อลินตา... หมอผีข้ามภพ

หลังเวทีไอดินมาถึงก่อนใครด้วยชุดไทยภาคกลางที่คนยุคสมัยรัชกาลที่ห้านิยมแต่งกัน นั่นคือเสื้อราชปะแตนสีขาวตามมาด้วยโจงกระเบนสีน้ำเงินถุงเท้าพันสูงรองเท้าดำมันวับส่วนนาคทิพย์เมื่อรู้ตัวว่าไม่ได้ขึ้นไปเดินแบบบนเวทีแน่ๆก็มาเดินเตร็ดเตร่อยู่บริเวณงานด้านหน้าเวที

ขณะเดียวกัน ทางด้านหลังเวทีก็คึกคักไปด้วยแขกกิตติมศักดิ์ที่มีแต่บรรดาไฮโซมีชื่อซึ่งไอรดาคัดแล้วคัดอีก ทุกคนกำลังฟังทีมงานสต๊าฟจัดคิวขึ้นเดินบนเวที ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้นด้วยชุดไทยที่เตรียมจะขึ้นเวทีไอรดาก็โผล่ออกมาด้วยชุดไทยภาคกลางเช่นเดียวกับพี่ชายของตน ไอรดามัดรวบผมด้านหน้าครึ่งศีรษะส่วนผมที่เหลือด้านหลังปล่อยยาวหญิงสาวนุ่งโจงกระเบนสีม่วงเข้มสวมเสื้อกลีบมะเฟืองสีขาวงวงช้างคาดทับด้วยผ้าสายสะพายสีเดียวกับโจงกระเบนทุกคนมองไอรดาเป็นตาเดียว

ไอรดามาพร้อมพัดหางนกยูงหญิงสาวสะบัดพัดไปมา ราวกับนกยูงกำลังร่ายรำ ทุกคนมองไอรดาด้วยสายตาตะลึงและชื่นชมช่างสมกับเป็นเจ้าของงานจริงๆ สวยเจิดจรัสเป็นที่สุด แม้แต่หนุ่มพิศพิเชษศักดิ์ลูกชายของคุณพิศเพลินพิศสมัยซึ่งดูเหมือนจะหลงใหลมีใจให้นาคทิพย์อยู่ยังมองไอรดาตะลึงไม่วางตา ไอดินผู้เป็นพี่ชายทักทายผู้เป็นน้องสาวจากใจ

“ใช้ได้นี่นะ คืนนี้เธอสวยจริงๆยังกับนางเอกหลุดออกมาจากในนิยายแน่ะ” ไอรดาช้อนหางตาขึ้นมองพี่ชายตัวเอง

“แหงล่ะก็รดาเจ้าของงานนี่คะพี่ดิน จะให้น้อยกว่าคนอื่นได้ยังไง” ประโยคหลังเจ้าตัวลงเสียงหนักและคนอื่นที่ไอรดาพูดถึงก็คงจะหนีไม่พ้นอลินตาอย่างแน่นอนไอรดาพูดกับพี่ชายแต่สายตามองหาใครบางคนเมื่อมองแล้วมองอีกยังไม่เห็นก็หันมาถามไอดินทันที

“เจ้าภูแสนล่ะมารึยัง?”ไอดินสายหน้ารวดเร็ว

“ไม่เห็นแม้แต่เงาคุณอลินตาก็ด้วย ยังไม่เห็นเลยเหมือนกันพี่รออยู่เนี่ย” ไอรดายิ้มย่องมองหน้าไอดิน

“รดาจะคอยดูว่ายัยอลินตานั่นจะมาในชุดไหนมันจะสวยแค่ไหนกันเชียว จะสู้ชุดที่รดาสั่งตัดเป็นพิเศษจากร้านแบรนด์ดังอันดับต้นของเมืองไทยได้ไหม?”ไอดินสวนกลับทันควัน

“พี่ก็จะคอยดูเหมือนกันว่าไอ้เจ้าภูแสนอะไรนั่นมันจะหล่อเหลาแค่ไหนกันเชียว” สองพี่น้องยืนคุยกันท่ามกลางแสงแฟลชกล้องถ่ายรูปจากโทรศัพท์มือถือของผู้ที่อยู่หลังเวทีรวมไปถึงกลุ่มแขกและทีมสต๊าฟที่มองสองพี่น้องด้วยความชื่นชม

