บันไดหินที่ทอดดิ่งลงสู่เบื้องล่างดูเหมือนจะไร้จุดสิ้นสุดอากาศที่เคยเย็นจัดในชั้นที่สองพลันแปรเปลี่ยนเป็ความร้อนระอุที่แทรกซึมผ่านเกราะกระดูกเข้าสู่ิัของหลินหยวนจนแสบร้อน
เสียงครืนครั่นของลาวาสายฟ้าที่เดือดพล่านอยู่เบื้องล่างดังสะท้อนก้องประดุจเสียงหัวใจของสัตว์ร้ายโบราณหลินหยวนค่อยๆ ก้าวลงสู่ห้องโถงชั้นที่สาม
พื้นที่แห่งนี้กว้างขวางจนมองไม่เห็นขอบเขตมีเพียงเสาหินขนาดั์ที่ค้ำยันเพดานถ้ำเอาไว้ท่ามกลางแม่น้ำลาวาสายฟ้าสีม่วงทองที่ไหลเชี่ยว
"เนตรวิวัฒนาการ...บอกข้าทีว่าสิ่งที่เห็นในนิมิตเมื่อครู่ มันอยู่ที่ไหน?" หลินหยวนพึมพำกับตนเอง เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยจากความอ่อนเพลีย
[เนตรวิวัฒนาการตอบสนอง:ตรวจพบคลื่นความร้อนระดับสูงที่ทิศ 2 นาฬิกา]
[คำเตือน:พบสัญญาณชีพของ 'สิ่งมีชีวิตโบราณ'ที่แข็งแกร่งเกินกว่าระบบจะประเมินค่าได้ในทันที!]
"โฮ่... มีแมลงสาบตัวหนึ่งคลานลงมาถึงขุมนรกของข้าด้วยงั้นรึ?"เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันิญญาดังขึ้นจากเงามืดหลังเสาหินั์
ร่างหนึ่งค่อยๆก้าวออกมาจากม่านไอร้อน มันคืุ์ที่สวมหน้ากากเหล็กรูปหน้าั์
ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็จากสายฟ้าแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายขอบเขตข้ามิญญาระดับสูงสุดมือของเขากุมโซ่ขนาดมหึมาที่ล่ามไว้กับสัตว์อสูรลาวาสายฟ้าที่ดูคล้ายกิ้งก่าั์ตัวสั่นระริกอยู่ข้างๆ
"เ้าเป็ใคร?ผู้เฝ้าสุสานงั้นหรือ?" หลินหยวนเอ่ยถามพลางกระชับดาบอัสนีพิโรธแดงแววตาสองสีจดจ้องศัตรูไม่กะพริบตา
"ผู้เฝ้าสุสาน?หึ... ข้าคือผู้ที่ถูกลืมทิ้งไว้ที่นี่ต่างหาก"ชายหน้ากากเหล็กหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นฟังดูแหบแห้งเหมือนคนไม่ได้พูดมานานนับปี
"หลายหมื่นปีมาแล้วที่ไม่มีใครกล้าลงมาที่นี่ยกเว้นเ้าพวกสำนักเมฆาคล้อยหน้าเหม็นที่ชอบแอบส่งคนมาขุดคุ้ยความลับของมหาเทพ..."
หลินหยวนหรี่ตาลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อสำนัก
"เมฆาคล้อย?พวกมันลงมาทำอะไรที่นี่?"
"เ้าอยากรู้ไปทำไม?ในเมื่ออีกไม่กี่อึดใจ...เ้าก็จะกลายเป็ปุ๋ยให้ลาวาสายฟ้าพวกนี้อยู่แล้ว!"ชายหน้ากากเหล็กแค่นเสียงพลางสะบัดโซ่ในมือ
"จงบอกชื่อของเ้ามาเสียสิแมลงน้อย...ก่อนที่ข้าจะสั่งให้สัตว์เลี้ยงของข้าฉีกิญญาของเ้าออกเป็ชิ้นๆ!"
