มหาศึกห้าแผ่นดิน

“ ท่านเป็นผีหรือเป็นคนกันแน่” ราเชนเอ่ยอย่างระมัดระวัง เพราะในตอนแรก เขาไม่ได้ยินแม้นกระทั่งเสียงหัวใจของหลวงจีนผู้นี้ แต่มาบัดนี้เริ่มได้ยินแล้ว แม้จะแผ่วเบามากก็ตาม

“ อาตมาชื่อเมี่ยวเหวิน ตอนนี้ยังไม่ตาย เพียงแต่ใช้วิชาอรหันต์จำศีล ปิดทวารรับรู้ทั้งเจ็ด เพื่อรอเจอกับท่านอาจารย์ในวันนี้”

“ ไต้ซือท่านจำคนผิดแล้วกระมัง?”

“ ไม่ผิดหรอก ประสกคือ อาจารย์เมี่ยวซ่าน เป็นอาจารย์ของอาตมา ท่านได้มรณะภาพไปแล้ว และบอกกับอาตมาว่า จะมากำเนิดใหม่อีกครั้ง แต่ว่ามีคราวเคราะห์บางอย่างที่ได้ทำเอาไว้ จึงจำเป็นจะต้องใช้ยาเม็ดเก้าน้ำค้างเพื่อช่วยเหลือ"

ราเชนได้ฟังเช่นนั้นก็หูผึ่งทันที ไม่สนใจแล้วว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แสดงว่าหากว่าเขายอมรับว่าเป็นหลวงจีนเมี่ยวซ่านกลับชาติมาเกิด เขาคงจะได้ ยาเม็ดเก้าน้ำค้างอย่างแน่นอน

“ เอ่อ..ความจริงแล้ว ข้าก็ยังไม่ได้มีอาการบาดเจ็บภายในเท่าไร แต่ว่าหากไต้ซือจะมอบยาเม็ดเก้าน้ำค้างให้ ข้าเองก็ไม่ขัดศรัทธาอะไร”

“ ในเมื่อประสกยอมรับว่า เป็นอาจารย์เมี่ยวซ่าน ดังนั้นอาตมาก็จะขอคืนตำแหน่งเจ้าอาวาสวันฝู่อินให้กับประสกต่อไป”

“ เดี๋ยวๆ ๆ ข้าแม้นจะยอมรับว่าเป็นอาจารย์เมี่ยวซ่าน แต่จะให้ข้าบวชเป็นพระนั้นข้ายังไม่พร้อมจริงๆ”

“ ประสกเข้าใจผิดแล้ว คืนตำแหน่งเจ้าอาวาสให้นั้นไม่จำเป็นต้องกลับมาบวช

แค่ช่วยปลดปล่อยเหล่าวิญญาณผู้ที่ตายในวัดฝู่อินทั้งหมด ไปสู่สุขคติเท่านั้น

แล้วประสกก็รับเม็ดยาเก้าน้ำค้างกลับไปเท่านั้น”

“ อ้อ เป็นเช่นนี้เองไม่มีปัญหา ข้าจะช่วยท่านท่องบทสวดแผ่เมตตา หรือ บทสวดชุมนุมเทวดา หรือ สวดส่งวิญญาณให้ก็ได้” ราเชนยิ้มออกมาไม่คิดว่า เรื่องราวจะง่ายดายปานนี้

“ ปลดปล่อยวิญญาณเหล่าศิษย์ในวัดฝู่อิน นั้นไม่ใช่การท่องบทสวดเพียงอย่างเดียว แต่ต้องกำจัดมารปีศาจชั่วร้ายตนหนึ่งด้วย”

“ มารปีศาจ?”

“ ใช่มันคือ มารปีศาจสองหน้า มันสะกดวิญญาณราชันกระบี่ และ หลวงจีนในวัดฝู่อินเอาไว้ทั้งหมด มีแต่เพียงท่านอาจารย์เมี่ยวซ่านเท่านั้นที่จะกำจัดมันได้”

“ ข้าเร๊อะ?”  ราเชนเริ่มรู้สึกบางอย่างผิดปกติ เพราะตัวของหลวงจีนด้านหน้าของเขาเริ่มมีรอยยิ้มแปลกๆ จากไต้ซือเมี่ยวเหวิน 

