลาสักพักก่อนที่จะหาย 

เมื่อเด็กหนุ่มปรับสภาพตาของเขาให้ชินกับแสงแล้ว เขาก็หันไปมองเบื้องหน้า พบว่ามันมีชุดและเครื่องแบบต่างๆ เช่น ชุดสูท, เครื่องแบบทหาร เป็นต้น รวมถึงเครื่องประดับ , เครื่องสำอาง , รวมถึงของใช้ส่วนตัวอีกมากมายเช่น แปรงสีฟัน ยาสีฟัน และอื่น ๆ อีกมากมายรวมถึงเพชร และทอง ที่คนสมัยก่อนนิยมนำมาเป็นเครื่องตกแต่ง 

แต่นี่มันไม่ได้ทำให้ริวจิเซอร์ไพรส์หรืออะไร เขาคิดว่ามันไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่ แต่ว่าถึงเขาจะใช้สกิล Eagle Eye มองไปจนสุดระยะ เขาก็ไม่สามารถมองเห็นบันไดชั้นที่ 3ได้ นี่ทำให้ริวจิรู้ว่ามันมีขนาดค่อนข้างยาว และสิ่งที่ชั้นที่ 2 มีเหมือนกับชั้นที่ 1 นั้นคือก็โครงสร้าง มันก็เป็นตอนยาวเหมือน ๆกับชั้นที่ 1 แต่ว่ามันมีขนาดยาวกว่าและ Feel ที่แตกต่างกันเนื่องจากสีของ Background ที่แตกต่างกันเท่านั้นเอง แต่สำหรับผู้หญิงมันไม่ใช่ มิโกะเธอรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้เห็นพวกมันในที่นี้ มันดูตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก ทำให้เธออดใจไม่ไหวต้องไปขอ Coinจากริวจิไปซื้อเครื่องสำอางสำหรับผู้หญิงทันที  ซึ่งริวจิก็ไม่ได้ลังเลเขาพร้อมจะซื้อให้กับน้องสาวของเขาอยู่แล้ว แต่เมื่อดูราคาของพวกมันแต่ละอย่าง ราคาของมันค่อยค้างสูง ซึ่งต่ำสุดคือ 10เหรียญCoin และสูงสุดมีราคาถึง 100เหรียญCoin ซึ่งริวจิรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย แต่เขามีส่วนลด 50% ทำให้เขาไม่รู้สึกเจ็บตัวมากนัก ในที่สุดริวจิก็ได้ซื้อลิปสติก 3 แท่งให้กับมิโกะ แต่ริวจิไม่ได้ซื้อให้กับมิโกะคนเดียว เขารู้ดีว่าอายูก็เป็นผู้หญิง เขาก็ให้อายูเลือก 3 แท่งเช่นเดียวกัน รวมถึงของใช้อื่น ๆ ที่เขาจะซื้อให้มิโกะและแม่ของเขา เขาก็จะซื้อให้กับอายูเช่นเดียวกัน โดยไม่มีแบ่งแยกใดๆ 

เมื่อทั้ง 3 คนตระเวนไปซื้อของใช้รวมถึงชุดสูทที่มิโกะได้เลือกให้กับเขา เอาไว้ใส่ ถึงริวจิจะอยากปฏิเสธ แต่ก็ไม่ไหวเขาต้องยอมให้กับความดื้อรั้นของน้องสาว 

แต่ในระหว่างที่เขาจะเดินเข้าไปในร้านค้าอีกร้านหนึ่ง เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่เหมือนกับพีระมิด แต่รูปร่างของมันเป็นลูกบาศก์ ( เหมือนกับกล่องนะครับ ไม่ใช่ลูกบาสนะ 5555 ) ทำให้ริวจิเอะใจว่า มันว่าเหมือนกับพีระมิดหรือเปล่า ที่จะให้ถามคำถามฟรี คิดได้ดังนั้นเขาจึงอยากจะลองและ บอกให้สอง 2 พักก่อนดูเครื่องสำอางสักก่อนก่อนและให้เธอทั้ง 2 ตามเขามา

ฝากกดติดตามกดหัวใจเป็นกำลังให้ผมด้วยนะครับ