"ข้าชื่อหลินหยวน...และข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็ปุ๋ย" หลินหยวนย่างสามขุมไปข้างหน้าประกายไฟสีม่วงดำจากเกราะกระดูกเริ่มปะทุขึ้น
"ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกเมฆาคล้อยแย่งชิงไปและหากเ้าขวางทางข้า... เ้าก็เตรียมตัวไปคุยกับมหาเทพในปรโลกได้เลย!"
"หลินหยวนงั้นรึ?ช่างเป็ชื่อที่ธรรมดาสามัญนัก!" ชายหน้ากากเหล็กคำราม
"ข้า 'จ้าวโลกันตร์สายฟ้า' จะแสดงให้เ้าเห็นเองว่า...พลังที่แท้จริงของที่นี่น่ะ มันเหนือกว่าเ้าเมืองกระจอกๆ นั่นแค่ไหน!"
สิ้นเสียงประกาศกร้าวของชายหน้ากากเหล็กบรรยากาศรอบด้านพลันสั่นะเืด้วยแรงกดดันที่มหาศาลกว่าเดิม
จ้าวโลกันตร์สายฟ้าสะบัดข้อมือเพียงคราเดียวโซ่โลหะทมิฬขนาดั์ที่เคยล่ามสัตว์อสูรไว้ก็พุ่งทะยานออกมาประดุจัเหล็กที่ตื่นจากจำศีลมันเลื้อยผ่านอากาศด้วยความเร็วที่มองไม่ทันทิ้งไว้เพียงรอยไหม้และความร้อนที่รุนแรงจนอากาศบิดเบี้ยว
"เ้าบอกว่าเ้าเมืองสายฟ้าเป็แค่พวกกระจอกงั้นรึ?"หลินหยวนคำรามพลางทะยานร่างหลบโซ่ที่ฟาดลงมาจนพื้นหินกลายเป็ผง
"ถ้าอย่างนั้นข้าจะดูว่าโซ่ของเ้าจะทนทานต่อดาบของข้าได้นานแค่ไหน!"
"หึ!ปากดีนักนะไอ้หนู!" จ้าวโลกันตร์หัวระร่าพลางกระชากโซ่กลับมาอย่างรวดเร็ว
"โซ่ของข้าหลอมมาจากเหล็กอัสนีใต้ลาวาหมื่นปีแม้แต่ขอบเขตข้ามิญญาขั้นสูงยังต้องมอดไหม้เมื่อถูกมันพันธนาการ!"
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงดาบอัสนีพิโรธแดงปะทะกับโซ่โลหะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงถ้ำทุกครั้งที่อาวุธทั้งสองัักัน
ประกายไฟสีทองและสีม่วงดำจะะเิออกประดุจดอกไม้เพลิงแห่งความตายหลินหยวนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แทรกซึมผ่านดาบเข้าสู่แขนจนกระดูกเริ่มส่งเสียงประท้วง
"เนตรวิวัฒนาการ!หาจุดอ่อนของไอ้ั์นี่ให้ข้าที!" หลินหยวนกัดฟันสั่งการในใจ
[วิเคราะห์รูปแบบการโจมตี:โซ่มีการเคลื่อนไหวเป็วงกลมต่อเนื่อง — จุดบอดอยู่ที่่วินาทีที่เขา 'ดึง' โซ่กลับเพื่อเปลี่ยนทิศทาง]
[คำเตือน:สัตว์อสูรกิ้งก่าลาวากำลังเตรียมการจู่โจมจากด้านข้าง — ระดับความร้อน 3,000 องศา!]