ขณะเดียวกันปราถะในร่างของเจ้าภูแสนก็แต่งหล่อในชุดไทยภาคเหนือโบราณซึ่งดวงวิญญาณของเจ้าภูแสนได้เตรียมชุดนี้ใส่ไว้ในถุงพลาสติกเรียบร้อยและชุดนี้ก็เป็นชุดที่เจ้าภูแสนเคยสวมใส่ยามเมื่ออยู่ที่เมืองเชียงภูแสนอีกด้วยปราถะสวมเสื้อล้านนาสีน้ำตาลเข้ม คล้ายเสื้อจีนมีเสื้อสีขาวซับอยู่ด้านในปลายแขนยาวพับขึ้นถึงข้อมือ โดยพับทับกับเสื้อด้านในทำให้ปลายแขนเป็นสีขาวส่วนกางเกงเป็นกางเกงสะดอสีเดียวกันกับเสื้อชุดที่ปราถะสวมใส่นั้นเป็นผ้าไหมอย่างดีซึ่งในยุคสมัยปัจจุบันราคาแพงลิบเชียวล่ะแม้กระทั่งผ้าโพกศีรษะสีเทาอ่อนก็ถักทอมาจากผ้าไหมเช่นเดียวกัน ปราถะประดับเครื่องแต่งกายพองามหน้าตาชายหนุ่มสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณผุดผ่อง คิ้วเข้มและดวงตาคมสวยดูเด่นดวงรับกับใบหน้าที่ได้รูปฤานี่จะเป็นโอ้ปป้าเวอร์ชั่นคนโบราณมาจุติกันแน่นะ

เจ้าภูแสนออกจากห้องแต่งตัวโดยมีชัยยันตร์เดินตามชัยยันตร์ที่ปกติไม่ค่อยจะพูดอะไรเท่าไหร่ก็อดไม่ได้ที่จะถามเจ้านายเหนือหัวของตัวเอง

“ทำไมเจ้าไม่ใส่ชุดที่คุณไอรดาเธอเตรียมไว้ให้ครับ”ปราถะที่เดินนำหน้าชัยยันตร์ก็ปรายตาไปทางด้านหลังซึ่งชัยยันตร์กำลังเดินตามมาพอดี ก่อนจะพูดแบบไม่ใส่ใจ

“ไม่ชอบ” ปราถะพูดตามประสาคนมั่นใจและมุทะลุในตัวเองหน่อยๆและชัยยันตร์ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีกเลย นอกจากเดินตามผู้เป็นนายไปอย่างเงียบๆปราถะเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องแต่งตัวของอลินตาเพราะเขาต้องการเดินเข้าไปด้านหลังเวทีพร้อมกับเธอ

ชายหนุ่มกำลังจะยกมือเคาะประตูห้องแต่เป๋าดันเปิดผ่างออกมาเสียก่อน และเมื่อเป๋าเห็นปราถะก็ถึงกับยืนอึ้งเหมือนกับว่าทุกสิ่งรอบตัวดับไปหมดแม้แต่ส่ำเสียงใดๆยกเว้นเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังสนั่นยังกับกลองบอกสัญญาณข้าศึกบุก

“หล่อ หล่อมากหล่อวอดวาย หล่อวัวตายควายล้มจริงๆ” ปราถะมองเป๋าก่อนจะถามหน้านิ่งๆแต่แอบซ่อนยิ้มขบขันเล็กน้อย

“นั่นคำชมใช่ไหม? เป๋าตุง” แน๊.. ใช้สำเนียงเรียกชื่อเป๋าแบบอลินตาเรียกอีกด้วยด้วยแน่ะเป๋าได้ทีรีบพูดอย่างรวดเร็ว

“ชมสิคะ ชมจากใจจริงๆเจ้าไม่รู้ตัวรึไงคะว่าเจ้าหล่อมากกกกก ขออนุญาตลาก กอไก่ยาวไปถึงตุรกีเลยนะคะ”ปราถะส่ายหน้ากับจริตเกินเบอร์ของเป๋า ก่อนจะถามกลับ

“อลินตา... เสร็จรึยัง?”เป๋ายิ้มละไมก่อนจะพูดออกมาด้วยความมั่นใจ

“ถามก่อนเจ้าชอบผู้หญิงแบบไหนคะ?” เป๋ายกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วเอานิ้วชี้จิ้มกันพลางส่ายหัวไหล่ไปมา ปราถะมองเป๋าสีหน้านิ่งสนิท เป๋าเห็นท่าทางอีกฝ่ายที่ตีสีหน้านิ่งขรึมก็รีบอธิบายเล็กน้อย