แล้วมือขวาของไต้ซือเมี่ยวเหวิน ก็สะกัดเข้ากับแขนซ้ายของตนเอง แล้วรีบเอ่ยออกมาอย่างรวดเร็วว่า

“ รีบสังหารอาตมาเร็ว อาตมาไม่สามารถสะกดพลังของมันได้อีกแล้ว”

“   หา ไต้ซือพูดอะไรนะ”

ราเชนยังตกใจไม่หาย ร่างของไต้ซือเมี่ยวเหวิน ก็เปลี่ยนแปลงไป ใบหน้าของมีเส้นโลหิตสีดำ วิ่งไปมาทั่วใบหน้า แววตาเปลี่ยนเป็นดำสนิท ร่างกายของไต้ซือเมี่ยวเหวินถูกมารปีศาจสองหน้าควบคุมเอาไว้หมดแล้ว และน้ำเสียงก็เปลี่ยนไปในทันที

“ ฮิ ฮิ ฮิ ในที่สุดข้าก็สามารถทำลาย พลังเทพจำศีลของเจ้าได้ ไต้ซือเมี่ยวเหวิน 

ตอนนี้ข้าเป็นอิสระแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงของไต้ซือเมี่ยวเหวินก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย มีพลังงานบางอย่างพวยพุ่งออกมาจากร่างของไต้ซือเมี่ยวเหวิน ทำให้ราเชนถึงกับต้องถอยหลังไปหลายก้าว

“ มารปีศาจสองหน้า?” ราเชนเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้นเพราะหัวของไต้ซือเมี่ยวเหวินหมุนได้รอบ และมีใบหน้าผุดขึ้นมาจากหลังศรีษะ หน้าตาราวกับปีศาจกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใช่ไต้ซือเหมี่ยวเหวิน

“ เจ้าอ้วน เจ้าหรือคือ ไต้ซือเหมี่ยวซ่านกลับชาติมาเกิด?” ใบหน้าหลังศรีษะเอ่ยถามทันที

“ เปล่าๆ ข้าแค่เดินทางผ่านมาเท่านั้น ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ข้ามีธุระ ต้องขอตัวแล้ว”

ราเชนหันหลัง แล้วรีบส่งสัญญาณให้เจ้าโมโม่ ออกไปจากวัดฝู่อินแห่งนี้ทันที

“  เฮ้ย นี่เจ้าจะคิดจะไป ก็ไปอย่างนี้เลยเร๊อะ” เสียงมารปีศาจทั้งจากด้านหน้าและด้านหลังตวาดออกมาพร้อมๆ กัน และร่างของราเชน ก็คล้ายกับถูกพลังงานบางอย่างกระชากกลับไป จนร่างของเขาลอยลิ่วมากองอยู่ต่อหน้ามารปีศาจสองหน้า

“ พวกเราไม่รู้จักกัน จะรั้งข้าเพื่ออะไรเล่า” ราเชนแค่นเสียงใส่ แสดงความไม่พอใจ

มารปีศาจ สะบัดมือเข้าใส่ราเชน เงาฝ่ามือฟาดเข้าใบหน้าของเขา จนเซถลา กลิ้งไปกองกับพื้น เจ้าโมโม่ กลายร่างเป็นสัตว์อสูรไฟ อ้าปากพ่นไฟเข้าใส่มารปีศาจสองหน้า แต่ถูกเงาฝ่ามือฟาดเข้าใส่ จนร่างกระเด็นปลิวไปติดกำแพง แล้วก็ถูกระฆังยักษ์ ที่อยู่บนหอระฆังด้านข้าง ลอยมาครอบร่างของเจ้าโมโม่เอาไว้ไม่อาจออกมาได้

ราเชนเห็นดังนั้นก็ไม่อาจหนีไปได้ จึงใช้ยันต์หายตัววาร์ปเข้าใกล้มารปีศาจสองหน้า แล้วปล่อยยันต์เทพปราบมารออกไป แต่ว่ายันต์เหล่านั้น กลับถูกพลังมารปีศาจเผาไหม้ไปจนหมด ราเชนคว้ากระบอกฟ้าพิฆาต ยิงเข้าใส่มารปีศาจสองหน้าในระยะเผาขน

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว !!!   ฉึก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!!