"หลบไปซะ!"หลินหยวนะโพร้อมกับฉากตัวออกด้านข้างทันเวลาพอดีกับที่กิ้งก่าั์พ่นกระแสลาวาสายฟ้าพุ่งผ่านจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ลาวานั้นหลอมละลายเสาหินจนกลายเป็ของเหลวในพริบตา
"มีสัตว์เลี้ยงคอยช่วยงั้นรึ?ช่างขี้ขลาดนัก!"หลินหยวนแค่นเสียงหยันพลางเร่งพลังจากเกราะกระดูกจนแสงสีม่วงดำลุกโชนขึ้น
"ในสนามรบไม่มีคำว่าขี้ขลาดมีเพียงผู้รอดชีวิตและซากศพเท่านั้น!"จ้าวโลกันตร์ตอบกลับพลางก้าวเดินเข้ามาหาอย่างคุกคาม
"เ้าเมฆาคล้อยส่งเ้ามาตายแท้ๆรู้ตัวบ้างไหม? พวกมันมักจะส่ง 'ตัวหมาก' มาทดสอบพลังของข้าเสมอและเ้าก็เป็เพียงตัวหมากที่น่าสงสารที่สุดตัวหนึ่ง!"
"ข้าบอกแล้วไง...ข้าไม่ใช่คนของพวกมัน!" หลินหยวนคำรามด้วยโทสะที่ะเิออก
"ข้าคือคนที่จะฝังทั้งพวกมันและเ้าลงในลาวานี้!"
หลินหยวนไม่สนอาการาเ็ที่มือเขาพุ่งร่างเข้าหาจ้าวโลกันตร์โดยตรง ดาบสีทับทิมถูกชูขึ้นเหนือศีรษะเตรียมปลดปล่อยพลังที่รุนแรงที่สุดท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของชายหน้ากากเหล็กที่ยังไม่รู้ซึ้งถึงพลังของ 'ความว่างเปล่า' ที่แท้จริง!
เปลวเพลิงสีม่วงทองจากกิ้งก่าลาวายังไม่ทันมอดดับหลินหยวนก็พุ่งทะยานผ่านม่านหมอกความร้อนด้วยความเร็วที่เหนือคณา เกราะกระดูกอัสนีทมิฬบนร่างของเขาบัดนี้ส่องแสงสีแดงเรื่อเนื่องจากซึมซับความร้อนจนถึงขีดสุด
เขาไม่ได้พุ่งเข้าหาจ้าวโลกันตร์โดยตรงแต่กลับวิ่งเป็เส้นโค้งที่ดูไร้ทิศทางทว่าทุกย่างก้าวล้วนเหยียบลงบนจุดที่ลาวาสายฟ้าหมุนวนช้าที่สุดตามคำแนะนำของเนตรวิวัฒนาการ
"หนีไปก็เปล่าประโยชน์!ในกรงขังขุมนรกนี้ ไม่มีที่ใดที่โซ่ของข้าไปไม่ถึง!"จ้าวโลกันตร์คำรามพลางสะบัดมือทั้งสองข้างโซ่ตรวนมหึมาสองเส้นพุ่งวาบเข้าหาหลินหยวนจากซ้ายและขวาประดุจกรรไกรั์ที่หมายจะตัดร่างเขาเป็สามท่อน
"ใครว่าข้าหนี?"หลินหยวนแค่นเสียงลอดไรฟัน
"ข้าแค่หาองศา...สำหรับการฝังเ้า!"
เขาหยุดกะทันหันปล่อยให้โซ่ทั้งสองพุ่งเข้ามาใกล้จนเหลือเพียงไม่กี่คืบแววตาซีกขวาสีแดงชาดส่องสว่างวาบจนเห็นรอยแยกมิติที่สั่นไหวรอบด้ามโซ่
หลินหยวนวาดดาบอัสนีพิโรธแดงออกไปเป็วงกลมที่สมบูรณ์แบบหนึ่งวงพลังความว่างเปล่าสีม่วงดำถูกรีดเค้นออกมาจนถึงขีดสุดจนบรรยากาศโดยรอบเริ่มมืดดับลง
"เพลงกระบี่สลายิญญากระบวนท่าที่ 1: ศูนย์สูญสะบั้นิญญา!"
เคร้ง! เคร้ง!