“คือหมายถึงว่าสเปคผู้หญิงของเจ้าน่ะค่ะเป็นแบบไหน?” ปราถะคลายสีหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะบอกเป๋าเสียงนิ่งๆ

“น้อยๆ แต่ตราตรึงข้างนอกละมุนข้างในเข้มแข็ง ประมาณนี้ล่ะมัง” ปราถะพูดในแนวปรัชญาจีนแต่เป๋าก็ดันเข้าใจ และยังบอกใบ้เป็นปริศนาพอกรุบกริบ

“ระวังจะตรึงจนละสายตาไม่ได้นะคะ”เป๋าพูดจบ เสียงอลินตาก็สวนขึ้นจากทางด้านหลัง

“เป๋าตุง นายคุยกับใคร?”เป๋าหันเข้าไปในห้อง รีบพูดเสียงดัง

“คุณอลินดูสิคะว่าเป๋าคุยกับใคร” เป๋าหลีกทางเผยให้เห็นอลินตาที่ก้าวออกมาด้วยท่วงท่ามั่นใจหญิงสาวยืนประจันหน้ากับปราถะ ส่วนปราถะนั้นรึ เพียงแค่เห็นอลินตาปราถะถึงกับตะลึงงันราวกับตกอยู่ในภวังค์ เพียงแค่ยลดวงหน้านาง ทั่วสรรพางค์กายให้หวั่นไหวงามหมดจดหมดสตรีเหนือนางใด นางนี้ไซร้ให้ตราตรึงฝังจิตจินต์

แม้แต่ชัยยันต์กับหมิงที่ยืนอยู่ด้านหลังของเจ้าภูแสนก็ถึงกับตะลึงในความงดงามเบื้องหน้าอลินตาในวันนี้ชัดเจนแล้วว่าเป็นคนละคนกับแพงอรอย่างแน่นอน

หญิงสาวมาในไทยภาคเหนือประยุกต์นุ่งซิ่นผ้าไหมคำเชียงตุง ซึ่งเรียกอีกชื่อว่าซิ่นบัวคำซิ่นผืนนี้เป็นผ้าซิ่นที่อลินตานำมาจากเฮือนทอผ้าของเนตรนภาดูก็รู้ว่าเป็นซิ่นไม่กี่ผืนที่ถักทอด้วยมือจากกี่ทอผ้าโดยใช้เส้นเงินเส้นทองปักถักขึ้นด้วยความประณีตซิ่นบัวคำนี้ ถือเป็นหนึ่งในห้านางพญาซิ่นล้านนา ปักเล่นลวดลายแต่สีที่เด่นออกมาจากเส้นเงินเส้นทองคือสีม่วงอ่อนที่เกือบจะเป็นสีฟ้าและอลินตาก็เลือกห่มผ้าสไบสีม่วงอ่อนเช่นเดียวกับสีซิ่นหญิงสาวสวมเครื่องประดับเป็นเครื่องทองคำแท้อร่ามไปทั้งตัวขับผิวขาวผุดผ่องให้ดูเนียนตายิ่งแต่แปลกนักผิวของอลินตาดูผุดผ่องระยิบระยับเป็นประกายดุจผิวนางอัปสรบนสรวงสวรรค์

อลินตารวบตึงขึ้นทั้งศีรษะปักด้วยปิ่นทองคำแท้ฝังเพชรน้ำงามเบาๆสามกะรัต นั่นยิ่งเผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ที่ได้รูปรับกับดวงตาหวานซึ้งแต่มีประกายแห่งความเฉลียวฉลาดจมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่มของเจ้าตัว ทำเอาปราถะไม่อยากมองสิ่งใด เพราะเมื่ออลินตาปรากฏกายต่อหน้าเขาสิ่งต่างๆ รอบตัวชายหนุ่มก็ดูเหมือนจะหม่นหมองไร้ราศีแทบทั้งสิ้น

นี่สินะอานุภาพความงามที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของอิสสตรีซึ่งความงดงามอันเป็นเนื้อแท้เนื้อในนี้มันเหนือกว่าน้ำมันพรายสำนักไหนๆ อย่างเทียบชั้นไม่ติดสักนิดเดียว...