เข็มที่อาบยาพิษงูสองหัว เจาะเข้าร่างของมารปีศาจสองหน้า จนพรุนไปหมด แต่ว่ามันหาได้รู้สึกอะไรไม่ เพียงแค่เกร็งกำลังระเบิดออกมา เข็มนับสิบ ก็พลันระเบิดกลายเป็นผุยผง ไม่เหลือซากอะไรเลย

“ เจ้าทำได้ยังไงนี่” ราเชนอดสงสัยไม่ได้ แต่คำตอบที่ได้รับคือ ร่างกายของเขาถูกดูดเข้ามาใกล้ ลำคอของเขาถูกมารปีศาจสองหน้าจับเอาไว้แน่น

“ เมี่ยวซ่าน คราวก่อนข้าหลงกลเจ้า ถูกวางค่ายกลจนถูกเจ้าหลวงจีนเมี่ยวเหวินใช้พลังวิชาอรหันต์จำศีล กักขังเอาไว้นานเกือบยี่สิบปี คราวนี้เจ้ากลับมาเกิดใหม่ ข้าต้องฆ่าเจ้าเพื่อแก้แค้นให้สาสม แต่หืม เจ้านี่มีพลังหยางบริสุทธิ์ด้วยหรือนี่ ดีถ้าเช่นนั้นมอบมันให้กับข้าเสียดีๆ”

มารปีศาจสองหน้า ใช้มือบีบคอของราเชนเอาไว้แน่นก่อนที่จะอ้าปากดูดพลังหยางออกจากร่างของเขา แต่ทว่าพลังหยางของราเชนไม่ทันได้ออกจากร่าง ก็มีฝ่ามือ พุ่งแหวกอากาศ พุ่งใส่ทางด้านหลังของมารปีศาจสองหน้า

“ บังอาจ” เสียงออกมาจากมารสองหน้าทางด้านหลัง

แขนที่จับคอของราเชนเลยคลายออกหันมารับมือ ขุมพลังที่ฟาดฝ่ามือเข้ามา

โครม !!

ฝ่ามือทั้งสองปะทะกัน ทำให้มารปีศาจสองหน้า ถึงกับต้องถอยหลังไป 1 ก้าวกระแทกราเชนจนกระเด็น ส่วนคนที่ฟาดฝ่ามือ ก็ถูกพลังดันกลับต้องถอยหลังกลับไปเช่นกัน 

“ เล่ากงกง ท่านมาได้ยังไง?”

“ หยางเฟยหลง ชีวิตของเจ้าเป็นของข้า ใครก็ไม่มีสิทธิ์สังหารเจ้า”

“ เหอ เหอ เหอ เจ้าขันทีเฒ่า คิดหรือว่าจะสู้ข้าได้”

“ เจ้าคงจะเป็นมารปีศาจสองหน้าที่หายสาบสูญไปซินะ ข้ากับเจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน อย่าได้เป็นศัตรูกันเลยดีกว่า”

“ ไร้สาระ เจ้ากล้าขัดขวางการสูบพลังของข้า คิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าไปง่ายๆ

จงเตรียมตัวตายได้แล้ว”

มารปีศาจสองหน้า สะบัดมือกางเล็บออกมา แล้วพุ่งเข้าหา เล่ากงกง ปานสายฟ้าแลบ  แต่ว่าเล่ากงกง หาได้หวาดกลัวไม่ นำเข็มยาวประมาณฟุตออกมาไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วจ้วงแทงสวนเข้าไปเช่นกัน

กรงเล็บของมารปีศาจเข้ากระทบกับเข็มยาวของเล่ากงกง จนเกิดประกายแลบแปร๊บๆ เลือดของทั้งสองล้วนไหลกระเซ็นกระเด็นกระดอนไปจนทั่วบริเวณ

ทั้งสองมีฝีมือที่สูสีคู่คี่กันมาก จนกระทั่งกรงเล็บปีศาจ พุ่งเข้าเจาะที่กลางกระหม่อมของเล่ากงกงได้ ส่วนเล่ากงกง ก็เสียบเข็มยาวเข้าไปที่หน้าผากของมารปีศาจสองหน้า ทั้งสองถึงกับยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่ขยับตัว ทั้งคู่จู่โจมจุดตายซึ่งกันและกัน จนบาดเจ็บหนัก ไม่อาจขยับตัวได้แม้แต่น้อย