เสียงโลหะระดับมหาเทพขาดสะบั้นดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตกโซ่ที่จ้าวโลกันตร์ภาคภูมิใจกลับถูกคมดาบสีเืตัดขาดกระจุยราวกับเศษด้ายพลังความว่างเปล่าไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น
แต่มันยังลามไปตามสายโซ่ที่เหลืออยู่กัดกินปราณอัสนีของจ้าวโลกันตร์ย้อนกลับไปหาเ้าของอย่างรวดเร็ว
"เป็ไปไม่ได้!โซ่เหล็กอัสนีหมื่นปีของข้า... เ้าใช้กระบวนท่าอะไรกันแน่!"
จ้าวโลกันตร์อุทานด้วยความใหน้ากากเหล็กสั่นระริกเมื่อเห็นศัตรูพุ่งฝ่าเศษโซ่ที่ยังแดงฉานเข้าถึงตัวในระยะประชิด
"ท่าที่ใช้ส่งเ้าลงนรกไง!"หลินหยวนะโก้อง มือซ้ายของเขาเอื้อมออกไปคว้าคอเสื้อของชายร่างั์ในขณะที่มือขวากระชับดาบที่อาบไปด้วยพลังสลายิญญาจ่อไปที่หน้าอกของอีกฝ่าย
"บอกมา!ใครคือคนของเมฆาคล้อยที่สั่งให้เ้าเฝ้าที่นี่? แล้ว 'ตัวหมาก' ที่เ้าว่า... พวกมัน้าอะไรจากมหาเทพ!"
"ฮ่าๆๆๆ!เ้าอยากรู้นักงั้นรึ?" จ้าวโลกันตร์แม้จะตกเป็รองแต่กลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเืไหลซึมออกมาจากใต้หน้ากากเหล็ก
"พวกมันไม่ได้้าสมบัติ...แต่พวกมัน้า 'หัวใจ' ที่ยังเต้นอยู่ของมหาเทพเพื่อสร้างเทพเ้าที่เชื่อฟังพวกมันขึ้นมาใหม่!และเ้า... หลินหยวน... เ้าก็แค่กุญแจที่เดินได้ที่พวกมันรอคอยมานาน!"
หลินหยวนเบิกตากว้างความจริงที่ได้รับรู้สั่นคลอนจิติญญาของเขาจนเกือบเสียสมาธิ
ทว่าในจังหวะนั้นเองกิ้งก่าลาวาั์ที่ซุ่มอยู่ด้านหลังก็อ้าปากกว้าง เตรียมพ่นลาวาสายฟ้าเข้มข้นใส่แผ่นหลังของหลินหยวนโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัว!
ลาวาสายฟ้าสีม่วงทองพุ่งทะยานออกจากปากกิ้งก่าั์ประดุจเขื่อนแตกความร้อนมหาศาลแผดเผาแผ่นหลังของหลินหยวนจนเกราะกระดูกอัสนีทมิฬส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ
รอยร้าวเล็กๆเริ่มปรากฏขึ้นพร้อมกับควันระเหยจากิั ทว่าแทนที่จะหลบหลินหยวนกลับแสยะยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่ง เืที่กลบปากทำให้เขาดูเหมือนปีศาจที่หลุดมาจากขุมนรก
"แกประเมินเกราะของข้าต่ำไป...และประเมินความแค้นของข้าต่ำไป!"
หลินหยวนไม่ได้หันไปมองกิ้งก่าแต่เขากลับถ่ายโอนพลังความว่างเปล่าทั้งหมดไปที่มือซ้ายที่ขยุ่มคอเสื้อจ้าวโลกันตร์ไว้แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกไหปลาร้าของชายร่างั์แหลกละเอียด
จ้าวโลกันตร์เบิกตากว้างด้วยความทึ่งเมื่อเห็นว่าหลินหยวนยอม'รับดาเมจ' เพื่อที่จะปลิดชีพเขาโดยเฉพาะ
"เ้ามันบ้าไปแล้ว!ยอมตายไปพร้อมกับข้าเนี่ยนะ!" จ้าวโลกันตร์ตะคอกพลางพยายามใช้มือที่เหลือทุบตีร่างหลินหยวน
"ข้าตายไปตั้งนานแล้ว...ที่เหลืออยู่นี่คือิญญาที่รอวันล้างแค้น!"หลินหยวนคำรามสู้เสียงะเิของลาวาเขาตวัดดาบอัสนีพิโรธแดงแทงสวนกลับไปทางด้านหลังโดยไม่ต้องมอง
ใบดาบสีเืทะลวงเข้ากลางแสกหน้าของกิ้งก่าลาวาอย่างแม่นยำด้วยการนำทางของเนตรอัสนีสีชาดพลังสลายิญญาะเิออกจากปลายดาบจนร่างอสูรั์สลายกลายเป็ธุลีในพริบตา
ในจังหวะเดียวกันหลินหยวนใช้มือขวาที่ว่างอยู่กระชากหน้ากากเหล็กของจ้าวโลกันตร์ออกอย่างรุนแรงเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง... ซึ่งมีรอยสักตราประทับของ 'ทาสิญญา' จากสำนักเมฆาคล้อยเด่นหราอยู่บนหน้าผาก
"ตราประทับทาส...ที่แท้เ้าก็เป็แค่สุนัขรับใช้ที่พวกมันทิ้งไว้!" หลินหยวนแค่นเสียงหยัน
"อั่ก...เ้า... เ้าไม่มีทาง... ชนะพวกมัน..."จ้าวโลกันตร์เค้นคำพูดสุดท้ายก่อนที่หลินหยวนจะปักดาบลงกลางอกของเขาพลังความว่างเปล่าสูบฉีดเข้าสู่หัวใจที่สั่นเทาจนร่างั์ค่อยๆสลายกลายเป็ผุยผงสีดำร่วงหล่นลงสู่ลำธารลาวาเบื้องล่าง
[เนตรวิวัฒนาการแจ้งเตือน:กำจัดศัตรูระดับข้ามิญญาขั้นสูงสุดสำเร็จ!]
[รางวัล: ปลุกพลัง 'เนตรวิวัฒนาการ ขั้นที่ 2' — ความสามารถในการมองเห็นกระแสกรรม]
[สถานะร่างกาย: วิกฤต!พลังชีวิตเหลือ 12% — อายุขัยลดลงเหลือ 10 ปีถ้วน]
หลินหยวนทรุดกายลงคุกเข่าท่ามกลางความเงียบที่กลับมาอีกครั้งเกราะกระดูกของเขาแตกกระจายหายไปเหลือเพียงร่างกายที่บอบช้ำเกินบรรยาย
เขาจ้องมองตราประทับทาสที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นความจริงเื่สำนักเมฆาคล้อยที่พยายามสร้าง 'เทพเ้า'ของตนเองเริ่มแจ่มชัดขึ้น และเขาก็คือ 'กุญแจ'ที่พวกมัน้า
"หัวใจมหาเทพงั้นรึ..."เขาเงยหน้ามองไปทางต้นน้ำของลาวาสายฟ้า
"ถ้าพวกมันอยากได้นัก...ข้าก็จะชิงมันมาเป็ของข้าเอง!"
หลินหยวนพยุงร่างที่สะบักสะบอมเดินหน้าต่อเสียงเต้นของหัวใจมหาเทพที่แว่วมาจากส่วนลึกเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆราวกับจะร้องเรียกเ้าของที่แท้จริงให้ก้าวเข้าไปหา
************************************
สงวนลิขสิทธิ์ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ (และฉบับเพิ่มเติม)
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือเผยแพร่เนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายเื่ "เนตรวิวัฒนาการพลิกวิถีลวง์"
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็ลายลักษณ์อักษรจากเ้าของลิขสิทธิ์หากฝ่าฝืนจะดำเนินคดีตามกฎหมายสูงสุด
ลิขสิทธิ์เป็ของ : พิมภัสสร
172K
![รักครั้งนี้หม่อนฉันมอบให้พระองค์ [ อ่านฟรี ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719384942_62617069.webp)