แต่ว่ามารปีศาจสองหน้า กลับมีศรีษะค่อยๆ งอกขึ้นมาใหม่ด้านข้างหัวที่โดนเสียบเข็มยาวไปที่หน้าผาก 

“ คิดหรือว่าจะจัดการกับข้าได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าขันทีเฒ่า” มารปีศาจสองหน้าค่อยๆ ดึงเข็มยาวออกจากหัวที่ยืนนิ่งออกมา แล้วร่างกายก็เคลื่อนไหวได้เป็นปกติ

แต่แล้วทันใดนั้นเอง มารปีศาจสองหน้าที่บัดนี้มีถึงสองหัว ก็หัวเราะค้าง เพราะประกายสีขาววาววับ  กรีดที่ลำคอของทั้งสองจนขาดสะบั้น ลงไปกองกับพื้นทั้งสองหัว เป็นราเชนที่ใช้มีดสั้นนิรนาม จัดการกับมันตอนทีเผลอนั่นเอง

“ เจ้า เจ้าอ้วน เจ้าไม่มีทางสังหารฆ่าได้หรอกเว้ย”

“ อย่างนั้นรึ? โมโม่ จัดการเผามันซะ”

โมโม่ ที่ถูกราเชนปล่อยออกมา ก็พ่นไฟใส่ร่างของมารปีศาจสองหน้า จนร่างของมันถึงกับไหม้เกรียมกลายเป็นเถ้าถ่าน วิญญาณของไต้ซือเมี่ยวเหวินก็ปรากฏกายขึ้นมาทันที

“ ประสก รีบท่องบทสวดพระปริตรย้อนหลังเร็ว มิเช่นนั้นวิญญาณของมารปีศาจก็จะหาร่างสิงสู่ใหม่ได้”

ราเชนก็ตกใจ เพราะเขาไม่รู้ว่า บทสวดพระปริตรนั้นท่องยังไง

“ ข้าท่องไม่เป็น”

“ ท่องตามอาตมา”

ราเชนก็รีบท่องบทสวดถอยหลัง ทันที ราเชนเห็นวิญญาณสองดวงของมารปีศาจสองหน้า ออกจากร่างของซากเถ้าถ่าน พวกมันกำลังมองมาที่ร่างของราเชน หมายตาว่าจะสิงร่างเขาแทน แต่ว่า พอบทสวดพระปริตรท่องย้อนกลับมาได้ถึงสามบท ก็มีมือขนาดใหญ่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน แล้วคว้าวิญญาณของพวกมันทั้งสอง แล้วดูดลงไปใต้ดิน หายไปในทันที

“ เกิดอะไรขึ้น มือนี้มาจากไหน” ราเชนเอ่ยอย่างตื่นเต้น

“ นี่คือ ฝ่ามือยมทูตจากนรก เมื่อเราท่องบทสวดพระปริตรย้อนหลัง ท่านยมทูตก็จะทราบทันที ว่าวิญญาณชั่วร้ายนั้น อยู่แถวนี้ จึงถูกฝ่ามือยมทูตดึงลงไปขุมนรก”

ราเชนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเชื่อเรื่องนรก หรือ สวรรค์แม้แต่น้อย แต่ครั้งนี้ เขาได้เห็นฝ่ามือจากนรกกับตาไม่เชื่อก็ไม่ได้แล้ว

“ อ้อ แล้วยาเม็ดเก้าน้ำค้างนั่นอยู่ที่ใด ไต้ซือช่วยบอกข้าที”

“ มันถูกเก็บเอาไว้ที่เพชรที่อยู่บนหน้าผากของพระประธานในโบสถ์  บัดนี้พลังสะกดของมารปีศาจสองหน้าได้ถูกทำลายลงไปแล้ว อาตมาและเหล่าศิษย์ทุกๆ คน ต้องไปแล้ว ขอให้ประสกโชคดี ลาก่อน ท่านอาจารย์”

วิญญาณของไต้ซือเมี่ยวเหวิน ก็ค่อยๆกลายเป็นสะเก็ดดาว ลอยหายไปในอากาศ

รอบๆ วัดในตอนนี้ราเชนเห็นดวงวิญญาณมากมาย ทะยอยกลายเป็นสะเก็ดดาวลอยล่องไปในอากาศเช่นเดียวกัน ราเชนถึงกับพนมมือแบบหลวงจีน แล้วเอ่ยโดยไม่รู้ตัวว่า

“ อมิตตาพุทธ”

ราเชนไม่สนใจร่างของ เล่ากงกง ที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ เขาพุ่งตัวขึ้นไปปลดเพชรบนหน้าผากของ พระประธานในโบสถ์ พบว่า เป็นเพชรที่ประกอบกันอยู่ด้านในมีขวดบรรจุน้ำ ราเชนเปิดออกดู ก็ได้กลิ่นที่หอมสดชื่นบริสุทธิ์ 

“ มีแค่หยดเดียวเท่านั้น เสียดาย น่าจะมีมากกว่านี้” ราเชนบ่นเสียดายของมีค่าเช่นนี้กลับมีแค่เพียงหยดเดียว ราเชนเดินเข้ามาหาเล่ากงกงที่ยังนิ่งเฉยอยู่

ราเชนพบว่า เล่ากงกงนั้นยังไม่ตาย ยังมีลมหายใจ แต่ถูกกรงเล็บของมารปีศาจแทงเข้าไปที่กลางกระหม่อม ทำให้เส้นประสาทการเคลื่อนไหวนั้นไม่ทำงาน

ราเชนเก็บเข็มที่เล่ากงกงใช้เป็นอาวุธมาดูอย่างละเอียด ซึ่งเข็มเงินขนาด 1 ฟุตนี้มีอักขระโบราณเขียนเอาไว้ ราเชนจำได้ว่าเขาเคยอ่านพบเจออาวุธเข็มสะกดวิญญาณ ที่เคยเป็นของปราชญ์พญายมมาก่อน เล่ากงกง คงจะขโมยมาใช้เป็นอาวุธของตน ราเชนค้นตัวของเล่ากงกง ก็พบว่ามันยังมีเข็มสะกดวิญญาณอีก สองเล่ม  คราวนี้เขาถึงกับยิ้มออกมา เพราะว่า ในตำราปีศาจนั้น มันบอกวิธีใช้เข็มสะกดวิญญาณสามเล่มนี้ ซึ่งไม่ใช่แค่เป็นอาวุธที่ร้ายกาจเท่านั้น 

“ เล่ากงกง คราวนี้เจ้าเสร็จข้าแน่”

ราเชนนำเข็มสะกดวิญญาณออกมา แล้วท่องคาถาตามคัมภีรปีศาจ  แล้วทิ่มแทงเข้าไปที่ เหนือหูทั้งสองฝั่ง จากนั้น แทงอีกเล่มลงไปที่กลางศรีษะเป็นการใช้เข็มควบคุมจิตใจ  จากนั้นก็เข้าไปพูดข้างๆ หูของเล่ากงกงว่า

“ ต่อไปนี้เจ้าคือทาสผู้ซื่อสัตย์ของข้า” แล้วดึงกรงเล็บปีศาจ ที่ทำให้เล่ากงกงไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ออกมาทันที 

เล่ากงกง ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนราเชนไม่สนใจเท่าไร แต่กลับเอ่ยออกมาว่า

“ รีบนำเจ้าหนอนคุณไสยออกจากตัวข้าเดี๋ยวนี้”

เล่ากงกง ตอนนี้สายตาเปลี่ยนไป แล้วเอ่ยออกมาอย่างนอบน้อมว่า

“ วิธีที่จะนำหนอนคุณไสยออกมา มีสองวิธี คือ วิธีแรกนายท่าน ต้องใช้เลือดของคนที่เลี้ยงมัน  หลอกล่อมันให้มาอยู่ตำแหน่งที่ปลอดภัย แล้วผ่ามันออกมาขอรับ”

“ อืม ดี กลับไปตำหนักเลยดีกว่า เจ้าจะได้ใช้เลือดของเจ้าล่อมันก็แล้วกัน”

“ นายท่าน ข้ามีเรื่องที่ยังต้องบอกกับท่านอีกเรื่องหนึ่ง”

“ อะไรอีก”

“ เลือดที่นำมาเลี้ยงหนอนคุณไสย ไม่ใช่เลือดของข้า"

“ อ้าว แล้วมันเลือดใครกัน”

“ องค์หญิงหลี่ซิ่วหลาน”

“ อะไรนะ องค์หญิงสิบหกน่ะรึ? ”.......